သရဲကြီး

ဟန်ယု၏ ကျောပြင်တစ်လျှောက် ချွေးများ စီးကျနေပြီး ဘဝတွင် ပြုလုပ်ခဲ့သမျှ ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းကို ကျိန်ဆဲနေမိသည်။ သူ့အသက်ရှူသံများ တိမ်ဝင်နေပြီး ဒူးများက ပျော့ခွေနေသည်။

သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ မလွဲမသွေ ကြုံတွေ့ရမည့် ကံကြမ္မာကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်၏။

သရဲလူက လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ဟန်ယု သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

"မသတ်ပါနဲ့ဗျာ... ကျွန်တော့်အစား ဝတုတ် ကို ယူသွားလိုက်ပါ..."

တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဟန်ယုက မျက်လုံးတစ်ဖက် ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် သရဲလူက စကားစပြောလာသည်။

"မင်းက ဆူညံတာပဲ..."

ဟန်ယုထံမှ စူးရှသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ထို့နောက် နေရာတွင်ပင် သတိလစ် လဲကျသွားသည်။

ဘုတ်...

သရဲက လဲကျသွားသော ဟန်ယုကို ကြည့်ပြီး ညည်းညူလိုက်၏။

'အရှုပ်ထုပ်ပဲ...'

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည် မသိ၊ ဟန်ယု ပြန်လည် လှုပ်ရှားလာသည်။

"အား... ငါ့ခေါင်း..."

သူ ခေါင်းကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဖုကြီး တစ်လုံးကို ထိမိလိုက်သဖြင့် မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွား၏။

"ငါ အိပ်ပျော်သွားတာလား..." သူ ရေရွတ်လိုက်ပြီး စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်စဉ်းစားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

အခြေအနေကို သဘောပေါက်ရန် အချိန် အနည်းငယ် ယူလိုက်ရသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခု လွဲချော်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

"ထူးဆန်းတယ်... ငါ မြေကြီးပေါ် ရောက်နေတယ်... ပြီးတော့ ငါ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြောက်စရာ အသံတွေ ကြားနေရတယ်..." ဟန်ယု ရေရွတ်လိုက်၏။ သူ့အိပ်ချင်မူးတူး ဦးနှောက်က အချိန်ယူ စဉ်းစားပြီးနောက် လုံးဝ မှားယွင်းသော ကောက်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်သည်။

"ငါ အိပ်မက်မက်နေတုန်းပဲ ဖြစ်မယ်..."

လေအေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသဖြင့် သူ တုန်ရီသွား၏။

"ဟူး... ဒီအိပ်မက်က တကယ်နဲ့ တူလိုက်တာ... ငါ့ပိုက်ဆံ အိပ်မက်တွေကရော ဘာလို့ ဒီလောက် မပီပြင်ရတာလဲ..." ဟန်ယု ညည်းညူလိုက်သည်။ "ပိုက်ဆံတွေက ထိလိုက်တာနဲ့ ပျောက်ပျောက်သွားတယ်..."

သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နာကျင်နေသော နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

"ဟေ... နေဦး..." သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "အိပ်မက်ထဲမှာ နာကျင်မှုကို ခံစားရလို့လား..."

ကျွတ်...

"စပ်လိုက်တာ..." ဟန်ယု မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ထိုအဖုကို ထပ်မံ ထိုးကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

ထို့နောက်...

ခွပ်... ခွပ်... ခွပ်...

ခြေသံများ သူ့နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာ၏။

ဟန်ယုက မှောင်မည်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို မျက်လုံးမှေးကြည့်လိုက်ရာ အဝေးတစ်နေရာတွင် မည်းမှောင်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

"နေဦး... ငါ့အိပ်မက်ထဲမှာ ဘာလို့ ဒီလောက် မှောင်နေတာလဲ..." သူ အသံထွက် တွေးလိုက်၏။

ဖြောင်း... ဖြောင်း...

"ကဲ...လင်းလာစမ်း ... ဦးနှောက်ရေ... တစ်ခုခု လုပ်စမ်းပါ..." သူက လက်ခုပ်တီးပြီး မိုက်မဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် အလင်းရောင်ကို ဆင့်ခေါ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဘာမျှ ဖြစ်မလာပေ။

သို့သော် အခြားအရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

အမှောင်ထဲမှ စူးရှသော မျက်လုံးတစ်စုံက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး လရောင်က အေးစက်သော သံမဏိပေါ်သို့ ကျရောက်သကဲ့သို့ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် အရောင်ဟပ်နေသည်။

ထူးဆန်းပြီး အေးစက်သော ခံစားမှုက ဟန်ယု၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး ရေခဲရေ တစ်ပုံးနှင့် အလောင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

ထို့နောက် ရုတ်တရက်...

အရာအားလုံး ပြန်လည် အမှတ်ရသွားသည်။

ကုန်တင်ကားဖြင့် ဝင်တိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ့အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွားသည်။

'သွားပြီ...'

သူ မှတ်မိသွားပြီ။

သရဲ။

လရောင်အောက်က တောအုပ်။

သူ့မှာ အသက်ရှင်လိုစိတ် လုံးဝ မရှိခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များ။

ဟန်ယုက သူ့ရှေ့ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သရဲနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားပြီး တံတွေး မျိုချလိုက်သည်။

'သူ ငါ့ကို သတ်တော့မှာလား...' ဟန်ယု တွေးလိုက်၏။ 'အဖေ... အမေ... သား ဒီနေ့ပဲ အဖေတို့နဲ့ လာတွေ့ရတော့မယ် ထင်တယ်...'

သူ့စိတ်ထဲတွင် သေတမ်းစာကို တိတ်တဆိတ် ရေးသားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သရဲက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလာပြီး...

လက်ကို မြှောက်လိုက်၏။

ဟန်ယုက နာကျင်မှုကို ခံစားရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ဘာမျှ ဖြစ်မလာပေ။

"...ဟေ..."

ဟန်ယုက မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို သတိထား၍ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သရဲက သူ့ကို ခံစားချက်မရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက်...

"ပါးစပ်ပိတ်ထား..."

ဟန်ယု တုန်သွား၏။

"...ခင်ဗျား စကားပြောတတ်တာလား..." သူ အော်လိုက်မိသည်။

သရဲက သူ့ကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဟန်ယု မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။

သရဲက လဲကျနေသော သစ်တုံးတစ်တုံးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ကမ္ဘာ့အမောပန်းဆုံး ရုံးဝန်ထမ်း တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်ကို သူ ကြောင်အစွာ ရပ်ကြည့်နေမိသည်။

ထို့နောက် သရဲက သားရေအိတ် တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် တေ့လိုက်၏။

အိတ်က ပွင့်သွားပြီး...

အနီရောင် အရည်ရင့်ရင့်များ စီးကျလာသည်။

ဂလု... ဂလု... ဂလု...

သံလိုက်ညှီနံ့က လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွား၏။

ဟန်ယု မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။

'အဲဒါ... သွေးလား...'

သူ့မျက်လုံးများ လှုပ်ခတ်သွား၏။

'သူ သွေးသောက်နေတာလား... သူက တကယ်ကြီး သရဲပဲ...'

ဟန်ယု၏ အသက်ရှင်သန်ရေး ဗီဇများက အကြာကြီး ငြိမ်သက်နေရာမှ နောက်ဆုံးတွင် နိုးထလာသည်။

သို့သော် ဘာမျှ ဝင်မပါရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ထို့ကြောင့် ထွက်ပြေးခြင်း၊ အော်ဟစ်ခြင်း သို့မဟုတ် အသုံးဝင်မည့် အရာတစ်ခုခု လုပ်ဆောင်မည့်အစား ဟန်ယုက... ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။ သရဲက သွေးလတ်လတ်ဆတ်ဆတ်များကို ဝိုင်အကောင်းစား တစ်ခုကဲ့သို့ မော့သောက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

သရဲက ထိုနားမလည်နိုင်သော အရည်ကို သောက်ပြီးသွားသောအခါ မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ အနားယူနေပုံရသည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသွား၏။

ဉာဏ်ကြီးရှင် ဟန်ယုက ထိုအချိန်ကို အသုံးပြု၍ သရဲ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့မျက်လုံးများက ထိုလူ၏ ဘေးတွင် ကျနေသော သံလိုက်ကျောက်ဆီသို့ ရောက်သွား၏။

'နေဦး... အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီရောက်နေတာလဲ... ငါ စောစောက ပြန်ယူလိုက်တယ်လို့ မှတ်မိနေတာ...'

သူ့ဦးနှောက်က နောက်ဆုံးတွင် စတင် အလုပ်လုပ်လာပြီး အရေးကြီးသော အချက်တစ်ချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူ အဲဒီ သံလိုက်ကျောက်ကို လိုချင်သည်။

ဆိုလိုတာက...

သူ့မှာ သတ္တိရှိဖို့ လိုသည်။

ဟန်ယု အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အဲဒါ ယူလို့ရမလား..." သူက ခြင်တစ်ကောင်လောက်သာ ရှိမည့် အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သရဲ၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာ၏။

"မရဘူး..."

ဟန်ယု တုန်လှုပ်သွားသည်။

"...အဲဒါ ကျွန်တော့်ဟာပါ... ကျွန်တော် လိုလို့ပါ... ကျွန်တော်တို့ သဘောတူထားတယ်လေ..." သူက တိုးတိုးလေး ပြောရင်း တောင်းပန်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း မအောင်မြင်ပေ။

သရဲက ဂရုမစိုက်ပေ။

သူက ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်ပြီး လမင်းကို ငေးကြည့်နေလိုက်သည်။

ဟန်ယုက သူ့အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး...

'နေဦး...'

'နေဦး...'

'သွားပြီ...'

"ဒီအချိန်ထိ ငါ တောထဲမှာ ရှိနေတုန်းလား..." ဟန်ယု အော်ဟစ်လိုက်၏။

သူ ချက်ချင်း နောင်တရသွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ငြိမ်းချမ်းစွာ လကြည့်နေသော သရဲက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်...

"တိတ်စမ်း..."

အာဏာပါသော စကားလုံး တစ်လုံးတည်း ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဟန်ယု၏ ဝိညာဉ်က ကိုယ်ခန္ဓာထဲမှ ထွက်ခွာလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"အိ..."

ကြောက်လန့်နေသော ကြောင်ပေါက်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပါးစပ် ချက်ချင်း ပိတ်သွားပြီး နေရာတွင် တောင့်ခဲသွားသည်။

သရဲက အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး လမင်းကို ပြန်ငေးနေ၏။ သူ့အမူအရာက ခန့်မှန်းရ ခက်နေသည်။

သို့သော် ဟန်ယုကမူ ကြောက်ရွံ့မှုမှတဆင့် ဉာဏ်အလင်း ပွင့်သွားခဲ့သည်။

'ဟေ... ငါ့ကို သတ်ချင်နေတဲ့ သရဲတစ်ကောင်အတွက် ငါ ဘာလို့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေရတာလဲ...'

အခြေအနေကို ပြန်လည် သုံးသပ်ရင်း သူ့ဦးနှောက်က အလုပ်လုပ်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေသည်။

သတိထား၍ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ဟန်ယုက သရဲကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သေချာ ကြည့်လိုက်၏။

အလင်းရောင် အားနည်းသော်လည်း အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို မြင်နေရသေးသည်။

ထိုလူ၏ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြဲနေသော ဝတ်ရုံများက မီးလောင်ရာမှ ထွက်ပြေးလာသကဲ့သို့ မီးလောင်ပေါက်များ၊ စုတ်ပြဲရာများ ရှိနေသည်။

သူ့လက်များတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးလောင်ဒဏ်ရာများ ရှိနေပြီး စုတ်ပြဲနေသော ဘောင်းဘီမှတဆင့် မြင်နေရသည့် ညာဘက်ခြေထောက်မှာ ရောင်ရမ်းပြီး ညိုမည်းနေ၏။

သေချာသည်မှာ ဒီသရဲကြီး အခြေအနေ ကောင်းမနေပေ။

သို့သော် အထူးခြားဆုံး အရာမှာ...

သူ့လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော ဆွဲကြိုး ဖြစ်သည်။

ငွေရောင်ကြိုးမျှင် သေးသေးလေးတွင် တွဲလောင်းချိတ်ထားသော ပုလဲလုံးလေး တစ်လုံးက လရောင်အောက်တွင် မှိန်ဖျဖျ တောက်ပနေ၏။

ဟန်ယု စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်မိ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

သရဲက ကြောက်စရာ ကောင်းမနေဘဲ...

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအချက်က အခြား အရာအားလုံးထက် ပို၍ ကြောက်စရာ ကောင်းနေလေသည်။