အပြန်လမ်းရှည်

ဖမ်းကုက ဒေါသတကြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။

ဟန်ယု ပြုတ်ကျသွားတာလား...

အဖမ်းခံရမှာ ကြောက်လို့ သူ့အသက်ကို စတေးပြီး ခုန်ချသွားတာလား...

ဒါမှမဟုတ် ဒါက သူ့ရဲ့ နောက်ထပ် လှည့်ကွက်တစ်ခုလား...

သူ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်း၍ မြင်ကွင်းရှိသမျှ နေရာတိုင်းကို စေ့စေ့စပ်စပ် ရှာဖွေလိုက်သည်။ အကယ်၍ ဟန်ယုက ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားပြီဟု ထင်နေလျှင် အကြီးအကျယ် မှားယွင်းသွားပေလိမ့်မည်။ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးမှုက မပြီးဆုံးသေးပေ။

ဖမ်းကုက လက်ချောင်းများကို ချိုး၍ အကြောလျှော့လိုက်၏။ "မင်း ပြေးလို့တော့ ရမယ် ကောင်လေး... ဒါပေမဲ့ ထာဝရ ပုန်းနေလို့တော့ မရပါဘူး..."

သူ ခါးပတ်ကို တင်းကျပ်အောင် စည်းနှောင်ရင်း ကောင်လေး၏ ခြေရာလက်ရာများကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ သူ အမှားမခံလိုသကဲ့သို့ ကောင်လေးကိုလည်း အလွတ်ပေးလိုစိတ် မရှိပေ။ သို့သော် မည်မျှပင် ကြိုးစားရှာဖွေပါစေ၊ ကမ်းပါးအစွန်းတွင် ဆုံးသွားသော ခြေရာအချို့မှလွဲ၍ အခြား ဘာမျှ မတွေ့ရချေ။

ကြည့်ရသည်မှာ ကောင်လေးက တောင်ကုန်းအောက်သို့ တကယ်ပင် ဆင်းသွားသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ ကျောက်စရစ်ခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကျောက်သားပြင် ဖြစ်သည့်အတွက် ခြေရာများကို ရှာဖွေရန် မလွယ်ကူလှပေ။

"တောက်... သူ လွတ်သွားပြန်ပြီ..."

ဖမ်းကုအနေဖြင့် ကောင်လေး မည်သို့ လုပ်ဆောင်သွားသည်ကို မစဉ်းစားတတ်တော့သဖြင့် ဒေါသကို မြိုသိပ်ထားလိုက်ရသည်။ သူ နောက်လှည့်၍ မြို့ထဲသို့ ပြန်လျှောက်လာရင်း ဆုံးရှုံးသွားသော ငွေများကို မည်သို့ ပြန်ရှာရမည်နည်းဟု တွေးတောနေမိ၏။

သူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် တောင်ကုန်းပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လေတိုးသံနှင့် သစ်ရွက်လှုပ်သံ သဲ့သဲ့သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ နာရီဝက်ခန့် ကြာသွားသောအခါ မက်မွန်သီးပင်အိုကြီး တစ်ပင်၏ အောက်ခြေရှိ မထင်မရှား ကျောက်တုံးတစ်ခုက စတင် လှုပ်ရှားလာသည်။

"ဟူး... အသက်ရှူ ကျပ်လိုက်တာ..."

ဟန်ယုက လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်၍ ပြောလိုက်၏။ "သူ ဒီလောက်ဆို သွားလောက်ပြီ..."

သူက ကျဉ်းမြောင်းသော တွင်းပေါက်လေးထဲတွင် ပုန်းခိုနေရသဖြင့် တောင့်တင်းနေသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဒီနေရာလေး အသုံးဝင်မယ်ဆိုတာ ငါ သိသားပဲ... ဒီတွင်းကို တူးသွားတဲ့ မြေခွေးလေးကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်..." ဟန်ယုက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်၏။

"နောက်တစ်ခါ ငါ လာရင် ကလီစာတချို့ ယူလာပြီး ပူဇော်ပါ့မယ်... မင်းလည်း အနိုင်ရတဲ့အထဲက ဝေစုလေး ရသင့်တာပေါ့..." သူက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံး၍ ငွေရှာတတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း ကျေးဇူးရှိသူကိုမူ ပြန်လည် ပေးဆပ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ ထိုကျေးဇူးရှင်က လူသား မဟုတ်လျှင်ပင် သူ ဂရုမစိုက်ပေ။

ထိုစိတ်ကူးဖြင့် ဟန်ယုက ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

"နေဦး..." သူ ခြေလှမ်းပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရပ်တန့်လိုက်၏။ "ငါ မြို့ထဲကို ချက်ချင်း ပြန်လို့ မဖြစ်သေးဘူး... ဖမ်းကုနဲ့ တခြားလူတွေက ငါ့ကို ရှာနေဦးမှာ..." သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူ လာခဲ့ရာ လမ်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဒီဂိတ်ပေါက်ကနေ ငါ့စခန်းကို ပြန်လို့မရဘူး... တခြားလမ်းဘက်ကနေ ပြေးခဲ့မိရင် ကောင်းသား..." ဟန်ယု ခေါင်းခါလိုက်သည်။

အလောတကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် သူ ဘယ်ဘက်သို့ ပြေးနေသည်ကို သတိမထားမိဘဲ မြောက်ဘက်ဂိတ်ပေါက်မှ ထွက်လာမိခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပုန်းခိုစခန်းက မြို့၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းတွင် ရှိပြီး အရှေ့ဘက်ဂိတ်ပေါက်မှသာ ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ မြို့ရိုးများကို ကျော်ခွ၍ ဝင်ရောက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ မြို့ရိုးများတွင် အစောင့်များ ရှိနေရုံသာမက ကျူးကျော်သူများကို သတိပေးနိုင်သည့် အစီအရင်များပါ ရှိနေသည်။

'ငါ မြို့ရိုးပေါ်ကို ခြေချလိုက်တာနဲ့ သူတို့အားလုံး သိကုန်ကြမှာ... ငါ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်ရင်တောင် သူတို့ ငါ့ကို ခြေရာခံမိသွားလိမ့်မယ်...'

ထိုကဲ့သို့ အဖမ်းခံရသူ များစွာကို ဟန်ယု မြင်ဖူးသည်။

အနောက်ဘက်ဂိတ်ပေါက်သို့ သွားရန်မှာလည်း အလွန် ဝေးကွာလွန်းလှသည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရန် ကီလိုမီတာ ၃၀ ကျော် လမ်းလျှောက်ရမည် ဖြစ်ပြီး မြို့ထဲသို့ ပြန်ရောက်လျှင်လည်း သူ့နေရာသို့ ရောက်ရန် မြို့ကို ဖြတ်လျှောက်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ တောင်ဘက်ဂိတ်ပေါက်မှာမူ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် အရပ်တွင် ရှိနေသဖြင့် အချိန်နှစ်ဆ ပိုကြာပေလိမ့်မည်။

'အနည်းဆုံးတော့ ဖမ်းကုက အစောင့်တွေကို ငါ့အကြောင်း တိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... တိုင်လိုက်ရင် သူလည်း တရားမဝင် လောင်းကစားမှုမှာ ပါဝင်ကြောင်း ဝန်ခံရာ ရောက်သွားမှာ... သူ အရင်ဆုံး အဖမ်းခံရလိမ့်မယ်...' ဟန်ယု စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

လောင်းကစား ပြုလုပ်မည်ဆိုပါက လိုင်စင်ရှိသော နေရာများတွင်သာ ပြုလုပ်ရပြီး အာဏာပိုင်များကို အခွန်ဆောင်ရသည်။ ထိုမှတစ်ပါး အခြားနေရာများတွင် ပြုလုပ်ခြင်းသည် တရားမဝင်ပေ။ ဟန်ယု ပြုလုပ်သော လှည့်စားမှုမှာ သေးငယ်သောကြောင့် အစောင့်အများစုက မသိချင်ယောင် ဆောင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို မြင်လျှင်ပင် တံစိုးလက်ဆောင် အနည်းငယ် ပေးလိုက်ပါက လွှတ်ပေးလေ့ ရှိကြသည်။ ပမာဏက သိပ်မများသဖြင့် အစောင့်များအတွက် စာရွက်စာတမ်း အလုပ်ရှုပ်မခံလိုကြပေ။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က တရားဝင် တိုင်ကြားလာပါက အစောင့်များအနေဖြင့် လွှတ်ပေးထား၍ မရတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ဟန်ယု သတိထားရမည့်သူမှာ ဖမ်းကုနှင့် သူ့အပေါင်းအပါများသာ ဖြစ်သည်။

'ငါ ဒီမှာ ခဏလောက် ပုန်းနေရမလား...' ဟန်ယု တွေးလိုက်၏။ 'မဖြစ်ဘူး... ဝတုတ် နဲ့ တန်ဟူ က သူတို့ ဝေစုကို လိုချင်နေကြမှာ... ငါ ပေါ်မလာရင် သူတို့ တစ်ခုခု ကောက်ကျစ်တာတွေ လုပ်ကုန်လိမ့်မယ်...' ထိုအတွေးကို သူ ဖျောက်ဖျက်လိုက်သည်။

ဝတုတ် နှင့် တန်ဟူ တို့သည် ဟန်ယု၏ လှည့်ကွက်များတွင် ပူးပေါင်းပါဝင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဖမ်းကု ယုံကြည်မှု ရရှိစေရန် အရင်ဆုံး အနိုင်ရပြခဲ့သူများမှာလည်း သူတို့ပင် ဖြစ်၏။ လူများကို ငါးစာချ ဆွဲဆောင်ရန် အကွက်ချ စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လူအတော်များများက ဟန်ယု၏ လှည့်ကွက်များကို သိရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူက နေရာတစ်ခုတည်းတွင် ကြာရှည်မနေဘဲ နေရာပြောင်းရွှေ့ လုပ်ကိုင်လေ့ရှိသည်။ ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ်ကြာတိုင်း မြို့၏ ရပ်ကွက်တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီး အခြေအနေ ငြိမ်သက်သွားစေရန် ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ်မျှ အနားယူလေ့ရှိသည်။

ယခု လှည့်စားခဲ့သော မြောက်ဘက်ရပ်ကွက်တွင်ပင် လူအနည်းငယ်က သိရှိနေကြသဖြင့် သားကောင်အသစ် ရှာဖွေရန် ခက်ခဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖမ်းကု သူတို့၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ဝင်လာစေရန် နာရီပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။

"အရှေ့ဘက်ဂိတ်ပေါက်ကပဲ တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက် ဖြစ်မယ့်ပုံပဲ..." ဟန်ယု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ မတ်စောက်သော တောင်ကုန်းအောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ဒီကနေ ဆင်းရတာ ခက်တော့မယ်..." ဟန်ယု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကျောက်ဆောင် မျက်နှာပြင်က ညီညာမှု မရှိဘဲ ကျောက်တုံးအလွတ်များနှင့် ချွန်ထက်သော အစွန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ခြေတစ်လှမ်း မှားလိုက်သည်နှင့် အောက်ဘက်ရှိ မြစ်ထဲသို့ လိမ့်ကျသွားနိုင်သည်။ သူ တံတွေး တစ်ချက် မျိုချလိုက်ရင်း နောက်တစ်ဆင့် ဘာလုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားလိုက်၏။