အခန်း (၁၃၇-၁၃၈)

အခန်း ( ၁၃၇ ) – ရှင်ကရော ဝမ်းမသွားဘူးလား

ရှန်းတန်သည် ကုဟွိုင်အန်း၏ မကောင်းတဲ့ဘက်ခြမ်းကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ရှန်းမိသားစုကလည်း ကုဟွိုင်အန်းဟာ လိမ္မာပါးနပ်ကြောင်း၊ သူ့စီးပွားရေး နည်းဗျူဟာတွေက တစ်ခါတစ်ရံတွင် အစွန်းရောက်နိုင်သော်လည်း ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်ဖို့အတွက် မည်သည့်နည်းလမ်းကိုမဆို အသုံးပြုရဲသူ ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။

ဒါပေမဲ့ ရှန်းတန်က ဒါကို လုံးဝ ပုံမှန်ပဲလို့ ခံစားရသည်။ သူသာ လိမ္မာပါးနပ်မှု မရှိဘူးဆိုလျှင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက စီးပွားရေးနယ်ပယ်တွင် အလွယ်တကူ ရှုံးနိမ့်နိုင်သည်။

ကုချင်အန်းရဲ့ အတွေးတွေကို သူမသာ သိခဲ့လျှင် ရှန်းတန်က သူမ အရမ်းစိုးရိမ်ပူပန်နေတာလို့ သေချာပေါက် ပြောမိလိမ့်မည်။

သို့သော် အခုချိန်မှာတော့ ထိုအရာအားလုံးကို တွေးနေတာ အချည်းနှီးပင် ဖြစ်သည်။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ ကုဟွိုင်အန်းကို ရှာတွေ့နိုင်မလားဆိုတာပဲ။

ဟုတ်ပါသည်။ သူတို့ဘက်က လူတွေလည်း ပိုပြီး လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် ရှာဖွေနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အပြင်လောကကသာ ဒီအကြောင်းကို သိသွားလျှင် ကုကော်ပိုရေးရှင်းရဲ့ စတော့ဈေးမှာ ထိုးကျသွားနိုင်သည်။

ရှန်းတန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ပြီး စိတ်ထဲကနေ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဆုတောင်းနေသည်၊ ကုဟွိုင်အန်း၊ ရှင် အဆင်ပြေနေရမယ်နော်...။

ကောင်းကင်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်ရီသန်းလာပြီး ရှန်းတန် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ခဏလောက် မှေးစက်နေလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် တံခါးလက်ကိုင် လှည့်သံကို ကြားလိုက်ရတော့ သူမ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက်ငယ်လေးမှ လရောင်များ ဝင်ရောက်လာပြီး တံခါးဝကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

ရှန်းတန် အမှောင်ထဲတွင် ထိုင်နေသည်၊ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မမြင်ရပေ။

ကုချင်အန်းက ရှန်းတန် ဘေးနား နည်းနည်း ရွှေ့ပြီး တိုးတိုးလေး မေးသည်၊ "ငါတို့ လုပ်တော့မလား။"

ရှန်းတန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် သူမ မမြင်နိုင်သည်ကို သဘောပေါက်သွားကာ တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။

"သူ မဟုတ်တာ လာလုပ်ရင် ပြန်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်လိုက်။"

သူတို့ ဒီမှာနေပြီး အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ချင်သော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မကာကွယ်နိုင်လျှင် ဘာမှ ဆက်လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်သည့်အတွက် လောလောဆယ်အနေဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရမည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ကိုယ်ခံပညာ ကျွမ်းကျင်ကြပြီး ခေါ်လာတဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေကလည်း အားနွဲ့တဲ့သူတွေ မဟုတ်‌ပေ။ ဒီလိုမဟုတ်လျှင် ရှန်းတန်ဟာ ကျားလှိုဏ်ဂူထဲကို ဒီလောက် သတ္တိရှိရှိ ဝင်လာရဲမည် မဟုတ်ပေ။

အကူအညီ မပါဘဲ ဒီကိုလာတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

တံခါးပွင့်လာသည်နှင့် ရှန်းတန်နှင့် ကုချင်အန်း မျက်လုံးများကို ချက်ချင်း မှေးစင်းပြီး အားစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့၏ မျက်တောင်ရှည်တွေနဲ့ မှိန်နေသော အလင်းရောင်ကြောင့် သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများမှာ လျှို့ဝှက်နေခဲ့သည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဆံပင်ဝါလူကြီးက ဝင်လာခဲ့သည်။

ရှန်းတန်သည် သူ့ရဲ့ ညစ်ညမ်းတဲ့စရိုက်နဲ့ ရွံရှာဖွယ် အကြည့်ကို အရင်ကတည်းက သတိထားမိပြီး ဖြစ်သည်။ အစ်ကိုကြီးပြောင်ကလည်း ဒီလူဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့အတွက် ပြစ်မှုတွေ အများကြီး ကျူးလွန်ခဲ့ဖူးတယ်လို့ ပြောပြခဲ့သေးသည်။ ဒါကြောင့်လည်း ရှန်းတန်ဟာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဆံပင်ဝါလူကြီးသည် နှုတ်ခမ်းကို လျှာနဲ့ သပ်ပြီး တံခါးကို ညင်သာစွာ ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှန်းတန်ဆီသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ခုန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမကို မထိခင်မှာပင် ဒုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ တံခါးအထိ နောက်ပြန်လွင့်သွားခဲ့သည်။

ထိုလှုပ်ရှားမှုကြောင့် လူတိုင်း နိုးလာသည်။ လူများ အခန်းထဲသို့ စတင် ဝင်ရောက်လာကြပြီး မီးများ တောက်ပစွာ လင်းလာသည်။

ရှန်းတန်နှင့် ကုချင်အန်းတို့သည်လည်း အခုမှ နိုးလာသလို ဟန်ဆောင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်တုတ် မှိတ်တုတ် လုပ်နေကြသည်၊ "ဘာဖြစ်တာလဲ။"

"အား၊ အရမ်းလင်းတာပဲ"

ကုချင်အန်းသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို အလျင်အမြန် မှိတ်ပြီး အလင်းရောင်ကို ရှောင်ရှားရန် မျက်နှာကို လှည့်လိုက်သည်။

လူဆိုးခေါင်းဆောင်သည် အင်္ကျီမပါဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာသည်။ လူများလည်း သူ့အတွက် အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။

မြေပြင်ပေါ်က ဆံပင်ဝါလူကြီးနဲ့ အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ဆောင်နေတဲ့ ရှန်းတန်ကို မြင်တော့ သူ့မျက်နှာက အလွန်ကြည့်ရဆိုးနေသည်၊

"ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ဆံပင်ဝါလူကြီးက ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ ထစ်ငေါ့နေခဲ့တယ်။

ရှန်းတန်က မျက်တောင်ခတ်ပြီး "ဘာလို့ လူတိုင်း ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ၊ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

အပေါ်ယံကြည့်ရင်တော့ ရှန်းတန်က ဘာမှ မသိသလိုပဲ။

သို့သော် သူမက မင်းသမီးတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် လူဆိုးခေါင်းဆောင်မှာ ဒီအခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သံသယ ရှိနေဆဲပင်။

ဆံပင်ဝါလူကြီးလည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူ အကန်ခံလိုက်ရသလို ခံစားရသော်လည်း ရှန်းတန်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်တော့ သူ့အာရုံခံစားမှုတွေကို သူ သံသယပြန်ဝင်လာသည်။

ဒါပေမဲ့…

ဆံပင်ဝါလူကြီးသည် သူ့ရဲ့ နာကျင်နေသော ဗိုက်ကို ထိလိုက်သောအခါ ထိုနာကျင်မှုသည် သူ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေဟာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာဖြစ်ကြောင်းကို သက်သေပြနေသည်။

တပ်မက်စိတ်ကြောင့် အရင်ကလည်း အမှားမျိုးစုံ လုပ်ခဲ့ဖူးတာမို့ ဒီတစ်ခါ ထပ်မှားရင်တော့ အပြစ်ပေးခံရမှာ သေချာသည်။

သူ့မျက်လုံးများ မတည်မငြိမ်ဖြစ်ရင်း "သူတို့ ထွက်ပြေးသွားလားဆိုတာကို လာစစ်တာပါ" ဟု အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ လူဆိုးခေါင်းဆောင်သည် မဖြစ်နိုင်သော ဆင်ခြေကို တကယ်ပင် ယုံကြည်လိုက်သည်။

လူဆိုးခေါင်းဆောင်က သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ပြီး "သြော် ဟုတ်သား၊ မင်း ဘယ်လောက် အားသန်တယ်ဆိုတာ ငါ မေ့သွားတယ်" ဟု ပြောသည်။

အားသန်တယ်ဟုတ်လား။

ဆံပင်ဝါလူကြီးသည် သူ့ရဲ့ တဆစ်ဆစ် နာကျင်နေတဲ့ ဗိုက်ကို ထိလိုက်သည်။ ခွေးမလေး၊ ရှန်းတန်က သူ့ကို ကန်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်နိုင်သည်။

သူက ရှန်းတန်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စူးစိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ဒီမတရားမှုကို ငြိမ်ခံလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

လူဆိုးခေါင်းဆောင်သည် ခဏလောက် ထွက်သွားပြီး လက်ထဲတွင် ကြိုးရှည်များကို ကိုင်ပြီး ပြန်လာခဲ့သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လုံခြုံရေးအတွက် သူတို့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ချည်ထားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။"

အစ်ကိုကြီးပြောင်က ကြိုးတွေကို လှမ်းယူလိုက်သော်လည်း လူဆိုးခေါင်းဆောင် အစ်ကိုကြီးက သူ့လက်တွေကို နောက်ပြန်ရုတ်သွားခဲ့သည်။

လူဆိုးခေါင်းဆောင် အစ်ကိုကြီးက သူ့ဘာသာ ရှန်းတန်ကို မျက်နှာနဲ့ ခြေထောက်လေးသာ ပေါ်တဲ့အထိ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ချည်နှောင်ပစ်လိုက်သည်။

ရှန်းတန်တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားသည်၊ "အစ်ကိုကြီး၊ ဒါက နည်းနည်း မလွန်ဘူးလား။ ဒီလောက် တင်းနေအောင် ချည်ထားမှတော့ ကျွန်မ အိမ်သာ ဘယ်လို တက်ရမှာလဲ။"

"ဒိုင်ပါ ဝတ်ထားလိုက်ပေါ့။"

ရှန်းတန်သည် ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ အလျှော့ပေးလိုက်သည်၊ "ကောင်းပြီလေ၊ ရှင်တို့ အနံ့အသက် ဆိုးရွားတာကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင်ပေါ့..."

သူမဘေးနားက ကုချင်အန်းလည်း ရယ်ချမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

လူဆိုးခေါင်းဆောင် အစ်ကိုကြီးသည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး ၎င်း၏ ဖြစ်နိုင်ချေရှိမှု ကိစ္စကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။

သူက မတ်တပ်ရပ်ပြီး "မင်းမှာ သံကြိုးတွေ ရှိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မရှိဘူး..."

ဒါက စွန့်ပစ်ထားတဲ့ စက်ရုံတစ်ခုပဲ။ သံကြိုးတွေကို ဘယ်က ရမှာလဲ။ အဲဒါတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ ကာလတွေကတည်းက ခိုးယူရောင်းစားခံရလောက်ပြီ။

ဒီကြိုးတွေတောင် သူတို့ကိုယ်တိုင် ယူလာခဲ့တာဖြစ်သည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် အစ်ကိုကြီးသည် ရှန်းတန်၏ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြေပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းကိုသာ တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ထားလိုက်သည်။

ရှန်းတန်သည် စိတ်တိုသွားပြီး "ဒါဆို ကျွန်မအစ်မရဲ့ ချည်နှောင်ထားတာကို ဖြေပေးလို့မရဘူးလား။ ဒီလိုဆို ကျွန်မတို့ စားလို့လည်း မရ၊ အိမ်သာလည်း တက်လို့ မရနိုင်ဘူးလေ" ဟု ယုတ္တိတန်သော အကြောင်းပြချက်များ ဆက်တိုက်ပေးလာခဲ့သည်။

"မင်း အမြဲတမ်း ဆီးတွေ၊ ချေးတွေအကြောင်းပဲ ပြောနေတာ၊ မင်း မိန်းမရော ဟုတ်ရဲ့လား။"

"အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ။ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဇီဝဖြစ်စဉ် လည်ပည်မှုက ပုံမှန်ပဲလေ။ ရှင်ကရော ဝမ်းမသွားဘူးလား။"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ငါ…"

လူဆိုးခေါင်းဆောင် အစ်ကိုကြီး ပါးစပ်ပိတ်သွားပြီး စကားဆက်မပြောတော့ပေ။

ရှန်းတန်နှင့် စကားပြောရင် သူမက သူ့ကို အလွယ်တကူ ဦးဆောင်နိုင်တယ်ဆိုတာ သူ သဘောပေါက်သွားသည်။

အကောင်းဆုံး ချဉ်းကပ်ပုံကတော့ သူမကို လျစ်လျူရှုထားရမည်။

သူကိုယ်တိုင်က ရှန်းတန်ကို လျစ်လျူရှုထားရုံသာမက သူ့လူများကိုလည်း သူမကို လျစ်လျူရှုထားရန် အမိန့်ပေးသည်။ သူမ အစားအသောက်၊ အချိုရည် သို့မဟုတ် အိမ်သာလိုအပ်မှသာ ဝင်ရမည်။ ဒီလိုမဟုတ်ရင် ဘယ်သူမှ ဒီအခန်းထဲ ဝင်ခွင့်မရဟု ပြောသည်။

ရှန်းတန် : "..."

"ဒါက နည်းနည်း များလွန်းမနေဘူးလား။"

"လုံးဝ မများပါဘူး။"

ကုချင်အန်းက သူမ ဘေးနားကနေ အားနည်းစွာ ထောက်ခံသည်။

သူမကလည်း ရှန်းတန်ဟာ ပြန်ပေးသမားတွေအားလုံးကို သူမဘက်ပါလာအောင် ပြောင်းလဲပေးနိုင်လုနီးပါး လုပ်နိုင်သော စွမ်းရည်ကို သတိပြုမိသည်။ ဒါကြောင့် လူဆိုးခေါင်းဆောင် အစ်ကိုကြီးက ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတွေ လုပ်ဆောင်တာ မှန်ကန်ပေသည်၊ မဟုတ်လျှင် ရှန်းတန်က သူတို့အားလုံးကို စည်းရုံးပစ်လိုက်နိုင်သည်။

အစ်ကိုကြီးပြောင်နဲ့ ရှောင်ကျစ်တို့ကပင် ဥပမာ ဖြစ်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ အဲဒါတွေက ခြွင်းချက်တွေပဲ။"

သူမသာ အဲဒီလောက် စွမ်းရည်ရှိရင် လူဆိုးခေါင်းဆောင် အစ်ကိုကြီးကို ဟိုးအရင်ကတည်းက စည်းရုံးနိုင်ခဲ့မှာ အသေချာပါပဲ။

ကုချင်အန်းက တံခါးကို မေးစေ့ဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်၊ "ဒါဆို တစ်နေ့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မင်းအတွက် အစာလာပို့တဲ့လူအကြောင်းကို ဘယ်လိုရှင်းပြမလဲ။ မင်းက အောက်ခြေမရှိတဲ့ တွင်းနက်ကြီးလား။"

"သူက အစ်မအတွက် လာပို့တာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။"

"သူက ငါ့ကို လှည့်တောင် မကြည့်ဘူး။"

ရှန်းတန် သက်ပြင်းချသည်။ "သူက ကျွန်မရဲ့ နုပျိုတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

"အိုး~ ဒါဆို မင်းက ငါ့ကို အသက်ကြီးပြီလို့ ပြောချင်တာပေါ့။"

ရှန်းတန် : ""

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ ကျွန်မ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး။ အစ်မ၊ မင်းက ကျွန်မရဲ့ တကယ့်အစ်မရင်းပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး အထင်မလွဲပါနဲ့။"

ကုချင်အန်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောသည်။ ကုချင်အန်းသည် ရှန်းတန်က အဲဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာ သိပေမဲ့ သူမကို စနောက်ရတာ တော်တော် ပျော်စရာကောင်းသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်တွင် ရုတ်တရက် ဆူပူသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အော်ဟစ်သံများ ရောနှောပါဝင်နေသည်။

ရှန်းတန် တွန့်လိမ်တွန့်လိမ်ဖြင့် တံခါးဘေးနားသွား၍ နားထောင်လိုက်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် တံခါးက ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး သူမကို ဆောင့်ဝင်တိုက်လိုက်သည်။

“အား…၊ သေပါပြီ။"

…

အခန်း ( ၁၃၈ ) – သူ့ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။

ရှန်းတန်၏ တရုတ်ယဉ်ကျေးမှုကို ဖော်ညွှန်းသည့် တစ်ခွန်းတည်းသော စကားကို ထုတ်ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ကုချင်အန်းက လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ကာ သူမကို အကာအကွယ်ပေးလိုက်သဖြင့် နံရံနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သို့တိုင် သူတို့နှစ်ဦးကြားက ထိခိုက်မှုမှာမူ ပြင်းထန်ဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်းတန် အသက်ပြင်းပြင်း နှစ်ကြိမ်ရှူကာ ဿူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။ တံခါးဖွင့်လိုက်သူမှာ အစ်ကိုကြီးပြောင်ဖြစ်ပြီး သူသည် ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။ သို့သော် သူသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ကာ "ဆောရီး၊ တစ်ယောက်ယောက် ဒီကိုရောက်နေပြီ။ ဒီအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ပြေးရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူတွေ ရောက်လာတာလဲ"

ရှန်းတန်က မေးလိုက်သည်။

အစ်ကိုကြီးပြောင်မှာ ခဏတာမျှ စကားတန့်သွားသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ရှောင်ကျစ် ပြေးလာပြီး "ဟေ့၊ ဘာလို့ ဒီမှာ စကားပြောနေကြသေးတာလဲ၊ ရဲတွေ ရောက်နေပြီ၊ သွားကြစို့" ဟု အော်လိုက်သည်။

ရဲများ ရောက်ရှိလာပြီဟူသော အသံကို ကြားသည်နှင့် ရှန်းတန်သည် ကြိုးကို ဖြည်ကာ ထိုလူနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ပြေးလေတော့သည်။ သို့သော် ခဏလောက် ပြေးပြီးနောက် သူမ တစ်ခုခု မှားနေမှန်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမက အဖမ်းခံထားရသည့် သားကောင်ဖြစ်နေတာကို ဘာဖြစ်လို့ ပြေးနေရတာလဲ။

ရှန်းတန် ရပ်လိုက်သည်နှင့် ရှောင်ကျစ်က သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကာ "မစ္စရှန်း၊ ဆက်မပြေးနိုင်တော့ဘူးလား။ ကျွန်တော် ကျောပိုးပေးမယ်လေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ကျစ်သည် သူမကို တကယ် ချီပိုးရန် ရည်ရွယ်သည့်အတိုင်း ဒူးထောက်လိုက်သည်။

သူ၏ အတွေးက ရိုးရှင်းသည်၊ ရှန်းတန်ကို အထင်ကြီးစေရန်နှင့် သူမအပေါ် ကောင်းသော စိတ်ထားကို ချန်ထားခဲ့ရန် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် သူမ၏ အနာဂတ်သူဌေးဖြစ်လာမည်ဖြစ်ရာ ကောင်းသော ပုံရိပ်ကို ဖန်တီးထားရန် အရေးကြီးသည်။

ရုတ်တရက် အစ်ကိုကြီးပြောင် ရပ်လိုက်ပြီး "ကြည့်စမ်း၊ ငါ လန့်သွားတာ။ ရှန်းတန်တို့က ပြေးစရာ မလိုဘူး။ ရဲတွေက သူတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ ရောက်လာတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ကျစ်က နဖူးကို ရိုက်လိုက်ပြီး "ဟာ၊ အစ်ကိုကြီးပြောင်၊ ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ရမလဲ" ဟု အော်လိုက်သည်။

ရှန်းတန်မှာ ထိုဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လျှော့ချရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ ရဲတွေကို အမှန်တိုင်း ပြောလိုက်ပါ့မယ်။ ရှင်တို့ကို မတရား မလုပ်ပါဘူး။"

ရှောင်ကျစ် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ သူက ဇိမ်ခံဘဝကို စိတ်ကူးယဉ်နေပြီး ထိုငွေများဖြင့် ဇနီးချောချောလေးကို လက်ထပ်ယူကာ ဝဖြိုးသော ကလေးများ ရလာလိမ့်မည်ဟု တွေးနေသည်။

အစ်ကိုကြီးပြောင်ကမူ နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လိုက်သည်။

အစ်ကိုကြီးပြောင်က ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် သူက "မင်း အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ အလုပ်တွေနဲ့ ကျောင်းခရိုင်ကိစ္စတွေက အကျုံးဝင်သေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အကျုံးဝင်သေးပါတယ်" ဟု ရှန်းတန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့ကို ငါ ယုံတယ်။"

သူတို့အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံး နောက်သို့ လှည့်ပြန်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဖမ်းရမည့်သူများကို ဖမ်းမိပြီးသား ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်က ကြမ်းတမ်းခန့်ညားခဲ့သော လူဆိုးခေါင်းဆောင် အစ်ကိုကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိထားခံရကာ မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။

ရှန်းတန်က သူ့ကို အောင်နိုင်သူအပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ အခြေအနေတွေ ဘယ်လောက် ပြောင်းပြန်လှန်သွားလိုက်ခဲ့သလဲ။

လူဆိုးခေါင်းဆောင် အစ်ကိုကြီးက ဒေါသတကြီး ဆူပွက်နေပြီး ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်သော်လည်း သူ ရုန်းကန်လေ၊ ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖိထားခံရလေ ဖြစ်သည်။

ရဲအရာရှိအုပ်စုကြားတွင် အရပ်ဝတ်ဖြင့် လူတစ်ယောက် ပါလာသည်။ သူသည် မျက်လုံးကျဉ်းကျဉ်း၊ ဖီးနစ်မျက်လုံးကဲ့သို့ မျက်လုံးများ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူ့ကို တည်ကြည်လေးနက်ဟန် ပေါ်စေသည်။ သို့သော် အမြဲတမ်း ပြုံးနေသော အပြုံး တစ်ခုက သူ့ပုံရိပ်ကို နူးညံ့စေသည်။

ရှန်းတန်နှင့် ကုချင်အန်းတို့ကို မြင်သည်နှင့် သူတို့ဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်လာပြီး "အစ်မ၊ မရီး" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

ရှန်းတန်က သူ့ကို မမှတ်မိပေ။ သို့သော် ကုချင်အန်းကတော့ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ကာ "မတွေ့တာကြာပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟွိုင်အန်းကို မြင်မိသေးလား"

ထိုလူက ရှန်းတန်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ သူသည် တစ်ခုခုကို ပြောရန် ခက်ခဲနေဟန်ဖြင့် တုံ့ဆိုင်းနေပုံရသည်။

ရှန်းတန်၏ ရင်ထဲ၌ မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားမိကာ တုန်လှုပ်သွားသည်၊ "သူ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။"

ကုချင်အန်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်တော့ ထိုလူက မချင့်မရဲဖြင့် "ဟွိုင်အန်းက ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရခဲ့တယ်။ သူ့ခြေထောက် ကျိုးသွားပြီး အခု ဆေးရုံမှာ တင်ထားရတယ်။ သူက အစ်မတို့ကို မပြောဖို့ မှာထားတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းတန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ ဒဏ်ရာရတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ သူမကို မသိစေချင်ရတာလဲ။ ဖြစ်နိုင်တာက…

သူမ ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်၊ "သူ့ရဲ့ တတိယခြေထောက် ကျိုးသွားတာများလား။"

ကုချင်အန်းလည်း ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့စကားများ လည်ချောင်းထဲတွင် ဆို့နစ်နေသည်။ ထိုလူသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းယမ်းကာ "မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ တတိယခြေထောက်က ကောင်းပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းတန်က သူ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ "အားလုံးကောင်းတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို မပြောတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုလူသည် ခဏတာမျှ စကားနင်သွားပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းယမ်းသည်၊ "အာ၊ အစ်မတို့ ရောက်မှ သိလိမ့်မယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။

"ဪ၊ ဒါနဲ့ ဒီနှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ" သူက ရှန်းတန်ကို မေးလိုက်သည်။

ရှန်းတန်သည် စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို အမှန်အတိုင်း ပြန်ပြောပြသည်၊ သူမကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့ပုံနှင့် သူတို့ကို လမ်းမှန်ရောက်အောင် စည်းရုံးရန် ကြိုးစားခဲ့ပုံများ ပါဝင်သည်။

ရှောင်ကျစ်မှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရပြီး "မဟုတ်ဘူး၊ မစ္စရှန်း၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလို ပြောနိုင်တာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မပြောတာ မှားလို့လား။”

ရှန်းတန်က မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို အရင်က လုံခြုံရေးအစောင့်တွေ ဖြစ်ခွင့်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာလေ" ဟု ရှောင်ကျစ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ကျစ်က အစ်ကိုကြီးပြောင်ကို ကြည့်ပြီး "အစ်ကိုကြီးပြောင်၊ တစ်ခုခုပြောပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ရှင်တို့နှစ်ယောက်သာ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ပြောင်းလဲပြီး နောင်တရရင် ကျွန်မ ပြောထားတဲ့ ကတိကို တည်ပါ့မယ်" ဟု အစ်ကိုကြီးပြောင်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။

ရှောင်ကျစ်မှာ အံ့သြမှင်သက်သွားပြီး အခြားသူများနှင့်အတူ ကားပေါ်သို့ ခေါင်ဆောင်သွားခံခဲ့ရသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ရှန်းတန်သည် အစ်ကိုကြီးပြောင်တွင် အော်တစ်ဇင်ရောဂါရှိသော သမီးတစ်ယောက်ရှိကြောင်း၊ ထိုသမီး၏ ကုသမှုနှင့် အထူးကျောင်းတက်နိုင်ရန် ကျောင်းအသုံးစရိတ်များအတွက် ငွေအမြောက်အများ လိုအပ်ကြောင်း သိရှိရသည်။

သူသည် အရင်က ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းတွင် လုပ်ကိုင်ခဲ့သော်လည်း ကုမ္ပဏီက ရန်ပုံငွေများကို လိမ်လည်ယူသွားခဲ့သဖြင့် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ မှားယွင်းသော လမ်းကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည် မကောင်းမှုများစွာ မကျူးလွန်သေးဘဲ ရှန်းတန်သည် သူ၏ ပထမဆုံး သားကောင် ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရှောင်ကျစ်သည် ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းငယ်လေးမှ လူမိုက်တစ်ဦး ဖြစ်နှင့်ပြီးသားဖြစ်ကာ အစ်ကိုကြီးပြောင်ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာသူ ဖြစ်သည်။

ရှန်းတန်က သက်ပြင်းချပြီး အစ်ကိုကြီးပြောင်၏ သမီးအတွက် ကုသစရိတ်အဖြစ် ငွေအချို့ လှူဒါန်းလိုက်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒါက နောက်ပိုင်း ကိစ္စဖြစ်ပြီး အခုတော့ ဖော်ပြစရာ မလိုသေးပါဘူး။

လက်ရှိအချိန်တွင် ရှန်းတန်နှင့် ကုချင်အန်းတို့သည် ကုဟွိုင်အန်း ရှိရာ ဆေးရုံသို့ အလျင်အမြန် သွားရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

ရှန်းတန်၊ ကုချင်အန်းနှင့် ထိုလူအပြင် ယာဉ်မောင်းတစ်ဦးလည်း ရှိသည်။ သူတို့လေးဦးသည် ကားတစ်စီးတည်းဖြင့် အတူခရီးသွားခဲ့ကြသည်။

ရှန်းတန်နှင့် ကုချင်အန်းတို့သည် နောက်ခန်းတွင် ထိုင်ကြသည်။

ခရီးစဉ်အတွင်း ရှန်းတန်သည် ထိုလူ၏ နာမည်မှာ ရှဲ့ယွမ် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိရသည်။

ရှန်းတန်သည် ရှဲ့ယွမ်က သူမနှင့် ကုဟွိုင်အန်းတို့ကြား လွန်ခဲ့သော အချိန်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော နားလည်မှုလွဲမှားမှုအတွက် တာဝန်ရှိသူ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ရှန်းတန်၏ ပထမဆုံး အထင်အမြင်မှာ သူ့အပေါ် သိပ်မကောင်းလှပေ။ သူသည် စမ်စုန့်ပိုင်နှင့် ဖူကျွင်းရှန့်တို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မရပေ။

ကုချင်အန်း၏ သူ့အပေါ်ထားရှိသော သဘောထားသည်လည်း သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပြီး အထူးတလည် ခင်မင်ရင်းနှီးမှု မရှိသည်ကို သူမ ခံစားမိသည်။

ရှဲ့ယွမ်၏ ပြောပြချက်အရ ကုဟွိုင်အန်းကို တောင်ပေါ်တွင် တောင်တက်သမားများက တွေ့ရှိခဲ့ပြီး အကူအညီ ခေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိရသည်။

ကုဟွိုင်အန်း၏ ဖုန်းမှာ အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူက အခုထိ ဖုန်းအသစ် လဲလှယ်ခြင်း မရှိသေးပေ။

ရှန်းတန်က ဒါကို ကြားတော့ တစ်ခုခု မှားနေတယ်ဟု ခံစားရသည်။ အလုပ်ကို အရူးအမူးလုပ်ပြီး နေ့စဉ် ဖုန်းအသုံးပြုနေတဲ့ ကုဟွိုင်အန်းက ဖုန်းအသစ် မလဲဘဲ နေနိုင်တာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်‌ပါ့မလဲပေ။

သူမ ရှဲ့ယွမ်ကို မျက်စိထောင့်ကနေ ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ယောက်လို မဟုတ်ပေ။

သို့သော် မကောင်းသောလူများတွင်လည်း “လူဆိုး" ဟု မျက်နှာပေါ်တွင် ရေးထားတာ မဟုတ်ပေ။

ရှန်းတန်က မေးလိုက်သည်၊ "ကုဟွိုင်အန်း နိုးလာတော့ ဘာများပြောသေးလဲ။"

ရှဲ့ယွမ်က ခေါင်းခါသည်၊ "သူ ကျွန်တော့်ကို ဘာမှ မပြောဖို့ မှာပြီးတော့ သတိမေ့သွားပြန်တယ်။ သူ့ခြေထောက်ဒဏ်ရာက ပြင်းထန်ပြီး ဖြတ်ရနိုင်တယ်တဲ့။"

ရှန်းတန်သည် အရမ်းစိုးရိမ်ပူပန်သွားသည်၊ "ဖြတ်ရမယ်၊ အဲဒီလောက် ပြင်းထန်တာလား။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုထိ မခွဲစိတ်ရသေးဘူး။ ဟွိုင်အန်းက ဒီအကြောင်းကို မသိသေးဘူး၊ သူ့အတွက် ကြီးမားတဲ့ ထိုးနှစ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားမှာ ကျွန်တော် စိုးရိမ်တယ်" ဟု ရှဲ့ယွမ်က ရှင်းပြသည်။

ရှန်းတန်က နားလည်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်၊ "ဒါနဲ့ ရှင် ကျွန်မတို့ ဒီမှာ ရှိနေတာ ဘယ်လိုသိတာလဲ။ ပြီးတော့ ဘယ်လိုလုပ် ရဲတွေကို ခေါ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ။"

သူမဘေးနားက ကုချင်အန်းလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမလည်း ဒီမေးခွန်းရဲ့ အဖြေကို သိချင်နေသည်။

အစကတော့ ဟွိုင်အန်းက သူတို့ကို ကယ်ဆယ်ဖို့ စေလွှတ်တာလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီလို မဟုတ်သလိုပဲ။

သူတို့ ဒီကို ရောက်တာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးပြီး ဒီကိစ္စကို သိတဲ့သူ နည်းပါးသည်။

ဒါဆို ရှဲ့ယွမ် ဘယ်လို သိတာလဲ။

ရှဲ့ယွမ် ညင်သာစွာ ရယ်မောသည်၊ "တစ်ခါတစ်လေကြတော့ အရမ်းထက်မြက်တာလည်း မကောင်းဘူးပဲ။"

ရှန်းတန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်၊ "ဒါပေမဲ့ မထက်မြက်တာလည်း ကောင်းတာမှ မဟုတ်တာ။"

ရှန်းတန်က ဒီလူဟာ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက် အမှန်ကို ဖော်ထုတ်တော့မယ်ဟု ထင်လိုက်သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ရှဲ့ယွမ်က သက်ပြင်းချကာ ဆက်ပြောသည်၊ "ဟုတ်တယ်၊ ဟွိုင်အန်း ပြောတာ မှန်နေတာပဲ။ မင်းတို့ကို ဘယ်လိုမှ လှည့်စားလို့ မရဘူး။"

"မင်းတို့ မေးပြီဆိုတော့ အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါ့မယ်။ တကယ်တော့ ဟွိုင်အန်းက ကျွန်တော့်ကို မင်းတို့ကို လာခေါ်ဖို့ စေလွှတ်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက မင်းတို့ကို မသိစေချင်ဘူး။ သူ့ဒဏ်ရာတွေက တော်တော်လေး ပြင်းထန်တယ်၊ သူ့ခြေထောက်ကို မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့တာမျိုး ဖြစ်နိုင်ခြေ များတယ်။ သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ချင်ဘူး။"

ရှန်းတန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူမသည် ဒီကိစ္စ၏ အမှန်တရားကို စဉ်းစားနေသည်။

ရှဲ့ယွမ်ဟု အမည်ရသော ဤလူ ပြောသော စကားတိုင်းကို သူမ သံသယဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူ၏ စကားများသည် မူမမှန်ဘဲ ရှေ့နောက် မညီသလို တစ်ချိန်နှင့် တစ်ချိန် ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

ရှန်းတန်သည် သူ့နေရာမှာ သူမကိုယ်သူမ အစားထိုးပြီး စဉ်းစားကြည့်မိတော့ သူမသာ ခြေထောက်ဖြတ်ရတော့မည့် အခြေအနေမျိုးဆိုလျှင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ချင်တော့က ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့ ကုဟွိုင်အန်းကတော့ အဲဒီလို မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကုဟွိုင်အန်းက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမကို အကုန်လုံး ပြောပြမယ်လို့ သူမကို ကတိပေးခဲ့ဖူးသည်လေ။

ထို့ကြောင့် ရှန်းတန်က ရှဲ့ယွမ် လိမ်ပြောနေတာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်လိုက်သည်။

ဒါဆို သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဟာ ဘယ်အရာ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

သူက ကုဟွိုင်အန်းရဲ့ သူငယ်ချင်း ဟုတ်လား မဟုတ်ဘူးလား။