ချင်းယွန်ဘုံကို လွှမ်းမိုးခြင်း

“ရှင့်မှာ မီးလျှံမြွေဟောက်ရဲ့ အဆိပ်သင့်နေတာပဲ။ ကျွန်မ အဆိပ်ဖြေပေးပြီးပါပြီ။ ဆေးဖိုးကတော့ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ ၁၀၀ပါ။”

“ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ နတ်မိမယ်လေးရယ်။ အဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်းရဲ့ အရောင်းဆောင်မှာ ရောင်းတဲ့ အဆိပ်ဖြေဆေးလုံးက အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ တစ်ထောင်ကျော် ပေးရတာ။ ကျွန်တော် တကယ်မတတ်နိုင်လို့ပါ။ လင်းရှီးတောင်ကြားက ဆေးကျင့်ကြံသူတွေကတော့ တကယ့်ကို ကိုယ်ချင်းစာတရား အရှိဆုံးပါပဲ...”

လေလွင့်ကျင့်ကြံသူက ကျေးဇူးတင်စိတ်ဖြင့် လင်းရှီးတောင်ကြား တပည့်မလေးကို လက်ယှက်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ရှေ့မှ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူမှာ အလွန်လှပသော်လည်း သူ ကြာကြာ မကြည့်ရဲပေ။

လင်းရှီးတောင်ကြား၏ စည်းကမ်းများကို လူတိုင်းသိကြသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းမှာ ဂုဏ်သရေရှိ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။ ထိုထူးဆန်းသော စည်းကမ်းများ မရှိလျှင်ပင် သူ့လိုလူက ထိုမိန်းကလေးကို တာအိုလက်တွဲဖော်အဖြစ် ရရှိနိုင်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိပေ။ ခဏတာ စကားပြောခွင့်ရခြင်းကပင် ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။

“လူနာတွေကို ကုသပေးတာက လင်းရှီးတောင်ကြားရဲ့ လမ်းစဉ်ပဲလေ။”

မိန်းကလေးက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ ၁၀၀ ထည့်ထားသော အိတ်ကို လက်ခံလိုက်သည်။

လင်းရှီးတောင်ကြားတွင် ဝိညာဉ်ဆေးပင် အထောက်အပံ့ အမြောက်အမြားရှိပြီး ဈေးနှုန်းလည်း သင့်တင့်သည်။ သူက ဆေးဝါး သို့မဟုတ် ဆေးလုံးဖော်စပ်ရန် အသုံးပြုလျှင်ပင် အမြတ် ကျန်နေသေးသည်။ ထိုအတောမသတ် လောဘကြီးလှသော အဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်းနှင့် ယှဉ်၍ မရပေ။

“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် သွားလိုက်ပါဦးမယ်။”

လေလွင့်ကျင့်ကြံသူမှာ မခွာရက် ဖြစ်နေသော်လည်း သွားရမည့်အချိန် ရောက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။

သို့သော် သူ လှည့်အထွက်တွင် မိန်းကလေးက နောက်မှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“ဟိုလေ... ခဏနေပါဦး...”

သူ့ရင်ထဲ ဒိုင်းခနဲ ဖြစ်သွား၏။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ့မှာလည်း မိန်းကလေးကံ ပွင့်လာပြီလား။

သူ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လင်းရှီးတောင်ကြား မိန်းကလေးမှာ ထူးဆန်းသော အိတ်တစ်အိတ်ကို ကိုင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအိတ်မှာ အရောင်အသွေး စုံလင်ပြီး စာလုံးကြီးကြီးများဖြင့် ရိုက်နှိပ်ထား၏။ ကပ်စေးနှဲကျိုး...

အမ်...

လေလွင့်ကျင့်ကြံသူမှာ နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်မိပြီး လေထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ထူးခြားသော အနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။

“ဒါ... ဒါက ဘာပစ္စည်းလဲ။”

“ဒါကို အစပ်ချောင်းလို့ ခေါ်တယ်။” မိန်းကလေးက လျို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ လခြမ်းကွေးလေးများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ “အထူးစားစရာ မုန့်တစ်မျိုးပေါ့။ ဓားကျောင်းတော်ကနေ စလာတာလို့ ပြောကြတယ်။ နဂိုဈေးက အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ ၁၀တုံး ပေးရပေမဲ့ အခုတော့ ၅ တုံးပဲ။ ကျွန်မက ပုံမှန်ဆို ဒီလိုအနံ့ပြင်းတဲ့ အစားအစာတွေကို မကြိုက်တတ်ဘူး။ စားချင်လာရင် တောင်ပေါ်က တောသီးလေးတွေပဲ ခူးစားလေ့ရှိတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအစပ်ချောင်းကတော့...”

သူက နှုတ်ခမ်းလေးကို အနည်းငယ် စူလိုက်ပြီး မျက်နှာလေး နီမြန်းလာကာ တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါက... စွဲလမ်းစရာ အရမ်းကောင်းလွန်းလို့။”

သူ၏ ချစ်စဖွယ် အမူအရာများကြောင့် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူမှာ ငါးမျှားချိတ်မိသော ငါးတစ်ကောင် ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်။

နတ်မိမယ်လေး မည်သို့မုန့်မျိုးကို ကြိုက်သလဲ ဆိုသည်ကို သိချင်စိတ်၊ ထို့နောက်... လင်းရှီး တောင်ကြားမှ အေးစက်စက်နှင့် မောက်မာတတ်သော နတ်မိမယ်လေးကိုပင် “စွဲလမ်းစရာ အရမ်းကောင်းလွန်းလို့” ဟူ၍ ပြောအောင်လုပ်နိုင်အောင် လုပ်နိုင်သည်မှာ မည်သို့ မှော်ဆန်သော အစားအစာဖြစ်ကြောင်း သိချင်စိတ်များကြောင့် သူက ချက်ချင်းပင် ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ ၅တုံး ထုတ်ကာ ဝယ်ယူလိုက်သည်။

သူက ခေတ္တဆေးခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး အေးမြသော ညလေညင်းအောက်တွင် ကပ်စေးနှဲကျိုးဟု ရေးထားသော အိတ်ကို လက်ထဲ၌ လှန်လှောကြည့်နေမိသည်။ အတွင်းထဲမှအရာကို မည်သို့ စားရမည်ကို သူ သေချာ မသိပေ။

ကပ်စေးနှဲကျိုးဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။

ဒီမုန့်ကိုလုပ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူရဲ့ နာမည်လား။

ပစ္စည်းပေါ်မှာ ကိုယ့်နာမည်ကို တန်းပြီး ရိုက်နှိပ်ထားတယ်ဆိုတော့ ဒီကျင့်ကြံသူက တကယ့်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိပြီး... ရည်မှန်းချက်ကြီးတဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်။

“အပြင်ဘက်မှာ ဖောက်မြင်နေရတဲ့ အလွှာတစ်ခု ရှိနေသလိုပဲ။ လက်ရာက တကယ့်ကို နုနယ်တာပဲ။ ဒါကို ဆွဲဖြဲရမယ်လို့ ထင်တယ်။”

သူ့ဘာသာ ရေရွတ်ရင်း အိတ်ကို ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ပိုမိုပြင်းထန်ကာ နတ်ဆိုး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်နိုင်သော အနံ့အသက်များက သူ့နှာခေါင်းဆီသို့ ပေါက်ကွဲ၍ ထွက်လာသည်။

“ဒီ...ဒီအနံ့က...”

သူ့မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။

ကျိန်ဆိုရဲပေသည်။ သူ့တစ်သက်တွင် ထိုမျှလောက်အထိ စိတ်ကို ညှို့ယူနိုင်သော အနံ့မျိုး တစ်ခါမှ မရဖူးပေ။

အသားနံ့ သင်းသင်းလေးထဲ စနောက်နေသည့် အစပ်နံ့လေး ရောယှက်နေ၏။ သို့သော် ရိုးရိုးအစပ်နံ့ မဟုတ်ပေ။ သာမန် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ မထုတ်လုပ်နိုင်သော အနံ့မျိုးပင်။ တကယ့်ကို မှော်ဆန်လွန်းပြီး အနံ့ရရုံနှင့်တင် စားနေရသလို ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။

သူက တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး အချောင်း တစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ဝုန်း...

တခြားကမ္ဘာတစ်ခု၏ နည်းပညာနှင့် တရားမဝင် အနံ့အရသာ ဖြည့်စွက်ချက်များ ပေါင်းစပ်မှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရှုပ်ထွေးသည့် ဒြပ်ပေါင်းများက ထိုကျင့်ကြံသူ၏ လျှာဖျားပေါ်ရှိ အရသာခံ အဖုများကို မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်လိုက်၏။

မှန်ပေသည်။ ကျင့်ကြံသူများမှာ ငရုတ်သီး မကြောက်ကြပေ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် စိုက်ပျိုး ထားသော မီးတောက်ငရုတ်သီးဆိုလျှင်တော့ တစ်မျိုးပင်။

သူက ထိုအပူရှိန်ကို ခုခံနိုင်သင့်သော်လည်း ခန္ဓာက အလိုလို အရှုံးပေးသွားကာ ထိုထူးဆန်းသော အစပ်အရသာကို သူ့တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းဆီသို့ စီးဆင်းသွားစေလိုက်သည်။

အေးမြသော ညလေညင်းအောက်တွင် ထိုလူမှာ အရသာတွေ့လွန်းသဖြင့် တုန်တက်သွားရ၏။ သူ့နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်လေးများ စိမ့်ထွက်လာသည်။

သူ့ကို အမြဲ ဖိစီးထားပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တက်လှမ်းခြင်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် ဖိအားများ အားလုံးမှာ ရုတ်ချည်း ပျော်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူက... ပျော်ရွှင်မှုကိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖျော်ဖြေမှုမရှိ၊ တာအိုလက်တွဲဖော်မရှိ၊ အရင်းအမြစ်မရှိ၊ တိုးတက်မှုမရှိသော ငြီးငွေ့စရာ ကောင်းလှသည့် ကျင့်ကြံသူ့ဘဝတွင်...

ပျော်ရွှင်မှု အစအနလေးကိုပင် မခံစားရသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။

အရပ် ၇ပေကျော်ရှိသော ယောက်ျားကြီးမှာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

အစပ်ချောင်း အရသာစွက်နေသော မျက်ရည်တစ်စက သူ့မျက်ဝန်းထောင့်မှ လိမ့်ဆင်းလာသည်။

“ဒါ... ဒါက တကယ့်ကို နတ်ဘုရားလက်ရာပဲ...”

ကျန်ရှိနေသော အစပ်ချောင်းများကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သူ အငမ်းမရ စားပစ်လိုက်၏။ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်ပြီးသည့်တိုင် သူ ထပ်လိုချင်နေသေးသည်။

ကောင်းတာကတော့ သံသယဖြစ်စရာမလိုဘူး။ တကယ်ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပမာဏက နည်းနည်းတော့ ကပ်စေးနှဲတာပဲ။

ဒီလောက်လေးပဲလား။ ဒါပဲလား။

“ဒါပေမဲ့ ဟေ့... ဒါက အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ ၅တုံးပဲလေ။”

လက်ထဲမှ ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲအိတ်ကို ချိန်ဆကြည့်ရင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ကာ ဆေးခန်းလေး ဆီသို့ ပြန်လှည့်သွားတော့သည်။

မှောင်မည်းနေသော ညလေညင်းအောက်တွင် သူ့ခြေသံများမှာ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပျောက်ကွယ်၍ သွားသည်။ ပို၍ ပေါ့ပါးပြီး ပို၍ သွက်လက်နေ၏။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အသက်မဲ့နေသော လူသေကဲ့သို့ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် အရင်းအမြစ်များအတွက် ကျွန်ခံနေရသည့် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုကို လိုက်စားနေသော ရိုးရှင်းသည့် လူသားတစ်ဦး၊ အသက်ရှူနေသော လူသားတစ်ဦးသာ။

...

သုံးရက်ပင် မပြည့်သေးသော အချိန်အတွင်း အစပ်ချောင်းများမှာ ချင်းယွန်ဘုံ တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

၎င်း၏ ထူးဆန်းသောအရသာ၊ နတ်ဆိုးကဲ့သို့ ညှို့ယူနိုင်သော အနံ့၊ ထူးခြားသော နောက်ဆက်တွဲ အရသာနှင့် အပြင်စည်းတပည့်များပင် ဝယ်နိုင်လောက်သည့် ဈေးနှုန်းတို့ကြောင့် ဂိုဏ်းကြီး ဂိုဏ်းငယ်များ အကြား လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် ဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦးမှာ အပြင်ထွက်သည့်အခါ အစပ်ချောင်း တစ်ထုပ်၊ နှစ်ထုပ်လောက် ခါးတွင်မပါလျှင် သူငယ်ချင်းများနှင့် တွေ့သည့်အခါ လှောင်ပြောင်ခြင်း ခံရပေလိမ့်မည်။

အစပ်ချောင်း အမျိုးအစားများစွာ ရှိသည်။

လူကြိုက်အများဆုံးမှာ နွားမြင်းအရော၊ ကပ်စေးနှဲကျိုး၊ နန်းကြော်ကွန်ဒီနှင့် မာလာငန်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။

အချို့ကျင့်ကြံသူများဆိုလျှင် စုဆောင်းသူများပင် ဖြစ်လာကြပြီး အပြင်တွင်ရှိသမျှ အစပ်ချောင်း အမျိုးအစားအားလုံးကို မြည်းစမ်းမည်ဟု ကျိန်ဆိုထားကြသည်။

အမျိုးအစား မတူသည်များကို မတူညီသော ဂိုဏ်းများတွင် ဖြန့်ဝေထားသဖြင့် တပည့်များမှာ ဂိုဏ်းတစ်ခုနှင့်တစ်ခုအကြား ပိုမိုကူးလူးသွားလာလာကြသည်။

ရှေးယခင်က ရန်ငြိုးဟောင်းများ ရှိခဲ့သော ဂိုဏ်းများပင်လျှင် အစပ်ချောင်း ရူးသွပ်မှုအောက်တွင် အနည်းငယ် အေးဆေးသွားကြပြီး စစ်မီးများမှာလည်း အတော်လေး ငြိမ်းအေးသွားခဲ့သည်။

...

ဓားကျောင်းတော်မှာ အစပ်ချောင်း ရောင်းအားကြောင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ တောင်ပုံရာပုံ အမြတ်ထွက်နေချိန်တွင်...

ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ စေလွှတ်လိုက်သော တပည့်များမှာမူ ခြောက်သွေ့သော မြေရိုင်းများနှင့် အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများတွင် ရှားပါးဆေးပင် အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရသဖြင့် သူတို့၏ ရှာဖွေရေးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ကြသည်။

သူတို့က ဝေလုံအစပ်ချောင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ရှိမရှိ သိနိုင်ရန် ဂိုဏ်းအသီးသီးနှင့် ပူးပေါင်းကာ တိတ်တဆိတ် ရှာဖွေရန် စီစဉ်လိုက်ကြသည်။

...

အလယ်ပိုင်းပြည်နယ်၊ အဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်းနယ်မြေအတွင်း။

ရတနာဆောင် ၏ လျို့ဝှက်ခန်းတစ်ခုအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

အဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦးမှာ အစိမ်းနုရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးငယ် တစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ရပ်နေသည်။

သူ့အား အထူးဧည့်သည်တော်တစ်ဦးကို ပြုစုရန်သာ ပြောကြားထားသော်လည်း ထိုဧည့်သည်မှာ ယောင်ချီမြင့်မြတ်နယ်မြေ မှ နတ်မိမယ်တစ်ပါး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူက ဘာကို ရှာနေမှန်းလည်း ဘယ်သူသိမှာလဲ။

ယောင်ချီက မြင့်မြတ်နယ်မြေအားလုံးထဲတွင် အရင်းအမြစ် အချမ်းသာဆုံး ဖြစ်သည်။

သူတို့ဆီမှာ မရှိနိုင်တာ ဘာရှိဦးမှာလဲ။

ဒါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းပြီး... နည်းနည်း ကြောက်စရာကောင်းနေတယ်။

“ငါ အချိန်အများကြီး မယူပါဘူး။”

အစိမ်းနုရောင်ဝတ် အမျိုးသမီး၏ အမူအရာမှာ အေးစက်လှသည်။

“ငါက ရှားပါးတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တစ်မျိုးကို ရှာနေတာ။ နင်က ရတနာဆောင်ရဲ့ အထွေထွေ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဖြစ်တဲ့အတွက် ထူးဆန်းတာတွေ အများကြီး မြင်ဖူးမှာပဲ။ အဲဒါအကြောင်း ကြားဖူးကောင်း ကြားဖူးလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ နင် မြင်ဖူးတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မမြင်ဖူးတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီစကားဝိုင်းကို ဗိုက်ထဲမှာပဲ မြှုပ်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ တကယ်လို့ တစ်လုံးတစ်ပါဒလောက် ပေါက်ကြားသွားရင်...”

သူ မျက်လုံးများ မှေးသွား၏။ သူ မလှုပ်ရှားသော်လည်း သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများက အခန်းအတွင်းသို့ လွှမ်းမိုးသွားရာ လေထုမှာ ခဲသွားပြီး အပူချိန်မှာလည်း ရုတ်ချည်း ကျဆင်း၍ သွားတော့သည်။

အဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်းတပည့် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက လက်ဖဝါးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သော်လည်း လက်များမှာ တုန်ယင်နေဆဲပင်။

သူက အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်၏။

“စိတ်မပူပါနဲ့ နတ်မိမယ်။ ကျွန်တော် သိသမျှ အကုန်ပြောပါ့မယ်။ တကယ်လို့ မသိဘူး ဆိုရင်လည်း ဒီနေ့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပဲ နေပါ့မယ်။ နတ်မိမယ် ဒီကို လာခဲ့တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိစေရဘူး... ဒါနဲ့ နတ်သမီး ရှာနေတာက ဘာများလဲ။”

အမျိုးသမီးက အရှိန်ယူသကဲ့သို့ ခဏတာ ငြိမ်ကျသွား၏။

လေထုမှာ တင်းကြပ်နေသည်။ တင်းနေအောင် ဆွဲထားသော ကြိုးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ပင်။

အဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်းတပည့်က အသက်အောင့်ထားပြီး လက်ဖဝါးများ ရွှဲနစ်လျက် အာရုံစိုက်နေမိသည်။

ဘာများဖြစ်မလဲ။ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရုံနဲ့တင် ငါ အသတ်ခံရမှာလား။

သူ့အတွေးများ ကယောင်ကတမ်း ဖြစ်နေစဉ်မှာပင်...

ရှင်းလင်းပြတ်သားသော စကားလုံးလေးလုံးက အမျိုးသမီး၏ အေးစက်လှသော နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“ဝေ..လုံ..အစပ်..ချောင်း...”

....