သံလိုက်ကျောက်ကို ရှာဖွေခြင်း

ဟန်ယု အရေးတကြီး လိုအပ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ပိုမို သန်မာလာရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ ဖြစ်လာစေရန် သူ လက်ရှိ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ငွေဖြင့် ဝယ်နိုင်သည်ထက် ပိုများသော သားရဲအသားများ လိုအပ်သည်။

'တခြားနည်းလမ်း မရှိဘူး... သံလိုက်ကျောက်ကို အရင် ရအောင်ယူမှ ဖြစ်မယ်...' ဟန်ယု ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး မြစ်ကမ်းနားဆီသို့ ပြတ်သားစွာ ချီတက်သွားလိုက်၏။

ဒီတစ်ခါတွင်မူ ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်ကကဲ့သို့ တောင်ကုန်းပေါ်မှ လိမ့်ဆင်းခြင်း မပြုတော့ဘဲ ပုံမှန်လမ်းအတိုင်း သွားလိုက်သည်။ ရည်မှန်းချက်ကြီးသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးအဖြစ် ထပ်မံ အထင်ခံရမည်ကို သူ မလိုလားပေ။

"မင်း ထပ်ထွက်ဦးမလို့လား..." ဂိတ်ပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ အစောင့်က သူ့ကို မေးလိုက်သည်။

"ဟာ... စောင့်ကြပ်ရှန်... ဒီနေ့ အဆင်ပြေရဲ့လားဗျ..." ဟန်ယုက လေ့ကျင့်ထားသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ဟုတ်တယ်ဗျ... လမ်းလျှောက်ထွက်မလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ... နေဝင်ချိန် မြစ်ရှုခင်းက အရမ်းလှတယ်လို့ ကြားဖူးလို့လေ..." သူက ရှုခင်းအကြောင်း စာအုပ် တစ်အုပ်လောက်တော့ ဖတ်ဖူးသူ တစ်ယောက်၏ ယုံကြည်မှုမျိုးဖြင့် ဆင်ခြေပေးလိုက်သည်။

"အင်း..." စောင့်ကြပ်ရှန်က ရက်လွန်နေသော လက်ဖက်ရည်ကဲ့သို့ သံသယများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ... ပြဿနာ မဖြစ်စေနဲ့နော်..." သူ့တွင် ဟန်ယုကို တားဆီးရန် အကြောင်းပြချက် မရှိသဖြင့် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါဗျ..." ဟန်ယုက ပြောရင်း အပြင်သို့ ထွက်လိုက်၏။

"နေလုံးဝ မဝင်ခင် ပြန်လာဖို့တော့ သတိရဦး... ငါတို့ တံခါးပိတ်တော့မှာ..." အစောင့်က သတိပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သိပါတယ် စောင့်ကြပ်ရှန်ရာ... ယုံစမ်းပါ... မှောင်တဲ့အထိ နေပြီး သရဲတွေနဲ့ မတွေ့ချင်ပါဘူး..." ဟန်ယုက အလေးအနက် ဟန်ဆောင်ကာ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ပုတ်ပြလိုက်သည်။

"သရဲတွေထက် သားရဲတွေကို ပိုသတိထားရမှာ..." အစောင့်က ပြန်ပြောလိုက်၏။

"သားရဲတွေ..." ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟန်ယု ခြေလှမ်းတန့်သွားသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီနားမှာ သားရဲတွေ မရှိသင့်ဘူး မဟုတ်လား..." သူက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

"စစ်ပွဲ တာဝန်တွေကြောင့် အစောင့်အင်အား နည်းနေတယ်လေ... ကင်းလှည့်အဖွဲ့က ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်အတွင်း သားရဲတွေကို ရှင်းလင်းရေး မလုပ်ရသေးဘူး..." စောင့်ကြပ်ရှန်က ဖြေလိုက်သည်။

"မလုပ်ရသေးဘူး ဟုတ်လား..." ဟန်ယု အံ့သြသွား၏။

မြို့ကို အစီအရင်များဖြင့် ကာကွယ်ထားသော်လည်း သားရဲအန္တရာယ်မှ လုံးဝ ကင်းဝေးသည်ဟု မဆိုလိုပေ။ သားရဲတိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်ရန် အစောင့်များက အနီးနားရှိ တောအုပ်များကို ပုံမှန် ကင်းလှည့်လေ့ ရှိပြီး မြို့နှင့် ကီလိုမီတာ ၂၀ အကွာအဝေးအတွင်း ရောက်ရှိလာသော သတ္တဝါများကို ရှင်းလင်းလေ့ ရှိသည်။

"မလုပ်ရသေးဘူး... နောက်ထပ် ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ်လောက်လည်း လုပ်ဖြစ်ဦးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

စောင့်ကြပ်ရှန်က ပြောလိုက်၏။

"ဒါကြောင့် ဂရုစိုက်... ငါတို့က မင်းကို စောင့်ရှောက်ဖို့ လူလွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... မင်း သေသွားရင် မြှုပ်ပေးမယ့်သူတောင် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး... လေလွင့်သရဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..." သူက ကောင်လေး ပြန်စဉ်းစားမိစေရန် ရည်ရွယ်၍ အနည်းငယ် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က သရဲ ဖြစ်ရမယ်..." ဟန်ယုက ဘယ်လို ခံစားရမလဲ မသိပေ။ "ကျွန်တော် သေချာပေါက် နောက်ကျမခံပါဘူး... တောထဲလည်း မဝင်ဘူးလေ..." သူက အမြန် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ..." အစောင့်က ပြောပြီး ဟန်ယုကို သွားခွင့်ပြုလိုက်သည်။

နေဝင်ရန် နှစ်နာရီခန့်သာ လိုတော့သဖြင့် ဂိတ်ပေါက်တွင် လူသွားလူလာ အတော်လေး နည်းပါးနေပြီ ဖြစ်သည်။ နှောင့်နှေးနေသော လှည်းအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိပြီး ခရီးသွား လုံးဝ မရှိသလောက် ဖြစ်နေသည်။

ဟန်ယုက မြစ်ရေစီးဆင်းမှုကို ကြည့်ရင်း ကမ်းပါးတစ်လျှောက် ဆက်လျှောက်လာခဲ့၏။ ငါးအချို့က ရေထဲမှ ရုတ်တရက် ခုန်တက်လာကြသဖြင့် သူ လန့်သွားရသည်။

"ဟေး... မင်းတို့ မရပ်ရင် ငါ အကုန်ဖမ်းပြီး ကြော်စားပစ်မယ်နော်..." ဟန်ယု လှမ်းအော်လိုက်သော်လည်း သူ့စကားများက သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွား၏။

သို့မဟုတ် ငါးများတွင် နားရွက် မရှိသဖြင့် မကြားရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဟူး...

"ငါ ဘာလုပ်နေတာပါလိမ့်..." ဟန်ယု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးလိုက်သည်။

သရဲနှင့် ပြန်တွေ့ရမည်ကို စိုးရိမ်လွန်းသဖြင့် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားမှု ရှိသည်နှင့် လန့်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။

'မြန်မြန် ပြီးအောင် လုပ်မှ ဖြစ်မယ်...' ထိုသို့ တွေးမိပြီး ဟန်ယု စတင် ပြေးလွှားလိုက်၏။

မိနစ် ၃၀ ခန့် ကြာသောအခါ အလောင်းကောင်ကို တွေ့ခဲ့ရသည့် ရေတိမ်သော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ကဲ... ကြည့်ရအောင်..." ဟန်ယုက ကျောက်တုံးကြီးဆီသို့ သွားလိုက်သည်။ "ဟေ..." သို့သော် ကျောက်တုံး နောက်ဘက်တွင် ဘာမျှ မရှိပေ။

သူ အခြားတစ်ဖက်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ကျောက်တုံး အချို့နောက်သို့ ဝင်ကြည့်သည်၊ ရှာမတွေ့မှ စိုးသဖြင့် ကျောက်စရစ်ခဲ အချို့ကိုပင် ကောက်ကြည့်လိုက်သေး၏။

"မရှိတော့ဘူး..." ဟန်ယု မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "တကယ်ကြီး သရဲ ဖြစ်နေတာလား..." ဟန်ယု အော်ဟစ်လိုက်ရာ ငှက်အုပ်ကြီး တစ်အုပ် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွား၏။

ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်လား၊ ညနေခင်း လေအေးကြောင့်လား မသိရသော်လည်း သူ ချမ်းစိမ့်သွားသည်။ သူ တုန်ရီရင်း လက်မောင်းများကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

"နေပါဦး... ငါ အလောင်းကောင်ကို ရှာစရာ မလိုပါဘူး... သံလိုက်ကျောက်ကိုပဲ လိုတာ..." ဟန်ယုက သူ့အတွေးများကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းရင်း ပြန်လည် ဆန်းစစ်လိုက်သည်။ "ဒီနားမှာ ရှိနေဦးမှာပါ..."

သူ ထိုနေရာကို နောက်ထပ် ၁၅ မိနစ်ခန့် ရှာဖွေလိုက်သော်လည်း သံလိုက်ကျောက် အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရပေ။

"ငါ သွားပြီ..." ဟန်ယု တွေးလိုက်မိ၏။ "သံလိုက်ကျောက် မရှိရင် ခွက်ပုန်းတမ်း ကစားလို့ မရတော့ဘူး... ဒါဆိုရင် လွယ်လွယ်ကူကူ ပိုက်ဆံ မရတော့ဘူး... ဒါဆိုရင် သားရဲအသား စားရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး... ငါ့အမြတ်တွေ... ငါ့ရဲ့ ခမ်းနားတဲ့ အမြတ်တွေ..." သူ ခေါင်းကို ကိုင်၍ ထိတ်လန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဗွမ်း...

ငါးတစ်ကောင်က ရေထဲမှ ခုန်တက်လာပြန်သဖြင့် သူ လန့်သွားပြန်၏။

"တောက်... ငါးစုတ်..." ဟန်ယု ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး စိတ်ငြိမ်အောင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

သူ ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် စဉ်းစားလိုက်၏။

'အလောင်းကောင်က တကယ်ပဲ သရဲ ဖြစ်ပြီး ငါ့သံလိုက်ကျောက်ကို ယူသွားတယ် ဆိုပါစို့... ဘယ်ကို သွားမှာလဲ...' ဟန်ယု တွေးတောလိုက်သည်။ 'သရဲတွေက ကိုယ်ဖျောက်နိုင်တယ် ဆိုတော့ ဒီနားမှာ ရှိနေနိုင်မလား...' သူ့ကိုယ်သူ အားပေးလိုက်၏။

ထိုသို့ တွေးမိပြီး ဟန်ယုက မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သုံးကြိမ် ဦးချကာ ဘုန်းကြီးများ ဘိုးဘေးကန်တော့သကဲ့သို့ လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။

"သရဲကြီးခင်ဗျာ... ကျွန်တော့် သံလိုက်ကျောက်လေး ပြန်ပေးပါ... ကျွန်တော် ကြက်သားနဲ့ ပူဇော်ပါ့မယ်..." ဟန်ယု တောင်းပန်လိုက်၏။

သူ ခေတ္တ စောင့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အပြောင်းအလဲ မရှိပေ။

"ကျွန်တော် အသုဘသုံး ငွေစက္ကူတွေ မီးရှို့ပေးမယ်လေ... အရွက် တစ်ရာ..." သူ ကမ်းလှမ်းမှုကို တိုးမြှင့်လိုက်သော်လည်း တုံ့ပြန်မှု မရပေ။ "အရွက် တစ်ထောင် ရှို့ပေးမယ်..." သူ ဆယ်ဆ တိုးပေးလိုက်သည်။

သူ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းသော်လည်း ဘာမျှ မထူးခြားပေ။

'တောက်... သရဲက လောဘကြီးလိုက်တာ...' ဟန်ယု တွေးလိုက်၏။ 'သရဲတွေမှာ တမလွန် အကြွေးတွေ ရှိနေလို့လား... ငါ မသိတဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာ အကြွေးစနစ်များ ရှိနေတာလား...'

"နှစ်သောင်း... သုံးသောင်း... ငါးသောင်း... တစ်သိန်း..." သူ ပမာဏကို တောက်လျှောက် တိုးပေးလိုက်ပြီး မမြင်ရသော ဝိညာဉ်ကို ဈေးအနိုင်ပေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

အွန်း...

ထိုအချိန်တွင် တောအုပ်နက်ထဲမှ အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဟန်ယု တောင့်တင်းသွားသည်။