အခန်း (၁၃၅-၁၃၆)

အခန်း ( ၁၃၅ ) – ငါ နှစ်ဆပေးမယ်

ရှန်းတန်သည် ချဉ်းကပ်လာသော ဗင်ကားသည် သူတို့ကို လာခေါ်မည့်သူများ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကြိုတင်ခန့်မှန်းမိသည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဗင်ကားသည် သူတို့ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်၌ လူသိပ်မများလှပေ။ ရှန်းတန်နှင့် ကုချင်အန်း အပြင် လမ်းသွားလမ်းလာဟန်ဆောင်နေသောသူတချို့ရှိသည်။ သို့သော် အမှန်တကယ်တွင် ထိုသူများသည် ကိုယ်ရံတော်များဖြစ်ကာ လူဆယ်ယောက်ခန့် ရှိသည်။

ဗင်ကားရပ်လိုက်ပြီး ရှန်းတန် စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် သူမ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ အိတ်တစ်လုံး စွပ်လိုက်ကြသည်။

ခဏလေး၊ မင်းတို့ ဒီလိုပဲ ပေါ်တင်လုပ်ကြတာလား။ နေ့ခင်းကြောင်တောင် လူတွေကို ဖမ်းတာလား။ အဲ့လောက်တောင် မင်းတို့ ယဉ်ကျေးမှုမရှိကြဘူးလား။

ရှန်းတန်သည် မခုခံဘဲ သူတို့ သူမကို ဗင်ကားပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

ကုချင်အန်းကလည်း ခုခံမှုမရှိဘဲ ပြန်ပေးသမားများကို လိုက်လျောခဲ့သည်။ သူမ တုန်တုန်ယင်ယင် ငိုသံဖြင့် မေးသည်၊

"ဘာလုပ်ကြမှာလဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ကို လွှတ်ပေးပါ၊ ကျွန်မတို့မှာ ပိုက်ဆံရှိပါတယ်..."

ထို့နောက် ရှန်းတန်သည် "ဖြန်း" ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်၊ ကုချင်အန်း အရိုက်ခံလိုက်ရသည့်ပုံပင်။

ရှန်းတန် ဒေါသထွက်လွန်း၍ ပြန်ထိုးချင်နေပြီ။ သို့သော် သူမ၏ ယောင်းမက သူမကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲထားလိုက်သည်၊ ၎င်းသည် သူမကို တည်ငြိမ်နေရန် အချက်ပြခြင်းဖြစ်သည်။

ရှန်းတန် ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာဖြစ်မည့် အနေအထားသို့ နေရာယူလိုက်သည်။

"ဟေး... ခွင့်ပြုပါဦး၊ ရှင်တို့ ကျွန်မတို့ကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားနေတာလဲ။"

တိတ်ဆိတ်နေသည်၊ ဗင်ကား၏ အသံမှလွဲ၍ ဘာမှ မကြားရပေ။

ရှန်းတန် ဆက်လက်မေးမြန်းသည်၊ "အခြေအနေက ဒီလိုဖြစ်နေပြီပဲ။ ဘာလို့ စကားမပြောကြတာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ ထွက်ပြေးလို့မရဘူးလေ။"

"မင်း အရမ်းစကားများတယ်" ဟု အမျိုးသားတစ်ဦးက မာန်ထောင်ကာ လှောင်ပြောင်သည့်လေသံဖြင့် ပြောသည်။

"ဟေး၊ ကျွန်မတို့ အလုပ်မရှိအားနေတာပဲ။ ဒါနဲ့ အစ်ကိုကြီး၊ ခင်ဗျား ဒါကို လုပ်တာ ဘယ်နှစ်နှစ်ကြာနေပြီလဲ။ ဒီအလုပ်အတွက် လစာများလား၊ အကျိုးခံစားခွင့်တွေနဲ့ လူမှုဖူလုံရေးတွေ ရလား၊ ခင်ဗျားရဲ့ နှစ်ကုန်ဆုကြေး ဘယ်လောက်လဲ။"

ထိုအမျိုးသား ထပ်မံ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ရှန်းတန် ထပ်မေးသည်၊ "အစ်ကိုကြီး၊ ရှိသေးရဲ့လား။"

"ပါးစပ်ပိတ်စမ်း။"

သူ့အသံအရဆိုရင် အစ်ကိုကြီးက အရှက်ရပြီး ဒေါသထွက်နေတာ သိသာသည်။

ရှန်းတန် အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်၊

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မကို အထင်မလွဲပါနဲ့။ ကျွန်မ ဘာမှ တခြားရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ ပြောချင်တာက ကျွန်မအိမ်က လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတွေ တစ်လကို အခြေခံလစာ ယွမ် ၂၀,၀၀၀ ရတယ်လို့‌ ပြောပြချင်တာပါ။ သူတို့ အကျိုးခံစားခွင့်တွေနဲ့ လူမှုဖူလုံရေးတွေလည်း ရတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ မကြာခဏဆိုသလို ပြည်ပက သစ်သီးတွေ၊ အမွှေးထူ ဂဏန်းတွေ၊ မုန့်အမျိုးမျိုး စားရတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း မကုန်နိုင်ဘူးလေ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှန်းတန် လျှာသပ်လိုက်သည်၊ ထိုအစားအစာများ၏ အရသာကို သတိရနေပုံရသည်။

ရှန်းတန်သည် မမြင်နိုင်သော်လည်း ကားအတွင်းရှိ လေထုက ပုံမှန်မဟုတ်တော့ကြောင်း သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် အစ်ကိုကြီးက မေးသည်၊ "တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် များလား။"

နောက်ထပ် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားဟန်ရှိသည့် ယောက်ျားလေးအသံ တစ်သံက တိုက်တွန်းသည်၊

"အစ်ကိုကြီး‌ပြောင်၊ သူပြောတာကို မယုံနဲ့။ သူ ကျွန်တော်တို့ကို လှည့်စားနေတာ သေချာတယ်။"

ရှန်းတန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ရှင်တို့ ကျွန်မ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလား။"

"သိတယ်။ မင်းက နာမည်ကြီး မင်းသမီးတစ်ယောက် မဟုတ်လား။"

"ဟုတ်တယ်။ ဒါဆို နာမည်ကြီး မင်းသမီးတွေ အရမ်းချမ်းသာတယ်ဆိုတာ ရှင်တို့ သိမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

"သိတယ်။ တစ်ရက်ကို ၂.၀၈ သန်း ရတယ် မဟုတ်လား။"

ရှန်းတန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမ ဒီလောက် မရခဲ့ပါဘူး။ C-list မင်းသမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ၂.၈ သန်း ရတာတောင် ကံကောင်းလှသည်။ သို့သော် ၂.၈ သန်းဆိုတာကလည်း လူအများစု ရတာထက်ကို ပိုများသည်။

"ဟုတ်တယ်။ ဒါဆို ရှင်တို့ ကျွန်မကို ပြန်ပေးဆွဲဖို့ ဘယ်လောက် ပေးထားတာလဲ၊ ကျွန်မ နှစ်ဆ ပေးမယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ ရှင်တို့ လမ်းမှန်ပြန်လျှောက်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မ အလုပ်အကိုင်တွေနဲ့ ကျောင်းဝင်ခွင့်တွေပါ ပေးမယ်။ သြော် ဟုတ်သား၊ မေးဖို့ မေ့သွားတာ၊ ရှင်တို့မှာ ကလေးတွေ ရှိလား။"

"...ရှိတယ်။"

"အစ်ကိုကြီးပြောင်"

နောက်တစ်ယောက် အသံက နည်းနည်း မကျေနပ်သလို ဖြစ်နေသည်။

"အစ်ကိုကြီးပြောင်၊ ခင်ဗျား သူ ပြောတာကို တကယ်ယုံတာလား။ သူ ကျွန်တော်တို့ကို ထောင်ထဲ အရင်ပို့လိမ့်မယ်။"

ရှန်းတန် သက်ပြင်းထပ်ချသည်။

"အဲ့လိုလုပ်လိုက်ရင် ကျွန်မအတွက် ဘာကောင်းကျိုးရှိမှာလဲ။ အဲဒါက ရန်သူနှစ်ယောက် ထပ်တိုးစေမှာပဲ အဖက်တင်တယ်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒီလောကမှာ ဘယ်သူ့လက်မှ သန့်ရှင်းတာ မရှိဘူး။ လူတိုင်းက မသန့်ရှင်းတဲ့အလုပ်တွေ လုပ်ဖို့ လူတွေ လိုအပ်ကြတယ်။ ကျွန်မ အဲဒီလိုအလုပ်တွေ လုပ်ဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ လူငှားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ဟုတ်ပါတယ်၊ လူသတ်တာရော မီးရှို့တာမျိုးတွေလည်း မလုပ်ပါဘူး။ ကျွန်မက ဥပဒေကို လိုက်နာတဲ့ နိုင်ငံသားကောင်း တစ်ယောက်ပါ။"

"ခင်ဗျား ပြောတဲ့ ကျောင်းဝင်ခွင့်တွေ..."

"ကျွန်မမှာ ကလေးမရှိသေးဘူး၊ မကြာခင်လည်း ယူဖို့ အစီအစဉ်မရှိဘူး။ ရှိခဲ့ရင်တောင် သူတို့က မင်းမျိုးမင်းနွယ်ကျောင်းတွေကို သွားမှာ။ ပြီးတော့ ကျွန်မမှာ အိမ်အလွတ်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်။ လိုအပ်တဲ့သူတွေကို ပေးတာ ကောင်းပါတယ်။"

ဒီစကားတွေက တော်တော် ဆိုးရွားတယ်လို့ ထင်ရသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ယုတ္တိရှိပြီး မငြင်းဆန်နိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

သတိထားဖို့ အကြံပေးခဲ့တဲ့ နောက်တစ်ယောက်ကတောင် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားပုံရသည်။

"ကျွန်မ တကယ်ပြောနေတာပါ။ ရှင်တို့ ယုံ မယုံက ရှင်တို့အပိုင်းပဲ။ တစ်ခါတစ်လေ အခွင့်အရေးတွေက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားတတ်တယ်။ ဒီရွာက ထွက်သွားတာနဲ့ ဆိုင်က ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။"

"ခင်ဗျားတို့ကို ကျွန်တော် လွှတ်ပေးလို့ မရဘူး။"

အစ်ကိုကြီးပြောင်က အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောသည်။

ရှန်းတန် စိတ်ပျက်သွားသည်။ တကယ်တမ်း ဘာမှ မမျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း သူ့ရဲ့ ငြင်းဆန်မှုကို ကြားလိုက်ရတော့ မလွဲမသွေ စိတ်ပျက်သွားခဲ့ရသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရှင်တို့ကို နောက်မှ ကူညီနိုင်ပါတယ်။"

"အစ်ကိုကြီးပြောင်။"

"ရှောင်ကျစ်၊ မင်း ငါ့ကို ထပ်ပြီး အကြံပေးဦးမလား။"

"မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော့်ကိုရော ခေါ်လို့ရမလားလို့ မေးချင်တာ။ ကျွန်တော်တို့က တစ်လကို ထောင်ဂဏန်းလေးပဲ ရတာ၊ နေ့တိုင်း အန္တရာယ်များတဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်နေရတယ်။ ဒါနဲ့ ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ။"

ရှောင်ကျစ်ရဲ့ မြည်တမ်းသံတွေကို နားထောင်ရင်း ရှန်းတန် ဒီကိစ္စ အောင်မြင်နိုင်ခြေ အလွန်မြင့်မားတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ရှင် ကျွန်မကို ကိစ္စအချို့ ကူညီဖို့ လိုလိမ့်မယ်။"

…

အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားသော် ဗင်ကားသည် ၎င်း၏ ဦးတည်ရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီ။

ရှန်းတန် အချိန်ကို မမြင်နိုင်သော်လည်း ခရီးစဉ်၏ အကွာအဝေးကို ထောက်ရှု၍ တစ်နာရီခန့် ကြာသည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်၌ ကားသံများ၊ လမ်းဘေးဈေးသည်များ၏ ခေါ်သံများ မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အမျိုးသားနှစ်ဦး၏ အကူအညီဖြင့် သူတို့၏ လက်ကို လှုပ်ရှားလို့မရအောင် ချည်နှောင်ထားခံရလျက် ရှန်းတန်နှင့် ကုချင်အန်းတို့ ဗင်ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။

ရှန်းတန်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အိတ်က ဆက်ရှိနေသေးသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ရန် အပေါက်ငယ်လေး နှစ်ပေါက် ဖောက်ထားသည်။

၎င်းသည် စွန့်ပစ်ထားသော စက်ရုံတစ်ခုဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်၌ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်မှာ အံ့သြစရာ မရှိပေ။

သူမ အစောပိုင်းက ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦးကို အောင်မြင်စွာ စည်းရုံးနိုင်ခဲ့သောကြောင့် သူတို့သည် ရှန်းတန်နှင့် ကုချင်အန်းတို့အပေါ် ပိုမိုညင်သာစွာ ဆက်ဆံကြသည်။

သံဟောင်းတံခါးကို အတွင်းမှ တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန် ဆံပင်ရွှေရောင် အမျိုးသားတစ်ဦးက လှောင်ပြောင် ပြောသည်၊

"ဟေး၊ အစ်ကိုကြီးပြောင်၊ ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ညင်သာနေတာလဲ။"

အစ်ကိုကြီးပြောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ရှောင်ကျစ်က ပြန်ကာပြောလိုက်သည်၊

"မင်း ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။"

သူ အခုတော့ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်းဖိုးရှိသူတစ်ဦးအဖြစ် မြင်လာပြီး ပို၍ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှိလာသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က မကြာခင်မှာ တူညီတဲ့ အဆင့်အတန်းတစ်ခုမှာ အတူတူ ဆက်ရှိနေကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"အိုး၊ ရှောင်ကျစ် မင်း အခု သတ္တိရှိလာပြီလား။"

ဆံပင်ဝါလူကြီးက ရှောင်ကျစ်ကို ထိုးဖို့ အင်္ကျီလက်ကို လှန်တင်လိုက်စဉ် အစ်ကိုကြီးပြောင် အချိန်မီ စကားဝင်ပြောလိုက်သည်၊

"တော်ပြီ။ ဘော့စ်ရဲ့ ကိစ္စကို အရင် ပြီးအောင် လုပ်ရအောင်။"

"ဟမ့်၊ စောင့်ကြည့်လိုက်။"

ဆံပင်ဝါလူကြီးသည် ရှောင်ကျစ်ကို ကြမ်းတမ်းသော စကားလုံးများဖြင့် ပြောထားခဲ့ပြီး ရှန်းတန်၏ ခေါင်းပေါ်မှ အိတ်ကို ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆောင့်ဆွဲချကာ သူမ၏ မေးစေ့ကို ကိုင်ပြီး ဘယ်ညာလှည့်ကြည့်ရင်း ညှစ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင် စွဲလမ်းမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"အင်း၊ မင်းသမီးတွေ တကယ်ပဲ လှတာပဲ။ သူ့အသားအရေက နို့ထက်တောင် ပိုဖြူတာပဲ။"

အစ်ကိုကြီးပြောင် လျှောက်လာပြီး သူ့လက်ကို ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။

"တော်ပြီ။ ဘော့စ် ဘယ်မှာလဲ။"

"အထဲမှာ။"

ဆံပင်ဝါလူကြီးက သူ့လက်ချောင်းများကို တောင့်တစွာ ဆက်ကြည့်နေပြီး သူ နှုတ်ခမ်းကို ရွံရှာဖွယ်ရာ လျှာနဲ့သပ်လိုက်သည်။ ဒါက ရှန်းတန်ကို အဲဒီမှာပဲ အော့အန်ချင်စိတ် ပေါက်သွားစေလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေသည်။

သူမ ဒီလောက် အရုပ်ဆိုးတဲ့ ပုံပန်းသွင်ပြင်ရှိသူကို မမြင်ရတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သူက ဒုတိယသခင်လေးကျိုးထက် အဆတစ်ရာလောက် ပိုပြီး မနှစ်မြို့စရာကောင်းသည်။ သူနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဒုတိယသခင်လေးကျိုးက အခုပိုမို ချောမောနေသလို ဖြစ်သွားသည်။

အဖွဲ့လိုက် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။ အတွင်းရှိ လူတိုင်း ချက်ချင်း သူတို့၏ ဖဲချပ်များကို ချကာ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

အလယ်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသားက အနည်းငယ် ရင်းနှီးပုံရသော်လည်း ရှန်းတန် သူ့ကို ဘယ်သူမှန်း မမှတ်မိနိုင်ခဲ့‌ပေ။

"စိတ်မရှိပါနဲ့၊ မစ္စတာ။ ကျွန်မကို ဘာလို့ ခေါ်လိုက်တာလဲ။"

အလယ်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသားက အေးစက်စွာ ရယ်မောပြီး လှမ်းလာသည်။

"မစ္စရှန်း တကယ်ပဲ အလွယ်တကူ မေ့တတ်တာပဲ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မေ့သွားပြီလား။"

ရှန်းတန် ခေါင်းကိုက်အောင် ကြိုးစားပြီး စဉ်းစားသော်လည်း သူ့ကို ဘယ်သူမှန်း မဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့‌ပေ။

"နေပါဦး မစ္စတာ၊ မင်းက..."

…

အခန်း ( ၁၃၆ ) – မင်းက သရုပ်ဆောင် ကောင်းတယ်။

"ဟားဟား၊ အဲဒီတုန်းက မင်း ငါတို့ ကုန်စည်တွေ ဆယ်ခုကျော် ယူပြီး ထွက်ပြေးခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ ငါ့ညီအစ်ကိုတွေကိုတောင် ထောင်ထဲ ပို့ခဲ့သေးတယ်။ အခု မေ့သွားပြီလား။ ဟမ်…”

ရှန်းတန် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်၊

"ဒါဆို ရှင်က ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားတဲ့ တစ်ယောက်ပေါ့။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှန်းတန် သူ့မျက်နှာကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်သည်၊

"မျက်နှာကို ပလတ်စတစ် ဆာဂျရီ လုပ်ထားတာလား။ အရင်ကနဲ့ နည်းနည်းတော့ မတူဘူး။ ကျွန်မတောင် မမှတ်မိဘူး။"

အမျိုးသား၏ မျက်နှာပေါ်က သွေးကြောများ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေသည်၊ အစ်ကိုကြီးပြောင်တောင် ရှန်းတန် ဒီလို ဆက်ပြောနေရင် ရိုက်ခံရမှာကို နည်းနည်း စိုးရိမ်မိသည်။

သူ လျှောက်သွားပြီး "ဘော့စ်၊ အရေးကြီးတာကိုပဲ အာရုံစိုက်ရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသား အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်၊

"မင်းမှန်တယ်၊ အရေးကြီးတာကို အရင်လုပ်ရမယ်။”

ရှန်းတန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ "ဒါနဲ့ ကုဟွိုင်အန်း ဘယ်မှာလဲ။ သူ ဒီမှာလား။"

"ဟားဟား၊ မင်း ချစ်သူအကြောင်း စဉ်းစားနေတုန်းလား၊ သူ သေပြီ။"

ရှန်းတန်က လှောင်ပြောင်ပြောဆိုသည်။ "ကျွန်မ ပိုပြီး ယုံကြည်လောက်တဲ့ စကား တစ်ခုခုကို ပြောလိုက်ပါဦး၊ အဲဒါ မင်းအတွက်တောင် ဖြစ်နိုင်ချေရှိရဲ့လား။"

"ငါ ယုံတယ်။ သူ တကယ်ကို ချောက်ထဲပြုတ်ကျပြီး သေသွားတာ။"

ရှန်းတန်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးကို မနည်း ထိန်းထားရသည်၊ "မဖြစ်နိုင်တာ။"

"အိုး၊ မင်း ဒေါသထွက်နေတာလား၊ ဝမ်းနည်းနေတာလား။ ဟားဟား၊ မင်း ငါ့ညီအစ်ကိုတွေကို ထောင်ချတုန်းက ငါ ဒီလိုပဲ ခံစားခဲ့ရတာကွ။"

"ကျွန်မ မယုံဘူး။ ဒါ သူ့ဆီ ဘယ်အချိန်တုန်းက ဖြစ်တာလဲ။"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကပဲ၊ သူ ဒီကို တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာတာကို ငါ သိလိုက်ရတယ်။ သူ့နောက် လိုက်သွားတော့ သူ ခြေချော်ပြီး ချောက်ထဲ ပြုတ်ကျသွားတာ။"

ကုချင်အန်းသည် ခေါင်းပေါ်တွင် အိတ်စွပ်ခံထားရဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အိတ်တွင် လျှို့ဝှက်အပေါက်ငယ်လေး နှစ်ခု ပါရှိနေခဲ့သည်။ ထိုအပေါက်များမှတစ်ဆင့် သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို သတိကြီးစွာဖြင့် အကဲခတ်နေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ရှန်းတန်ကို စကားပြောနေချိန်တွင် ကုချင်အန်းက သေချာလေ့လာနေခဲ့သည်။ ထိုခေါင်းဆောင်သည် ကုဟွိုင်အန်း သေဆုံးသွားပြီဟု ပြောဆိုနေချိန်၌ ရှန်းတန်ကို တိုက်ရိုက်ကြည့်နေသော်လည်း သူ့မျက်နှာတွင် အမှတ်ရခြင်း၊ နောင်တရခြင်း စသည့် မည်သည့်စိတ်ခံစားမှုမျိုးမှ မပြသသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုအချက်ကို အခြေခံပြီး ကုချင်အန်းက ဤသတင်းသည် လုံးဝ မှားယွင်းခြင်း သို့မဟုတ် အမှန်တစ်ဝက် အမှားတစ်ဝက် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ချက်ချင်း ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ရှန်းတန်ကလည်း သရုပ်ဆောင်နည်း နည်းနည်းလောက်တော့ သင်ယူထားသည်။ သူမ ဒီအကြောင်းကိုလည်း တွေးမိသည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက ဒီလိုပြောလာကတည်းက သူမ စိတ်ထိခိုက်တာကို မြင်ချင်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ ဖြစ်‌နေသည်။ ဒါဆို သူ့ကို သူမ ဘယ်လောက် ကောင်းကောင်း သရုပ်ဆောင်ပြနိုင်လဲဆိုတာ ပြသရ‌ပေတော့မည်။ သူမ ဒီလူ ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေလဲဆိုတာကိုလည်း သိချင်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ရှင် ကျွန်မကို လိမ်နေတာ သေချာတယ်..."

ရှန်းတန် ခေါင်းယမ်းပြီး ငိုကြွေးသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး မျက်ရည်များ မျက်နှာပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေသည်က လူများကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်စေသည်။

ရှောင်ကျစ်တောင် လှည့်မကြည့်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်၊ သို့သော် ဘော့စ်ကတော့ မတုန်မလှုပ်ပေ။

သူက အေးအေးဆေးဆေးပင် ဝေဖန်သည်၊ "သရုပ်ဆောင်တာ မဆိုးဘူး။"

ရှန်းတန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ ကော့တက်သွားသည်။ ဒီလူကတော့ တကယ်ပါပဲ…။

သူမ မျက်ရည်များကို သုတ်ချင်ဟန် ဆောင်သော်လည်း သူမ၏ လက်များက ချည်နှောင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူမ ဟန်ဆောင်နေတာဖြစ်ပြီး မျက်ရည်မြစ်ကျိုးကျတော့မလိုပင်။

သူမ လက်များကို အလျင်အမြန် ပြန်ချကာ နှာရှုံ့ပြီး “ချီးကျူးတာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မ နောက်နှစ် အကောင်းဆုံး မင်းသမီးဇာတ်‌ဆောင်ဆု ရသင့်တယ်၊ ဟုတ်တယ်ဟုတ်။"

"တစ်ခါ ချီးကျူးလိုက်တာနဲ့ ဒီလောက် မာနတက်သွားတာလား။"

"အစ်ကိုကြီး၊ ရိုးရိုးသားသား ပြောကြရအောင်။ ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီကို ခေါ်လာတာလဲ။ လက်စားချေဖို့ဆိုရင် လုပ်ချင်တာ လုပ်ပါ။"

ရှန်းတန်သည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်၊ ခေါင်းကို မော့ကာ သူမ၏ ဖြူစင်နူးညံ့သော လည်ပင်းကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

သူမ၏ နံဘေးက ကုချင်အန်း လန့်သွားပြီး တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။

ဒီညီမလေးက နည်းနည်းတော့ ကြမ်းတမ်းသည်။

"လက်စားချေဖို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ တခြားအသုံးဝင်တာ ရှိသေးတယ်။ သူ့ကို ခေါ်သွားပြီး အကျဉ်းချထားလိုက်။"

ဆံပင်ဝါလူကြီး လာချင်သော်လည်း အစ်ကိုကြီးပြောင်နဲ့ ရှောင်ကျစ်တို့က အသာစီးယူသွားသည်။ သူ နည်းနည်း မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားသည်။ ရှောင်ကျစ်က ရယ်မောရင်း "ဒီလို ကြမ်းတမ်းတဲ့အလုပ်မျိုးကို ကျွန်တော် လုပ်ပါရစေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူနဲ့ အစ်ကိုကြီးပြောင်က အခု ရှန်းတန်နှင့် လှေတစ်စင်းတည်းစီးတဲ့ တစ်လှေတည်းသားတွေ ဖြစ်နေပြီ။ သူတို့ရဲ့ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်က မျက်စိရှေ့မှာပဲ။ ဒီထိန်းချုပ်မရတဲ့ လူရှုပ်လူပွေ ဆံပင်ဝါလူကြီးက သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်သူဌေးကို ဖျက်ဆီးတာကို သူ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး ဖြစ်သည်။

ရှန်းတန်နှင့် ကုချင်အန်းတို့ကို ပြတင်းပေါက် တစ်ခုတည်းရှိသော၊ သံတန်းများဖြင့် ပိတ်ထားသော၊ လေလုံသည့် သံတံခါးကြီးရှိသော အခန်းငယ်လေးတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

ရှန်းတန် အနည်းငယ် သန့်ရှင်းသောနေရာတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ ကုဟွိုင်အန်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလား။"

အစ်ကိုကြီးပြောင် ခေါင်းယမ်းသည်။

"ကျွန်တော်တို့ မသေချာဘူး။ ရှောင်ကျစ်နဲ့ ကျွန်တော်က နောက်မှ ဝင်လာတာ၊ အဓိက အဖွဲ့ဝင်တွေ မဟုတ်တော့ ဒီကိစ္စတွေမှာ မပါဝင်ခဲ့ဘူး၊ အသေးစိတ်ကို မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘော့စ်အကြောင်း ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ သူပြောတာတွေက လုံးဝ မှားတာ မဟုတ်နိုင်ဘူး။"

ရှန်းတန်ရဲ့ နှလုံးသားလည်း နစ်မြုပ်သွားသည်။ သူမ ဒီလိုပဲ ခန့်မှန်းခဲ့မိသည်။ ကုဟွိုင်အန်း တကယ်ပဲ မတော်တဆမှုဖြစ်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်သည်၊ သို့သော် သူတို့က အခြေအနေ၏ အသေးစိတ်ကို မသိသေးပေ ဖြစ်သည်။

သူတို့ ဘာမှ မသိဘဲ မျက်စိစုံမှိတ် လိုက်ရှာရင် ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး။ ဒီမှာပဲ နေပြီး ဒီလူဆိုးခေါင်းဆောင်က သူ့ကို ရှာတာကို စောင့်တာက ပိုကောင်းနိုင်သည်။ ပြီးတော့ သူ့ကို တွေ့တာနဲ့ ဒီလူတွေအားလုံးကို ရှင်းပစ်ရမှာပဲ ဖြစ်သည်။

ရှန်းတန်သည် ကုချင်အန်းကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

အစ်ကိုကြီးပြောင်နဲ့ ရှောင်ကျစ်က သူမဘက်ကို ပါချင်တယ်လို့ ပြောပေမဲ့ ရှန်းတန် သူတို့ကို လုံးဝ မယုံကြည်သေးဘူး။

တစ်ခါ သစ္စာဖောက်ဖူးတဲ့သူက ထပ်သစ္စာဖောက်နိုင်တယ်။ တစ်နေ့ကျရင် သူမနဲ့ ကုချင်အန်းကိုပါ ရောင်းစားမလားဆိုတာ ဘယ်သူ သိမလဲ။

ရှန်းတန် အစ်ကိုကြီးပြောင်ကို ကြည့်ပြီး စကားပြောတော့မလို့ရှိသေး၊ ဘေးနားက တံတွေးထွေးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ရှောင်ကျစ်က ချွဲဟပ်ပြီး အပြင်ကို ထွေးထုတ်တော့မလို့ရှိသေး၊ ရှန်းတန်ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်တဲ့ အကြည့်ကြောင့် လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြန်မြိုချလိုက်သည်။

ရှန်းတန်က အဲဒါ ထွက်လုနီးနီး ဖြစ်သွားတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမဘေးက ကုချင်အန်းလည်း မခံနိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး အဲဒီမြင်ကွင်းကို မကြည့်မိအောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကြပ် ထိန်းထားသည်။

အစ်ကိုကြီးပြောင်လည်း ရှောင်ကျစ်ကြောင့် စိတ်ပျက်ပြီး ဆူပူသည်၊ "မင်း နည်းနည်းလောက် ပိုယဉ်ကျေးလို့ မရဘူးလား။"

ရှောင်ကျစ် မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် "မစ္စရှန်းက အောက်မှာ တံတွေးထွေးခွင့် မပေးလို့..." ဟု အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။

"အပြင်မှာ ထွေးလို့ မရဘူးလား၊ ခဏလေး ထိန်းထားတာနဲ့ပဲ သေသွားမှာမလို့လား။"

ရှောင်ကျစ် နှုတ်ခမ်းဆူပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် "နောက်တစ်ခါ သတိထားပါ့မယ်၊ ဟုတ်ပြီလား” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

သူ သိပ်မတွေးခဲ့ပေ။ သူတို့က အရေးမပါတဲ့ ကိစ္စကို အရေးကြီးလုပ်နေတယ်လို့တောင် ခံစားရသည်။

ဒီသူဌေးသမီးလေးတွေက ပုံကြီးချဲ့တာပဲဟု တွေးမြင်သည်။ တံတွေးထွေးတာ ဘာဖြစ်ပါသလဲ။ သူ့ကို ဆီးသွားတာ၊ ဝမ်းသွားတာ မြင်ရင် သေမလောက်တောင် လန့်သွားလောက်ဦးမည်။

ရှန်းတန် အစ်ကိုကြီးပြောင်နဲ့ စကား အနည်းငယ် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ရှောင်ကျစ်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားရတော့ နားထောင်ဖို့ ပိုနီးကပ်အောင် လှုပ်ရှားချင်သည်။ သို့သော် နှစ်ယောက်သားက ခွာသွားကြ‌ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်း မပျော်မရွှင် ဖြစ်မိသည်။ သူတို့ ဘာတွေ ပြောနေလဲ ဆိုတာ သူ ဘာလို့ မကြားရတာလဲ တွေးမိသည်။

"မစ္စရှန်း၊ ကျွန်တော် ဘာများ လုပ်ပေးရဦးမလဲ။"

ရှန်းတန် ပြုံးလိုက်ရင်း "အခုတော့ မလိုသေးပါဘူး။ သူ့ရဲ့ နောက်ထပ် အစီအစဉ်ကို ကြည့်ရဦးမှ စီစဉ်လို့ရမှာပါ။ အစ်ကိုကြီးရှောင်၊ ဒီနောက်ရက်အနည်းငယ် ကျွန်မတို့ကို ကာကွယ်ဖို့ မင်းကို အားကိုးရပါလိမ့်မယ်။"

ရှန်းတန်က သူ့ကို အစ်ကိုကြီးလို့ ခေါ်လိုက်တာကို ကြားတော့ ရှောင်ကျစ်ရဲ့ ကျောကုန်းက ထပ်မံ ဖြောင့်တန်းသွားသည်။ သူ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြီး "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်ကို လက်လွှဲထားလိုက်ပါ" ဟု ပြောသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အခန်းထဲမှာ အကြာကြီး မနေနိုင်ကြတော့သဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ စကားပြောပြီးနောက် အပြင်ပြန်ထွက်သွားကြသည်။

ရှန်းတန်နှင့် ကုချင်အန်း ကင်မရာတွေ ရှိမရှိ သေချာ စစ်ဆေးပြီးမှ ဘေးချင်းကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောဆိုကြသည်။

"တန်တန်၊ မင်း အစောပိုင်းက ပြောတာ နည်းနည်းတော့ မဆင်မခြင် ဖြစ်နေတယ်။"

ရှန်းတန် နည်းနည်းတော့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်။ သူမ နှာခေါင်းကိုတို့ရင်း ပြန်မေးသည်၊ "အစ်မ၊ သူတို့ ကျွန်မတို့ကို ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်လို့ ထင်လဲ။"

"သူ့ရည်မှန်းချက်တွေကို သုံးသပ်ကြည့်ရသလောက် သူ့ပစ်မှတ်က ဟွိုင်အန်းဖြစ်ပုံရတယ်။ သူ ငါတို့ကို ဘာမှ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။"

ဟုတ်ပါသည်၊ ဒါက သူမရဲ့ ခန့်မှန်းချက်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က မိန်းကလေးတွေပါပဲ။ ဆံပင်ဝါလူကြီးလို လူရှုပ်လူပွေတွေလည်း ရှိတာကြောင့် ညဘက်ကြီး မဖွယ်မရာ လာလုပ်ရင် မကောင်းဘူး ဆိုတာတော့ အသေအချာပါပဲ။

ရှောင်ကျစ် ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့သော်လည်း တကယ်လိုအပ်တဲ့အခါ သူ သိပ်အကူအညီ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ သူမ ခန့်မှန်းမိသည်။

ဒီလိုလူမျိုးတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲတမ်း ပထမနေရာမှာ ထားတတ်ကြသည်။

"ဒါပေမဲ့ သူက ကုဟွိုင်အန်းကို ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိသင့်ဘူးမလား။"

ရှန်းတန် ကိစ္စကို သေချာ ပြန်စဉ်းစားသည်။ ကုဟွိုင်အန်းက သူမကို လာခေါ်ဖို့ပဲအတွက် လာတာ၊ အဲဒါက ရန်ငြိုးထားစရာလားဟု တွေးမိသည်။

သို့သော် ကုချင်အန်းက ကုဟွိုင်အန်းကို ပိုနားလည်သည်။

"အစ်မအထင် ဟွိုင်အန်းက မင်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ သူတို့ကို တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

သူမ အဲဒီအဖြစ်အပျက်အကြောင်းကိုလည်း သိသည်။ ရှန်းတန်က ထိုအချိန်က အရမ်း ဆိုးဆိုးရွားရွား ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။ ဟွိုင်အန်းရဲ့ အကျင့်စရိုက်ကို ကြည့်လျှင် သူ့ချစ်သူအတွက် ဒေါသထွက်ပြီး အဲဒီလူတွေကို လက်စားချေဖို့ သွားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်သည်။

သူတို့ကို ထောင်ချရုံနဲ့တော့ လုံးဝ မလုံလောက်ပါဘူး၊ အထူးသဖြင့် လွတ်မြောက်သွားတဲ့ တစ်ယောက်အတွက်‌ပေါ့။ သူ တခြားဘယ်မှ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဒီလို တောတောင်တွေကြားမှာ ပုန်းအောင်းနေရတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ကုချင်အန်းသည် သူမ၏ ခန့်မှန်းချက်က ၇၀ - ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် မှန်ကန်တယ်လို့ ခံစားရသည်။

ပြီးတော့ တန်တန် ဒီလောက် မစဉ်းစားမိတာက ဟွိုင်အန်း သူတို့အတူရှိနေချိန်မှာ သူ့ရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ဘက်ခြမ်းကိုပဲ ပြခဲ့လို့ ဖြစ်နိုင်သည်။

လူတိုင်းမှာ မကောင်းတဲ့ဘက်အခြမ်းလည်း ရှိသည်၊ ဒါက သူ အပါအဝင် ဖြစ်သည်။

ကုချင်အန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း တန်တန်က ဟွိုင်အန်းရဲ့ တခြားဘက်ခြမ်းကို မြင်တဲ့အခါမှာလည်း ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခံနိုင်ဖို့ပဲ သူမ မျှော်လင့်မိသည်။