ပျောက်ဆုံးသွားသော သံလိုက်ကျောက်

သူတို့ သုံးယောက်သည် ရွှေရောင် တောက်ပနေသော ဒင်္ဂါးပြားပုံကို လောဘကြီးသည့် ငှက်များကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"ဘယ်လို ခွဲကြမလဲ..." ဝတုတ် က လက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း မေးလိုက်၏။

"ထုံးစံအတိုင်း သုံးပုံ ပုံရမှာပေါ့..." တန်ဟူက ဒင်္ဂါးပြားများကို လှမ်းယူရင်း ဖြေလိုက်သည်။

"မရဘူးလေ... ဒီတစ်ခါ ငါက အသက်နဲ့ရင်းပြီး လောင်းခဲ့ရတာ... ငါ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာနော်... ငါ ပိုရသင့်တာပေါ့..." ဟန်ယုက ချက်ချင်း ငြင်းဆန်လိုက်ပြီး တန်ဟူ၏ လက်ထဲမှ ဒင်္ဂါးပြားများကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။

"အဲလို လုပ်လို့ မရဘူးလေ... ဒါ မတရားဘူး..." ဝတုတ် က ပြန်ပြောလိုက်၏။ "ပြီးတော့ မင်း ဘေးကင်းကင်းနဲ့ လွတ်လာတယ် မဟုတ်လား... အထိအခိုက်မှ မရှိတာ..."

"အထိအခိုက် မရှိဘူး ဟုတ်လား..."

ဟန်ယုက သူ့ကို ပြူးကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ မြင့်မားပြီး မတ်စောက်တဲ့ တောင်ကုန်းပေါ်ကနေ မြစ်ထဲကို တည့်တည့် ခုန်ချခဲ့ရတာ... အင်္ကျီလက် ပြဲသွားတယ်... ဒူးခေါင်း ပွန်းသွားတယ်... ပြီးတော့ ငါးတစ်ကောင်ပေါ် ပြုတ်ကျခဲ့တယ်... ငါးချွဲပစ်တဲ့ အနံ့က အဝတ်အစားမှာ ဘယ်လောက် စွဲကျန်နေလဲ မင်း သိလား... ငါ့ဝတ်ရုံက အခုထိ နံနေတုန်းပဲ..."

တန်ဟူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ "ကိစ္စ မရှိပါဘူးကွာ... ငါတို့က ဖောက်သည်တွေအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပေးခဲ့ရတာ... ငါတို့လည်း လုံးဝ စိတ်ချရတာမှ မဟုတ်တာ... သူတို့သာ သံသယ ဝင်သွားရင် ငါတို့အတွက်လည်း ပြဿနာ တက်နိုင်တယ်..."

"ဟုတ်တယ်... ငါ့အဖေသာ သိသွားရင် ငါ့ကို နေရာတင် သတ်ပစ်မှာ... အဲဒီကျရင် ငါက သရဲအဖြစ် ပြန်လာပြီး မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ခြောက်မှာ..." ဝတုတ် က ပြောလိုက်ရာ သူ့ဝဖြိုးသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ထိုအတွေးကြောင့် တုန်ရီသွားသည်။

သူ့မျက်လုံးများထဲရှိ အကြောက်တရားကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူ့ဖခင်၏ ဒေါသသည် သူတို့၏ မည်သည့် အစီအစဉ်များထက်မဆို ပိုမို ကြောက်စရာကောင်းကြောင်း သိသာနေ၏။

ဟန်ယုက စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ဘယ်လို ခွဲကြမလဲ..."

သူတို့ ဒင်္ဂါးပြားပုံကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ တိုင်းပြည်အတွင်းရှိ ဒင်္ဂါးပြားများကို သံ၊ ကြေး၊ ငွေ နှင့် ရွှေ ဟူ၍ လေးမျိုး ခွဲခြားထားသည်။

သံဒင်္ဂါး ၁၀ ပြားသည် ကြေးဒင်္ဂါး ၁ ပြားနှင့် ညီမျှသည်။ ကြေးဒင်္ဂါး ၁၀၀ သည် ငွေဒင်္ဂါး ၁ ပြားနှင့် ညီမျှသည်။ ငွေဒင်္ဂါး ၁၀၀ သည် ရွှေဒင်္ဂါး ၁ ပြားနှင့် ညီမျှသည်။

စစ်ပွဲကြောင့် သံသတ္တုရိုင်း ဝယ်လိုအား မြင့်တက်လာသဖြင့် သံဒင်္ဂါး တန်ဖိုးများမှာ အတက်အကျ ရှိတတ်သည်။ သံဈေးနှုန်းသည် မကြာမီ ကြေးဈေးနှုန်းကို ကျော်တက်သွားနိုင်သည်ဟု ကောလာဟလများပင် ထွက်ပေါ်နေ၏။ သို့သော် ဟန်ယုက သိပ်အလေးအနက် မထားပေ။

သာမန် အလုပ်သမား တစ်ယောက်အတွက် တစ်နေ့လုပ်အားခမှာ ကြေးဒင်္ဂါး ၁၀ ပြားမှ ၂၀ ပြားဝန်းကျင် ဖြစ်သဖြင့် လတစ်လလုံးမှ ငွေဒင်္ဂါး ၃ ပြားခန့်သာ ဝင်ငွေ ရှိသည်။ ဖမ်းကုထံတွင် ငွေဒင်္ဂါး အပြား ၂၀ တောင် ပါလာခြင်းမှာ အလွန် များပြားလွန်းသည်ဟု ဆိုရမည်။ သို့သော် ပန်းပဲဆရာ၏ တပည့်ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံ အနည်းငယ် ရှိထားသူ ဖြစ်သဖြင့် သူ့ဝင်ငွေက ပိုများမည်မှာ သေချာသည်။

အတော်အတန် ငြင်းခုန်ပြီးနောက် (အနည်းငယ် လုံးထွေး သတ်ပုတ်ပြီးနောက်) သူတို့ သုံးယောက်သည် ရရှိလာသော ငွေများကို သုံးပုံ ပုံလိုက်ကြပြီး အကြွင်းအကျန် အနည်းငယ်ကို "သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသော" လျော်ကြေးအဖြစ် ဟန်ယုကို ပေးလိုက်ကြသည်။

"တစ်ယောက်ကို ငွေဒင်္ဂါး ၆ ပြား၊ ကြေးဒင်္ဂါး ၇၆ ပြားနဲ့ သံဒင်္ဂါး ၃၁ ပြားစီ ရတယ်..." ဝတုတ်က ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ဒါဆိုရင် ငါ တစ်လစာ မုန့်ဖိုး ရပြီ..."

"ဟားဟား... ငါ့အကြွေးတွေ နောက်ဆုံးတော့ ဆပ်နိုင်ပြီ..." တန်ဟူက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် သူ့ဝေစုကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

"နေဦး... မင်းမှာ အကြွေး ရှိနေတုန်းလား..." ဟန်ယု အံ့အားသင့်သွား၏။ "ခြောက်လလောက် ရှိပြီ မဟုတ်လား..."

တန်ဟူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အဲဒီကောင်တွေက အတိုးတွေ တင်နေတာကွ... ငါ သူတို့ကို လက်သီးနဲ့ ထိုးချင်ပေမယ့်... ဟိုလေ... ငါ့အရိုးတွေ အကောင်းအတိုင်းပဲ ထားချင်သေးတယ်..."

"သူတို့ မင်းကို လိမ်နေတာပဲ..." ဟန်ယုက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်၏။

"ငါ မသိတာ ပြောစမ်းပါကွာ..." တန်ဟူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီပိုက်ဆံဆိုရင် အကြွေးကျေပြီး နည်းနည်းတောင် ပိုဦးမယ်..."

ထိုအချိန်တွင် ဟန်ယုက စိတ်တွက် တွက်နေ၏။

"ဒါဆိုရင် သားရဲအသား သုံးနပ်စာလောက် ဝယ်လို့ရပြီ... ငါ ကောင်းကောင်း စားလို့ရပြီ..."

ကျွီ...

ဝတုတ် က ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ရာ သူ့ကိုယ်အလေးချိန်ကြောင့် ထိုင်ခုံက ညည်းညူသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ ဇီးဝိုင် သွားဝယ်တော့မယ်... မသောက်ရတာ တစ်ပတ်တောင် ရှိနေပြီ... ငါ သောက်မှ ဖြစ်မယ်... ငါ သောက်ဖို့ ထိုက်တန်တယ်..."

"ဟေး... နေဦး..."

ဟန်ယုကဟန်ယုက လှမ်းခုန်ပြီး ထိုဝတုတ်ကောင်၏ ဝတ်ရုံကို လှမ်းဆွဲလိုက်၏။ သို့သော် ဝတုတ်၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ် အရှိန်ကြောင့် ကံဆိုးသော စွန်တံလေ တစ်ခုကဲ့သို့ ပါသွားလေသည်။

"ဘာလဲ..." ဝတုတ်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။

"သံလိုက်ကျောက် အရင် သွားယူရဦးမယ်လေ..." ဟန်ယုက သတိပေးလိုက်သည်။ "အဲဒါ မရှိရင် ငါတို့ နောက်ထပ် ပိုက်ဆံ ရှာလို့မရတော့ဘူး..."

"အော်... ဟုတ်သားပဲ..." ဝတုတ်က ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်၏။ "အေးပါ... အေးပါ... သွားကြတာပေါ့..."

"မင်း လိုက်မလား..." ဟန်ယုက တန်ဟူကို မေးလိုက်သည်။

"မလိုက်တော့ဘူး... ငါ ဟိုလူမိုက်တွေကို အကြွေး အရင်သွားဆပ်လိုက်ဦးမယ်... အတိုး ထပ်မတက်ခင်လေ... ဘယ်သူသိမလဲ... နောက်ဆို ငါ့သားဦးကို ပေးရမယ်လို့ တောင်းချင် တောင်းလာဦးမှာ..."

"အေးပါ... ကံကောင်းပါစေကွာ..." ဟန်ယုက ပြောလိုက်ပြီး သူတို့ လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။

ဝတုတ်က ဟန်ယုကို သူ့မိသားစုပိုင် အဟောင်းဆိုင်သို့ ခေါ်သွား၏။ ထိုနေရာသည် ကျိုးပဲ့နေသော ပရိဘောဂများ၊ သံချေးတက်နေသော လက်နက်များ၊ သံတိုသံစများနှင့် သံသယ ဖြစ်ဖွယ်ရာ ဇာစ်မြစ်ရှိသော ပစ္စည်းများဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေသော ဝင်္ကပါ တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

"ဘယ်မှာလဲ..." ဟန်ယုက စိတ်မရှည်စွာ လက်ပိုက်ရင်း မေးလိုက်၏။

"လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က ငါ တွေ့လိုက်သေးတယ်... ငါ ရှာလိုက်ဦးမယ်..." ဝတုတ်က အမှိုက်ပုံထဲသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ တိုးဝင်ရှာဖွေလိုက်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသွားသော်လည်း ဖုန်မှုန့်များ ထသွားသည်မှလွဲ၍ ဘာမျှ ဖြစ်မလာပေ။

"အား... ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..." သူက ချွေးများ ရွှဲနစ်နေရင်း ညည်းညူလိုက်၏။

"ပုံစံကို ပြန်ပြောပြပါဦး..." ဟန်ယုက ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"အလိုအလျောက် ပိတ်တဲ့ သံကွင်းပါတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာ သေတ္တာလေး... သံလိုက်ကျောက်က အဲဒီမှာ ပါတာ..."

"လက်ဝတ်ရတနာ သေတ္တာ ဟုတ်လား..." ဟန်ယုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို မျက်လုံးရှင်ရှင်ဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် ငါးမိနစ်ခန့် ကြာသွားသော်လည်း အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရပေ။

"တောက်..." ဝတုတ်က ငိုတော့မည့်အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

"မင်း ပျောက်သွားတာလား..." ဟန်ယု စိုးရိမ်သွားသည်။

"ငါ့အဖေကို မေးကြည့်လိုက်မယ်..." ဝတုတ်က ဆိုင်နောက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ဆိုင်နောက်ဘက်ရှိ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်ရာ လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ကိရိယာများနှင့် သံတိုသံစများ ဝန်းရံလျက် စားပွဲတစ်ခုပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဖေ..." ဝတုတ် အော်ခေါ်လိုက်၏။

"ဘာလိုချင်လို့လဲ... ပြဿနာကောင်လေး..." သူ့ဖခင်က ပြန်အော်လိုက်သည်။

"အလိုအလျောက် သံကွင်းပါတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာ သေတ္တာလေး ဘယ်မှာလဲ..." ဝတုတ်က အရေးတကြီး မေးလိုက်၏။

"အဲဒါလား... ငါ မနေ့က ရောင်းလိုက်ပြီ..."

ဘုတ်...

ဝတုတ် မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ ထောင်းခနဲ ထသွား၏။ သူ့တင်ပါးရာကြီးက မြေကြီးပေါ်တွင် ထင်ကျန်ရစ်သည်။

"အဖေ... အဖေ ရောင်းလိုက်ပြီ ဟုတ်လား..." သူ ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်၏။

"အေးလေ... နယ်လှည့် ကုန်သည်တစ်ယောက်က အဟောင်းတွေ အကုန်ဝယ်သွားတာ... ငွေဒင်္ဂါး ၂ ပြားတောင် ရလိုက်တယ်..." သူ့ဖခင်က ကျေနပ်နေပုံရသည်။

ဝတုတ် ၏ မျက်နှာက လှေကားပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားသော ကိတ်မုန့် တစ်လုံးကဲ့သို့ ပျက်ယွင်းသွား၏။

ဟန်ယုရှိရာသို့ သူ ပြန်လျှောက်လာသောအခါ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးလိုက်ရသူ တစ်ယောက်၏ မျက်နှာမျိုး ဖြစ်နေသည်။

"ဘယ်မှာလဲ..." ဟန်ယုက မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်သော်လည်း ဝတုတ်၏ အရှုံးပေးထားသော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့ရင်ထဲ ဗြောင်းဆန်သွား၏။

"အဖေက... ရောင်းလိုက်ပြီတဲ့..." ဝတုတ်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူ့ကို ရောင်းလိုက်တာလဲ... ငါတို့ ပြန်ဝယ်လို့ ရကောင်း ရနိုင်သေးတယ်..." ဟန်ယု လက်မလျော့နိုင်ပေ။

"နယ်လှည့် ကုန်သည်တစ်ယောက်ကိုတဲ့..." ဝတုတ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ "သူ ဝေးဝေး ရောက်သွားလောက်ပြီ..."

"တောက်..." ဟန်ယု ခေါင်းကို ဆွဲဆုတ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ အကောင်းဆုံး ငွေရှာနည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝတုတ်က သူ့ကို လှုပ်ခါလိုက်၏။ "ဟန်ယု... ငါတို့ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ... ငါ နောက်တစ်ပတ် ဇီးဝိုင် ဘယ်လို သောက်ရမလဲ..."

"ငါ့ကို စဉ်းစားခွင့် ပေးစမ်းပါ..." ဟန်ယုက ရုန်းထွက်လိုက်သည်။

ကုန်သည်က ထွက်သွားပြီ။ လိုက်ရှာဖို့က မဖြစ်နိုင်။ ပြန်ဝယ်မယ် ဆိုရင်လည်း ဈေးကြီးလွန်းနေလိမ့်မည်။

ဟန်ယုက သံလိုက်ကျောက် ရှိနိုင်မည့် နေရာတစ်ခုကို စဉ်းစားလိုက်သည်။

'လက်ဝတ်ရတနာ သေတ္တာရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဆိုတော့ အဲဒီလိုမျိုး တခြားပစ္စည်းတွေ ရှိနိုင်တယ်... ကုန်တိုက်ကြီးမှာ သွားကြည့်ရင် ကောင်းမလား...' ဟန်ယု တွေးလိုက်၏။

သို့သော် ချက်ချင်းပင် ထိုအတွေးကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်သည်။

'သွားကြည့်ဖို့ နေနေသာသာ... ငါ့ကို ဝင်ခွင့်တောင် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ့ကို ကန်ထုတ်တာမျိုး ဒါမှမဟုတ် အစောင့်လက် အပ်လိုက်တာမျိုး လုပ်လိမ့်မယ်...' သူ့လို လမ်းဘေးကောင်လေး တစ်ယောက်ကို ထိုကဲ့သို့ နေရာမျိုးက ဘယ်တော့မှ လက်ခံမည် မဟုတ်ကြောင်း ဟန်ယု သိထားသည်။

အခြား အဟောင်းဆိုင်များကို သွားရှာရန် တွေးမိသော်လည်း သံတိုသံစပုံထဲတွင် ထိုကဲ့သို့ သံလိုက်ကျောက် သေးသေးလေးကို ရှာဖွေခြင်းက ကောက်ရိုးပုံထဲ အပ်ရှာသလို ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

သိပ်တော့ အဆင်မပြေလှပေ။

တွေ့ခဲ့လျှင်ပင် ကောက်ကျစ်သော အဟောင်းဆိုင် ပိုင်ရှင်များထံမှ ဝယ်ယူရန် ခက်ခဲဦးမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့သဘောသာ ဆိုလျှင် သံချေးတက်နေသော ဒင်္ဂါးပြားကိုပင် နတ်ဘုရား ရတနာသဖွယ် ရောင်းချကြမည့်သူများ ဖြစ်သည်။ အမှန်တော့ အဟောင်းဆိုင် ပိုင်ရှင် တစ်ယောက်က အိုးတစ်လုံးကိုပင် ဆေးဘုရင်၏ နတ်ဘုရား ဒယ်အိုးကြီး အဖြစ် ရောင်းချခဲ့သည်ကို ဟန်ယု မှတ်မိနေသေးသည်။

ထိုလူ မည်သို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကို သူ မသိသော်လည်း စီးပွားရေး ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းခြင်းနှင့် အရောင်းပညာကို ထိုလူထံမှ သင်ယူချင်မိသည်။

ဟန်ယု နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို စဉ်းစားသော်လည်း အားလုံးက အသုံးမဝင် ဖြစ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်... ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုသာ ကျန်တော့၏။

ဟန်ယု တံတွေး မျိုချလိုက်သည်။ "ငါ... သရဲဆီကနေ... ပြန်သွားယူရမယ်..."

ဝတုတ်က အားတက်သွား၏။ "မင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်... သရဲတွေက တကယ်မှ မရှိတာ..."

ဟန်ယု တုန်လှုပ်သွားသည်။ "အော်... ရှိတယ်ကွ... ငါ မြင်ခဲ့တာ..."

ဟူး...

သူ ခြေဖနောင့်ဖြင့် လှည့်ပြီး အရှေ့ဘက်ဂိတ်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းလိုက်သည်။

ကြောက်ရွံ့မှုက သူ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် တွားတက်လာ၏။

ဒါသည် သူ လုံးဝ မလုပ်ချင်ဆုံး အရာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခြေအနေက မလုပ်မဖြစ် တွန်းအားပေးနေသည်။

သူ ထွက်ခွာသွားစဉ် ဝတုတ်က လှမ်းအော်လိုက်၏။ "ဟေး... မင်း သေသွားရင် မင်းပိုက်ဆံတွေ ငါ ယူလို့ရလား..."

ဟန်ယုက ပြန်ပင် မဖြေတော့ပေ။

သူ့မှာ အခု ပိုကြီးမားသော ပြဿနာများ ရှိနေသည်။

ဥပမာ သရဲတစ္ဆေများလို ကိစ္စမျိုး...

ပြီးတော့ မကြာခင် ဘောင်းဘီအသစ် တစ်ထည် လိုကောင်း လိုလာနိုင်မည့် ကိစ္စမျိုး...

ဟန်ယု၏ ခြေလှမ်းများ လေးလံနေသော်လည်း သူ ဆက်လျှောက်နေခဲ့သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် လှည့်ပြန်ပြီး သူ့နေရာတွင် ဝင်ပုန်းလိုက်ချင်သော်လည်း မရပေ။

ဒါကို လုပ်မှ ဖြစ်မည်ဟု သူ သိထားသည်။

'သရဲက ထွက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... သူ ထွက်သွားရင် ငါ ရှာချင်ရင်တောင် ရှာလို့တွေ့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး...' ဟန်ယု တွေးလိုက်သည်။