အခန်း (၁၃၃-၁၃၄)
Vol. 14 Ch. 133-134
အခန်း ( ၁၃၃ ) – ကုဟွိုင်အန်း ဒဏ်ရာရသွားတယ်
ရှန်းယွီ၏ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် သူမ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အစစ်အမှန် ပေါ်ပေါက်သွားလိမ့်မည်ဟု ရှန်းတန် မမျှော်လင့်ခဲ့ပါ။
ကျိုးကျင်း ဒေါသတကြီး ခြေထောက်ကို ဆောင့်နင်းကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "တော်လိုက်တာ တန်ရှန်းရှန်း၊ မင်း ငါ့ကို နာမည်အတုနဲ့ လိမ်ဖို့ ကြိုးစားတာပေါ့။"
ရှန်းတန် ကားပြတင်းပေါက်ကို လှိမ့်ချပြီး ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ဖြေသည်၊ "အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ ရှင် ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် မသိဘူး၊ ဒါဆို ဘာလို့ ကျွန်မရဲ့ နာမည်အစစ်ကို ပြောရမှာလဲ။ ရှင် ကျွန်မကို မကောင်းတာ တစ်ခုခု လုပ်ချင်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"
"ကျွန်တော် ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။"
"အဲဒါတော့ ရှင်ပဲ ပြောရမှာပေါ့။"
ကျိုးကျင်း : "..."
"မင်းရဲ့ နာမည်အစစ်က ဘာလဲ။"
"ကျွန်မ ရှင့်ကို မပြောဘူး။"
ကျိုးကျင်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်၊ "မင်း မပြောရင် ငါ ရှာလို့ မရဘူးလို့ ထင်တာလား။"
"ဒါဆို ရှာကြည့်လိုက်လေ။ ရှန်းယွီ၊ ကားမောင်းတော့။"
"ကောင်းပါပြီ။"
ကားက ဝှီးကနဲ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။
ကျိုးကျင်း လန့်သွားသည်၊ ဒီကလေး တကယ် ကားမောင်းထွက်ရဲလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။
"ဟင်း၊ မင်း မပြောရင်တောင် ငါ ရှာလို့ရတယ်။"
အဲ့ရှန်းယွီဆိုတဲ့ ကလေးကို သူ သိသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က မိန်းကလေးတွေကို စုံစမ်းဖို့ လွယ်ကူလိမ့်မည်။
ညမရောက်မီ ကျိုးကျင်း ရှန်းတန်၏ နာမည်ကို သိရှိပြီးဖြစ်သည်။
ကုဟွိုင်အန်းနှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးကြောင်း သတိထားမိသောအခါ ကျိုးကျင်း စိတ်မသက်မသာစွာဖြင့် မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်သည်။
"သူတို့က အတူတူ ရှိနေကြတာလား။"
"ဖြစ်နိုင်တယ်။"
"ဒါဆို ခက်ပြီ..."
ကျိုးမိသားစုက ချမ်းသာပြီး ဩဇာရှိသော်လည်း ကုမိသားစုနဲ့တော့ မယှဉ်နိုင်သေးပေ။ အထူးသဖြင့် ကုဟွိုင်အန်းလို ခြိုးခြံချွေတာတဲ့ အဘိုးကြီးမျိုးကို သူ မဆင်မခြင် ရန်မစရဲပါ။
နောက်တစ်ယောက်က ထပ်ဖြည့်ပြောသည်၊ "ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက် မကြာသေးခင်ကမှ လမ်းခွဲခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။"
ကျိုးကျင်း မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်၊ "တကယ်လား။"
"ရွှေစင်အစစ်ထက်တောင် ပိုမှန်တယ်။"
"ဒါဆို အရမ်းကောင်းသွားပြီ။"
ရှန်းတန်ကို ပြန်ကလဲ့စားချေနိုင်သည့်အတွက် ပျော်ရွှင်နေတဲ့အပြင် ကျိုးကျင်းမှာ ရှင်းပြလို့ မရတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ စိတ်ခံစားမှုတစ်ခုလည်း ရှိနေပြီး ဒါကို နက်နက်နဲနဲ မစဉ်းစားမိခဲ့ပါ။
"ရှန်းတန်၊ ရှန်းတန်၊ မင်း မနက်ဖြန် ထပ်လာရဲရင် လာကြည့်။ ငါ မင်းကို ပြန်ပေးဆပ်ရအောင် လုပ်မယ်။"
ဒီနေ့မှာ သူ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးသည့်အတွက်အားနည်းချက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူကိုယ်ရံတော်အချို့ကို ခေါ်လာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ရှန်းတန် သူ့ကို ဘယ်လို ရိုက်နိုင်ဦးမလဲ ဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။
တစ်ဖက်တွင် အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ရှန်းယွီ နည်းနည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်၊ "အစ်မ ရှန်းတန်၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ပါးစပ်က မတော်တဆ ထွက်မိသွားတယ်။"
"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သူ စောစော သိသိ နောက်ကျမှ သိသိ၊ သိတာက သိသွားမှာပဲမို့လေ။"
ရှန်းတန် တကယ်တော့ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူမရဲ့ နာမည်အစစ် ဒီလောက် အမြန်ကြီး ပေါ်သွားလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ရုံသာ ဖြစ်၏။ သူမ ဒုတိယသခင်လေးကျိုးကို ခဏလောက် ထပ်လှည့်စားချင်ခဲ့သေးသည်။
"သူ အစ်မကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့သေးလား။"
"သူ ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်တာလား၊ ငါ သူ့ကို အနိုင်မကျင့်ခဲ့တာ အထင်ကြီးစရာပဲ။"
ရှန်းယွီ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ဟုတ်သည်၊ သူ့မေးခွန်းက အခု မေးဖို့တောင် မလိုအပ်နေဘူး။
"သူ အစ်မ လိမ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သိသွားပြီဆိုတော့ မနက်ဖြန် တစ်ခုခု ဖြစ်လာမလား" ရှန်းယွီ သခင်လေးကျိုးအတွက် ဆရာမအဖြစ် အလုပ်လုပ်တာ လုံးဝ စိတ်မချရဘူးလို့ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။
သူ တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ မရေမရာ ခံစားနေရသော်လည်း ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ ကောက်ချက်မချနိုင်ခဲ့ပေ။
ဒီသခင်လေးကျိုးက ဘွဲ့ရပြီးသား၊ ဒါဆို သူ ဘာလို့ အိမ်မှာသင်ဖို့ ဆရာမ လိုအပ်နေသေးတာလဲ။
မဒမ်ကျိုးက သူ့အစ်မကို နောက်ကွယ်ကနေ ကြိုးကိုင်ချင်တာများလား။
ဒီဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးမိသောအခါ ရှန်းယွီ ဘရိတ်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်ရာ ရှန်းတန်၏ ဖုန်း ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ။"
"အစ်မ ရှန်းတန်၊ ကျွန်တော် အခုပဲ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို တွေးမိလိုက်တယ်။"
ရှန်းယွီ သူ့ရဲ့ စိုးရိမ်မှုများကို မျှဝေလိုက်သည်။ ရှန်းတန် ရယ်မောပြီး "မင်းက အများကြီး တွေးနေတာပဲ။ အစ်မလျန့်က အဲဒီလို ရည်ရွယ်ချက် ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
သူမ တကယ်လို့ အကြံအစည်တွေ ရှိခဲ့ရင် ကျိုးကျင်းရဲ့ အရှက်ရစရာ အတိတ်က အဖြစ်အပျက်တွေ အများကြီးကို သူမကို ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဥပမာ သူ သူရဲကောင်းလုပ်ပြီး အလှပဂေးကိုကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရတဲ့ အချိန်မျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် သူ ကလေးမလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဆံပင်ကို ဆွဲလိုက်မိလို့ သူ့ခေါင်းတောင် ရိတ်ခံလိုက်ရတဲ့ အချိန်မျိုး... ဒီလို ဥပမာ အများကြီး ရှိခဲ့သည်။ အများစုကတော့ သူ မဆင်မခြင် လုပ်မိလို့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သင်ခန်းစာ ရသွားခဲ့တာတွေပါပဲ။
ဒီဇာတ်လမ်းတွေကို ကြားရတော့ ရှန်းတန် တိတ်တိတ်လေး ပျော်ရွှင်ခဲ့သည်။ ဒီ သခင်လေးကျိုးက လုံးဝ ထိုက်တန်တယ်လို့ သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။
သူ ကြီးပြင်းလာပြီးနောက်မှာတောင် ဒီလို သဘောထားမျိုး ရှိနေသေးတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ အစကတည်းက သူ လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ဘူးဆိုတာ ပေါ်လွင်နေသည်။
ရှန်းတန် မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။ အစ်မလျန့်ရဲ့ ရက်ရောတဲ့ ပေးချေမှုသာ မရှိလျှင် သူမ တကယ်တမ်း သူနဲ့ ဆက်ဆံချင်မည် မဟုတ်ပေ။
အစ်မလျန့်လို ကောင်းမွန်တဲ့သူတစ်ယောက်က ဒီလိုမျိုး လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လို မွေးဖွားရတာလဲ။
သူမ အခုပဲ သူ့မျက်လုံးထဲက အကြည့်ကို သတိမထားမိဘူးလို့ မထင်လိုက်ပါနဲ့။ သူ ကားထဲမှာ မသင့်လျော်တဲ့ အရာ တစ်ခုခု လုပ်နေတယ်လို့ သံသယရှိနေတာ သိသာသည်။
ဟမ်း၊ သူတစ်ပါးရဲ့ စိတ်ဓာတ် ဒါမှမဟုတ် အပြုအမူကို နားလည်နိုင်ဖို့ဆိုရင် ကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီလိုမျိုး စိတ်ဓာတ် ဒါမှမဟုတ် အပြုအမူ ရှိနေဖို့ လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။
သူမတို့ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အဒေါ်နဲ့ ဦးလေးက ဧည့်ခန်းမှာ စောင့်နေကြသည်။ သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုက သူမအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ပြသခဲ့ကြတာဖြစ်လို့ အဲဒါက ရှန်းတန်ကို ရင်ထဲထိအောင် ခံစားစေခဲ့သည်။
သူမ အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားနေရဆဲဖြစ်ပေမဲ့ ရှန်းတန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်တတ်လာသည်။
သူမ ဒီကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ လက်ခံရုံမှတပါး အခြား မတတ်နိုင်ပေ။ ဒီကူးပြောင်းရောက်ရှိလာမှုက သူမ တောင်းဆိုခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ တိတိကျကျ ပြောရရင် သူမကလည်း သားကောင်တစ်ယောက်ပဲ။
ဒါ့အပြင် သူမ အယောင်ဆောင်တစ်ယောက်ဆိုတာ သူတို့ကို သိစေရင် သူတို့ ရင်ကွဲသွားကြလိမ့်မည်။
မှန်တယ်၊ အဲလိုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။
သူမ ထွက်သွားဖို့ တွန့်ဆုတ်နေလို့ မဟုတ်ဘူး...။
ညစာစားပြီးနောက် ရှန်းတန် သူ့အခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး သူငယ်ချင်းများ၏ အပ်ဒိတ်များကို ခဏကြာ ကြည့်နေခဲ့သည်။
ထူးဆန်းတာက ကုဟွိုင်အန်း ဘာမှ မတင်ထားဘူး။ သူ အလုပ်များနေတာလား။
အနေဝေးတဲ့ ဆက်ဆံရေးက လူတွေကို စိုးရိမ်ပူပန်စေလွယ်သည်။ ဒါ့အပြင် ရှန်းတန်နှင့် ကုဟွိုင်အန်းရဲ့ လက်ရှိ ဆက်ဆံရေး အခြေအနေက ပုံမှန် မဟုတ်နေသေးပေ။
သူမ ကုဟွိုင်အန်းရဲ့ ဝီချက်ဘောက်စ်ကို ဖွင့်ပြီး မက်ဆေ့ခ်ျများကို ကြာမြင့်စွာ ရိုက်လိုက်၊ ဖျက်လိုက် လုပ်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမ မေးခွန်းတစ်ခုသာ မေးလိုက်သည်၊ [ဒီနေ့ အဆင်ပြေလား။]
ခဏကြာ စောင့်နေသော်လည်း တစ်ဖက်လူက ပြန်မဖြေသေးပါ။
ရှန်းတန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောလိုက်သည်၊ "သူ အလုပ်များနေလို့ နေမှာပါ။"
သူမ အတော်လေး စိုးရိမ်နေသည်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခရီးက ရှည်ပြီး သူ့သူငယ်ချင်းကလည်း စိတ်မချရဘူး။
ထိုစဉ် သူမ၏ ဖုန်းသို့ နံပါတ်စိမ်းတစ်ခုမှ ရုတ်တရက် ဖုန်းဝင်လာသည်။
ရှန်းတန် ကုဟွိုင်အန်းနဲ့ ပတ်သက်မယ်လို့ ကောက်ချက်ချမိသည်။ သူမ အလျင်အမြန် ကိုင်လိုက်သည်၊ "ဟယ်လို။"
"ဟယ်လို၊ မစ္စရှန်းလား မသိဘူး။"
"ပြောနေပါတယ်၊ ဘာကိစ္စပါလဲ။"
"ဒီလိုပါ၊ မစ္စတာကု ဒဏ်ရာရပြီး အခု သတိမေ့နေပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားရဲ့ နံပါတ်ကို သူ့ရဲ့ Contact list ထဲမှာ တွေ့လို့ပါ။ ခင်ဗျား လာခဲ့ဖို့ အဆင်ပြေမလား၊ လိပ်စာ ပို့ပေးပါမယ်။"
"သူ ဒဏ်ရာရတယ်ဟုတ်လား၊ အခု ဘယ်မှာလဲ။"
ရှန်းတန် စိတ်ထဲ ဗလာဖြစ်သွားသည်။ ဒီအချိန်မှာ သူမ ဘာမှ တွေးတောဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘဲ လိပ်စာကို မှတ်သားပြီး အလျင်အမြန် ခရီးဆောင်အိတ် ထုပ်ပိုးကာ ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
သူမ ခရီးဆောင်အိတ်နှင့် တံခါးကို ဖွင့်တော့မဲ့အချိန်မှာ ရုတ်တရက် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူတို့က ကုဟွိုင်အန်းရဲ့ ဖုန်းထဲကနေ သူမရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို သိလိုက်ရတယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ ကုဟွိုင်အန်းရဲ့ ဖုန်းနဲ့ မခေါ်ဘဲ တခြားနံပါတ်တစ်ခုကို သုံးပြီး ခေါ်ရတာလဲ။ သူမ ဖုန်းမကိုင်မှာ ဒါမှမဟုတ် မယုံမှာကို မစိုးရိမ်ကြဘူးလား။
ရှန်းတန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် ဖိအားပေးလိုက်သည်။
ကုဟွိုင်အန်း တကယ်ပဲ ဒဏ်ရာရရင်တောင် မိနစ်အနည်းငယ်က ဘာမှ အရေးမကြီးဘူးလို့ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောလိုက်သည်။
ပထမဆုံး သူမ လက်ထောက်ကန်း၊ စံစုန်ပိုင်၊ ဖူကျွင်းရှန်းနဲ့ တခြားသူတွေကို ဒီနေ့ ကုဟွိုင်အန်းနဲ့ ဆက်သွယ်ခဲ့ကြလားဆိုတာ မေးကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့ မဆက်သွယ်ခဲ့ကြဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ သူမ လူတစ်ယောက်ကို နံပါတ်ကို စုံစမ်းခိုင်းလိုက်သည်။ အဲဒါ တကယ်ပဲ တိဘက်ဒေသက နံပါတ် ဖြစ်နေတာကို တွေ့ရသည်။
ဒီအချက်ကြောင့် ရှန်းတန် ယုံချင်သည်ဖြစ်စေ၊ မယုံချင်သည်ဖြစ်စေ ကုဟွိုင်အန်း တကယ် ဒဏ်ရာရနေပြီဆိုတာကိုတော့ မယုံကြည်လို့ မရတော့ပေ။
***
အခန်း ( ၁၃၄ ) – အိမ်မက်တွေကို အမြဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အဖြစ် ကောက်ချက်ချရတယ်
ရှန်းတန် မဆင်မခြင် ပြုမူခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ကုဟွိုင်အန်း၏ ဒဏ်ရာသည် အတော်လေး ပြင်းထန်သောကြောင့် သူ၏ အစ်မဖြစ်သူ ကုချင်အန်းကို ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။
ကုချင်အန်းကလည်း ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သံသယများ ရှိခဲ့သော်လည်း ကုဟွိုင်အန်းကို တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်၍ မရခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် သူမ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သိရှိရန် ရှန်းတန်နှင့်အတူ လိုက်လာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
ဒီလိုအရေးတကြီးအခြေအနေမျိုးကြောင့် သူတို့ လေယာဉ်လက်မှတ်များ ဝယ်ယူ၍ မရခဲ့ဘဲ ကိုယ်ပိုင်ဂျက်လေယာဉ်ဖြင့် ပျံသန်းခဲ့ရသည်။
လေယာဉ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေစဉ် ရှန်းတန် အခြေအနေကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်သေးဘဲ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က ညကောင်းကင်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့ကာ ကြည့်နေခဲ့သည်။
ကုချင်အန်း သက်ပြင်းချပြီး ရှန်းတန်၏ လက်ကိုကိုင်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဟွိုင်အန်း ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
"ဒီလိုပဲဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"
ရှန်းတန် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။ သူမ ဒါတွေအားလုံးက လိမ်လည်တာ ဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို အဲဒီနေရာကို ရောက်အောင် တမင်တကာ လိမ်ညာခေါ်ဆောင်တာ ဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။ ဒီလိုလုပ်ရတဲ့ နောက်ကွယ်က အကြောင်းအရင်းက ဘာလဲ။
သူမ စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးနေပြီး ဒီအချိန်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေးမရခဲ့ပေ။
"ဒီကိစ္စတစ်ခုလုံးက လိမ်လည်မှုလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ ဟွိုင်အန်း တစ်ခုခုကြောင့် ပိတ်မိနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ် ဒါမှမဟုတ် မင်း ပြောသလိုပဲ တစ်ဖက်လူက ဟွိုင်အန်းရဲ့ ဖုန်းကို ဖွင့်ပြီး မင်းဖုန်းနံပါတ်ကို ရှာနိုင်ခဲ့ရင် ဘာလို့ တိုက်ရိုက် မခေါ်တာလဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်မ မှတ်မိတာ မမှားဘူးဆိုရင် ဟွိုင်အန်းရဲ့ ဖုန်းစကားဝှက်က ဖွင့်ရခက်တယ်"ဟု ကုချင်အန်းက ပြောသည်။
ရှန်းတန် နည်းနည်းတော့ တက်ကြွသွားသည်၊ "သူ့ဖုန်းက အခိုးခံထားရပုံပဲ။ သူနဲ့ ကျွန်မကလွဲလို့ တခြား ဘယ်သူမှ ဖွင့်လို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်အရာမှ မသေချာဘူး။"
"အတိအကျပဲ။ အဲဒီလူက မင်းကို အဲဒီကို ရောက်အောင် လိမ်ချင်တာလို့ ငါထင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေလဲဆိုတာကိုတော့ ငါ အခု မစဉ်းစားနိုင်သေးဘူး။"
ကုချင်အန်း ဒီလိုပြောသော်လည်း သူမလည်း သူ့မောင်လေးရဲ့ ဘေးကင်းရေးကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့မိသားစုမှာ သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိတာ။ တခြား မောင်နှမ မရှိဘူး။
သူမ ခင်ပွန်းသည်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးဖြစ်ကာ မောင်ဖြစ်သူကိုပါ ထပ်ဆုံးရှုံးရမှာကို မခံစားနိုင်ဘူး။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စိတ်လေးနေခဲ့ကြသည်။
ရှန်းတန် မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး မူရင်းစာအုပ်၏ ဇာတ်ကြောင်းကို ပြန်မှတ်မိအောင် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဘာမှ မမှတ်မိခဲ့ပေ။
ဒါ့အပြင် ဇာတ်ကြောင်းက အလွန်အမင်း သွေဖည်သွားခဲ့တာကြောင့် မူရင်းစာရေးဆရာတောင် မှတ်မိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမ မှတ်မိခဲ့ရင်တောင် အခုချိန်မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး။
ရှန်းတန် စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်။ လေယာဉ်ပေါ်က နာရီအနည်းငယ်ကြာချိန်က သူမကို ရက်အတော်ကြာသွားသလို ခံစားစေခဲ့သည်။
သူမ ဘဝနှစ်ခုစလုံးမှာ ဒီကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာဖြစ်ပြီး ဘာမှ နားမလည်ခဲ့ပေ။ တစ်ဖက်မှာတော့ ကုချင်အန်းက တစ်ခုခု အရေးပေါ်အတွက် အဆင်သင့်အနေဖြင့် ဆေးဝါးအချို့ကို ပြင်ဆင်ထားသည်။
လေယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းလာသောအခါ ရှန်းတန်သည် ကြွက်သားအပြည့်နှင့် လူ ( ၁၀ )ဦးက သူမတို့နှင့်အတူ ပါလာသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူမ အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဘယ်သူတွေလဲ" ဟု မေးသည်။
"ဒါတွေက ကျွန်မတို့ကို ကာကွယ်ပေးမဲ့သူတွေပါ"ဟု ကုချင်အန်း မျက်တောင်ခတ်ရင်း ပြောသည်။
ရှန်းတန်ဟာ လက်ရှိအခြေအနေမှာ ဘယ်လိုအန္တရာယ်ကိုမှ မကြုံတွေ့လိုသည့်အတွက် သူတို့နှစ်ယောက် အန္တရာယ်ထဲ ကျရောက်မဲ့အဖြစ်မျိုး သူမ ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။
သူမ လက်လှုပ်လိုက်ရာ လူအချို့ လူအုပ်ထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ ဘယ်သူမှန်း မသိနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။
"အဲဒီလူက မင်းကို လာခေါ်ဖို့ လူတစ်ယောက် လွှတ်လိုက်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား။ သူတို့ အခု ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာကို ဘာလို့ မေးမကြည့်တာလဲ" ဟု ကုချင်အန်းက အကြံပြုသည်။
"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မ အခု ဖုန်းဆက်ကြည့်လိုက်မယ်။"
ရှန်းတန် ဖုန်းခေါ်လိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်က ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မရှိချေ။
သူမ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း အတူတူပင်။
ရှန်းတန် စိတ်တိုလာသည်။ ကုဟွိုင်အန်း ဒဏ်ရာရတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားပြီးကတည်းက သူမ စိတ်တိုလွယ်လာပြီး စိတ်ခံစားမှုတွေကို ထိန်းချုပ်မရနိုင် ဖြစ်နေသည်။
ကုချင်အန်း ဖုန်းချလိုက်သည်၊ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူ့ပစ်မှတ်က မင်းဆိုရင်တော့ သူတို့ ငါတို့ကို စောစောစီးစီး ဒါမှမဟုတ် နောက်ကျမှ ဆက်သွယ်လာမှာပဲ။"
"အစ်မ ပြောတာ မှန်တယ်။" ရှန်းတန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သူမ ထိတ်လန့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ တစ်ဖက်လူက တကယ် လိမ်လည်သူဆိုလျှင် ထိတ်လန့်တာက သူတို့ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကိုပဲ ရောက်သွားစေလိမ့်မည်။
ထို့အပြင် သူမက ကုချင်အန်းကို ခေါ်လာတာဖြစ်သည့်အတွက် သူ့အစ်မ သူမကြောင့် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခွင့်လွှတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
နေရာတစ်ခုတည်းမှာ စောင့်နေမဲ့အစား သူတို့ အနီးအနားက ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ ခဏနားနေလိုက်သည်။
လေယာဉ်ပေါ်မှာ နာရီပေါင်းများစွာ ထိုင်ရတာ အလွန်ပင်ပန်းသည်။
ရှန်းတန် လဲလျောင်းလိုက်ပြီး အချိန်တစ်ခုရောက်သော် အိပ်ပျော်သွားသည်။
သူမ အိပ်မက်ထဲမှာ ကုဟွိုင်အန်းကို ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ သတိမေ့မြောနေတာကို တွေ့ရသည်။ ဖြူဖျော့ပြီး သွေးမရှိတဲ့ မျက်နှာနဲ့ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။
သူမ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး သူ့ကို သွားတွေ့ချင်သော်လည်း လက်များစွာက သူမကို ဆွဲထားပြီး သူမကို အဝေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။
သူမ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်ခဲ့သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေက သူမကို မမြင်နိုင်သလိုပင်။ သူမ ချောက်ထဲ ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
"မဟုတ်ဘူး" ရှန်းတန် ရုတ်တရက် နိုးလာသည်။
သူမ ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်ရာ ချွေးအေးတွေ ရွှဲနစ်နေပြီး ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ရွှဲစိုနေသည်။
ကုချင်အန်း သူ့မှတ်စုစာအုပ်ကို ချထားပြီး ရှန်းတန်၏ နဖူးကို ထိလိုက်သည်၊ "အိပ်မက်ဆိုး မက်တာလား၊ မင်း ဖျားနေတယ်။ ဆေးရုံသွားရမယ်။"
"ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ အဖျားကျဆေး သောက်လိုက်ပါမယ်။ ကျွန်မလေ ကုဟွိုင်အန်း ဒဏ်ရာရပြီး ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေတယ်လို့ အိပ်မက်မက်တာ။"
ရှန်းတန် မပြောဘဲ ချန်ခဲ့သော တစ်ခုမှာ သူ သေဆုံးသွားသည့် ပုံစံမျိုး ပေါက်နေသည် ဆိုတာပင်။
သူမ ထိုအိပ်မက်ရဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို ပြန်အမှတ်ရဖို့ မတတ်နိုင်ခဲ့ပါ။ အိပ်မက်မှာ အလွန် ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။
ကုဟွိုင်အန်း မရှိတဲ့ ဘဝကို သူမ တကယ် စဉ်းစားလို့ မရဘူး။ ကုဟွိုင်အန်းသာ မရှိရင် သူမ ဒီမှာ နေနေရတာ ဘာအဓိပွာယ်ရှိတော့မှာလဲ။
ရှန်းတန် ဒီအတွေးတွေကို ဆက်မတွေးမိအောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကြပ် လုပ်ပြီး တခြား အာရုံစိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူမ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
"အိပ်မက်တွေက တကယ့်လက်တွေ့အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် ပြောင်းပြန်ပဲ၊ မကြောက်ပါနဲ့။ ဟွိုင်အန်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး ဆိုတာ သေချာတယ်" ကုချင်အန်း သက်ပြင်းချရင်း သူ့ဘေးကင်းရေးကိုသာ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။
ထိုစဉ် ဖုန်းမြည်လာသည်။
ရှန်းတန် အလျင်အမြန် ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်၊ "ဟယ်လို။"
"မစ္စရှန်း၊ နောက်ကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ရောက်ပြီလား။"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ အခု လေဆိပ်နားက ဟိုတယ်တစ်ခုမှာပါ။ ရှင်တို့ လာခေါ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက် ပို့ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဘယ်တော့ ရောက်မှာလဲ။"
"ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်း လာတာလား။"
ရှန်းတန် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်၊ သူမ ဘယ်လိုပြန်ဖြေရမှန်း မသိဘူး။ သူမ ကုချင်အန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသောကြောင့် "ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ လာတာ။ ကျွန်မ ဒီနေရာနဲ့ မရင်းနှီးလို့လေ။ ပြဿနာရှိလို့လား"ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ပြဿနာမရှိပါဘူး။ မေးခွင့်ပြုပါဦး၊ ခင်ဗျားရဲ့ သူငယ်ချင်းက ယောက်ျားလား မိန်းမလား။"
"မိန်းမပါ။ ဘာလို့ ဒီလို ပေါက်ကရ မေးခွန်းတွေ လျှောက်မေးနေတာလဲ။ ဘယ်တော့ လာခေါ်မှာလဲ။ ကုဟွိုင်အန်း အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ။"
"စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် အဲဒီမေးခွန်းတွေ မေးရတဲ့ အကြောင်းပြချက်ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ တွေ့ရင် ရှင်းပြပါမယ်။ မစ္စတာကုရဲ့ အခြေအနေက အခုထိ စိုးရိမ်ရတုန်းပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ လူတွေ ခင်ဗျားတို့ကို လာခေါ်ဖို့ သွားနေပါပြီ။ ခင်ဗျားတို့ အောက်ထပ်မှာ စောင့်နေလို့ ရပါတယ်၊ မကြာခင် ရောက်လာပါလိမ့်မယ်။"
"ကောင်းပါပြီ။"
ရှန်းတန်သည် ဖုန်းချပြီးနောက် ထူးဆန်းစွာ တည်ငြိမ်သွားသည်။
"ထင်တဲ့အတိုင်း တစ်ခုခု မှားနေတာပဲ။"
သူမ ဖုန်းရဲ့ တစ်ဖက်ကလူက ရောက်နေပြီလို့တောင် သံသယရှိခဲ့သည်။ သူတို့က သူမ လိမ်နေလားဆိုတာ သိဖို့ တမင်တကာ အဲဒီမေးခွန်းတွေ မေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကုချင်အန်းလည်း ထိုကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။
တစ်ဖက်လူက ရှန်းတန်ကို လိမ်လည်ပြီး ခေါ်ချင်တာဆိုတော့ ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ထားမှာ သေချာသည်။
"အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ။ အစ်မ၊ မင်း ဒီမှာပဲ နေသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်" ရှန်းတန်သည် သူမ၏ ခွန်အားကို ယုံကြည်မှု အတန်အသင့် ရှိသည်။ ဒါပေမဲ့ တခြားလူတစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်ရမယ်ဆိုရင်တော့ အထိအခိုက် မရှိဘဲ ကာကွယ်နိုင်ဖို့ အာမခံချက် မရှိဘူး။
ကုချင်အန်းက ပြုံးပြီး သူမ၏ ကြွက်သားများကို ပြသလိုက်သည်၊ "ငါ ဘာဖြစ်လို့ မင်းနဲ့ လိုက်လာရဲတာလဲ သိလား။ ငါ ငယ်ငယ်ကတည်းက သိုင်းပညာ သင်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးချန်ပီယံဆု ရဖူးတယ်ဆိုတာ ပြောဖို့ မေ့သွားတယ်။"
ရှန်းတန် အံ့အားသင့်သွားသည်၊ "ချန်ပီယံတဲ့လား။"
အခုတော့ သူတို့ကို နှောင့်နှေးစေတဲ့သူက သူမပဲလို့ ထင်ရသည်။
"ကုဟွိုင်အန်းလည်း အဲဒီလောက် ထူးချွန်လား။"
ကုချင်အန်း ဂုဏ်ယူစွာ ပြန်ဖြေသည်၊ "သူက ငါ့လောက် မထူးချွန်ဘူး။ သူက သူ့ဦးနှောက်နဲ့ လူတွေကို လှည့်စားရတာ ပိုကြိုက်တယ်။"
ရှန်းတန် သဘောတူသလို ခေါင်းညိတ်သည်။ ဟုတ်တယ်၊ ဒီကောင်လေးရဲ့ ဦးနှောက်က တကယ်ကို မတူညီစွာ ဖန်တီးထားပုံရသည်။
အိုး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ကုမိသားစုရဲ့ ဦးနှောက်တွေအားလုံးက အရမ်း ဉာဏ်ကောင်းကြတယ်လို့ ပြောသင့်တယ်။ ဒါက မျိုးရိုးလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်။
ဒီလိုတွေးမိတော့ ရှန်းတန် ရုတ်တရက် ကုဟွိုင်အန်းနဲ့ကလေးယူချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။
သူတို့ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ မျိုးဗီဇတွေနဲ့ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ကလေးက သံသယဖြစ်ဖို့မလိုဘဲ အရမ်းဉာဏ်ကောင်းနေမှာ သေချာသည်။