အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း

ကျွီ...။

ဒုန်း...။

"အား..." ဟန်ယု အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် နောက်ထပ် ဖုထစ်တစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်ပြီ ဖြစ်၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အနောက်ဘက်မှ ဖြစ်သည်။

ရှေ့တစ်လုံး၊ နောက်တစ်လုံးဖြင့် သူ့ခေါင်းမှာ အချိုးအစား ညီမျှသွားချေပြီ။ မည်သည့် သိုင်းကျမ်းစာတွင်မှ မလိုလားအပ်သော အင်္ဂါရပ်တစ်ခုပင်။

"ဟေ..." အံ့အားသင့်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကလေးတစ်ယောက်ပါလား..."

ဟန်ယုသည် နာကျင်နေသော ဦးခေါင်းခွံကို ပွတ်သပ်ရင်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံသွား၏။

"စောင့်ကြပ်ရှန်ပါလား... ဒီနေ့ မနက်ပိုင်း တာဝန်ကျတာကိုး..." ဟန်ယုက အားနာပါးနာ အပြုံးတစ်ခုကို အတင်း ဖျစ်ညှစ် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

စောင့်ကြပ်ရှန်က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ရာ သံသယ အရိပ်အယောင်များ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြတ်ပြေးသွား၏။

"ဟန်ယု... မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..." သူက ကောင်လေး၏ နောက်မှ ကြီးမားသော မြို့တံခါးကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"နေပါဦး... မင်း အပြင်ရောက်နေတာလား... အဲဒါဆိုရင်..." သူ့မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ "မင်း တစ်ညလုံး အပြင်ရောက်နေတာလား..."

"အာ... အဲဒါက နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးတယ်..." ဟန်ယုက ပြဿနာတက်တော့မည်ကို သိလိုက်သဖြင့် ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ့ဦးနှောက်က ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော ဆင်ခြေတစ်ခုကို အသည်းအသန် ရှာဖွေလိုက်၏။ မရေရာသော စကားတစ်ခွန်းကို ရောချလိုက်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် နဖူးဆီမှ နာကျင်မှုလှိုင်းတစ်ခုက သူ့ကို ဉာဏ်ပွင့်သွားစေသည်။

ချက်ချင်းပင် သူ့မျက်နှာထားက ဝမ်းနည်းပက်လက် အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွား၏။ မျက်ရည်များက မျက်ဝန်းအိမ်တွင် ပြည့်အိုင်လာပြီး ရေနစ်နေသူက သစ်တုံးကို ဖက်တွယ်သကဲ့သို့ စောင့်ကြပ်ရှန်၏ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းများကလည်း တဆတ်ဆတ် တုန်ရီနေ၏။

"စောင့်ကြပ်ရှန်..." ဟန်ယု အော်ဟစ် ငိုယိုလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာ..."

"ဘာ..." လေသံ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားမှုကြောင့် အစောင့်ရှန် အံ့အားသင့်သွား၏။

"ဟုတ်ပါတယ်..." ဟန်ယုက မရှိသော မျက်ရည်များကို အင်္ကျီလက်စဖြင့် သုတ်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ... သေချာပြောစမ်း... ပြီးတော့ တိတ်စမ်း..." စောင့်ကြပ်ရှန်က ပြောလိုက်ရာ သူ့စိတ်နှလုံး နူးညံ့သွား၏။

"သူ့အဝတ်အစားတွေ ညစ်ပတ်နေပြီး ဒဏ်ရာတွေလည်း ရထားပုံပဲ..." အစောင့်ရှန် တွေးလိုက်သည်။

ဟန်ယုသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး တစ်သက်တာ အကောင်းဆုံး သရုပ်ဆောင်ချက်ကို ထုတ်သုံးလိုက်၏။

"ဒီလိုပါ... မနေ့ညနေက ကျွန်တော် မြစ်ကမ်းဘက်ကနေ ပြန်လာတုန်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အေးဆေး နေပြီး ငါးတွေနဲ့ စကားပြောနေတာ..."

"မင်းက ငါးတွေနဲ့ စကားပြောတယ်..." စောင့်ကြပ်ရှန်က စကားဖြတ်ပြောရင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါ အခု အရေးမကြီးပါဘူး..." ဟန်ယုက လက်ကာပြရင်း ပြောလိုက်၏။

"သဘာဝအလှကို ခံစားနေတုန်း ရုတ်တရက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အော်မြည်သံကြီး ကြားလိုက်ရတယ်..."

စောင့်ကြပ်ရှန်၏ ခန္ဓာကိုယ် မတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ "အော်မြည်သံ ဟုတ်လား..."

"ဟုတ်ပါတယ်... အသံကြားတာနဲ့ ကျွန်တော် ပြေးတော့တာပဲ... ဝံပုလွေ ဖြစ်မလား၊ အဲဒါထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကောင် ဖြစ်မလား မသိဘူး..." ဟန်ယုသည် ပိုမို ထိတ်လန့်သွားစေရန် မျက်လုံးများကို ဟိုဟိုသည်သည် ကစားရင်း ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် အသက်ကုန် ပြေးလိုက်တာ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ခလုတ်တိုက်ပြီး လဲကျသွားရော... ကြည့်ပါဦး..." သူ ဖုထစ်နေဆဲ ဖြစ်သော သူ့နဖူးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

စောင့်ကြပ်ရှန်က ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီး စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အဲဒီမှာတင် ကျွန်တော် မေ့လဲသွားတယ်... ပြန်နိုးလာတော့ သန်းခေါင်ကျော်နေပြီ... ကျွန်တော် ကြောက်လွန်းလို့ သေတော့မယ်... အော်မြည်သံတွေက ရှိနေတုန်းပဲ... ညကြီးမင်းကြီး ပဲ့တင်ထပ်နေတာ... ဒါနဲ့ ကျွန်တော် ထပ်ပြေးတယ်... အရင်ကထက် ပိုမြန်မြန် ပြေးတာ... ဒါပေမဲ့ မြို့တံခါး ရောက်တဲ့အချိန်မှာ တံခါးက ပိတ်နေပြီ... ကျွန်တော် အော်ခေါ်ပါသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မကြားကြဘူး..."

စောင့်ကြပ်ရှန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"မင်း အော်ခေါ်ခဲ့တယ်..." သူ လက်ပိုက်လိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ် ဘယ်သူမှ မကြားဘဲ နေမှာလဲ..."

ဟန်ယု စိတ်ထဲတွင် ကျိတ်ပြုံးလိုက်သော်လည်း မျက်နှာကိုမူ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော အမူအရာ ဆက်လက် ဟန်ဆောင်ထားလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး... ညကင်းစောင့်များ တာဝန်ချိန် ခိုးအိပ်နေကြတာလား မသိပါဘူး..."

"မဖြစ်နိုင်တာ..." စောင့်ကြပ်ရှန်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သော်လည်း သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယ အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွား၏။

"ကျွန်တော်က ပြောပြရုံ သက်သက်ပါ..." ဟန်ယုက အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းတုန်းကတော့ အရက်ဆိုင်မှာ ညကင်းစောင့် တစ်ချို့ကို တွေ့လိုက်မိသလိုပဲ... သူတို့ တာဝန်ချိန် မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူ ပြောနိုင်မှာလဲ..." သူက စကားကို မရေမရာ ချန်ထားလိုက်၏။

စောင့်ကြပ်ရှန်၏ မျက်နှာထား မည်းမှောင်သွားသည်။ "ညကင်းစောင့်တွေက နေရာလစ်သွားကြတယ်ပေါ့လေ..." သူ့လေသံက အန္တရာယ် အငွေ့အသက်များ ပါလာ၏။

ဟန်ယုသည် 'သတင်းဆိုးကို လာပေးရလို့ စိတ်မကောင်းပါဘူး' ဆိုသည့် ရုပ်မျိုး ဖမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လို့ ရမလားဟင်..." ဟန်ယုက သနားစဖွယ် မေးလိုက်၏။ "ဆေးထည့်ပြီး ရေမိုးချိုးချင်လို့ပါ..."

စောင့်ကြပ်ရှန်က နားထင်ကို ဖိနှိပ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "သွားတော့... ဒီကိစ္စကို ငါ ဖြေရှင်းလိုက်မယ်..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စောင့်ကြပ်ရှန်..."

ဟန်ယုသည် သူ့မျက်နှာပေါ်မှ အပျော်များကို ထိန်းချုပ်ရင်း ပြုံးဖြီးဖြီး ပြောပြီးနောက် လှည့်ပြေးတော့၏။

ဘေးကင်းလောက်သည့် အကွာအဝေးတစ်ခုသို့ ရောက်သည်နှင့် သူ့နောက်မှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မင်းတို့ကောင်တွေ ညဘက် အရက်ဆိုင် သွားကြတယ်ပေါ့လေ..." စောင့်ကြပ်ရှန်၏ အသံက မိုးချုန်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...။

ခြေသံများနှင့် ပစ္စည်းများ ပြုတ်ကျသံများ ဆူညံသွားသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ... ဘယ်သူ တိုင်လိုက်တာလဲ..." ထိတ်လန့်တကြား အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"မင်းတို့ငတုံးတွေ အခုမှ ဝန်ခံလိုက်တာပဲ..."

စောင့်ကြပ်ရှန်၏ အသံနက်ကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သံခမောက်များနှင့် သစ်သားနံရံ ရိုက်မိသံဟု ယူဆရသော ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟန်ယု ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်း ထိန်းထားလိုက်ရ၏။ "မှတ်ပရော..." သူ နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

တေးသွားတစ်ပုဒ်ကို လေချွန်ရင်း သူ့စခန်းချရာနေရာသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့၏။ ပထမဆုံး အနေဖြင့် သူ၏ စစ်မြေပြင် ဒဏ်ရာများကို ကုသရပေဦးမည်။

"အမယ်လေး... ကျွတ်... ကျွတ်..."

ဟန်ယုသည် နဖူးပေါ်သို့ ဆေးလိမ်းရင်း မျက်နှာမဲ့နေရသည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက် နာနေရတာလဲ..."

သူ၏ 'ဆေးကုသမှု' ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ခေါင်းတွင် ပတ်တီးစည်းလိုက်ပြီး မှန်ထဲတွင် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်လိုက်၏။

"စစ်သည်တော် တစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာပါပေတယ်..." သူ တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ့ကြီးမြတ်မှုအောက်တွင် သာယာနေရန် အချိန်မရှိပေ။ သူ့တွင် အရေးကြီးသော တာဝန်တစ်ခု ရှိနေသည်။

"ဟုတ်သားပဲ... ဝိုင်..." ဟန်ယု လက်ဖျစ်တီးလိုက်၏။ "ငါသာ ဝိုင် မယူသွားရင် အဲဒီ သရဲလူက ဘာလုပ်မလဲ ဘယ်သူ သိမှာလဲ..."

စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးနောက် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ နေ့ခင်းကြောင်တောင် အချိန်၌ သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ညအချိန် မတော်တဆမှုမျိုး ထပ်မဖြစ်စေလိုတော့ပေ။

သို့သော် ဦးစွာပထမ သူ့အဖွဲ့ကို စုစည်းရမည်။

လမ်းလျှောက်လာပြီး မကြာမီမှာပင် သူ့သူငယ်ချင်းများကို ပုံမှန် တွေ့ဆုံရာ နေရာ၌ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဝတုတ်... တန်ဟူ..." ဟန်ယု လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

သူတို့ လှည့်ကြည့်လာပြီး ဟန်ယုကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေကြသည်။

"မင်း ပြန်ရောက်လာပြီပဲ... ခေါင်းက ဘာဖြစ်တာလဲ..." တန်ဟူက ပတ်တီးကို လက်ညှိုးထိုးရင်း မေးလိုက်၏။

"ငါ ချော်လဲသွားလို့..." ဟန်ယုက မရေမရာ ဖြေလိုက်သည်။

"အိမ်သာသွားရင်း ချော်လဲတာမလား..." ဝတုတ်က မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ဟန်ယု မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ "ဘာပြောတယ်... ငါက အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး..."

တန်ဟူနှင့် ဝတုတ်တို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်ကြ၏။

"ထားလိုက်ပါတော့ကွာ..." ဟန်ယုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ငါတို့... ငှားလို့ရမယ့် သားကောင်အသစ်များ ရှိလား..." သူ့မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာ၏။

ဝတုတ် ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းဆီမှာ သံလိုက်ကျောက် ရှိမှ ဖြစ်မှာ..."

ဟန်ယုက ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်တင်၍ ပြဇာတ်ဆန်ဆန် ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေါ့... ငါ့သွေးနဲ့ ရင်းပြီး ရယူထားရတာ..."

တန်ဟူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အေးပါ... အိမ်သာသွားရင်း ချော်လဲတာ သေချာသွားပြီ..."

"မဟုတ်ပါဘူးဆို..." ဟန်ယု ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါတယ်..." တန်ဟူက ပြန်ပက်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး..." ဟန်ယု ခေါင်းခါလိုက်၏။

"မဟုတ်ရပါဘူးတဲ့ကွာ... အလုပ်စကြစို့... ငါ့လက်တွေက ရွှေတွေ ကိုင်ချင်နေပြီ..." တန်ဟူက နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"ရွှေ ဟုတ်လား... ငါတို့ အများဆုံး ရဖူးတာ ငွေပြားပဲ ရှိသေးတာကို..." ဝတုတ်က နားမလည်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါက တင်စားပြီး ပြောတာကွ ဖက်တီးရာ..."

တန်ဟူက ဝတုတ်၏ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်ရာ သူ့လည်ပင်းမှ အဆီများ တုန်ခါသွားတော့သည်။