အခန်း (၁၃၁-၁၃၂)
Vol. 14 Ch. 131-132
အခန်း ( ၁၃၁ ) – နှာဘူး၊ ဒီမှာ နှာဘူး တစ်ယောက် ရှိနေတယ်
ကျိုးကျင်းသည် သူ့မိသားစုတွင် တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက အလိုလိုက်ခံခဲ့ရပြီး ပြစ်ဒဏ်ပေးခံရခဲသည်။ တစ်ခုတည်းသော ခြွင်းချက်မှာ တန်ရှန်းရှန်းနှင့် ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
"တန်ရှန်းရှန်း..." ကျိုးကျင်း ထိုအမည်ကို ရေရွတ်ရင်း အံကြိတ်လိုက်သည်။ သူ ထိုနေရာတွင် ဆုံးရှုံးခဲ့သော အရာများကို မကြာခင် ပြန်လည်ရယူရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
ထိုစဉ် ဖုန်း ရုတ်တရက် မြည်လာပြီး ကျိုးကျင်း အလျင်အမြန် ထထိုင်လိုက်သည်။ ဖုန်းမဖြေခင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ရင်း "အမေ။"
"မင်းအတွက် အိမ်သင်ဆရာမတစ်ယောက် ရှာထားတယ်။ သူ မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်။"
"ဘာကို ရှာထားတယ်" ကျိုးကျင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ နားကြားမှားတာ ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။
"ဆရာမတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အတွက် မင်း သူ့ကို လေးစားရမယ်၊ အနိုင်မကျင့်ရဘူး၊ မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ အသုံးစရိတ်ကို ဖြတ်ပစ်မယ်။"
ထိုခြိမ်းခြောက်မှုက အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသည်။ ကျိုးကျင်း အလျင်အမြန် ကတိပေးလိုက်မိသည်၊ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် ဆရာမကို အနိုင်ကျင့်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ ဘာလို့ ဆရာမ လိုအပ်တာလဲဆိုတာကို သူ နားမလည်ခဲ့ဘူး။ ဘာလဲ၊ ကျောင်းပြန်တက်ရတော့မှာလား။
ဒါပေမဲ့ သူက ဆရာမကို တိုက်ရိုက် အနိုင်ကျင့်လို့ မရဘူးဆိုတိုင်း မနှင်ထုတ်နိုင်ဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး။
ကျိုးကျင်း ဒီဆရာမလို့ ခေါ်တဲ့သူကို ထွက်သွားအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတဲ့ အကြံဉာဏ်အချို့ကို ရရှိပြီးဖြစ်သည်။
ရှန်းတန်နှင့် မဒမ်ကျိုးတို့သည် တစ်လကြာပြီးနောက် ရှန်းတန် အချိန်မရွေး အလုပ်ထွက်နိုင်တယ်လို့ သဘောတူခဲ့ကြသည်။ ဒါက ခက်ခဲပုံရပေမဲ့ ရှန်းတန် မကြောက်ခဲ့ပါဘူး။
"ကလေးတွေကို ပြစ်ဒဏ်ပေးတာက သူတို့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကြီးပြင်းလာအောင် ကူညီပေးနိုင်တယ်" ဆိုသည့် စကားပုံလည်း ရှိသည်။ သူမ ဒုတိယသခင်လေးကျိုးကို သူ လူကောင်းဖြစ်လာတဲ့အထိ ရိုက်နှက်ရုံတင်။
သူမက နောက်နေတာ မဟုတ်၊ သူ့လို အကျင့်ပါနေပြီးသား လူကြီးတွေအတွက် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းကတော့ ကြောက်ရွံ့ခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်အောင် လုပ်ပေးဖို့ပဲ။
ရှန်းယွီသည် ရှန်းတန်ရဲ့ လက်ထဲက ပေတံကို ကြည့်ပြီး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်၊ "အစ်မတန်တန်၊ အစ်မ တကယ်ပြောတာလား။"
"အစ်မ ဒီထက်ပိုပြီး အတည်ပြောတာလောက် ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဘူး။"
"သူ့အမေကို မကြောက်ဘူးလား။"
ရှန်းတန်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ ကြောက်လို့ မဟုတ်ဘဲ အစ်မလျန့်ကို လေးစားအားကျမိလို့ပင် ဖြစ်သည်။
"အစ်မလျန့်က အရမ်းကောင်းပါတယ်။ သူ့အကြောင်း မကောင်းမပြောပါနဲ့။"
အစကတော့ ရှန်းတန်က သူမကို မဒမ်ကျိုးဟု ခေါ်ခဲ့သော်လည်း အစ်မလျန့်က ထိုသို့ ခေါ်သည်ကို မကြိုက်ဘူးဟု ပြောခဲ့သည်။ အဲဒါက သူ့ကို တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အဆင်တန်ဆာလို ဖြစ်နေစေလို့ပါတဲ့လေ။ ဒါကြောင့် ရှန်းတန်က သူမကို အစ်မလျန့်ဟု ပြောင်းခေါ်ခဲ့သည်။
အသက်အရွယ်အရ အစ်မလျန့်က သူမရဲ့ အမေ ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် သူမက အရမ်းနုပျိုနေသည့်အတွက် ရှန်းတန်မှာ ထိုသို့ မခေါ်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူမနဲ့ ဒုတိယသခင်လေးကျိုး ကြားက မျိုးဆက်ကွာခြားမှုအတွက်တော့ သူမ ဘာမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပါ။
အစ်မလျန့်က အလွန် ရက်ရောခဲ့သည်။ ရှန်းတန်ဟာ ဘားမှာ တစ်နှစ်တာ ဗီအိုင်ပီ အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် ရရှိခဲ့သည့် အပြင် ပြည်တွင်းမှာတောင် မဝယ်နိုင်တဲ့ Limited Edition လက်ကိုင်အိတ်တစ်လုံးကိုပါ လက်ခံရရှိခဲ့သည်။
ရှန်းတန် တကယ်တော့ အဂတိလိုက်စားချင်တာ မဟုတ်သော်လည်း အစ်မလျန့်ကိုယ်တိုင်က သူမကို အလွန်အကြူး ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ ပိုက်ဆံကို သစ္စာမဖောက်နိုင်သဖြင့် သူမရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကိုသာ သစ္စာဖောက်နိုင်ခဲ့သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှန်းယွီက ရှန်းတန်ကို ကျိုးမိသားစု အိမ်တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။
သူမ ကားပေါ်က ဆင်းတာကို မြင်တော့ သူ အလျင်အမြန် ခေါ်လိုက်သည်၊ "အစ်မတန်တန်၊ ဘာဖြစ်ဖြစ် အော်လိုက်နော်။ ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ စောင့်နေမယ်။"
ရှန်းတန် လက်လှုပ်ပြလိုက်သည်၊ "စိတ်မပူပါနဲ့။"
သူမ အကူအညီတောင်းဖို့ လိုမှာ မဟုတ်၊ ဒုတိယသခင်လေးကျိုး သာ အသနားခံရတော့မှာပဲ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ရှန်းတန် စကားဝှက်ရိုက်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။ အခန်းက ဗလာဖြစ်နေပြီး မည်သူမှ မရှိ၊ ညက ပါတီပွဲလုပ်ထားသလို လုံးဝ ရှုပ်ထွေးနေသည်။
ရှန်းတန်၏ မျက်နှာတွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အတွင်းသို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ဆိုဖာပေါ်တွင် ဘရာစီယာတစ်ထည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ ချက်ချင်း လှည့်ပြန်ချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။
သို့သော် ကြီးမားသည့် ငွေပေးချေမှုအကြောင်း တွေးလိုက်တော့ ရှန်းတန်တစ်ယောက် သူမရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မာစေခဲ့သည်။
ပထမထပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးဆိုတာ သိသာသည်။
ရှန်းတန် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည်။
အစ်မလျန့်က ဒုတိယသခင်လေးကျိုးရဲ့ အခန်းက ဘယ်အခန်းလဲဆိုတာ သူမကို ပြောပြပြီးသားဖြစ်သည်။ ရှန်းတန် တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်သည်။
သူမ တံခါးခေါက်ဖို့တောင် မအားခင်မှာ ဖော်ပြမရနိုင်သော အသံအချို့ကို ကြားလိုက်ရသည်။
ရှန်းတန် ဂရုမစိုက်ဘဲ တံခါးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။
အတွင်းမှ အသံများ ပို၍ပင် ကျယ်လာသည်။
ရှန်းတန် : "......"
"တိတ်ဆိတ်ခြင်းက ရွှေ"ဟု ဆိုရိုးစကားရှိသော်လည်း ရှန်းတန် အတွက်တော့ အဲဒီနေ့မှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းဆိုတာ လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။ ဒီအခြေအနေက စစ်ပွဲတွေထဲမှာတောင် မကြုံဖူးလောက်အောင် ဆွံ့အပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရတဲ့ အော်သာထက်တောင် ပိုပြီး သူ့ကို စကားလုံးတွေ ပျောက်ဆုံးသွားစေခဲ့သည်။
ဒါဆို သူမက သူတို့ ပြဇာတ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေတာများလား။
သူတို့ တံခါးမဖွင့်ရင် သူမ ဆက်ခေါက်နေမယ်ဆိုတာကို သူတို့ နားလည်လောက်မှာ ဖြစ်သည့်အတွက် ရှန်းတန် ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါက်လိုက်သည်။
သူမ သူတို့ ဆက်လုပ်နိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ချင်မိသည်။
တကယ်ပဲ ခဏအကြာမှာ ဆူညံသံများအချို့ တိတ်သွားသည်။
ခါးမှာ သပတ်တစ်ထည်ကိုသာ ပတ်ဝတ်ထားတဲ့ ဒုတိယသခင်လေးကျိုးက တံခါးကို ဆောင့်ဖွင့်လာပြီး စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်၊ "ငါ ပြောနေတယ်လေ၊ ဘယ်သူလဲလို့... တန်ရှန်းရှန်း။ မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။"
နာမည်ကို ကြားတော့ ရှန်းတန် ခဏလောက် တန့်သွားပေမယ့် အစ်မလျန့်က သူ့ကို သူမရဲ့ ကိုယ်ရေးအကြောင်းအရာ အစစ်အမှန်ကို မပြောခဲ့ပုံရကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။
ထိုအရာက ကိစ္စတွေကို ပိုပြီး လွယ်ကူစေသည်။
ရှန်းတန်က လည်ချောင်း ရှင်းရင်း "ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ ဆရာမအသစ်ပဲ" ဟု မိတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ကောလိပ်ကနေ ဘွဲ့ရပြီးပြီ။ ကျွန်တော် ဆရာမ မလိုအပ်ဘူး။"
"ဪ၊ ဟုတ်လား။ ဒါဆို 'မိဖုရားကျောက်ဝေက ချီသံတမန်ကို စုံစမ်းမေးမြန်းမှု'နဲ့ 'မြို့စားကျန်းရဲ့ ရန်ချန်ကို သိမ်းပိုက်တယ်'ကို ဖြေပြပါဦး။"
ဒုတိယသခင်လေးကျိုး လုံးဝ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်၊ "ကျောက်က သူ့အညစ်အကြေးကို ဘာလို့ အနံ့ခံတာလဲ… ဘာဖြစ်လို့ သူက အညစ်အကြေးကို အနံ့ခံချင်တာလဲ။"
ရှန်းတန် : "......"
ဒါက မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး။ သူမ ပင်ပန်းသွားပြီ။
"ဒါဆို မာ့က်စ်ဝါဒရဲ့ အရေးပါမှုအကြောင်းကို ပြောပြပါဦး။"
ဒုတိယသခင်လေးကျိုး : "......"
"ကျွန်တော် ဘွဲ့ရပြီးမှ အဲဒါတွေ ဘယ်လိုမှတ်မိတော့မှာလဲ။"
"ရှင် အစကတည်းက ဘယ်တုန်းကမှ မမှတ်မိခဲ့ဘူးလို့တော့ ကျွန်မ ထင်တာပဲ။"
ဒုတိယသခင်လေးကျိုး : "......"
"တခြားသူတွေကို တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ မျက်နှာကို ဖြတ်မရိုက်ပါနဲ့၊ အားနည်းချက်ကို မဖော်ထုတ်ပါနဲ့" ဆိုတဲ့ စကားပုံရှိတယ်။ အဲ့တာကို မကြားဖူးဘူးလား။”
"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော် ကျောင်းမှာ ကောင်းကောင်း မသင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ကျောင်းမတက်ရင်တောင် ကျွန်တော့်မိသားစုမှာ သုံးမကုန်အောင် ပိုက်ဆံရှိတယ်။ အဲဒီကောလိပ်ဘွဲ့ရတွေက ကျွန်တော့်မိသားစုကုမ္ပဏီမှာပဲ အလုပ်လုပ်ရတာပဲ။"
ရှန်းတန် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အထိုးခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမ ပေတံနဲ့ ပထမတန်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်၊ "ကျွန်မနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူးဆိုပေမဲ့ အစ်မလျန့်က ရှင့်ကို ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်အောင် သင်ပေးဖို့နဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက် ဘယ်လိုဖြစ်အောင် သင်ပေးဖို့ ကျွန်မကို ပြောခဲ့တယ်။"
"အစ်မလျန့်လား" ဒုတိယသခင်လေးကျိုး အံ့အားသင့်သွားသဖြင့် သူ့မေးရိုးပင် ပြုတ်ကျတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။
"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အမေကို အစ်မလျန့်လို့ ခေါ်တာလား။"
"ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ။"
ရှန်းတန်က ပေတံကို တစ်ဖက်လက်ဖဝါးလက်ထဲ တဖြတ်ဖြတ် အသာရိုက်နေခဲ့သည်၊ "ကဲ၊ သေချာ ဝတ်ဆင်ပြီး လာခဲ့၊ စာသင်ချိန်ရောက်ပြီ။"
ဒုတိယသခင်လေးကျိုး ဒီအခြေအနေတစ်ခုလုံးက ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကိစ္စတွေက သူထင်ထားသလို ဖြစ်မလာဘူး။ တန်ရှန်းရှန်းက သူ့အမေနဲ့လည်း ဘယ်လို ပတ်သက်နေတာလဲ။
သူ မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး သူ့ခါးပတ်ကို စတင် ဖြုတ်လိုက်သည်၊ "ဆရာမ ဒီမှာ အဝတ်လဲတာကို ဂရုမစိုက်ဘူးမလား။"
"ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး။" ရှန်းတန် ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ဗီဒီယိုရိုက်တော့သည်။ "ရှင်လည်းပဲ လူတိုင်း အတူတူ ပျော်တာကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးမလားနော်။"
ဒုတိယသခင်လေးကျိုး : "......"
ဒုတိယသခင်လေးကျိုးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို အလျင်အမြန် ကာကွယ်လိုက်သည်။
နှာဘူး၊ ဒီမှာ နှာဘူး တစ်ယောက် ရှိနေတယ်။
"မင်း မိန်းမ မဟုတ်ဘူးလား။"
"အသိသာကြီးပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ ရှင် လူရော ဟုတ်ရဲ့လား ဆိုတာတော့ ကျွန်မ သိပ်မသေချာဘူး။"
***
အခန်း ( ၁၃၂ ) – တန်ရှန်းရှန်းဆိုတာ ဘယ်သူလဲ
"ဘုန်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်သည်။
ခဏအကြာ စောင့်ပြီးနောက် တံခါးကို အတွင်းဘက်မှ ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ ဒုတိယသခင်လေးကျိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထွက်လာပြီး "ဘယ်မှာ စာသင်မှာလဲ။"
ရှန်းတန် အခန်းထဲသို့ ခိုးကြည့်လိုက်သည်၊ "ရှင့်ရဲ့ ရည်းစား ထွက်မလာတော့ဘူးလား။"
"ကျွန်တော့်မှာ ရည်းစား မရှိဘူး။"
ရှန်းတန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်၊ "ဟမ်။"
"ဘာကြည့်နေတာလဲ၊ အခန်းထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။"
သူက အစောပိုင်းက တမင်တကာ ညစ်ညမ်းသော ရုပ်ရှင်တစ်ခုကို ဖွင့်ပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် လှပသော အမျိုးသမီးများကို ကြိုက်သော်လည်း တခြားသူများကို အဲဒီလိုအရာမျိုး ကြည့်ခိုင်းလောက်အောင် စိတ်ဖောက်ပြန်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။
ရှန်းတန် နားလည်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "သြော်၊ ဒါဆို အခန်းလွတ်တစ်ခန်း ရှာကြရအောင်။"
ကျိုးကျင်းက လူကောင်းလူမွန်ပုံစံဖြင့် ကော်လာကို ဖုံးအုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ "မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။"
ရှန်းတန် : "..."
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ ဒီလောက် အသည်းအသန် မဖြစ်သေးပါဘူး။ ကျွန်မ ပြောပြီးပြီ၊ ဒါက စာသင်ဖို့ပါ။ အောက်ထပ်က ဒီလောက် ရှုပ်ပွနေတော့ တခြား ဘယ်နေရာကို သွားရမှာလဲ။"
ကျိုးကျင်း၏ မျက်နှာအိုကြီး နီရဲလာသည်။ သူက ထိုနေရာကို တမင်တကာ ရှုပ်ပွအောင် လုပ်ထားခဲ့တာဖြစ်ပြီး အခုတော့ နည်းနည်း ရှက်စရာကောင်းသွားသည်။
သို့သော် သူက ပြန်လည်ချေပခဲ့သည်၊ "ကျွန်တော်က ချောမောပြီး ချမ်းသာတယ်၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ဖော်ပြဖို့ 'ရမ်းကားကြမ်းတမ်း' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သုံးနေကြတာလဲ။"
ရှန်းတန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်၊ "ယောက်ျားတွေအားလုံးက ရှင့်လိုပဲ ယုံကြည်မှု ရှိကြတာလား။"
ကျိုးကျင်း : "..."
သူ့အမေက ဘာလို့ သူ့ကို ပညာပေးဖို့ သူမကို ခေါ်ထားလဲဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ သူ နားလည်သွားသည်။ နှုတ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ တန်ရှန်းရှန်းကို သူ မယှဉ်နိုင်ပေ။ သူ့အမေက ဘာလို့ သူ့ကို ပညာပေးဖို့ သူမကို လိုချင်လဲဆိုတာ သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။
သူတို့ စာကြည့်ခန်းသို့ သွားကြသည်။ ရှန်းတန်က အဓိက ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ပြီး ကျိုးကျင်းက သူမဘေးက စားပွဲမှာ ထိုင်သည်။
"ကဲ၊ အခု တရားဝင် စာစသင်ကြရအောင်။"
ကျိုးကျင်းက ဖုန်းနဲ့ကစားနေစဉ် ရှန်းတန်ရဲ့ ပေတံက "ဖြန်း" ဆိုပြီး ကျလာသည်။
သူ နာကျင်နေတဲ့ လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်သည်၊ "ခဏလေး၊ မင်း တကယ် ရိုက်တာလား။"
"စာသင်ချိန်အတွင်း ဖုန်းမကစားရဘူး။"
နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် ရှန်းတန်က သင့်လျော်သော အတွေးအခေါ်နှင့်ကိုယ်ကျင့်တရား သင်ခန်းစာကို စတင်သင်ကြားရာ ကျိုးကျင်းမှာ ငြီးငွေ့လွန်း၍ အိပ်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
"ကျောင်းသား၊ ကျွန်မ အခုပဲ ပြောသွားတာကို ပြန်ပြောပါ။"
ကျိုးကျင်း : "..."
သူမ အခုပဲ ဘာပြောသွားတာလဲဆိုတာ သူ ဘယ်လိုသိမှာလဲ။
သူ အလွန်အမင်း စိတ်မရှည်ဖြစ်လာကာ "တော်ပြီ၊ တန်ရှန်းရှန်း။ ဒီဆရာ-ကျောင်းသား ဟန်ဆောင်မှုတွေနဲ့ ငါ ဗိုက်ပြည့်နေပြီ။ မင်း အခု ထွက်သွားလို့ ရပြီ။"
ရှန်းတန် သူမရဲ့ ပေတံကို လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်၊ "အိုး၊ ဒီကျောင်းသားက သေချာ နားမထောင်ခဲ့ပုံရတယ်။ ဒါက အပြစ်ပေးခံရသင့်တယ်။"
"တန်ရှန်းရှန်း၊ မင်း…အား မရိုက်နဲ့တော့၊ မရိုက်နဲ့တော့။"
ရှန်းတန် မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ "ဆရာကို မလေးစားတာ အပြစ်ပေးခံရသင့်တယ်။"
"စာသင်ခန်းထဲမှာ အိပ်တာ၊ အပြစ်ပေးခံရသင့်တယ်။"
ကျိုးကျင်း ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားသည်၊ "မင်းက မိန်းမတောင် ဟုတ်ရဲ့လား၊ မင်းရဲ့ ခွန်အားက ဘယ်လိုများ ဒီလောက် ကြီးမားနေရတာလဲ။"
ရှန်းတန်က သူ့ကို တစ်နေရာလုံး လိုက်ဖမ်းခဲ့သောကြောင့် သူ့မှာ ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့တောင် အင်အားမရှိတော့ပေ။
"ရှင်က မိန်းမတစ်ယောက်ကိုတောင် မယှဉ်နိုင်ဘဲနဲ့ အဲဒါတွေ ပြောရဲသေးလား" ရှန်းတန် ပြောရင်း ကျိုးကျင်းရဲ့ ကျောပြင်ကို နောက်တစ်ချက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။
သူမ တမင်တကာ လုပ်တာကို ဝန်ခံသည်။ သူမ အစ်မလန်ကို အစောပိုင်းက အနိုင်ကျင့်ခဲ့တာကို လက်စားချေနေခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတော့ အားနည်းတဲ့ ကျိုးကျင်းက ဆက်မပြေးနိုင်တော့ဘူး။
"တန်ရှန်းရှန်း၊ မင်းက ငါ့ဆရာမ အစစ်အမှန်လို့ မထင်လိုက်နဲ့။ မင်း ငါ့ကို ရိုက်တယ်ဆိုတာ ငါ့အမေကို တိုင်ပြောပြမယ်။"
ရှန်းတန် ရပ်လိုက်တော့ ကျိုးကျင်းက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ "ကြောက်သွားပြီ မဟုတ်လား။"
ရှန်းတန် ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ဖွင့်ပြသည်၊ "ကြည့်လိုက်။"
"ဘာလဲ။"
ကျိုးကျင်း မျက်နှာပြင်ဆီ ပိုနီးကပ်လာပြီး စာလုံးတွေကို တစ်လုံးချင်း ဖတ်ပြသည်၊ "ကြိုက်သလို ရိုက်၊ သေအောင် ရိုက်လို့ ရတယ်၊ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါ တာဝန်ယူမယ်၊ လျန့်ယီ။"
ကျိုးကျင်း မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားသည်၊ "ဒါ ကျွန်တော့်အမေ တကယ် ရေးထားတာပဲ။"
ရှန်းတန် ကျိုးကျင်းရဲ့ အစောပိုင်းက ကျေနပ်တဲ့ ပုံစံကို အတုခိုးပြီး ခေါင်းခါသည်၊ "ဒါဆို ရှင့်မှာ ရွေးစရာ နှစ်ခု ရှိပြီ။"
"ရွေးစရာ နှစ်ခု ဆိုတာ ဘာတွေလဲ" ကျိုးကျင်း ထိတ်လန့်စွာ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။
ရှန်းတန် လက်ညှိုးထောင်လိုက်သည်၊ "ပထမ၊ စာသင်ချိန်မှာ သေချာနားထောင်ပြီး ကျွန်မနဲ့ အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပါ။ တစ်လပြည့်ရင် ကျွန်မ ထွက်သွားမယ်၊ ရှင်လည်း လွတ်လပ်မယ်။"
တစ်လဆိုတာ ကြားလိုက်ရုံနဲ့ ကျိုးကျင်း ခေါင်းကိုက်သွားသည်။
သူ အလျင်အမြန် မေးသည်၊ "ဒုတိယ ရွေးချယ်စရာက ဘာလဲ။"
"ဒါကတော့ ရှင် နားမထောင်ရင် ရှင် နားထောင်တဲ့အထိ ကျွန်မ ဆက်ရိုက်နေမယ်။"
ကျိုးကျင်း : "......"
ဒါဆို လိုရင်းအနေနဲ့ကတော့ ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုပဲ ရှိတာပေါ့။
ဒုတိယကို ရွေးရင် သူ အရူးပဲ ဖြစ်ရမယ်။
သို့သော် သူ အပေးအယူလုပ်နိုင်တဲ့ အင်အားအချို့အတွက် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်လိုသေးသည်၊ "ဒါပေမဲ့ တန်ရှန်းရှန်း၊ ကျွန်တော့်အမေရဲ့ မှတ်စုက ခဏတာ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ရေးထားတာလို့ မင်း မစဉ်းစားမိဘူးလား။ ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားပါ။ သူက ကျွန်တော့်ကို ပုံမှန်ဆို အရမ်းချစ်တာ။ သူ မင်း ကျွန်တော့်ကို ရိုက်တာကို ဘယ်လိုများ ရပ်ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ။"
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ အင်အားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပါတယ်။ ဒဏ်ရာတွေ မကျန်စေရဘူး၊ သေအောင် မရိုက်ပါဘူး။ မြင်သာတဲ့ ဒဏ်ရာမရှိဘဲ နာကျင်အောင်ပဲ လုပ်ပေးပါမယ်။"
သူမရဲ့ စကားတွေက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းသည်။ ရှန်းတန်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က ဖျော့တော့တဲ့ အပြုံးနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တော့ ပို၍ပင် ဆိုးရွားသည်။
"မင်း အရင်ဘဝက အရှေ့ပိုင်း စက်ရုံကလား။"
သူမလိုလူမျိုးနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ သူ ဘယ်လို ဆိုးယုတ်တဲ့ ကံကြမ္မာတွေကို ဖန်တီးခဲ့ရတာလဲ။
"လာ၊ ရှင် ဘယ်ဟာကို ရွေးမလဲ။"
"ပထမ... ပထမဟာကို ရွေးမယ်။"
ကျိုးကျင်းက နာခံစွာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်၊ "တစ်လပြီးရင် တကယ် ထွက်သွားမှာ သေချာလား။"
"သေချာပါတယ်။ ရှင် ကျွန်မနဲ့ သေချာပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရင် တစ်လမပြည့်ခင်တောင် ထွက်သွားနိုင်တယ်။"
ဒီစကားတွေက ဟန်ဆောင်ပြောတာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ တစ်လအပြည့် နေမှာပဲ။
ရှန်းတန် ဒီလိုပြောတာကို ကြားတော့ ကျိုးကျင်း မျှော်လင့်ချက် တစ်စွန်းတစ်စ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ပိုပြီး လူကောင်းဆန်မယ်ဆိုရင် ဒီအရိပ်ဆိုးကြီး သယ်ဆောင်သူက စောစော ထွက်သွားနိုင်တာပေါ့။
"ကောင်းပြီ၊ စာပြန်သင်ကြရအောင်။ အမြန်ဆုံး စလိုက်ကြတာပေါ့။"
သို့သော် မကြာမီပင် ကျိုးကျင်း ထပ်မံ ရုန်းကန်နေရသည်။ ဒါတွေက ဘာအဓိပ္ပာယ် မရှိတာတွေလဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် စာမေးပွဲတွေတောင် ရှိရတာလဲ။
သူက ကျောင်းမှာ စာညံ့ခဲ့တဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း အခု အသက်ကြီးလာပြီ ဖြစ်သည်။ ညတိုင်း ဘားတွေမှာ ပတ်သွားနေတာကြောင့် သူ့ရဲ့ ဦးနှောက်က ငယ်ငယ်ကထက် ပိုဆိုးသွားသည်။ နတ်ပြည်က ကျမ်းစာတွေ နားထောင်နေရသလိုပင်။
သူ စာသင်ချိန် ပြီးတဲ့အထိ မနည်းသည်းခံခဲ့ရသည်။ စားပွဲပေါ်မှာ မလှုပ်မယှက် လဲကျနေပြီး လုံးဝ သနားစရာ ကောင်းနေသည်။
"ဆရာမတန်၊ အခု သွားတော့မလား။"
"အင်း၊ ခဏနေရင်ပေါ့။ အခုတော့ အိမ်စာ နည်းနည်း ပေးလိုက်ပါဦးမယ်။"
ကျိုးကျင်း : "......"
အိမ်စာပဲ။ သူ သည်းခံမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့အတွက် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။
သူ့အတွေးတွေကို ခန့်မှန်းမိသလို ရှန်းတန်က ဆိုးယုတ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ရေးရတဲ့ အိမ်စာ မဟုတ်ဘူး။ မနက်ဖြန် ရှင့်ကို အဲဒီထဲက မေးခွန်းတွေ ပြန်မေးမယ်။"
ကျိုးကျင်း မရပ်မနား အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "တန်ရှန်းရှန်း၊ မင်းရဲ့ ( ၃၇ ) ဒီဂရီ ပါးစပ်ကနေ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို အေးစက်တဲ့ စကားလုံးတွေ ထွက်လာရတာလဲ။"
"ကျွန်မက အေးစက်ပြီး အသည်းနှလုံးမရှိတဲ့သူမို့လို့ပါ။ စာသင်ချိန် ပြီးပြီ။"
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်းယွီသည် ကျိုးမိသားစု အိမ်ပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေခဲ့သည်။ အစကတော့ အလွန်စိုးရိမ်နေခဲ့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရှန်းတန် ပေါ်မလာသေးတော့ သူ တဖြည်းဖြည်း စိတ်အေးသွားသည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစ်မတန်တန်ရဲ့ ခွန်အားကြီးမားမှုနဲ့ဆိုရင် ဝိုင်နဲ့ မိန်းမတွေကြောင့် စိတ်တွေ ခြောက်ခြားနေတဲ့ ဒုတိယသခင်လေးကျိုးက သူ့ကို ဘယ်လိုမှ မနိုင်နိုင်ဘူး။
ဒီလိုတွေးရင်း ရှန်းယွီ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ဂိမ်းကစားရင်း စောင့်နေခဲ့သည်။ ရှန်းတန်နှင့် အချိန်အတော်ကြာ အတူနေခဲ့ပြီးနောက် ရှန်းယွီရဲ့ ဆဲဆိုကျွမ်းကျင်မှုက တိုးတက်လာခဲ့သည်။
ထိုစဉ် ဂိမ်းထဲတွင် တစ်ယောက်ယောက်က ဆိုးရွားသော စကားလုံးများ ပြောဆိုလာသဖြင့် သူ မိုက်ခရိုဖုန်းကို ဖွင့်ကာ တိုက်ရိုက် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်ရာ တစ်ဖက်လူက သူတို့ရဲ့ မိုက်ခရိုဖုန်းကို ပိတ်ပြီး ဂိမ်းမှ ထွက်သွားသည်အထိ ဆဲဆိုခဲ့သည်။
ဒါကတော့ ရှန်းတန် အပြင်ထွက်လာတဲ့အခါ မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ မြင်ကွင်း ဖြစ်သည်။
သူမ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်၊ "မဆိုးဘူး။ မောင်လေး အစ်မရဲ့ ပုံစံကို တော်တော်လေး အမွေဆက်ခံထားတာပဲ။"
အခြေအနေကို မရှင်းလင်းပေမဲ့ ရှန်းယွီက တခြားသူတွေကို စတင် ဆဲဆိုတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလို့ သူမ ယုံကြည်တယ်။ တစ်ဖက်လူက အရင်စပြီး ရန်စကားပြောတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။
"ဟုတ်တာပေါ့၊ ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ဆီက သင်ယူခဲ့လဲ ကြည့်ပါဦး။"
တကယ်တော့ ( ၄ )ယောက်၊ ( ၅ )ယောက်ဆိုရင်တောင် အနိုင်ရနိုင်သေးသည်။
ရှန်းယွီ တစ်ပွဲအနိုင်ရပြီးနောက် သူ့ရဲ့ ဂိမ်းစွဲလမ်းမှု နည်းနည်း တိုးပွားလာသည်။ သူ မျှော်လင့်တကြီး ရှန်းတန်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ "အစ်မတန်တန်၊ တစ်ပွဲလောက် ကစားမလား။"
ရှန်းတန်က အချိန်စစ်ကြည့်လိုက်သည်။ အချိန်စောနေသေးသည့်အပြင် ဘာမှ လုပ်စရာလည်း မရှိသေးတာမလို့ သူမ သဘောတူလိုက်သည်။
တစ်ဖက်တွင် တန်ရှန်းရှန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ကျိုးကျင်းက သူမကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ ကားထဲဝင်သွားတာကို မြင်ပေမဲ့ ပြန်ထွက်မလာတော့ဘူး။
ကားက အဲဒီမှာ ရပ်နေတုန်းပဲ။
ကျိုးကျင်း စောင့်မြဲရင်း စောင့်နေသော်လည်း မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမှ မရှိချေ။
"သူမ ကားထဲမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ သူမများ..."
ကျိုးကျင်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်၊ ရွံရှာပြီး ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။
သူ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖုန်းကိုကိုင်ကာ ကားတံခါးကို ခေါက်ဖို့ ထွက်သွားသည်။
ပြတင်းပေါက်မှန်က မချထားတာကြောင့် ဒါက သူ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်ကို ပိုပြီး အတည်ပြုပေးလိုက်ရာ ရောက်သည်။
သူ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ပြောလိုက်ရင်း "တန်ရှန်းရှန်း၊ တံခါးဖွင့်။ မင်း အထဲမှာ မရှိချင်ယောင်ဆောင်မနေနဲ့၊ မင်း အထဲမှာ ရှိတယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်။"
ကားပြတင်းပေါက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှိမ့်ချလိုက်ပြီး ရှန်းယွီက လုံးဝ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော ပုံစံဖြင့် ပြန်မေးသည်။ "ခင်ဗျား ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ။"
ကျိုးကျင်း ခေါင်းဝင်ပြီး လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်၊ "တန်ရှန်းရှန်း ဘယ်မှာလဲ၊ သူ့ကို ထွက်လာခိုင်းလိုက်ပါ။"
"တန်ရှန်းရှန်း ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။"