တာအိုပညာရှင်မုန့်ချူး၏ ပထမဆုံးတာဝန်

ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေက “အစပ်ချောင်း”များကို ရှာဖွေရန် တိတ်တဆိတ် အမိန့်ထုတ် ထားစဉ်မှာပင်...

အလျင်မြန်ဆုံးသော လင်းရှီးတောင်ကြား တပည့်တစ်သိုက်မှာမူ ထိုမုန့်ထုပ်များ သယ်ဆောင်၍ ခရီးစတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတော်စင် ယွိယောင်က “ဝေလုံအစပ်ချောင်း” ဆိုသည်မှာ ရှားပါးလှသော ဝိညာဉ်ဆေးပင် တစ်မျိုးဟုသာ ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။

အခြားသူများ ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုနိုင်စေရန်အတွက် ရှာဖွေရေးကို လျို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်ရန်လည်း သူ အခိုင်အမာ ညွှန်ကြားထားသည်။

လက်ရှိတွင် ကျန့်ဝူမြင့်မြတ်နယ်မြေမှာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဖန်ကျင်းမြင့်မြတ်နယ်မြေမှာမူ ယခင်က မိတ်ဖက် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် အကျိုးစီးပွား ပဋိပက္ခများကြောင့် တင်းမာမှုများ စတင်ဖြစ်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မြင့်မြတ်နယ်မြေ နှစ်ခုစလုံးမှာ ကျန့်ဝူနယ်မြေ၏ လက်ကျန်ပစ္စည်းများကို ခွဲဝေယူချင် နေကြသည်။

ဖန်ကျင်းနယ်မြေက ကျန့်ဝူနယ်မြေ၏ အရင်းအမြစ် ၇၀%ကို လျော်ကြေးအဖြစ် တောင်းဆိုနေပြီး ယောင်ချီသည် လျို့ဝှက်နယ်မြေမှ အကျိုးအမြတ်များစွာ ရရှိခဲ့သည်ဟု စွပ်စွဲနေသည်။

သို့သော် သူတော်စင် ယွိယောင်က မည်သို့ သဘောတူနိုင်မည်နည်း။

သူ၏အမြင်တွင်မူ လျို့ဝှက်နယ်မြေမှ မည်မျှ “အရင်းအမြစ်များ” စုဆောင်းနိုင်သည်မှာ ကိုယ်ပိုင် အရည်အချင်းအပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။

ကိုယ့်ဂိုဏ်းက အရည်အချင်းမရှိလျှင် လျော်ကြေးတောင်းရန် ဘာအခွင့်အရေး ရှိမည်နည်း။

သို့သော် သူက ယခုအချိန်တွင် ဖန်ကျင်းနယ်မြေနှင့် ငြင်းခုံနေရန် အချိန်နှင့်ခွန်အား မရှိသေးပေ။

ထို့ပြင် သူနှင့်ဖန်ယဲ့ နှစ်ဦးစလုံး သိထားသည်မှာ မြင့်မြတ်နယ်မြေ နှစ်ခုသာ စစ်ခင်းကြမည် ဆိုလျှင်...

နှစ်ဦးစလုံး အထိနာမည့် တိုက်ပွဲသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ နှစ်ဖက်စလုံး ပျက်စီးမည်ဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ အမြတ်ထွက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် လက်ရှိတွင် ဂိုဏ်းနှစ်ခုမှာ တိုးမရဆုတ်မရ အခြေအနေအတွင်း၌သာ ရှိနေသည်။

သံဝေဂရစရာ ကောင်းသည်မှာ ထိုထူးဆန်းသော တင်းမာမှုများကြား ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေမှာ ခေတ္တအနားရသွားခြင်းပင်။

ကျန့်ဝူနယ်မြေမှ အကြီးအကဲအချို့မှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိနေကြသည်။

ကျုံးကျိုးလျို့ဝှက်နယ်မြေတွင် သူတို့၏ သူတော်စင် ကျန်းယိပိုင် တိုက်ပွဲတွင် ကျဆုံးသွားခဲ့သည်။

ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် အကြီးအကဲ ချီကျန့်ရန်မှာလည်း နယ်မြေအပြင်မှ မိစ္ဆာအခင်းအကျင်း ဖြစ်ရပ်အတွက် အပြစ်တင်ခံခဲ့ရသည်။

ဂိုဏ်း၏ တိုက်ရိုက်တပည့် ကျောက်ကျန့်လုံပင် လျို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ ထူးဆန်းစွာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ကံဆိုးမှုမှန်သမျှမှာ သူတို့အပေါ်သို့သာ ကျရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန့်ဝူမြင့်မြတ်နယ်မြေမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို အမြဲပင် ရရှိခဲ့သောနေရာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြစ်ပေးမှုသာ တကယ်ရောက်လာလျှင် သူတို့၏ အဓိကမဏ္ဍိုင် သုံးခုလုံးကို တပြိုင်တည်း ရိုက်ချပစ်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ထိုကံဆိုးမှု သုံးထပ်ကွမ်းမှာ ကျန့်ဝူနယ်မြေကို အမြစ်ပြတ်အောင် လုပ်ဆောင်သည့် ပရိယာယ် တစ်ခုများပေလား။

ခြုံငုံကြည့်မည်ဆိုလျှင် အကျိုးအမြတ်ရသွားသူများမှာ ယောင်ချီနှင့် ဖန်ကျင်းမြင့်မြတ်နယ်မြေ နှစ်ခုသာ ရှိသည်။

ထူးခြားသည်မှာ ထိုဂိုဏ်းနှစ်ခုမှာ ထိခိုက်ကျဆုံးမှု လုံးဝမရှိသလောက်ပင်။

မှန်ပေသည်။ ကျုံးကျိုးလျို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ လူအများအပြား သေဆုံးခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း သေချာစစ်ဆေးကြည့်လျှင် သေဆုံးသူ အများစုမှာ သာမန်ဂိုဏ်းသားများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ဓားကျောင်းတော် ဘိုးဘေးကြောင့် ရုတ်တရက် အသတ်ခံလိုက်ရသည့် အကြီးအကဲ အနည်းငယ်မှအပ ဖန်ကျင်းနှင့် ယောင်ချီတို့တွင် ဆုံးရှုံးမှု လုံးဝ မရှိသလောက်ပင်။

ဓားကျောင်းတော်ဘိုးဘေးက မည်သည်ကြောင့် လူအမြောက်အမြား သတ်ခဲ့သနည်း။

အကြောင်းမှာ ထိုဂိုဏ်းနှစ်ခုက သူ့တပည့်ကို ထိရန် ကြိုးစားခဲ့သောကြောင့်ပင်။

သူ့တပည့်က ယောင်ချီနှင့် ဖန်ကျင်းတို့တွင် ပြဿနာ ရှိနေကြောင်း လူတိုင်းကို သတိပေးခဲ့သည်။

သူတို့တွင် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူများကို ခိုလှုံခွင့် ပေးထားသည်ဟုပင် သူ သံသယရှိခဲ့သည်။

ထိုအချက်မှာ မှန်မမှန် မသေချာသေးသော်လည်း ထိုစဉ်က ကျန့်ဝူနယ်မြေမှ အကြီးအကဲများမှာ ထိုစွပ်စွဲချက်ကို အလေးမထားခဲ့ကြပေ။

သို့သော် ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင်မူ...

အဲဒီတပည့်မလေး ပြောခဲ့တာတွေက အမှန်တွေများလား။

...

ကျန့်ဝူမြင့်မြတ်နယ်မြေရှိ ကျန့်ဝူခန်းမဆောင်၌...

ကျန်းယိပိုင်၏ ဝိညာဉ်မီးအိမ် ကွဲအက်သွားပြီဖြစ်၍ သူ သေဆုံးသွားခြင်းမှာ အတည်ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

တိုက်ရိုက်တပည့် ကျောက်ကျန့်လုံမှာလည်း လျို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ကျန့်ဝူမြင့်မြတ်နယ်မြေမှာ ခေါင်းဆောင်မဲ့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းနဝမအဆင့် အကြီးအကဲ တာအိုပညာရှင် မုန့်ချူးက ဂိုဏ်းချုပ်နေရာကို ခေတ္တရယူခဲ့ရသည်။

“ယောင်ချီနဲ့ ဖန်ကျင်းတို့မှာ မကောင်းတဲ့ အကြံအစည်တွေ ရှိနေနိုင်တယ်လို့ ဒီမှာရှိတဲ့သူတိုင်း သံသယရှိနေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့မှာ ခိုင်လုံတဲ့ အထောက်အထား ရှိလဲ။” တာအိုပညာရှင် မုန့်ချူးက ခန်းမအတွင်းရှိ လူများကို လှည့်ကြည့်ရင်း လေးနက်သောလေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

မည်သူမျှ ရှေ့သို့ ထွက်မလာပေ။ အကြံပြုစကား တစ်ခွန်းမှ မရှိ။ ဘာမှ မရှိပေ။

ကျန်းယိပိုင်နှင့် ကျောက်ကျန့်လုံတို့၏ သေဆုံးမှုမှာ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး၏ စိတ်ဓာတ်ကို ရိုက်ချိုး ပစ်လိုက်သလို ဖြစ်နေသည်။

သူတို့မှာ အထောက်အထား ရှိနေဦးတော့ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

ထိုပြိုင်ဘက်ဂိုဏ်းများမှာ မဟာအဆင့်တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးစီ ရှိကြသည်။

သူတို့ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်းမှာ ကျန့်ဝူနယ်မြေ ပျက်စီးမှုကို ပိုမြန်အောင် လုပ်သလိုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တာအိုပညာရှင် မုန့်ချူးမှာ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသော အစည်းအဝေးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူက လက်စွပ်များကို သိမ်းလိုက်ရင်း လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ကျန့်ဝူမြင့်မြတ်နယ်မြေကို စဝင်တုန်းက သူတော်စင်ကျန်းရဲ့ ပုံပြင်ကို ကြားဖူးကြမှာပါ။ သူတော်စင်ကျန်းက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ အနှစ်သာရကို ရယူပြီး ယင်နဲ့ယန်အဖြစ် ခွဲထုတ် ခဲ့တယ်။ အဲဒီကနေ အဆုံးမရှိတဲ့ သံသရာတာအို၊ ထာဝရ မပြတ်တောက်နိုင်တဲ့ လမ်းစဉ်ကို သဘောပေါက်ခဲ့တယ်။ ငါတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို အဲဒီအခြေခံမူပေါ်မှာ တည်ထောင်ခဲ့တာ။”

“ဒါပေမဲ့ သူ ရခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အနှစ်သာရဆိုတာ တကယ်တော့ ဘာလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိလား။”

အားလုံးက ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် သက်ကြီးပိုင်း ကျင့်ကြံသူကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ငယ်ရွယ်သော တပည့်အများစုမှာ ကျန်းယိပိုင်၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုများကို နားထောင်ရင်း ကြီးပြင်းလာရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဒဏ္ဍာရီဆန်သော ပါရမီနှင့် ချင်းယွန်ဘုံတစ်ခွင်၌ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ထူးချွန်မှုကို သူတို့ သိကြသည်။

သို့သော် ထိုဆန်းကြယ်သော “ကောင်းကင်အနှစ်သာရ” ဆိုသည်မှာ ဘာမှန်း သူတို့ မသိကြပေ။

တာအိုပညာရှင် မုန့်ချူးမှာ သူတို့ကို ဆက်ပြီး ဇဝေဇဝါ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

သူက ဘယ်လက်ကို မြှောက်ကာ အစစ်အမှန်ယန် ဓားအသိကို ခေါ်ယူလိုက်ပြီး ညာလက်ကို မြှောက်ကာ မဟာယင် ဓားအသိကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် ထိုနှစ်ခုကို နွေးထွေးပြီး တောက်ပသော အလင်းတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစည်းလိုက်၏။

“ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အနှစ်သာရဆိုတာ တကယ်တော့... ဖြောင့်မှန်ခြင်းချီစွမ်းအင်ပဲ။”

ထိုအကြီးအကဲ၏အသံမှာ သူတို့၏နားထဲ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ မြည်ဟီးသွား၏။ ပြတ်သားပြီး အားပါလှသည်။

“ငါတို့ရဲ့ ကျန့်ဝူဂိုဏ်းဟာ ဖြောင့်မှန်ခြင်းချီစွမ်းအင် အခြေခံပေါ်မှာ ရပ်တည်နေတာ။ မင်းတို့ထဲက တချို့က အစစ်အမှန်ယန် ဓားချီကိုပဲ ကျင့်ကြံပြီး၊ တချို့က မဟာယင် ဓားချီကိုပဲ ကျင့်ကြံကြပေမဲ့ လမ်းစဉ်နှစ်ခုစလုံးဟာ မူလမြစ်ဖျားတစ်ခုတည်းက လာတာပဲ။ အခု ငါတို့ရဲ့ တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးဟာ သံသယဖြစ်ဖွယ် အခြေအနေမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ သူ့တိုက်ရိုက်တပည့်ရဲ့ ရုပ်အလောင်းတောင် ဘယ်မှာမှန်း မသိရသေးဘူး။ ဖြောင့်မှန်ခြင်းချီစွမ်းအင်ကို ကျင့်ကြံတဲ့ တပည့်တွေဖြစ်တဲ့ ငါတို့က ဒီလိုအချိန်မှာ တကယ်ပဲ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေကြမှာလား။”

ကျန့်ဝူတပည့်များ၏ ရင်ထဲတွင် ရှက်စိတ်များလှိုင်းထလာ၏။

မှန်ပေသည်။ ကဗျာတစ်ပုဒ် ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

“အမှောင်ထုက ကျန့်ဝူကို မဖျက်ဆီးနိုင်။ ကောင်းကင်က မင်ရည်၊ မြေကြီးက စက္ကူ...”

သူတို့က ဂိုဏ်းကို နှစ်ပေါင်းသုံးထောင်ကျော် ထိန်းသိမ်းလာခဲ့ကြသည်။

မည်သည့်အချိန်က ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဒူးထောက်ခဲ့ဖူးသနည်း။

သူတို့၏ တည်ထောင်သူ အမှန်တရားကိုပင် မသိရဘဲ သေဆုံးသွားသည်ကို ထိုအတိုင်း လွှတ်ထားကြရမည်လား။

ထိုသို့ဆို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျန့်ဝူတပည့်ဟု ခေါ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ဘယ်ရှိတော့မည်နည်း။

“အကြီးအကဲ... ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ။” ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ရှိ အကြီးအကဲ တစ်ဦးက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ မျက်လုံးများ နီမြန်းလျက် ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။

“ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းပြပေးပါ... ကျန့်ဝူမှာ သူရဲဘောကြောင်သူ မရှိပါဘူး... အမိန့်သာ ပေးလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဓားတွေကို ဆွဲထုတ်ပြီး ယောင်ချီနဲ့ ဖန်ကျင်းဆီကို ချီတက်ကြမယ်...”

“ငမိုက်သားတွေ...” တာအိုပညာရှင် မုန့်ချူးက ဆူပူလိုက်သည်။ “ဒီအတိုင်း ဇွတ်တိုးသွားတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ ဘာထူးမှာလဲ။ သေသွားရုံနဲ့ ငါတို့ ဘိုးဘေးရဲ့ ဝိညာဉ်က ငြိမ်းချမ်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျန့်ဝူရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း ပြန်တက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ထိုအကြီးအကဲမှာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

“အခု ငါတို့ လိုအပ်တာက ရှင်းလင်းမှုပဲ။ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဖို့ မဟုတ်ဘူး။” တာအိုပညာရှင် မုန့်ချူးက မျက်လုံးများကို မှေးလျက် ပြောလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်၌ သူက ထိုစကားများကို ပြောရန်သက်သက်သာ လူစုခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူ့စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိပြီးသားဖြစ်သည်။

“ယောင်ချီနဲ့ ဖန်ကျင်းတို့ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေတဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဂိုဏ်းက ဓားကျောင်းတော်ပဲ...” သူက အသံကျယ်ကျယ်နှင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့သရုပ်မှန်ကို ဖျက်ပြီး သူတို့နဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်။ ဓားကျောင်းတော်ကနေ တစ်ဆင့် ငါတို့ အမှန်တရားကို ရှာဖွေနိုင်လိမ့်မယ်။ ယောင်ချီနဲ့ ဖန်ကျင်းတို့ တကယ်ပဲ မိစ္ဆာတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံနေရသလား ဆိုတာကိုပေါ့။”

“ဒါပေမဲ့... ဓားကျောင်းတော်မှာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။” တစ်ယောက်က လက်ထောင်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“အဲဒါက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ဆိုတာ သေချာလား။” တာအိုပညာရှင် မုန့်ချူးက ပြန်မေးလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ အဲဒါက မှားယွင်းပြီး မိစ္ဆာပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံမိတဲ့ တပည့်တစ်ယောက် ဆိုရင်ကော။ မိစ္ဆာပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံတာနဲ့ပဲ အဲဒီလူက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူ ချက်ချင်း ဖြစ်သွားတာလား။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဖျက်သိမ်းပြီး အစကနေ ပြန်မစနိုင်ဘူးလား။ အဆုံးထိ အလောတကြီး မတွေးနဲ့။ ကိုယ့်ဘာသာ စဉ်းစားကြ။ ကြားသမျှ အကုန်မယုံနဲ့။ အခုလိုပေါ့။ မင်းတို့အားလုံး ယောင်ချီနဲ့ ဖန်ကျင်းကို သံသယဝင်လာကြပြီ မဟုတ်လား။”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တာအိုပညာရှင် မုန့်ချူး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မြူခိုးမှိန်မှိန်လေးများ ထွက်ပေါ်၍ လာခဲ့သည်။

မြူခိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် သူ၏ရုပ်သွင်မှာ လူငယ်ကျင့်ကြံသူလေး တစ်ဦးအဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာလည်း အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်အထိ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

အားလုံးက အံ့ဩတကြီး ငေးကြည့်နေကြ၏။

၎င်းက အရှိန်အဝါကို ဖိနှိပ်ရုံ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်အမှတ်အသားကို ဖုံးကွယ်ရုံတင် မဟုတ်ပေ။ သူက စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် အမူအရာအထိပါ တခြားလူတစ်ယောက်အဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟားဟားဟား... လူတစ်ယောက်က ပြန်ပြီးတော့ မနုပျိုနိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။” တာအိုပညာရှင် မုန့်ချူးက ခေါင်းကို ခါယမ်းလျက် ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

လရောင်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ဓားရှည်တစ်လက်က သူ့လက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် သူတို့၏ မျက်စိရှေ့မှာတင် သူ၏ပုံရိပ်မှာ မြူခိုးများအတွင်းသို့ ပျော်ဝင် ပျောက်ကွယ် သွားတော့သည်။

ကျန်ရှိနေသော အသံတစ်ခုသာ ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

“ဒီအဘိုးကြီး... သွားပြီနော်။”

...