အမြတ်ငွေ ခွဲဝေခြင်း

"တောက်... တောက်... တောက်..."

ဟန်ယုက သူ့ကံတရားကို ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ဒီလောက် နေရာတွေ အများကြီး ရှိတဲ့အထဲကမှ အလောင်းကောင်ဆီမှာ သွားပျောက်ရတယ်လို့ကွာ..."

သူ့အိတ်ကပ်ထဲတွင် သိမ်းထားသော သံလိုက်ကျောက်လေးသည် အလောင်းကောင်က ရုတ်တရက် လှုပ်ရှား၍ သူ့ကို လှမ်းဆွဲလိုက်စဉ်က ပြဲထွက်သွားသော အိတ်ကပ်ပေါက်မှတဆင့် ကျပျောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က သူ ကြောက်လွန်းသဖြင့် သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နောင်တရနေမိ၏။

"တောက်... ငါ အဲဒီကို တကယ် ပြန်သွားရမှာလား..."

ဟန်ယုက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီ သရဲက ငါ့ကို စားပစ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

သူ တုန်လှုပ်သွား၏။ လူတွေက နောင်တများဖြင့် သေဆုံးသွားပြီးနောက် လက်စားချေလိုသော ဝိညာဉ်ဆိုးများအဖြစ် ပြန်လာတတ်ကြသည်ဟူသော ပုံပြင်များကို သူ ကြားဖူးနားဝ ရှိထားသည်။

'အဲဒီလူက လောင်းကစားအကြွေးကြောင့် သေသွားတာဆိုရင်... ပြီးတော့ ငါက လူတွေကို လှည့်စားနေတာဆိုတော့... ငါ့ကို ခြောက်လှန့်ရင် ငါ သွားပြီပဲ...' ဟန်ယု တွေးလိုက်၏။ 'နေပါဦး... သရဲတွေက စိတ်ဖတ်နိုင်တယ် မဟုတ်လား...'

ထိတ်လန့်မှု လှိုင်းလုံးတစ်ခုက သူ့ကို ရိုက်ခတ်သွားပြန်သည်။

အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားပြီးနောက် ချက်ချင်း ပြန်မသွားရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

"ဝတုတ် နဲ့ တန်ဟူ တို့က အဲဒီကျောက်တုံးမျိုး ဘယ်က ရနိုင်မလဲဆိုတာ သိလောက်မှာပါ..." ဟန်ယု တွေးလိုက်သည်။

သူ အသုံးပြုသော သံလိုက်ကျောက်သည် သာမန် သံလိုက်မျိုး မဟုတ်ပေ။ သေးငယ်ပြီး မထင်ရှားသော်လည်း ခွက်ကို ဖောက်၍ ဒင်္ဂါးပြားကို ဆွဲယူနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားပြင်းထန်သည်။ သာမန် သံလိုက်ဆိုလျှင် သံလိုက်အိမ်မြှောင် တစ်ခုခုမှ ဖြုတ်ယူ၍ ရနိုင်သလို အမှိုက်ပုံထဲ၌လည်း ရှာဖွေ၍ ရနိုင်သည်။

သံလိုက်ကျောက်ရိုင်းတုံးများသည် အတော်အတန် ပေါများပြီး တောထဲတွင်လည်း ရှာတွေ့နိုင်သော်လည်း ပြဿနာမှာ အရွယ်အစား ကြီးမားလွန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ့လှည့်ကွက်သာ ပေါ်သွားပါက ရိုက်နှက်ခံရရုံဖြင့် ပြီးသွားလျှင်ပင် ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရပေလိမ့်မည်။

'အဟောင်းဆိုင်မှာ နောက်ထပ် တစ်တုံးလောက် ရှိကောင်း ရှိနိုင်တယ်... ပထမ တစ်တုံးကိုလည်း အဲဒီကပဲ ရခဲ့တာကိုး...' ဟန်ယု မျှော်လင့်ချက် ထားလိုက်သေး၏။

ထိုအကြံအစည်ဖြင့် သူ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့အပေါင်းအပါများကို ရှာဖွေရန် ချက်ချင်း ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

'သူတို့ စိတ်မရှည်ခင် သူတို့ဝေစုကိုလည်း ငါ ခွဲပေးရဦးမယ်...' ဟန်ယုက လေးနက်စွာ တွေးလိုက်သည်။

ဆင်းရဲသား ရပ်ကွက်မှ ထွက်ခွာ၍ ဆိုင်ခန်းများနှင့် ကုန်သည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စည်ကားသည့် မြို့လယ်ခေါင်သို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။

ဝက်သစ်ချခေါင်းမြို့သည် စစ်ပွဲအတွက် လူအများအပြား ထွက်ခွာသွားကြသော်လည်း သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ လယ်သမားများက သူတို့၏ သီးနှံများကို ရောင်းချရန် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေကြပြီး ပန်းပဲဆရာများက တူထုသံ ညံအောင် လုပ်ကိုင်နေကြသလို ကုန်သည်များကလည်း သူတို့၏ ကုန်ပစ္စည်းများအကြောင်း အော်ဟစ် ရောင်းချနေကြသည်။ လူများသည် ဆိုင်ခန်း တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ကူးသန်းသွားလာရင်း ဈေးဆစ်ခြင်း၊ အတင်းအဖျင်း ပြောခြင်းများ ပြုလုပ်နေကြ၏။

မြို့တွင် လူဦးရေ ငါးသောင်းခန့်သာ ရှိသော်လည်း ကီလိုမီတာ နှစ်ရာ ပတ်လည်အတွင်း တစ်ခုတည်းသော မြို့ကြီးဖြစ်သည့် မြစ်ရေစီးမြို့အတွက် အရေးပါသော ထောက်ပံ့ရေး အချက်အချာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

စစ်ပွဲက ဝေးကွာသော နေရာတွင် ဖြစ်ပွားနေသော်လည်း ဝက်သစ်ချခေါင်းမြို့သည် လက်နက်များ၊ ကိရိယာများ၊ သားရေထည်များနှင့် အစားအစာများကို ထောက်ပံ့ပေးခြင်းဖြင့် ပါဝင်ကူညီနေသည်။ ဟန်ယုသည် သူ၏ ဦးတည်ရာသို့ မရောက်မီ အလုပ်ရုံများနှင့် ပန်းပဲဖို အများအပြားကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရသည်။ သူ သွားမည့်နေရာမှာ အရှေ့ပိုင်း ရပ်ကွက်နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသော ဗဟိုဈေးကြီး အနီးရှိ ဘီယာဆိုင်ငယ်လေး တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ထောင့်ကျကျ နေရာရှိ သူတို့ ထိုင်နေကျ စားပွဲကို လှမ်းမြင်လိုက်ရ၏။ သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူ့ 'မိတ်ဆွေ' နှစ်ယောက်က စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"ဟန်ယု... မင်း ရောက်လာတာ တော်တော် ကြာနေပြီပဲ..."

လုံးဝန်းသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လူငယ်တစ်ယောက်က လှမ်းအော်လိုက်သည်။

သူ့ဗိုက်က ဝတ်ရုံကို သီသီလေး ထိန်းထားသော ပိတ်စခါးပတ်ကို ကန်ထွက်တော့မတတ် ဖောင်းကားနေ၏။ အကယ်၍ သူသာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရယ်မောလိုက်ပါက သူ့ချက်ကို မြင်ရလိမ့်မည်ဟု ဟန်ယု သေချာပေါက် တွေးလိုက်သည်။

သူကား ဟန်ယု၏ အရင်းနှီးဆုံး 'တွဲဖက်' တစ်ယောက်ဖြစ်သော ဝတုတ် ပင် ဖြစ်သည်။ သူက ဟန်ယုထက် သုံးနှစ်ခန့် ကြီးပြီး အဟောင်းဆိုင် ပိုင်ဆိုင်သော အတော်အတန် ပြေလည်သည့် မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်သည်။

"ဖမ်းကုက မင်းနောက်ကို ဘယ်လောက်ထိ လိုက်လာသေးလဲ..."

စားပွဲဝိုင်းရှိ အခြား လူငယ်တစ်ယောက်က မေးလိုက်၏။

သူကတော့ တန်ဟူ ဖြစ်သည်။ သစ်ကိုင်းခြောက်ကဲ့သို့ ပိန်လှီပြီး ပါးချိုင့်များ ခွက်ဝင်နေသဖြင့် အစာရေစာ ငတ်ပြတ်နေသည့် ရောဂါသည် ကောင်လေးတစ်ယောက် အသွင်ကို ဆောင်နေသည်။ သို့သော် ထိုမျက်နှာပေးသည် တန်ဟူ၏ အကြီးမားဆုံး လက်နက် ဖြစ်ကြောင်း ဟန်ယု သိထား၏။ ထိုရုပ်ရည်က လူများကို သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားစေတတ်သည်။

ဟန်ယု အသက် ၁၁ နှစ် အရွယ်ကတည်းက လောင်းကစား လောကနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သူမှာ တန်ဟူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူက ၁၇ နှစ် ရှိပြီဖြစ်ပြီး ဝတုတ်ထက် တစ်နှစ် ငယ်သော်လည်း ဟန်ယုကဲ့သို့ပင် လမ်းဘေးတွင် ကျင်လည်ကျက်စား၍ လူပါးဝနေသူ ဖြစ်သည်။

"ဖမ်းကုက မရပ်မနား လိုက်တာကွ..." ဟန်ယုက ပိုပိုသာသာ ပြောလိုက်ရင်း ဇာတ်နာအောင် ရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်သည်။ "ငါ့နောက်ကို ကီလိုမီတာ ဆယ်ချီပြီး လိုက်လာတာ... ငါ့မှာ လွတ်အောင်လို့ တောင်ကုန်းပေါ်ကနေ မြစ်ထဲထိ ခုန်ချခဲ့ရတယ်..." သူက နာကျင်စရာ အမှတ်တရ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဟားဟား... ဒါဆို ငါတို့က မင်းရဲ့ သရဲနဲ့ စကားပြောနေရတာပေါ့..." ဝတုတ်က ဟန်ယု၏ ပြဇာတ်ဆန်မှုကို သဘောကျရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျွတ်... သရဲအကြောင်း နောက်မနေစမ်းပါနဲ့... ဒီနေ့ ငါ သရဲတစ်ကောင် တွေ့ခဲ့တယ်... သေမတတ် လန့်သွားတာ..." ဟန်ယု တုန်လှုပ်သွား၏။

"အော်... ဟုတ်လား... အဲဒီ 'သရဲ' ကို ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့တာလဲ..." တန်ဟူက မယုံကြည်နိုင်သည့်ပုံစံဖြင့် မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"မြစ်ကမ်းနားမှာ... အလောင်းကောင်လို့ ငါ ထင်ထားတဲ့အရာက ရုတ်တရက် ထထိုင်ပြီး ငါ့ကို လှမ်းဆွဲတာ..." ဟန်ယု တုန်ရီနေပြန်၏။

"ဟုတ်ပါပြီ..." တန်ဟူက စိတ်မဝင်စားသလို နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "သရဲပုံပြင်တွေ မေ့လိုက်စမ်းပါ... ငါတို့က ကလေးတွေ မဟုတ်တော့ဘူး... လူကြီးကိစ္စ ပြောကြရအောင်..."

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... အမြတ်ငွေတွေလေ ဟန်ယု..." ဝတုတ် ၏ မျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အရောင်တောက်လာ၏။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ..." ဟန်ယုက အိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်သို့ အထဲမှ ပစ္စည်းများကို ဂရုတစိုက် သွန်ချလိုက်သည်။

"ဟားဟား... ဒီညတော့ ငါတို့ ကောင်းကောင်း စားရပြီ..." ဝတုတ် က သူ့ဗိုက် တဂွီဂွီ မြည်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အားရပါးရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြန်မြန် ရေတွက်ကြည့်ရအောင်..." သတိကြီးသော တန်ဟူက တိုက်တွန်းလိုက်၏။

သူတို့ သုံးယောက်က စံချိန်တင် အမြန်နှုန်းဖြင့် ဒင်္ဂါးပြားများကို ခွဲခြား စီလိုက်ကြသည်။

"သံဒင်္ဂါး ၉၅ ပြား၊ ကြေးဒင်္ဂါး ၃၀ နဲ့ ငွေဒင်္ဂါး ၂၀ တောင်ပါလား..." ဝတုတ် အာမေဋိတ် သံ ပြုလိုက်သည်။

"ဝှစ်..." တန်ဟူက လေချွန်လိုက်၏။ "ဒီလူ ဖမ်းကုဆီမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိသားပဲ... ပန်းပဲဖိုမှာ အလုပ်လုပ်ရတာ အဲဒီလောက် ဝင်ငွေကောင်းတာလား..."

"သူ စုထားတာ ကြာပြီ ဖြစ်လောက်တယ်..." ဟန်ယုက ပြုံးလိုက်သည်။ "အခုတော့ သူ သုံးလို့ မရတော့ဘူးပေါ့..."

ဝတုတ် နှင့် တန်ဟူ တို့က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ကြ၏။

"ကဲ... ဒါကို ခွဲကြရအောင်..." တန်ဟူက လက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ ဝေစုခွဲရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဟန်ယုက ပျောက်ဆုံးသွားသော သူ့သံလိုက်ကျောက်ကို သတိရသွား၏။ သူ့မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။

"ဒါနဲ့ ဝတုတ်..." သူက လုံးဝန်းသော သူ့သူငယ်ချင်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ဆိုင်မှာ သံလိုက်ကျောက် သေးသေးလေးတွေ ကျန်သေးလား..."

ဝတုတမက မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။ "ဟေ... ဘာလို့လဲ..."

ဟန်ယုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ အထူး သံလိုက်ကျောက်ကို လူသေကောင်က ခိုးသွားလို့လေ..."

တန်ဟူက ညည်းညူလိုက်၏။ "နောက်ထပ် သရဲပုံပြင်တွေ လာပြန်ပြီလား..."

"ငါ အတည်ပြောနေတာ..." ဟန်ယုက အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။ "အလောင်းကောင်က ငါ့အိတ်ကပ်ထဲကနေ နှိုက်သွားတာ... ငါ နောက်ထပ် တစ်တုံး လိုတယ်... မဟုတ်ရင် ငါ သွားပြီပဲ..."

ဝတုတ်က မေးစေ့ကို ကုတ်လိုက်၏။ "အင်း... အဟောင်းဆိုင်မှာ တစ်တုံးလောက်တော့ ရှိနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံ ပေးရမယ်နော်..."

ဟန်ယု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို ပိုက်ဆံ ပြန်တောင်းနေတာလား..."

ဝတုတ်က ပြုံးလိုက်၏။ "ဒါပေါ့... စီးပွားရေးက စီးပွားရေးပဲလေ..."

တန်ဟူက မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းတဲ့ဘက်က ကြည့်လိုက်ပါကွာ... အနည်းဆုံးတော့ သရဲက မင်းဘောင်းဘီကို ချွတ်မသွားဘူးလေ..."

ဟန်ယုက ညည်းညူရင်း စားပွဲပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်၏။ "ငါ မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို မုန်းတယ်..."

သူတို့အားလုံး ရယ်မောလိုက်ကြပြီး နောက်ထပ် ဒုက္ခများ ကြုံလာရဦးမည့် ညတစ်ညတွင် လတ်တလော ရရှိထားသော အမြတ်အစွန်းများကို ခွဲဝေယူလိုက်ကြသည်။