သဘောတူညီချက်နှင့် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခြင်း

ဟန်ယုသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ကုန်သည်များနှင့် အထက်တန်းလွှာ အမျိုးသမီးများ ပုလဲဆင်မြန်းထားကြသည်ကို ယခင်က မြင်ဖူးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ တင့်တယ်လှပသော ပုလဲမျိုးကိုမူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် ကျောက်မျက်ရတနာ ပညာရှင် မဟုတ်သော်လည်း လိမ်လည်လှည့်ဖြားသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ တန်ဖိုးဖြတ်ခြင်းအပိုင်းတွင် ထိုပညာရှင်များထက် သူက ပို၍ ကျွမ်းကျင်သည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်၏။

ဟန်ယု တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် သိလိုက်သည်မှာ... ဤပုလဲသည် သူမြင်ဖူးသမျှထဲတွင် တန်ဖိုးအကြီးဆုံး ပုလဲဖြစ်နိုင်ပြီး အမှန်စင်စစ်တွင် တည်ရှိဖူးသမျှ ပုလဲများအနက် တန်ဖိုးအကြီးဆုံးပင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

မေးခွန်းထုတ်စရာ ရှိနေသည်မှာ... တောင်းရမ်းစားသောက်သူ သရဲတစ်ကောင်က ဤမျှ တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းကို မည်သို့မည်ပုံ ရရှိထားသနည်း ဆိုသည်ပင်။

"ဒီလောက် တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာက မြောင်းထဲမှာ တွေ့နိုင်တဲ့ ပစ္စည်းမျိုးတော့ မဟုတ်တာ သေချာတယ်..."

ဟန်ယု တွေးတောလိုက်၏။

"သူက တောင်းရမ်းစားသောက်သူ မဟုတ်ဘဲ အထက်တန်းလွှာ တစ်ယောက်များလား... ဒါမှမဟုတ် စစ်သည်တော် တစ်ယောက်လား..."

သူ၏ မျက်လုံးများက သရဲမျက်နှာရှင်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ထိုသူ၏ ကြံ့ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံကို အကဲခတ် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ စုတ်ပြတ်နေသော ဝတ်ရုံစများကြားမှတဆင့် ထိုသူ၌ ဒဏ်ရာရထားသည် ဆိုသော်ငြား သန်မာကျစ်လျစ်သော ကြွက်သားများ ရှိနေသည်ကို ဟန်ယု မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤသည်မှာ သာမန်လူတစ်ယောက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်မျိုး မဟုတ်ပေ။

"တောင်းရမ်းစားသောက်သူတွေသာ ဒီလောက် ကြံ့ခိုင်မယ်ဆိုရင် ငါလည်း တောင်းရမ်းစားသောက်သူ လုပ်ချင်တာပေါ့..."

ဤအခြေအနေတွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အချက်တစ်ချက်မှာ... သူ့ရှေ့ရှိ လူသည် သရဲတစ္ဆေ မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် သာမန်အရပ်သား တစ်ယောက်လည်း မဟုတ်သည်မှာ သေချာ၏။

ဆိုလိုသည်မှာ... အသက်ရှင် လွတ်မြောက်နိုင်မည့် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

ဟန်ယု၏ ဦးနှောက်က လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်သွားသည်။

"ငါ ဒီနေရာကနေ ဝေးရာကို ပြေးမှ ဖြစ်မယ်... သူ ငါ့ကို မသတ်ရင်တောင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေက သတ်သွားနိုင်တယ်..."

သူ လမင်း၏ တည်နေရာကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

သန်းခေါင်ကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တောအုပ်ထဲတွင် ရှိနေရန် အန္တရာယ်အများဆုံး အချိန်ပင်။

အဝေးမှ သားရဲတိရစ္ဆာန်များ၏ အော်မြည်သံများက သူ့နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ကျောချမ်းသွားစေ၏။

စောင့်ကြပ်ရှန်၏ သတိပေးစကားများက သူ့ခေါင်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ပူလောင်သော နောင်တတရားများ ပြည့်နှက်လာသည်။

ဟူး...။

ဟန်ယုသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်၏။ သူ့အနေဖြင့် အစီအစဉ် တစ်ခု လိုအပ်ပေသည်။

"သူက သရဲ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ သူ့ကို စကားပြောလို့ ရနိုင်သေးတယ်... သူသာ ခွင့်ပြုမယ် ဆိုရင်ပေါ့..."

ထိုအချက်က ပြဿနာပင်။ ထိုလူ၏ အသံထဲမှ ခြိမ်းခြောက်မှုက ဟန်ယု၏ စိတ်ထဲတွင် လတ်ဆတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဟန်ယုသည် လိမ်လည်လှည့်ဖြားသူ တစ်ဦး ဖြစ်၏။ ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးခြင်းသည် သူ့အတွက် ထမင်းစားရေသောက် ပညာရပ်ပင်ဖြစ်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်ကို ကိုယ်လိုချင်တဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာအောင် လုပ်ဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက ဘာလဲ... သူတို့ လိုချင်တာကို ပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းလိုက်တာပဲ..."

ညှိနှိုင်းခြင်း ပညာရပ်၏ အခြေခံ သင်ခန်းစာပင်ဖြစ်၏။

ဟန်ယုသည် ထိုလူ၏ လိုအပ်ချက်ကို အကဲခတ်ရန် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ရတာ ဆေးဝါးနဲ့ အစားအသောက် လိုအပ်လိမ့်မယ်..."

အစီအစဉ် တစ်ခုက ပုံပေါ်လာ၏။

ဂလု...

ဟန်ယုသည် သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို မြိုချလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေမည့် သတ္တိ အစအနများကို တူးဆွ ရှာဖွေလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူက တည်ငြိမ်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အရှင်... ကျွန်တော့်ကို နေရပ်ပြန်ခွင့် ပေးနိုင်မလားလို့ မေးခွင့်ပြုပါ... အရှင့်ကို အနှောင့်အယှက် မပေးပါဘူး... အရှင့်ရဲ့ တည်ရှိမှုကိုလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး..."ဟန်ယုသည် အကောင်းဆုံးသော အထက်တန်းလွှာ မျက်နှာထားကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ အရှင် လိုချင်တာ ရှိရင်လည်း ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ရှာဖွေပြီး ဆက်သပါ့မယ်..."

ထိုလူ၏ စူးရှသော အကြည့်များက ဟန်ယုအပေါ် ကျရောက်လာ၏။

ဟန်ယု၏ သတ္တိများမှာ စပျစ်သီးခြောက်ကဲ့သို့ ချက်ချင်း ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

"ငါ စကားမပြောသင့်ဘူး ဆိုတာ သိသားပဲ... အခုတော့ ငါလည်း သရဲ ဖြစ်ရတော့မယ်..."

သို့သော် အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းလောက်အောင်ပင် ထိုလူက ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ဝိုင်..."

ဟန်ယု မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။

"ဟေ..."

"ငါ ဝိုင် လိုချင်တယ်..." ထိုလူ၏ လေသံက ပြတ်သားလှ၏။ "နေ့တိုင်း..."

ဟန်ယု၏ ဦးနှောက်မှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

ထို့နောက် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်များက သူ့နှလုံးသားထဲတွင် တောက်လောင်လာ၏။

သဘောတူညီချက် တစ်ခု... ထွက်ပေါက် တစ်ခု...။

သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"အရှင့်အတွက် ဝိုင် ရအောင် ယူလာပေးပါ့မယ်..." ဟန်ယုသည် သူ၏ အဝတ်အစားများ ညစ်ပတ်ပေရေနေပြီး မြောင်းကြွက်တစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်ကို မေ့လျော့ကာ အဆင့်မြင့် အထက်တန်းလွှာ တစ်ဦးကဲ့သို့ ဦးညွှတ် အရိုအသေ ပေးလိုက်၏။

ထိုလူက လက်တစ်ဖက် မြှောက်လိုက်သည်။

ဟန်ယုမှာ နောက်ထပ် စိတ်ဒဏ်ရာရစရာ အတွေ့အကြုံ ကြုံရတော့မည်အထင်ဖြင့် တုန်လှုပ်သွား၏။

ရွှပ်...။

အရာဝတ္ထု တစ်ခုက လေထဲမှတဆင့် ပျံဝဲလာသည်။

"အား..." ဟန်ယုက အလိုအလျောက် လက်လှမ်းဖမ်းရင်း အော်လိုက်မိ၏။

ဖြောင်း...။

သူ ကပ်သီလေး ဖမ်းမိလိုက်သည်။

သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

သံလိုက်ကျောက်...။

ထိုလူက သူ့ကို ပြန်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"နောက်မကျစေနဲ့..." ထိုလူက ပြောလိုက်၏။

"စိတ်ချပါ..." ဟန်ယု တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပေ။

သူ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ခြေခေါက်လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

"ဒါ... အဘယ်အရာပါလိမ့်..." ဟန်ယု မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

အလောင်းကောင် တစ်ခု...။

ဝံပုလွေ တစ်ကောင်...။

ဤ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အခြေအနေထဲသို့ သူ့ကို မျှားခေါ်လာခဲ့သော ထို ဝံပုလွေပင် ဖြစ်၏။

၎င်း၏ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟန်ယု၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ရစ်ပတ်မွှေနှောက်သွားသည်။ အရေခွံ ဆုတ်ထားပြီး သွေးများ ဖောက်ထုတ်ခံထားရ၏။

အမှန်တရားကို သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ ပန်းပဲရုံသုံး တူကြီးတစ်ချောင်းနှင့် ထုလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"တိရစ္ဆာန်သားရေအိတ်နဲ့ သွေးတွေကို အဲဒီက ရတာကိုး..."

သူ့မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွား၏။

"သူက ဝံပုလွေသွေးကို သောက်နေတာပဲ..."

သူ့ခြေထောက်များ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ့ဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

"ဘာလို့လဲ... သောက်စရာ လိုချင်ရင် မြစ်ဆိပ်သွားပြီး သောက်လို့ ရသားနဲ့..."

တွေဝေမိန်းမောနေရင်း ဟန်ယုသည် ထိုလူရှိရာသို့ လည်ပင်းဆန့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူက ပြောလိုက်၏။

"ဟိုဘက်လမ်း..."

"ဗျာ... ကျေးဇူးပါ..." ဟန်ယု အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ သတိပြုမိသွား၏။

သူသည် တောအုပ်၏ အတွင်းပိုင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားမိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝှစ်...။

ဟန်ယု လှည့်ထွက်ပြီး ပြေးတော့၏။

ရင်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံ တဒုန်းဒုန်း မြည်နေပြီး ခြေထောက်များက မြေကြီးနှင့် မထိလုနီးပါး အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြေးလွှားလိုက်သည်။

သူ ဤနေရာတွင် လိုအပ်သည်ထက် တစ်စက္ကန့်မျှ ပိုမနေချင်တော့ပေ။

ထိုလူက သူ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးလိုက်သော်လည်း သားရဲတိရစ္ဆာန်များကမူ ချမ်းသာပေးမည် မဟုတ်ချေ။ သူ့စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။

ချိုမြိန်လှသော လွတ်လပ်မှုအရသာ (လောလောဆယ်တော့)...။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ဟန်ယုသည် တောအုပ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာနိုင်ခဲ့၏။

ရေစီးသံ သဲ့သဲ့က သူ့ကို ဆီးကြိုလိုက်သည်။

သူ့ဒူးများ ညွှတ်ခွေကျလုမတတ် ဖြစ်သွား၏။

"ဟူး... ဟူး... ဟူး... နောက်ဆုံးတော့..."

ဟန်ယု မြစ်ကမ်းပါးပေါ်သို့ ပုံရက်သား လဲကျသွားသည်။

သူ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ။

သူ သရဲ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူ အသက်ရှင်နေသေး၏။

သူ့နောက်မှ အမှောင်ထု လွှမ်းခြုံနေသော တောအုပ်ကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန်ကျရင် ပြန်သွားရဦးမယ်... ကျွတ်..."

နောင်တတရားက သူ့ရင်ကို ဆောင့်ကန်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

မြို့မှ ထွက်ပြေးပြီး နောက်ပြန်မလှည့်ဘဲ နေလိုက်ချင်စိတ်များ သူ့ရင်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ရင်ထဲအနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင်... ထိုသို့လုပ်ခြင်းသည် အလွန်ဆိုးရွားသော ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်လာမည်ကို သူ သိနေ၏။

"ကတိ ဖျက်လို့ မဖြစ်ဘူး..." သူ တွေးလိုက်သည်။

"အဲဒီလူက ငါ့ကို လိုက်ရှာချင် ရှာနေမှာ..."

အသက်ရှူ မှန်သွားသောအခါ သူသည် မြို့၏ အရှေ့ဘက် မြို့တံခါး ရှိရာသို့ လှည့်လိုက်၏။

သို့သော် သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေသော နောက်ထပ် အတားအဆီး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့ရင်ထဲ ဟာခနဲ ဖြစ်သွား၏။

"ငါ့ဘဝကြီးကလည်း ဖြစ်ရမယ်..."

"သောက်ကျိုးနည်း..." ဟန်ယုသည် ပိတ်ထားသော ကြီးမားသည့် မြို့တံခါးကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အခုဝင်လို့ မရတော့ဘူး... လှမ်းအော်လိုက်ရင်လည်း အစောင့်တွေက ဘာလို့ ဒီအချိန်မှ ပြန်လာတာလဲ ဆိုပြီး မေးခွန်းထုတ်ပြီး ထောင်ထဲ ထည့်ကြမှာ သေချာတယ်..." သူ အသံထွက် တွေးလိုက်၏။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်သော ဟန်ယုသည် တံခါးမကြီးကို မှီ၍ ထိုင်ချလိုက်သည်။

"မနက်လင်းတဲ့အထိ ဒီမှာပဲ စောင့်လိုက်တော့မယ်... မနက်ကျမှ အစောင့်တွေကို ဖြေရှင်းတာပေါ့..." သူ မောပန်းသော သက်ပြင်းတစ်ချက်နှင့်အတူ ပြောလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်၏။

သူသည် များစွာသော အရာများကို သည်းခံကျော်ဖြတ်ခဲ့ရသဖြင့် ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ စောစောက မေ့လဲသွားခဲ့သည် ဆိုသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ် လိုအပ်နေသော အနားယူမှုကို အမှန်တကယ် မရရှိခဲ့ပေ။

တောအုပ်ထဲမှ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းခဲ့ဖူးပြီ ဖြစ်ရာ ယခု မြို့တံခါးရှေ့မှ ရွှံ့ဗွက်အိုင်ထဲတွင် အိပ်ရသည်ကို ဟန်ယု ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

အနည်းဆုံးတော့ ဤနေရာက ဘေးကင်းပါသေးသည်။