မြစ်နှင့် အလောင်းကောင်ကို ဖြတ်သန်းခြင်း

ဟန်ယုက အသက်ကို ဝအောင်ရှူ၍ ကိုယ်ကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး သူ့အောက်ခြေရှိ ကျောက်တုံးများကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

ဘေးကင်းကင်းဖြင့် အောက်သို့ ရောက်ရှိလိုပါက စနစ်တကျ သွားရန် လိုအပ်သည်။ သူသည် ထွက်ပြူနေသော ကျောက်စွန်းများကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်၍ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

သူ့လက်အောက်မှ ဖုန်မှုန့်များ ပြိုကျသွားပြီး ကျောက်ခဲငယ်အချို့က အောက်ဘက်ရှိ ရေပြင်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားကြ၏။ ကျောက်ခဲ ပြုတ်ကျသံကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက် ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ မျက်နှာ မဲ့သွားသည်။

ဒလိမ့်... ဘုတ်... ဘုတ်...

"သွားပြီ... သီသီလေးပဲ..." ဟန်ယုက သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည် ထိန်းမတ်လိုက်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ တောင်ကုန်း၏ လေးပုံတစ်ပုံ ခရီးကိုသာ ရောက်ရှိသေးသော်လည်း ခြေချော်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

'ဒီနေရာက ပြုတ်ကျရင်တော့ သေမှာ သေချာတယ်...' ဟန်ယု တွေးလိုက်၏။

'ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း နယ်ပယ် ပထမအဆင့် ရောက်နေတဲ့ ဖမ်းကုလို လူမျိုးတောင် အရိုးတချို့ ကျိုးသွားနိုင်တယ်...'

ကျင့်ကြံသူများသည် သာမန်လူများထက် ခံနိုင်ရည် ရှိကြသော်လည်း ကျင့်စဉ်အဆင့်က ကွာခြားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဟန်ယုသည် ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် ဆဋ္ဌမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူ့အရွယ် ကလေးများထက် သာလွန်သော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်း လောကတစ်ခုလုံးနှင့် ယှဉ်လျှင် အောက်ဆုံးအဆင့်သာ ရှိသေးသည်။

ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိမှသာ စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံသူဟု သတ်မှတ်ကြပြီး ထိုအဆင့်က ဟန်ယုအတွက် လှမ်းမမီနိုင်သေးပေ။

"ဟူး... ဒီတစ်ပတ်တော့ သားရဲအသား ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံလောက်မှာပါ..." ဟန်ယု ရေရွတ်လိုက်၏။

ဤအချက်ကပင် သူ လူလိမ်လုပ်နေရသည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။ ရိုးရိုးသားသား အလုပ် မလုပ်ချင်၍ မဟုတ်ဘဲ ရိုးသားသော အလုပ်က သူ့ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် လုံလောက်သော ဝင်ငွေ မရရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လိုလျှင် ပါရမီ၊ အရင်းအမြစ်နှင့် အင်အားကြီးသော ကျောထောက်နောက်ခံ ဟူသည့် အချက်သုံးချက် လိုအပ်သည်။

ဟန်ယုတွင် ထိုအရာ တစ်ခုမှ မရှိပေ။ ပါရမီက မွေးရာပါ ပါလာခြင်း ဖြစ်ပြီး ပြုပြင်၍ မရနိုင်ပေ။ သူကဲ့သို့ လမ်းဘေးကောင်လေး တစ်ယောက်ကို မည်သူကမျှ ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးမည် မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် သူ့ကိုယ်ပိုင် နည်းလမ်းဖြင့် အရင်းအမြစ်များကို ရှာဖွေရုံမှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သို့သော် အရင်းအမြစ်များက ဈေးကြီးလှသည်။ ထို့ကြောင့် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ငွေရှာရန် ကြိုးစားခဲ့ရာမှ နောက်ဆုံးတွင် လှည့်စားခြင်း၌ ပါရမီပါကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လောင်းကစားကို စမ်းသပ်ကြည့်ရာတွင် သူသည် သဘာဝအလျောက် ပါရမီပါကြောင်း၊ထိုသို့မဟုတ်ပါကလည်း သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများထက် ပိုတော်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

ထိုအချက်က ခွက်ပုန်းတမ်း လောင်းကစားဝိုင်းလေး ထောင်ရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။ ဤနည်းလမ်းက အရင်းအနှီး အနည်းဆုံးနှင့် ငွေရှာရန် အထိရောက်ဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် သူ့ကဲ့သို့ လက်သွက်သော သူအတွက် ပို၍ အဆင်ပြေသည်။

သဘာဝအတိုင်း ကစားမည်ဆိုပါက အာရုံခံစားမှု ပိုကောင်းသူ၊ မျက်လုံး ပိုရှင်သူများက သူ့ကို အနိုင်ယူသွားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဟန်ယုက အမြဲတမ်း အနိုင်ရစေမည့် နည်းလမ်းကို တီထွင်ခဲ့သည်။

သူ့လှည့်ကွက်၏ သော့ချက်မှာ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော ကျောက်တုံးငယ်လေး ဖြစ်သည်။ သေချာ ကြည့်ရှုမည်ဆိုပါက ဟန်ယု မြေကြီးကို ထိလိုက်တိုင်း ထိုကျောက်တုံးလေးတွင် သံမှုန့်များ ကပ်ပါနေသည်ကို တွေ့ရပေလိမ့်မည်။

၎င်းက သံမှုန့်များကို ဆွဲငင်နေခြင်း ဖြစ်၏။

"ကျွတ်... စူးပြန်ပြီ..." ဟန်ယုက လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ကျောက်တုံးကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီသံလိုက်ကျောက်က သံမှုန့်တွေကို ပိုစုပ်ထားတာပဲ... ချွန်လည်း ချွန်တယ်..." သူက ကျောက်တုံးပေါ်မှ အစအနများကို ဖယ်ရှားပြီး အသားကို မစူးစေရန် အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ဤသည်က သူ၏ လျှို့ဝှက်လက်နက် ဖြစ်သည်။

ထိုသံလိုက်ကျောက်တုံးလေးက ခွက်အောက်ရှိ ဒင်္ဂါးပြားကို ဆွဲငင်ထားနိုင်ပြီး ခွက်ကို မလိုက်သောအခါ ဒင်္ဂါးပြားက ခွက်၏ ဘေးနံရံတွင် ကပ်ပါသွားစေသည်။ ကစားသူက မှန်ကန်သော ခွက်ကို ရွေးချယ်လိုက်လျှင်ပင် ဟန်ယုက ခွက်ကို မလိုက်သောအခါ အောက်တွင် ဘာမျှ မရှိကြောင်း ပြသနိုင်ပြီး ပြန်လည် စတင်နိုင်စေသည်။

သံလိုက်ကျောက်ကို လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ကောင်လေးက ပို၍ သတိထားကာ အောက်ဘက်သို့ ဆက်ဆင်းလာခဲ့သည်။

ခရီးတစ်ဝက်သို့ ရောက်သောအခါ သူ ခေတ္တရပ်နားပြီး နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်၏။

"ရောက်ခါနီးပြီ..." သူ့ကိုယ်သူ အားပေးလိုက်သည်။

နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်။ မမျှော်လင့်ထားသော လေအဟုန်ကြောင့် သူ ဟန်ချက်ပျက်သွား၏။ သူ လက်လှမ်းမီရာကို လှမ်းဆွဲလိုက်ရာ ကျောက်ဆောင်ကြားမှ ထွက်နေသော သစ်မြစ်တစ်ခုကို မိသွားပြီး အသက်မထွက်ရုံတမယ် တွယ်ဖက်ထားလိုက်ရသည်။

"တောက်... ငါ ဘာလို့ ဒါကို ကောင်းတဲ့ အကြံလို့ တွေးမိတာပါလိမ့်..." သူ အံကြိတ်၍ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဖြည်းညင်းစွာပင် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည် ထိန်းမတ်လိုက်ပြီး ယခင်ကထက် ပို၍ သတိထားကာ ဆက်ဆင်းလာခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် သူ့ခြေထောက်များက မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ဟူး... ရောက်ပြီဟေ့..." သူ စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ယခု သူ လုပ်ရန် ကျန်သည်မှာ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ မကြုံတွေ့စေဘဲ အရှေ့ဘက်ဂိတ်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပြောသလောက် မလွယ်ကူပေ။

သူ့လမ်းခရီးတွင် အတားအဆီး တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ ထိုအရာမှာ မြစ် ဖြစ်သည်။

သူ ရေထဲသို့ ခြေချောင်းလေး နှစ်ကြည့်လိုက်ရာ တုန်တက်သွား၏။

"အား... အေးလိုက်တာ..." ဟန်ယု နောက်သို့ တွန့်ဆုတ်သွားသည်။

သူ့ရှေ့ရှိ မြစ်ရေက တောင်ကုန်းကို ဝန်းရံ စီးဆင်းနေပြီး လယ်ကွင်းများကို ဖြတ်သန်းကာ မြို့ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။ ရေအရင်းအမြစ် ကောင်းစွာ ရရှိသောကြောင့် ဤနေရာရှိ လယ်ကွင်းများ ဖြစ်ထွန်းအောင်မြင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အရှေ့ဘက်ဂိတ်ပေါက်သို့ လူမသိသူမသိ ရောက်ရှိလိုပါက ဟန်ယုအနေဖြင့် မြစ်ကို ဖြတ်ကူးရုံမှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

ကံဆိုးသည်မှာ တောင်ကုန်း၏ ဟိုဘက်ခြမ်းရှိ မြစ်ရေမှာ အလွန်နက်သဖြင့် ရေကူး၍ မရနိုင်ပေ။ သို့သော် ဤဘက်ခြမ်းတွင်မူ ရေတိမ်သော နေရာ ရှိသဖြင့် သတိထားပြီး သွားမည်ဆိုပါက ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်သည်။

"ဟူး... လုပ်မှ ရတော့မယ်..." ဟန်ယုက စိတ်ကို တင်းလိုက်သည်။ "အထွတ်အထိပ် နတ်ဘုရား ယန်မီးတောက် ကိုယ်ဖော်ပညာ... စတင်..." သူက ခန္ဓာကိုယ် နွေးထွေးလာစေရန် တစ်နေရာတည်းတွင် အပြေးလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။

အနည်းငယ် နွေးထွေးလာသည်ဟု ခံစားရသောအခါ ရေထဲသို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

"နတ်ဘုရား ပညာရပ်က အလုပ်မဖြစ်ပါလား..." ဟန်ယုက သွားချင်းရိုက်မတတ် တုန်ရီရင်း ရေနက်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

ရေအောက်ရှိ ချောကျိနေသော ကျောက်တုံးများကို ရှောင်ရှားရင်း တစ်လှမ်းချင်း ဂရုတစိုက် လျှောက်လှမ်းလိုက်၏။ ရေစီးသန်သဖြင့် ဟန်ချက်ပျက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း အံကိုကြိတ်၍ ရှေ့သို့ ဆက်တိုးလိုက်သည်။

အချိန်တစ်ခု ကုန်ဆုံးပြီးနောက် တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ပြီ... ဒါပေမဲ့ အေးတုန်းပဲ..." ဟန်ယုက အပူဓာတ် ရရှိစေရန် သူ့လက်မောင်းများကို ပွတ်သပ်ရင်း တုန်ရီနေ၏။

ဝှစ်...

လေပြင်းတစ်ချက်က သူ့ကို ဖြတ်တိုက်သွားသဖြင့် သူ အော်လိုက်မိသည်။

"ကျွတ်... အရင်ဆုံး အခြောက်ခံမှ ဖြစ်မယ်..." ဟန်ယုက ညည်းညူရင်း လေကွယ်ရာ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးနောက်သို့ အပြေးသွားလိုက်သည်။

ဘုန်း...

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို ခလုတ်တိုက်မိပြီး မျက်နှာနှင့် ကြမ်းပြင် မိတ်ဆက်သွားသည်။

"အား... နာလိုက်တာ..." ဟန်ယုက နဖူးကို ပွတ်သပ်ရင်း ညည်းညူလိုက်၏။

"ဘာကြီးလဲဟ..."

သူ့ကိုယ်သူ တွန်းထူလိုက်ပြီး သူ့ကို ခလုတ်တိုက်သော အရာကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ သူ့အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွား၏။

သူ ဘာကို ကြည့်နေမိသည်ကို ဦးနှောက်က လက်ခံနိုင်ရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်ရသည်။

ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခု...

အလောင်းကောင် တစ်ခု...

ဟန်ယု ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။

"ဘာ... ဘာကြီးလဲဟ... လူသေကောင်ကြီးလား..."