အခန်း (၁၃၉-၁၄၀)

အခန်း ( ၁၃၉ ) – ငါ ဆေးလိပ် သောက်လိုက်ဦးမယ်။

ကားထဲတွင် ယာဉ်မောင်းမှလွဲ၍ လူမိုက်တစ်ဦးမှ မရှိပေ။

ရှဲ့ယွမ်အတွက် ကားမောင်းပေးနိုင်သူတိုင်းသည် သူ၏ အားကိုးရသူများသာ ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ မိုက်မဲသူ မရှိပေ။

ဒီလိုကြည့်လျှင် နှစ်ယောက်ချင်း နှစ်ယောက်ချင်းဆိုတော့ တော်တော်လေး မျှတသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ရှန်းတန်သည် ရှဲ့ယွမ်၏ လိမ်ညာမှုများကို အလျင်စလို ဖော်ထုတ်ခြင်း မရှိဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည် စပြောလိုက်သည်။

စကားပြောနေရင်း သူမသည် ကုဟွိုင်အန်း သို့မဟုတ် ရှဲ့ယွမ်ကိုယ်တိုင်နှင့် ပတ်သက်သည့် မေးခွန်းအချို့ကို မေးလိုက်သည်။

သူ၏ အဖြေများကို သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။

သို့သော် သူ၏ သဘောထားကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ကုဟွိုင်အန်းကို သူ မတွေ့သေးတာ ဖြစ်နိုင်သည်ကို မြင်နိုင်သည်။

သို့မဟုတ် ကုဟွိုင်အန်းသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေပြီး ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရထားသည်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဤရလဒ် နှစ်ခုစလုံးသည် သိပ်မကောင်းလှပေ။

ရှန်းတန်တွင် လက်ရှိအချိန်၌ လက်ကိုင်ဖုန်း မပါရှိပေ။ သူမသည် ရှဲ့ယွမ်ကို ကြည့်ကာ "အစ်ကိုကြီးရှဲ့၊ ဖုန်းလေး ခဏလောက်ငှားလို့ ရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ယွမ်က ချက်ချင်း သဘောမတူပေ။

ရှန်းတန်က ထပ်မေးသည်၊ "အဆင်မပြေလို့လား။"

"အရမ်းကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။"

ရှဲ့ယွမ်က ဖုန်းထုတ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ယာဉ်မောင်းက သူ့ဖုန်းကို ပေးလာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်၊ "မစ္စရှန်း၊ ကျွန်တော့်ဖုန်းကို သုံးပါ။"

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျေးဇူးပါ။"

ရှန်းတန်သည် နောက်ခန်းတွင် ထိုင်နေသောကြောင့် ရှဲ့ယွမ် မမြင်ရအောင် ဖုန်းကို ကိုင်ရာတွင် အဆင်ပြေသည်။

သို့သော် ရှန်းတန်သည် ရှဲ့ယွမ်၏ မျက်လုံးများက နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

ရှန်းတန်သည် သိသာထင်ရှားမှု မရှိဘဲ သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်များကို ကွေးညွှတ်လိုက်မိသည်။ ဤလူသည် ထင်သည့်အတိုင်း သံသယဖြစ်စရာကောင်းသည်။

သူမ မသိသည်မှာ အရင်က ရောက်လာသော ရဲများက အစစ်လား၊ အတုလား ဆိုတာပင်။ အကယ်၍ အတုဆိုလျှင် အစ်ကိုကြီးပြောင်နှင့် ရှောင်ကျစ်တို့ ဒုက္ခရောက်နိုင်သည်။

ရှန်းတန်တွင် ရှဲ့ယွမ်နှင့် ထိုလူဆိုးခေါင်းဆောင်အစ်ကိုကြီးတို့သည် ပူးပေါင်းကြံစည်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်ဟူသည့် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။

ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ထိုအရာက မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် အလွန် ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယာဉ်မောင်းက "မစ္စရှန်း၊ ဖုန်းသုံးလို့ ပြီးပြီလား မသိဘူး"ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်းတန်က အစကတည်းက ဘာမှလုပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ သူမက ဖုန်းကို ပြန်ပေးပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ပြီးပါပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကားမှာ ပုံမှန် မဟုတ်ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။

ရှဲ့ယွမ်သည် အနည်းငယ် မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် လက်ချောင်းများဖြင့် ခေါက်နေသည်။

ရှန်းတန်က သူသည် သူမ ဖုန်းဖြင့် ဘာလုပ်ခဲ့သည်ကို သိချင်နေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ရယ်စရာကောင်းတာက သူမ တကယ်တမ်း ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘဲ တမင်တကာ နက်နဲအောင် လုပ်ခဲ့ခြင်းသာဖြစ်ပြီး သူက အမှန်တကယ်ပင် သူမ၏ ထောင်ချောက်ထဲ ဝင်လာခဲ့သည်။

ရှန်းတန်က ကုချင်အန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမက လျှို့ဝှက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူမသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်နေကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက် မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

ဤနေရာသည် မိုးမျှော်အဆောက်အအုံများ ပြည့်နေသော မြို့နှင့် ကွဲပြားသည်။ ကောင်းကင်သည် အထူးပင် ပြာလဲ့နေပြီး မိုးတိမ်များကလည်း ထူးထူးခြားခြား ဖြူစင်နေသည်။ လေထုပင်လျှင် ထူးထူးခြားခြား လတ်ဆတ်နေသည်။

ရှန်းတန်သည် ပြတင်းပေါက်ကို ချပြီး လေကောင်းလေသန့်ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရော အပြင်ပါ သန့်စင်သွားသလို ခံစားရသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာ ကားက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဤနေရာတွင် ရှေ့တွင်ရော နောက်တွင်ရော ဘာမှမရှိပေ။ ကျယ်ပြောလှသော မြက်ခင်းပြင်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်တောများသာ ရှိသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ယာဉ်မောင်းက အဆင်မပြေစွာ ပြုံးပြီး "ဆောရီး၊ ကျွန်တော် သန့်စင်ခန်း သုံးဖို့ လိုအပ်လို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းတန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ဒါပဲလေ။

ရှဲ့ယွမ်လည်း ဆေးလိပ်တစ်လိပ် မီးညှိပြီး ရှန်းတန်တို့နှစ်ယောက်ကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ကျွန်တော် ဆေးလိပ်သွားသောက်လိုက်ပါဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် တောထဲသို့ ထွက်သွားကြသည်။ ရှန်းတန်က ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ ကားသော့များကို ဖြုတ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဒါက သူမတို့ ကားကို မောင်းပြေးခြင်းမှ ကာကွယ်တာ ဖြစ်နိုင်သည်။

သူမတို့ကို အဲဒီလို လူမျိုးတွေဟု ထင်နေတာလား။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမကတော့ အဲဒီလို လူမျိုးပါပဲ။

ရှန်းတန်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ထိုအတွေး ရှိနေခဲ့သည်။

ကားကို မောင်းပြေးပြီး ရှဲ့ယွမ်ကို ထားခဲ့ရန် တွေးထားမိသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့မှာလည်း မိုဘိုင်းဖုန်းတွေ ရှိနေတာ မှန်ပါပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်ကို ဖုန်းခေါ်လို့ မရတာတော့ မဖြစ်နိုင်ပါ။

သို့သော် ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူမ သိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

တကယ်တော့ နှစ်ဖက်စလုံးသည် ပြတင်းပေါက်စက္ကူကို ဖောက်ထွင်းတော့မည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ရှန်းတန်ကတော့ ကုဟွိုင်အန်း တကယ်ရှိနေလားဆိုတာကို မြင်ချင်နေသေးသည်။

ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်သောင်းပုံ တစ်ခုသာ ရှိလျှင်တောင် သူမ လက်လွတ်မခံချင်ပေ။

"အစ်မ…"

ရှန်းတန် စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ကုချင်အန်းက “ရှူး” ဟု အသံပြုကာ နောက်ကြည့်မှန်ကို ခေါင်းယမ်းပြသည်ကို သူမ မြင်လိုက်သည်။

ရှန်းတန် မျက်လုံးမှေးကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် အနီရောင်အစက်လေး တစ်ခုကို မရှင်းမလင်း မြင်လိုက်ရသည်။

သေစမ်း။ ဒါက ကင်မရာလား၊ နားထောင်စက်လားဆိုတာ သူမ မသိပေ။

ရှန်းတန်က ချောင်းအသာဟန့်ပြီး တမင်တကာ ပြောလိုက်သည်၊ "အစ်မ၊ ရှဲ့ယွမ် ဘာလို့ ပြန်မလာသေးလဲ မသိဘူးနော်။ ဝမ်းချုပ်နေတာများလား။"

ကုချင်အန်း ဤစကားကြောင့် ရယ်မောလိုက်သည်၊ "ဖြစ်နိုင်တယ်၊ အဲ့တာက မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။"

"ဪ၊ ဆေးလိပ်သောက်မယ်လို့ ပြောပြီး တကယ်က သူ ဝမ်းသွားချင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ရှက်ပြီး ပြောမထွက်တာ ဖြစ်မယ်။ ဒီလူက တကယ့်ကို မရိုးသားဘူး။"

ရှန်းတန်က နောက်ကြည့်မှန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်တမ်းတင်နိုင်လောက်သည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "အိမ်သာမှာ ကြာကြာနေတာက လိပ်ခေါင်းဖြစ်နိုင်တယ်။ သူ တကယ်ပဲ လိပ်ခေါင်း ရှိနေတာလား မသိဘူးနော်။"

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကုချင်အန်းက ကျယ်လောင်စွာ မရယ်မိဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သို့တိုင် တန်တန်၏ ဆိုးတေတေ အမူအရာလေးများသည် တော်တော် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေဆဲပင်။

ကုချင်အန်းသည် လုံလောက်စွာ ရယ်မောပြီးနောက် သူမသည် လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို ဖုံးကာ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်၊"အဟမ်း...၊ လိပ်ခေါင်းက ကုသလို့ ရတယ်။ ပြဿနာ မရှိဘူး။"

"အင်း၊ သူ ဆရာဝန် ညွှန်းစာ လိုအပ်လား မသိဘူးနော်။ ရောဂါကို ဖုံးကွယ်ထားတာ မကောင်းဘူး..."

မကြာမီတွင် ရှဲ့ယွမ်သည် မည်းမှောင်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ရောက်လာသည်။

ရှန်းတန်သည် သူက သူမတို့ ပြောသမျှအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်ဟု သံသယရှိသည်။

ယာဉ်မောင်း၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် နီမြန်းနေပြီး ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းထားဟန် ရသည်။

ဪ...၊ ရယ်ချင်ရင် ရယ်လိုက်တော့လေ၊ ထိန်းထားတော့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ၊ မသက်မသာ မဖြစ်နေဘူးလား။

"ရှဲ့ယွမ်၊ ဆေးလိပ်သောက်လို့ ပြီးပြီလား"

ရှန်းတန်က တမင်တကာ မေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ယွမ် မည်းမှောင်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်၊ "ကျွန်တော် လန်းဆန်းသွားအောင်လို့ ဆေးလိပ် နှစ်လိပ်လောက် သောက်နေတာကြောင့် ကြာသွားတယ်။"

ရှန်းတန်က သူ့ဖင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များကို လျင်မြန်စွာ ရွှေ့လိုက်သည်၊ "အိုး...။"

သူမ၏ လေသံမှာ မယုံကြည်ဟန် ထင်ရှားသည်။

ရှဲ့ယွမ် ဒေါသထွက်လာသည်။

သူ အပြင်ထွက်သွားတာ ဖုန်းကို စစ်ဆေးဖို့ ဖြစ်ပေမဲ့ ဘာမှ မရှိပေ။

ရှန်းတန်က မှတ်တမ်းကို ဖျက်လိုက်ပြီဟု သူ ထင်သော်လည်း မည်သို့ပင် ရှာဖွေပါစေ၊ ခြေရာလက်ရာပင် မရှိပေ။ သူမသည် ဖုန်းဖြင့် ဘာမှ မလုပ်ခဲ့သည့်အလားပင်။

ရှဲ့ယွမ်က ဒါကို မယုံကြည်ပေ။

ထိုစဉ်မှာပင် သူ၏ ဖုန်း လင်းလာသည်။

သူ နားထောင်လိုက်သောအခါ ရှန်းတန်က သူ ဝမ်းချုပ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်နှင့် လိပ်ခေါင်းရှိနေတာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း တီးတိုးပြောဆိုနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူ ဝမ်းချုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ လိပ်ခေါင်းလည်း မရှိဘူး။

ရှဲ့ယွမ်သည် ဤကဲ့သို့ အမျိုးသမီးမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဘယ်လိုတောင် ညစ်ညမ်းပြီး ယဉ်ကျေးမှုမရှိနိုင်ရတာလဲ။

ကျန်သော ခရီးလမ်းတွင် ရှန်းတန် နောက်ထပ် ပြဿနာများ မရှာတော့ပေ။ သူမ ဘယ်လို ထိန်းချုပ်ရမလဲ ဆိုတာကို သိသည်။

ကားသည် မြို့ထဲသို့ မဝင်ခင် တစ်နာရီခန့် ထပ်မောင်းရသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ရှဲ့ယွမ်တို့သည် သူမတို့ကို ဆေးရုံသို့ တကယ် ခေါ်လာခဲ့သည်။

ရှန်းတန်က ဆေးရုံနာမည်ကို မော့ကြည့်ပြီး အတွေးနက်သွားသည်။

သူမ အရင်က အတွေးလွန်မိတာ ဖြစ်နိုင်လား။

သူမ အသေအချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ထိုအရာက မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ကုဟွိုင်အန်းက အပေါ်ထပ်မှာလား။"

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့ အပေါ်ကို တက်ရအောင်။"

ယာဉ်မောင်းက လိုက်မလာခဲ့ပေ။

သို့သော် ရှန်းတန်သည် ဆေးရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးကတည်းက ခိုးကြောင်ခိုး၀ှက် အကြည့်များစွာကို မြင်နေရသည်ကို သတိပြုမိသည်။

သူမ မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကြွက်သားအပြည့်နှင့် လူအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အင်း၊ ဒီလူတွေရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုက သိပ်မကောင်းဘူး ဆိုတာ သူမ ချက်ချင်းပင် သိလိုက်ရသည်။

ရှန်းတန်က သူမရဲ့ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း သူမသာ သင်တန်းကျောင်း ဖွင့်လိုက်ရင် ငွေတော်တော်များများ ရှာနိုင်မှာပဲဟု တွေးလိုက်မိသည်။…

...

အခန်း ( ၁၄၀ ) – မင်း သူမကို မထိရဘူး။

ရှန်းတန်နှင့် ကုချင်အန်းတို့သည် ရှဲ့ယွမ် နောက်သို့လိုက်ကာ ဆေးရုံ အပေါ်ဆုံးထပ်ရှိ ရောဂါကုသဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဟွိုင်အန်းက အထဲမှာ ရှိတယ်" ဟု ရှဲ့ယွမ်က ပြောသည်။

ရှန်းတန်က ချက်ချင်း ဝင်မသွားဘဲ ပြတင်းပေါက်နားသို့ မှီကာ အခန်းထဲသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ဟမ်၊ တစ်စုံတစ်ယောက် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကိုသာ မြင်ရပြီး မျက်နှာကို မမြင်ရပေ။ သူက ကုဟွိုင်အန်း ဟုတ် မဟုတ် သူမ မသေချာပေ။

"မရီး၊ မဝင်ဘူးလား။"

ရှန်းတန်က မရှိသော မျက်ရည်များကို သူမ၏ မသန့်ရှင်းလှသော အင်္ကျီလက်ဖြင့် သုတ်ကာ "ရှင် သိလား၊ အိမ်ပြန်ရမှာ ကြောက်တဲ့ ခံစားမှုမျိုးကိုလေ၊ အခု ကျွန်မ နည်းနည်း ကြောက်နေတယ်၊ အထဲကို ဝင်ပြီး မကြည့်ရဲဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့ယွမ်၏ ပါးစပ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

သူသည် ကုချင်အန်းကို ပြန်ကြည့်ကာ "အစ်မ၊ ဟွိုင်အန်းကို ဝင်ကြည့်ဦးမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကုချင်အန်း သက်ပြင်းချသည်၊ "ကျွန်မလည်း တော်တော် ကြောက်နေတယ်။ အခန်းထဲ မဝင်ရင် ဟွိုင်အန်းရဲ့ ခြေထောက် ဖြတ်ရမယ်ဆိုတဲ့ သတင်းဆိုးကို ရင်ဆိုင်စရာ မလိုတော့ဘူးလေ။"

ရှဲ့ယွမ် : "..."

သူ၏ သည်းခံနိုင်မှုမှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

ဒီမိန်းမနှစ်ယောက်က တကယ်ကို တော်တော်ဆိုးတာပဲ။

"ဟွိုင်အန်းက မင်းတို့ကို လွမ်းနေတာ၊ ဘာလို့ အရင်ဆုံး ဝင်မကြည့်ကြတာလဲ။"

ရှဲ့ယွမ်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ရှန်းတန်တို့နှစ်ယောက်ကို အခန်းထဲသို့ တွန်းပို့ရန် ကြိုးစားသည်။

သူ ဒီလိုပြောလေ၊ ရှန်းတန်က တစ်ခုခု မှားနေပြီလို့ ပိုခံစားရလေပဲ။ သူမ ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါယမ်းကာ နောက်ဆုတ်သွားသည်၊ "ခဏလေး၊ ကျွန်မ အရင်ဆုံး စိတ်ကို ပြင်ဆင်ပါရစေဦး။"

"ဘာလို့ စိတ်ကို ပြင်ဆင်ဖို့ လိုနေဦးမှာလဲ၊ သူက မင်းရဲ့ ယောက်ျား မဟုတ်ဘူးလား။"

ရှန်းတန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်၊ "သူက ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်တော့မှာ..."

ရှဲ့ယွမ် : "..."

"ဒါဆို ဟွိုင်အန်း မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားရင် မင်း သူ့ကို မလိုချင်တော့ဘူးလား။"

"ဘယ်သူ သိမှာလဲ..."

ရှန်းတန် သက်ပြင်းချသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမ အဲဒီလို တကယ် မတွေးပါဘူး။ သူမ အခန်းထဲမှာ လဲလျောင်းနေတဲ့လူက ကုဟွိုင်အန်း မဟုတ်ဘူးလို့ပဲ ခံစားနေရတာပါ။

မမျှော်လင့်ဘဲ…

"ကောင်းပြီ၊ ရှဲ့ယွမ်၊ သူတို့ကို နောက်နေတာ ရပ်လိုက်တော့။"

ဒါက ကုဟွိုင်အန်းရဲ့ အသံ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရှန်းတန်က ချာခနဲ ခေါင်းလှည့်ကာ လူနာဆောင်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားသည်။ ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ သူ၏ ခေါင်းမှာ ပတ်တီးစည်းထားပြီး သွေးအနည်းငယ် စိမ့်ထွက်နေသည်။

"ကု... ကုဟွိုင်အန်း။"

ကုဟွိုင်အန်းက အပြုံးတစ်ပွင့်ကို ဖိအားပေး ထုတ်ဖော်လိုက်သည်၊ "တန်တန်..."

သူသည် ရှန်းတန်၏ အတွေးများကြောင့် အခုလေးတင် နိုးလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်းတန် သာမက ကုချင်အန်းပါ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူတို့သည် ကုဟွိုင်အန်း တကယ် ဒီမှာ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။

ကုချင်အန်းက သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ သူက အတု မဟုတ်။ သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။"

ရှဲ့ယွမ်က တံခါးဝမှာ လက်ပိုက်ပြီး ရပ်နေကာ အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ သူ့အမူအရာက အလွန်မနှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းသည်။

"မင်း ကြားလိုက်တယ်မလား၊ မင်းခြေထောက် တကယ်ကျိုးသွားရင် မင်းရဲ့ ချစ်ဇနီးက မင်းကို မလိုချင်တော့ဘူးတဲ့။"

ရှန်းတန်၏ ရင်ထဲ တင်းကြပ်သွားသည်၊ "ကျွန်မ ခုနက…"

ကုဟွိုင်အန်းက သူမကို နှစ်သိမ့်သည့် အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်၊ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကိုယ် နားလည်ပါတယ်။"

ထိုအခါမှ ရှန်းတန် သဘောပေါက်သွားသည်။ ကုဟွိုင်အန်းက သူမ၏ အတွေးများကို အခုထိ ကြားနိုင်နေသေးသည်ကိုး။ ဒါကြောင့် သူမ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ သူ သိနေတာ သဘာဝပင်။

သို့သော် အခြားသူများကမူ ဒါကို မသိကြပေ။

ရှဲ့ယွမ်က ကုဟွိုင်အန်းသည် ထိုမိန်းမ ရှန်းတန်ကြောင့် ရူးသွပ်နေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါ့ညီမက သူ့ထက် ဘယ်နည်းနဲ့မှ မနိမ့်ကျဘူး။"

"မင်းညီမက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းနေပါစေ၊ ငါ့နှလုံးသားထဲမှာတော့ သူက တန်တန်ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး။"

ရှန်းတန်၏ မျက်နှာ နီရဲသွားသည်။ ဒီမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိနေတာကို သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို စကားမျိုး ပြောနိုင်ရတာလဲ။

ဘေးနားက ကုချင်အန်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကွေးညွှတ်သွားသည့်အထိ ပြုံးလိုက်သည်၊ သူမ တကယ်ကို ဆက်ကြည့်မနေနိုင်တော့ပေ။

ရှဲ့ယွမ်က အရမ်းဒေါသထွက်သွားသည်၊ "ကုဟွိုင်အန်း မင်း ရူးနေပြီလား။ သူ ခုနတုန်းက မင်းကို စွန့်ပစ်မယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်လေ။"

"အင်း၊ ငါ ကြားလိုက်တယ်။"

ရှဲ့ယွမ်သည် ဒီကောင်ကို တကယ် ကယ်တင်လို့မရတော့ဘူးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဒေါသတကြီး ထွက်သွားသည်။

ထိုအခါမှ ရှန်းတန်နှင့် ကုချင်အန်းတို့သည် ဘာဖြစ်နေတာလဲဟု ကုဟွိုင်အန်းကို မေးကြသည်။

အမှန်တရားမှာ ရှဲ့ယွမ် ပြောခဲ့သည်နှင့် ဆင်တူသည်။ ကုဟွိုင်အန်း တကယ်ပင် ချောက်ထဲကို ပြုတ်ကျခဲ့ပြီး တောင်ပေါ်က တောင်တက်သမားများက ကယ်ဆယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် သူသည် ခေါင်းကို ထိခိုက်မိပြီး ယာယီအတိတ်မေ့သွားခဲ့သည်။

ရှဲ့ယွမ်၏ ညီမ ရှဲ့ရွှမ်က ကလေးဘဝကတည်းက ကုဟွိုင်အန်းကို ကြိုက်နေတာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုအခွင့်အရေးကိုယူကာ ကုဟွိုင်အန်းအား သူမသည် သူ့ရည်းစားဖြစ်သည်ဟု လိမ်ညာခဲ့သည်။

ထိုစကားကို ကြားတော့ ရှန်းတန်၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ညှိုးနွမ်းသွားသည်။

ကုဟွိုင်အန်းက ညင်သာစွာ ရယ်မောသည်၊ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကိုယ် ယာယီမှတ်ဉာဏ် ဆုံးရှုံးသွားတာပါ၊ ရူးသွားတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ သူက ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ပုံစံမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။"

"ဪ...၊ ဒါဆို ရှင်ကြိုက်တာက ဘယ်လိုမျိုးလဲ။ ဒါမှမဟုတ် သူက ရှင်ကြိုက်တဲ့ပုံစံမျိုးဆိုရင်ရော ရှင်က လက်ခံမှာလား။"

ရှန်းတန်သည် ဒီကိစ္စတစ်ခုလုံးက နည်းနည်း တမင်တကာ ဖန်တီးထားတာလို့ ခံစားရသည်။ တီဗီဒရမ်မာတွေတောင် ဒီလို ဖော်ပြရဲတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဝတ္ထုတွေတောင် ဒီလို ရေးရဲတာ မဟုတ်ဘူး။

"ကိုယ် မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ချစ်တယ်။"

ကုဟွိုင်အန်း၏ ရုတ်တရက် ဝန်ခံလိုက်သော စကားကြောင့် ရှန်းတန်၏ မျက်နှာ နီရဲသွားသည်။

ကုချင်အန်း : "..."

"မင်းတို့နှစ်ယောက် အဓိကကိစ္စကို ပြောလို့ မရဘူးလား။"

သူမ တကယ်၊ တကယ်၊ တကယ်ကို ခွေးစာ မစားချင်တော့ဘူး။

"ကိုယ့်ခေါင်းဒဏ်ရာက သွေးခဲကြောင့် ဦးနှောက်ဧရိယာကို ဖိမိလို့ ယာယီမှတ်ဉာဏ် ဆုံးရှုံးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်က မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ မှတ်ဉာဏ်ပြန်ရခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ်က သူတို့စကားကိုလည်း ဘယ်တော့မှ မယုံခဲ့ဘူး"ဟု ကုဟွိုင်အန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘာလို့ ရှဲ့ယွမ်က ကျွန်မတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသေးတာလဲ" ရှန်းတန်က လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ရှဲ့ယွမ်၏ အပြုအမူများအကြောင်း သူ့ကို အကုန်ပြောပြလိုက်သည်။

ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာသည်လည်း အလွန် ကြည့်ရဆိုးနေသည်။

သူက ရှဲ့ယွမ်ကို လူကို ကောင်းကောင်း ခေါ်လာခိုင်းခဲ့ရုံပါပဲ။ သူ ဒီလောက် အများကြီး လုပ်နေတာကို သူ မသိခဲ့ပါဘူး။

"ဆောရီး၊ မင်းတို့ကို ကြောက်အောင် လုပ်မိသွားတယ်။ ကိုယ် ဒီကိစ္စကို မသိခဲ့ဘူး။ သူ လုပ်တာက တကယ်ပဲ မှားတယ်။ သူက မြေအောက်လောကကလူဆိုတော့ သူ့နည်းလမ်းတွေက..."

ရှန်းတန် ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လွတ်မြောက်ဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို သူမ တွေးခဲ့ရတာ အချည်းနှီးပင်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမသည် အစကတည်းက လှည့်စားခံခဲ့ရတဲ့ လူမိုက် ဖြစ်နေတာကို သိလိုက်ရသည်။

ကုချင်အန်း၏ မျက်နှာအမူအရာလည်း မကောင်းပေ။

"မင်း သူ့နဲ့ ဘာလို့ ဆက်ပြီး အဆက်အသွယ် လုပ်နေသေးတာလဲ။ မင်း သူ့ကြောင့် အရင်က ဒဏ်ရာရခဲ့ဖူးတာကို မမှတ်သေးဘူးလား။"

ဤစကားများကို ကြားတော့မှ ရှန်းတန် သူတို့ အရင်က မကောင်းတဲ့ အမှတ်တရအချို့ ရှိခဲ့ဖူးမှန်း သိလိုက်ရသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး နိုင်ငံခြားမှာ တွေ့ဆုံခဲ့ကြတာဖြစ်ပြီး ကုဟွိုင်အန်းက ရှဲ့ယွမ်ကို ကယ်ဆယ်ခဲ့ပြီးနောက် ရှဲ့ယွမ်ရဲ့ ရန်သူတွေကြောင့် ဒဏ်ရာရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုရင် ဤသည်မှာ အရမ်း အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်‌ပေ။

ခက်ခဲသည့် အရာတစ်ခုကတော့ ရှဲ့ရွှမ်ဟာ ကုဟွိုင်အန်းကို ပထမအကြည့်နှင့်တင် ချစ်မိသွားခဲ့သည်။ သူမရဲ့ နောက်လိုက်တွေက ကုဟွိုင်အန်းကို အဲ့ကတည်းက ပြဿနာတွေ ဖန်တီးပေးနေခဲ့ကြတာ ဖြစ်သည်။

ရှန်းတန်သည် ကုဟွိုင်အန်း ထိုအချိန်က နိုင်ငံခြားတွင် တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေခဲ့ပုံကို တွေးမိသောအခါ ပို၍ပင် ရင်နာမိသည်။

ကုဟွိုင်အန်းက ကုချင်အန်းကို လျှို့ဝှက်စွာ လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

တော်တယ်။

သူ ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ သနားခံတာမျိုး မလုပ်ချင်ပေမဲ့ သူ့ဇနီးက သူ့အတွက် ရင်နာတာကိုတော့ သူ အလွန်နှစ်သက်သည်။

"ဒီတစ်ခါက တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်တာ၊ သူလည်း ဒီဆေးရုံမှာ ကုသခံနေရတာလေ။"

ဒါက တော်တော်လေး တိုက်ဆိုင်တယ်လို့ ရှန်းတန် တွေးလိုက်မိသည်။

ရုတ်တရက် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့ တုံ့ပြန်တာကို မစောင့်ဘဲ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး မိန်းမလှ တစ်ဦး မောက်မာစွာ လျှောက်ဝင်လာသည်။

"အစ်ကိုဟွိုင်အန်း၊ နိုးပြီလား။"

စကားပြောပြီးနောက် သူမသည် ဘေးတွင် ရပ်နေသော ရှန်းတန်နှင့် ကုချင်အန်းတို့ကို သတိပြုမိသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်၊

"အစ်ကိုဟွိုင်အန်း၊ သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။"

ကုချင်အန်းက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်၊ "မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်မက ကုဟွိုင်အန်းရဲ့ အစ်မပါ။"

ဒီစကားကို ကြားတော့ မိန်းကလေး၏ မျက်နှာ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီး ချိုသာစွာ ခေါ်လိုက်သည်၊ "မင်္ဂလာပါ အစ်မ။"

သူမသည် ရှန်းတန်ကို ပြန်ကြည့်ကာ "ရှင်ကလည်း ဟွိုင်အန်းရဲ့ အစ်မပဲလား" ဟု မေးသည်။

ရှန်းတန်က လှောင်ပြုံးပြုံးပြီး "မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဪ၊ ဒါဆို ရှင်က သူ့ရဲ့ ညီမပေါ့။"

"မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါဆို ရှင်က…"

"ဪ၊ ကျွန်မက သူ့ဇနီးပါ။"

မိန်းကလေး၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စီချွမ်အော်ပရာဇာတ်လမ်းမှ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲပြသလိုမျိုး အမူအရာ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားသည်၊

"သူ့မိန်းမ၊ ရှင်က သူ့မိန်းမဆိုရင် ကျွန်မက ဘယ်သူလဲ။"

ရှန်းတန်က ပြန်မေးသည်၊ "ဟုတ်တယ်၊ ဒါဆို ရှင်က ဘယ်သူများလဲ။"

ထိုစဉ်မှာပင် ရှဲ့ယွမ်က ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်လာသည်၊ "ရွှမ်ရွှမ်"

ရှဲ့ရွှမ် ငိုပြီး လိပ်ပြာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှဲ့ယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားသည်၊ "ကိုကို၊ အဲ့မိန်းမ ပြောတာ အမှန်လား၊ သူက အစ်ကိုဟွိုင်အန်းရဲ့ ဇနီးလား။"

ရှဲ့ယွမ် သက်ပြင်းချရင်း "အမှန်ပဲ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှဲ့ရွှမ်က နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်သည်၊ "ကိုကို ညီမလေးကို ကူညီမယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။"

သူမ၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရှဲ့ယွမ်က သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဖုံးလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ရှဲ့ရွှမ်သည် သူမ ခုနက စကားမှားပြောလိုက်မိသည်ကို သတိပြုမိသည်။

ကုဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာက အေးစက်သွားပြီး "မင်းက ဘာကူညီမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူသည် ရှဲ့ယွမ်ကို သတိပေးသည်၊ "ငါ မင်းကို ပြောထားတယ်၊ သူ့ကို မထိနဲ့။"

ရှဲ့ယွမ် ပခုံးတွန့်ပြကာ "ငါ သူ့ကို မထိပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောသည်။

"ငါလည်း အဲဒီလိုဖြစ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"