တမလွန် ညှိနှိုင်းမှုများ

ဟန်ယုက လက်နှစ်ဖက် မြှောက်၍ အရှုံးပေးလိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် တုန်ရီနေသည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ... ကျွန်တော်တို့ ညှိနှိုင်းလို့ ရပါတယ်..." သူက သစ်ပင်များဘက်သို့ လှမ်းအော်လိုက်ရာ သူ့အသံက ပုံမှန်ထက် ပိုစူးနေသည်။ သို့သော် အူသံက ပိုကျယ်လာပြီး လေလံပစ်သူက ဈေးထပ်တိုးရန် တောင်းဆိုနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

"ထပ်တိုးရမလား..." ဟန်ယု တံတွေး မျိုချလိုက်သည်။ "နှစ်... နှစ်သိန်း..." သူ အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

အွန်း...

နောက်ထပ် အူသံ တစ်ချက် ထွက်လာသော်လည်း ဒီတစ်ခါတွင် အသံနိမ့်သွားသည်။

"လျှော့ရမလား..." ဟန်ယု မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။ "တစ်သိန်းခွဲ..."

အွန်း...

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... တိုးမယ်... တိုးမယ်..." ဟန်ယု အလျင်အမြန် ပြင်ပြောလိုက်သည်။ "တစ်သိန်း ခုနစ်သောင်း..."

တိတ်ဆိတ်သွား၏။

"ဒါဆို... ခင်ဗျားက ငွေစက္ကူ တစ်သိန်း ခုနစ်သောင်း မီးရှို့စေချင်တာလား..." သူက သရဲကြီး လျှော့ဈေး ပေးမလားဟု မျှော်လင့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

သဘောတူသည့်ပုံစံဖြင့် အူသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဟန်ယုက နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ... သဘောတူတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် သံလိုက်ကျောက် အရင် ပြန်လိုတယ်... အဲဒါ မရှိရင် ပိုက်ဆံ ရှာလို့မရဘူး... ပိုက်ဆံ မရှိရင် ခင်ဗျားအတွက် ငွေစက္ကူတွေ မီးရှို့ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... မီးရှို့ဖို့ လုပ်ထားတာ ဆိုပေမယ့် အဲဒါတွေက တော်တော် ဈေးကြီးတယ်ဗျ..."

တိတ်ဆိတ်နေပြန်၏။ ဟန်ယုက သဘောတူသည်ဟု မှတ်ယူလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လာယူလို့ ရပြီလား..." သူ သတိထား၍ မေးလိုက်၏။ "ကျွန်တော် ကတိပေးပါတယ်... ငွေစက္ကူတွေ လာရှို့ပေးပါ့မယ်... မလုပ်ပေးရင် ကျွန်တော့်ကို လာခြောက်လို့ ရပါတယ်..." သူ တံတွေး တစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး အမြန် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း ဝတုတ် နဲ့ တန်ဟူ တို့ကိုလည်း သွားခြောက်လို့ ရပါတယ်... သူတို့ ဝိညာဉ်တွေက ပိုအရသာ ရှိပါတယ်ဗျာ... တကယ်ပါ..." သူ ဒုက္ခရောက်မည် ဆိုလျှင် အဖော်ပါအောင် ဆွဲခေါ်ရန် ဝန်မလေးဘဲ သူ့သူငယ်ချင်းများကို သရဲစာ ကျွေးပစ်လိုက်သည်။

တုံ့ပြန်သံ မရှိပေ။

ဟန်ယုက "ဟုတ်ပြီ" ဟု ယူဆလိုက်ပြီး ကမန်းကတန်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်၏။

"အူသံက တောထဲက လာတာဆိုတော့... သံလိုက်ကျောက်က အဲဒီမှာ ရှိမှာပေါ့..." သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ သူသာ ခေတ္တ ရပ်တန့်ပြီး စဉ်းစားလိုက်မည် ဆိုပါက ဤအခြေအနေကြီး မည်မျှ အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေသည်ကို သဘောပေါက်မိပေလိမ့်မည်။ အစောင့်က သားရဲအန္တရာယ် ရှိကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်ကိုလည်း သတိရမိပေလိမ့်မည်။

သရဲများက ငွေကြေးကိစ္စ ညှိနှိုင်းလေ့ မရှိကြောင်းကိုလည်း ထည့်သွင်း စဉ်းစားမိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဟန်ယု၏ စိတ်ထဲ၌ သံလိုက်ကျောက် ပြန်ရရေး တစ်ခုတည်းသာ ရှိနေတော့သည်။ ဆင်ခြင်တုံတရားက သူ့ကို ထားရစ်ပြီး အိတ်ပိုးကာ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

တုန်ရီနေသော်လည်း ပြတ်သားသော ခြေလှမ်းများဖြင့် မီတာတစ်ရာခန့် အကွာရှိ တောအုပ်ဆီသို့ ဦးတည် သွားလိုက်သည်။ တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ သစ်ရွက်အုပ်များက နေ့အလင်းရောင် အများစုကို ဝါးမြိုထားသဖြင့် ခြောက်ခြားဖွယ် အရိပ်များ ကျန်ရစ်နေသည်။

လိမ်ယှက်နေသော သစ်မြစ်များက ကောက်ကွေးနေသော လက်ချောင်းများကဲ့သို့ ရှိနေပြီး လေတိုးသံတိုင်းက သရဲညည်းသံနှင့် တူနေသည်။ ငှက်များပင်လျှင် ဤနေရာ၌ မနေဘဲ အခြား ပိုကောင်းသော နေရာသို့ ထွက်သွားကြသည်ဟု ထင်ရ၏။

"တောက်..." ဟန်ယုက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ "ငါ ဘယ်ကို သွားရမှာလဲ..."

သူ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ချောင်းဟန့်လိုက်၏။ "အဟမ်း... သရဲကြီးခင်ဗျာ... သံလိုက်ကျောက် ဘယ်မှာလဲ..."

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် သူ အရူးဖြစ်နေပြီလားဟု တွေးလိုက်မိသေးသည်။

ထို့နောက် အူသံသဲ့သဲ့က သူ့ရှေ့တည့်တည့်ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"အော်... တွေ့ပြီ..." ဟန်ယု တံတွေး မျိုချလိုက်ပြီး အသံလာရာသို့ လိုက်သွားလိုက်သည်။ ဘုံအသိဉာဏ်ကို လမ်းဘေးတွင် စွန့်ပစ်ထားခဲ့ပြီး တောနက်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားလိုက်၏။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာတိုင်း သူ ရပ်တန့်၍ လမ်းမေးလိုက်ရာ သရဲအူသံဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားသံ ရရှိသည်။ တစ်လှမ်းချင်း သူ ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့ပြီး သူ့အာရုံကြောများ တင်းမာနေ၏။ သူ့မျက်လုံးများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်နေပြီး သစ်ရွက်ကြွေသံ၊ ခြုံပုတ်လှုပ်သံနှင့် ပုရစ်အော်သံတိုင်းကို သတိထားနေသည်။ ဖိစီးမှုများက သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဝါးမြိုနေသော်လည်း သူသည် သဘာဝလွန် ရတနာရှာပုံတော် ဖွင့်နေသည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်ဖြင့် ရှေ့ဆက်တိုးနေခဲ့သည်။

ထာဝရ ကြာမြင့်သကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း (ဆယ်မိနစ်ခန့်သာ ရှိမည်) သူသည် ကွက်လပ်ငယ် တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ငါးမီတာခန့် ကျယ်ဝန်းသော ထိုနေရာတွင် ကြီးမားသော လဲပြိုနေသည့် သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင် ရှိနေသည်။ တစ်ချိန်က မားမားမတ်မတ် ရှိခဲ့မည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ အချိန်ကာလ၏ တိုက်စားမှုကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ သစ်ရွက်ကြားမှ နေရောင်ခြည်များက ထိုသစ်ပင်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသဖြင့် နတ်ဘုရား ရတနာ တစ်ခုကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

ဟန်ယုအတွက်မူ ထိုအရာက တကယ့် ရတနာပင် ဖြစ်သည်။

"ဟိုမှာ..." သူ့မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သစ်တုံးပေါ်တွင် တင်ထားသော ရင်းနှီးနေသည့် အဝတ်စကို လှမ်းမြင်လိုက်ရ၏။

သူ အပြေးသွားပြီး ကောက်ယူလိုက်သည်။

"ရှိတယ်... ငါ့သံလိုက်ကျောက်... ငါ့ရဲ့ ငွေတွင်း..." သူက ပြဲနေသော အိတ်ကပ်ကို ဖြဲကြည့်လိုက်ရာ သူ့ကို အစာရေစာ ထောက်ပံ့ပေးမည့် သတ္တုတုံးလေးကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ပျော်ရွှင်မှု လွန်ကဲသွားသဖြင့် ဟန်ယု ခေါင်းမော့၍ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူက သံလိုက်ကျောက်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကွဲကွာနေသော ချစ်သူကဲ့သို့ ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်ထွေးရင်း ပတ်ဂျာလည် ကခုန်လိုက်သည်။

"ငါ ငတ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ ပိုသန်မာလာတော့မယ်... ငါ..."

အွန်း...

နိမ့်ပြီး အားပျော့သော အူသံတစ်ခုက သူ့အောင်ပွဲခံ ကခုန်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်၏။ ဟန်ယု လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားပြီး ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ တောင့်ခဲသွားသည်။

"...သရဲကြီး..." သူ တွန့်ဆုတ်စွာ ခေါ်လိုက်၏။

ထွက်ပြေးရန် သူ့ဦးနှောက်က အော်ဟစ်နေသော်လည်း သစ္စာမရှိသော ခြေထောက်များက ရှေ့သို့ တိုးသွားနေသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့်လား၊ မိုက်မဲမှုကြောင့်လား မသိသော်လည်း ဟန်ယုသည် အသံလာရာသို့ ခြေဖျားထောက် လျှောက်သွားမိသည်။

ခြုံပုတ်တစ်ခုနောက်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် သူ တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဝ... ဝံပုလွေ..."

သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေသော သတ္တဝါက အသက်ရှူရန်ပင် အနိုင်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဟိန်းသံများက ခြိမ်းခြောက်သံထက် နာကျင်သံ ပိုပေါက်နေသည်။ မကြာမီ သေဆုံးတော့မည်မှာ ထင်ရှားနေ၏။

ဟန်ယု ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ တွေ့ရှိချက် အသစ်ကို လက်ခံနိုင်ရန် သူ့ဦးနှောက်က အလုပ်ရှုပ်သွား၏။

"ငါ တောက်လျှောက် သေခါနီး ဝံပုလွေရဲ့ အော်သံနောက်ကို လိုက်လာခဲ့တာလား..." သူ မျက်တောင်ခတ်ရင်း ကြောင်အသွားသည်။ "နေဦး... သရဲတွေက ဝံပုလွေအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တာလား..."

သူ့အတွေး မဆုံးမီမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

ဟန်ယု၏ သွေးများ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သွားသည်။

'ငါ့နောက်မှာ ရှိနေတာ မဟုတ်လား...'

သံချေးတက်နေသော တံခါးပတ္တာကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေသော ကိုယ်ဖြင့် သူ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သေမင်းတမန်က သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေ၏။

လူတစ်ယောက် (လူဟု ခေါ်နိုင်လျှင်)... သူ့မျက်နှာ တစ်ဝက်ကို ရှည်လျား ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များက ဖုံးအုပ်ထားသည်။ မျက်လုံးများက သံမဏိကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး အမူအရာက မေ့လျော့ခံထားရသော အလောင်းကောင် တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေသည်။ ပင့်ကူအိမ်သဖွယ် အမာရွတ်များက သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ဆိုးရွားသော မြစ်ချောင်းများကဲ့သို့ ယှက်သန်းနေ၏။

ဟန်ယု လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ တကယ် ကြိုးစားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့ပခုံးပေါ်မှ သံနှောင်ကြိုးကဲ့သို့ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုက သူ့ကို ချုပ်နှောင်ထား၏။ သူ အသံညှစ်၍ အော်လိုက်သော်လည်း သူ ထင်ထားသကဲ့သို့ စစ်သည်တော် တစ်ယောက်၏ အသံ မဟုတ်ဘဲ ကြောက်လန့်နေသော ရှဉ့်တစ်ကောင်၏ ညည်းသံ ဖြစ်သွားရသည်။

"အိ..."

သူ့စိတ်များ ဗြောင်းဆန်နေသည်။ ပြီးပြီ။ ဇာတ်သိမ်းပြီ။ သရဲက သူ့ကို ဒီနေရာရောက်အောင် သူ့လောဘကို အသုံးချပြီး လှည့်စား ခေါ်ဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ အခုတော့ မပေးဆပ်ရသေးသော အကြွေးများအတွက် မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ ဆွဲခေါ်ခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။

'ငါ ဘာလို့ အသုဘသုံး ငွေစက္ကူတွေ အဲဒီလောက် အများကြီး ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့မိတာလဲ...'