သရဲနှင့် ရွှေပြည်အေး စကားလုံးများဟန်ယုက

အလောင်းကောင်ကို ကြည့်ရင်း အံ့သြမှင်သက်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေမိသည်။

"ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ... ဒီရောက်မှ သောင်တင်နေတာလား... မြစ်က အခု အလောင်းကောင်တွေကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးနေတာလား..." သူက အခြေအနေကို သုံးသပ်ရန် ကြိုးစားရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။

အလောင်းကောင်မှာ မှောက်လျက်သား ဖြစ်နေပြီး စုတ်ပြဲနေသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူတောင်းစားများပင် ဝတ်ဆင်ရန် ဝန်လေးမည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။ ပေါ်နေသော လက်များနှင့် ခြေထောက်များက ကြမ်းတမ်းပြီး အလုပ်ကြမ်း လုပ်ထားပုံ ပေါက်သဖြင့် တစ်သက်လုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသော လယ်သမား တစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။

"သူ့ဟာသူ ရေဆင်းချိုးရင်း ရေနစ်သေတာလား..." ဟန်ယုက မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း တွေးတောလိုက်၏။

မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပေ။ လူတွေက ဘဝမှာ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသောအခါ မိုက်မဲသော အရာများကို လုပ်တတ်ကြသည်။ သူ ယခုလေးတင် ဆင်းလာခဲ့သော တောင်ကုန်းသည် လောင်းကစားသမားများနှင့် အကြွေးတင်နေသူများ ခုန်ချလေ့ ရှိသော နေရာအဖြစ် နာမည်ကြီးသည်။ မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးသွားသူများအတွက် အကောင်းဆုံး နေရာတစ်ခု ဖြစ်၏။

"ဒါပေမဲ့ တောင်ပေါ်က ခုန်ချရင် မြစ်ရဲ့ ဟိုဘက်ကမ်းကို ရောက်မှာ..." ဟန်ယုက မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်း၍ သုံးသပ်လိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ရေထဲကိုတောင် ကျမှာ မဟုတ်ဘူး... ဆိုလိုတာက..."

သူက အလောင်းကောင်ကို ကြည့်ပြီး ရေစီးကြောင်း လာရာလမ်းကို တွက်ချက်လိုက်သည်။

"ဒီလူက ရေညာဘက်ကနေ မျောလာတာပဲ..." ဟန်ယု အံ့သြသွား၏။

ကျောချမ်းသွားသော်လည်း စူးစမ်းလိုစိတ်က ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။ သူ သတိထား၍ ခြေတစ်လှမ်းချင်း တိုးကပ်သွားသည်။ အလောင်းကောင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုက ငြိမ်သက်နေပြီး လေပြေလေညှင်းများပင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဟန်ယု တံတွေး တစ်ချက် မျိုချလိုက်၏။

သူ့ခြေထောက်ဖြင့် အလောင်းကောင်ကို တို့ကြည့်လိုက်သည်။ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိပေ။

ထပ်တို့ကြည့်လိုက်သည်။ ဘာမျှ မထူးခြားပေ။

"ဟူး... ကောင်းပြီ... သေချာပေါက် သေနေပြီပဲ..."

သူ့စိတ်ထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အခွင့်အရေး ယူလိုစိတ်များ ဝင်ရောက်လာသည်။

"အင်း... သူ့ဆီမှာ တန်ဖိုးရှိတာ ပါမပါ မစစ်ဆေးရင် နှမြောစရာ ဖြစ်သွားမှာပေါ့... ဟုတ်တယ်မလား... သူက လိုမှ မလိုတော့တာ... ဟီးဟီး... ငါ့ရဲ့ ဒုက္ခဆင်းရဲတွေအတွက် ကံတရားက ဆုချတာ ဖြစ်လောက်တယ်..." သူက လက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

သူက အလောင်းကောင်ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

ဖမ်း...

ဟန်ယု တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွား၏။

အလောင်းကောင်၏ လက်က ရုတ်တရက် မြောက်လာပြီး သူ့ဝတ်ရုံကို သံနှောင်ကြိုးကဲ့သို့ မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သူ့ဦးနှောက်က လက်မခံနိုင် ဖြစ်သွား၏။

ထို့နောက် ကြောက်ရွံ့မှု အဟုန်က သူ့သွေးကြောများထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

"သ... သ... သရဲ... အား..." ဟန်ယု အော်ဟစ်လိုက်၏။ သာမန်လူတစ်ယောက် မအော်နိုင်လောက်သည့် အသံမြင့်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အားအင်ဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ အနောက်သို့ ဆွဲဆုတ်လိုက်သည်။ ဗြိ... သူ့ဝတ်ရုံ တစ်စုတ် ပြဲထွက်သွားသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ လွတ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့ခြေထောက်များက မြေကြီးနှင့် မထိလုနီးပါးဖြင့် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွား၏။ ဖမ်းကု လိုက်ဖမ်းစဉ်ကထက်၊ ဈေးထဲမှ ဘဲကင် ခိုးပြေးစဉ်ကထက် ပိုမို လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေသည်။ စိုစွတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဖြတ်တိုက်နေသည့် လေအေးများကပင် သူ့ကို မနှေးကွေးစေနိုင်ပေ။

သရဲတစ္ဆေ တစ်ကောင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းက ဆာလောင်မှုနှင့် မောပန်းမှုတို့ထက် ပိုမိုသော တွန်းအားကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

သူ၏ အဆုတ်များ ပူလောင်လာပြီး နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသည်အထိ ပြေးလွှားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ အမောဖြေလိုက်ရသည်။

"ဟူး... ဟူး... ဟူး..." ဟန်ယုက မောဟိုက်နေရင်း ကောင်းကင်ယံကို မယုံကြည်နိုင်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲနေပြီး ခြေထောက်များက ပျော့ခွေနေသည်။ ကြောက်လွန်းသဖြင့် သူ့သက်တမ်း အနည်းငယ် လျော့သွားသည်ဟုပင် ထင်မှတ်လိုက်၏။

"အစောက... ဘာကြီးလဲကွ..." သူ တွေးလိုက်သည်။

သူ စိတ်ထင်တာ ဖြစ်ပါစေဟု ဆုတောင်းရင်း ခေတ္တမျှ လှဲနေလိုက်သည်။ လေတိုက်လို့ လက်က ရွေ့သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်...

သူ ခေါင်းကို ငဲ့ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးဆီမှ မြစ်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

"ဟင့်အင်း... မနေတော့ဘူး..." ဟန်ယုက ရေနွေးပူ အလောင်းခံရသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကုန်းထလိုက်ပြီး ထပ်မံ ပြေးလွှားပြန်သည်။

ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူ့အားအင်များ ပြန်လည် ပြည့်ဝလာပြန်၏။

သူ မြို့၏ အရှေ့ဘက်ဂိတ်ပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်နေပြီး အဝတ်အစားများမှာ ရေနှင့် ချွေးများကြောင့် စိုရွှဲနေသည်။

ခရီးသွားများ၊ ကုန်သည်များနှင့် အစောင့်များက သူ့ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြသဖြင့် ဝင်ပေါက်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်၍ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။

"အဟမ်း..." ဟန်ယုက ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး စိုနေသော ဆံပင်များကို သပ်တင်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်မိနစ်ခန့်က အသက်လု ပြေးခဲ့ရသည်ကို ဖုံးကွယ်၍ ဂုဏ်သရေရှိသော ခြေလှမ်းမျိုးဖြင့် ဂိတ်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

"ဟန်ယု..." တည်ငြိမ်လေးနက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟန်ယု တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်၏။ "ဟာ... စောင့်ကြပ်ရှန်... ဘီယာဆိုင်မှာ မတွေ့တာ ကြာပြီနော်... ဇီးဝိုင် သောက်တုန်းပဲလား..."

စောင့်ကြပ်ရှန်က လက်ပိုက်လိုက်သည်။

"မင်း ဂိတ်ပေါက်ကနေ ထွက်သွားတာ ငါ မတွေ့ပါလား..."

ဟန်ယုက မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။

"အာ... ကျွန်တော်က စောင့်ကြပ်ထူ တာဝန်ကျတဲ့အချိန် ထွက်သွားတာလေ... သိတယ်မလား... လူကောင်ကြီးကြီး... မျက်နှာတည်တည်နဲ့ စကားသိပ်မပြောတဲ့သူလေ..." သူက သဘာဝကျကျပင် လိမ်ပြောလိုက်သည်။

ရှန်က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်၏။ "ပြဿနာ ရှာမလာဘူးမလား..."

"ကျွန်တော်လား... ပြဿနာလား... လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ... ကျွန်တော်က ငါးမျှားထွက်သွားတာပါ... ဆောင်းရာသီ ငါးကြင်းတွေ ပေါ်နေပြီဆိုလို့ ကံစမ်းကြည့်မလို့လေ..."

အစောင့်က စိုရွှဲနေသော သူ့အဝတ်အစားများကို ကြည့်လိုက်ရာ သံသယ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။ "ငါးမျှားတာ ဟုတ်လား... ဒါဆို မင့်ငါးမျှားတံ ဘယ်မှာလဲ... ရေပုံးရော..."

ဟန်ယု၏ ဦးနှောက်က လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်လိုက်သည်။

"စောင့်ကြပ်ရှန်ရာ... ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ကံကို ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော် ငါးကြင်း အကြီးကြီး တစ်ကောင် မိတာဗျ... ဒီလောက်ရှိမယ်..." သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ကားပြလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အဲဒီကောင်က တော်တော် သန်တာဗျ... ကျွန်တော် မိခါနီးပြီ... ဒါပေမဲ့ ဗွမ်း ဆိုပြီး ခြေချော်ပြီး ရေထဲ ပြုတ်ကျသွားရော... ငါးမျှားတံလား... ပါသွားပြီ... ရေစီးနဲ့ မျောပါသွားပြီ... ရေပုံးလား... ဒေါသထွက်ထွက်နဲ့ ကန်လိုက်တာ... အဲဒါလည်း မျောပါသွားရော..."

သူက ငိုတော့မည့်ဟန်ဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အကုန် ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီ စောင့်ကြပ်ရှန်... ငါးရော၊ တံရော၊ ပုံးရော... အရေးကြီးဆုံးက ကျွန်တော့် ဂုဏ်သိက္ခာရောပဲ..."

အစောင့်က နားထင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မင်းကတော့ တကယ် ကံဆိုးတဲ့ကောင်ပဲ... ဒီလို ရာသီဥတုမျိုးမှာ ငါးသွားမမျှားနဲ့တော့... အအေးမိလိမ့်မယ်... သွား... အဝတ်အစား သွားလဲချေ..."

ဟန်ယုက ပြုံးရွှင်သွား၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စောင့်ကြပ်ရှန်... နောက်တစ်ခါ ပိုသတိထားပါ့မယ်..." သူက မေးခွန်းများ ထပ်မမေးမီ ဂိတ်ပေါက်မှ အမြန် ဝင်သွားလိုက်သည်။

ထောင့်ချိုးတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ သူ စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဟူး... ငါ့ရဲ့ ရွှေပြည်အေး စကားလုံးတွေကြောင့် ဒီတစ်ခါလည်း လွတ်သွားပြန်ပြီ..." သူက ကြောက်ရွံ့မှု အကြွင်းအကျန်များကို ဖယ်ရှားရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ့စိတ်ထဲတွင် မှတ်ချက်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်၏။

'အဲဒီမြစ်နား ဘယ်တော့မှ မသွားတော့ဘူး...'