ကတိတည်သော လူတစ်ယောက်

ချွင်... ချွင်... ချွင်...

ဟန်ယုနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများ နောက်ဆုံးရရှိထားသော ဝင်ငွေများကို ကြည့်ရှု ပျော်မြူးနေကြစဉ် ငွေဒင်္ဂါးသံများက လမ်းကြားလေးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

ငွေပြားနှင့် ကြေးပြား ပုံလေးက နေ့လယ်ခင်း နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေပြီး ၎င်းတို့၏ ချွင်ချွင်မြည်သံမှာ အထက်တန်းလွှာတို့၏ ခန်းမဆောင်များတွင် တီးခတ်သော မည်သည့် စောင်းသံထက်မဆို ပို၍ သာယာနာပျော်ဖွယ် ကောင်းနေလေသည်။

"ဟာ... ဤအသံက အပျော်မယ်တွေ သီချင်းဆိုတာထက်တောင် နားထောင်လို့ ကောင်းသေးတယ်..." တန်ဟူက သူ့ဝေစုကို ရေတွက်ရင်း မျက်လုံးများ အရောင်တောက်ကာ ကြွေးကြော်လိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ တန်ဟူ... ငါတို့ အပျော်မယ်စံအိမ်ကို ရောက်မှ မရောက်ဖူးတာ..." ဝတုတ်က မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့ စဉ်းစားရင်း ထောက်ပြလိုက်သည်။

ဖြောင်း...။

"မင်းကတော့ အရာရာ လိုက်ပြင်နေမှ ကျေနပ်မှာလား... ကျောင်းသွားပြီး စာတွေ ပိုသင်သင့်တယ်..." တန်ဟူက သူလုပ်နေကျအတိုင်း ထိုဝတုတ်တုတ် ကောင်လေး၏ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်၏။

"အား... ဘာလို့ ငါ့ခေါင်းကိုပဲ လိုက်ရိုက်နေရတာလဲ... ဒီအတိုင်းဆို ငါ ပိုတုံးသွားမှာပေါ့..." ဝတုတ်က နာကျင်သွားသော နေရာကို ပွတ်သပ်ရင်း ညည်းညူလိုက်သည်။

"မင်းက အောက်ဆုံးအဆင့် ရောက်နေပြီးသားပါကွာ..." တန်ဟူက မျက်လုံးလှန်ကြည့်ရင်း လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

"ကဲ... တော်ကြပါတော့ကွာ... ငါ ဤငွေတွေကို သေချာ ပြန်ရေချင်သေးတယ်..." ဟန်ယုက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ယနေ့ရရှိသော ဝင်ငွေအပေါ် အတော်လေး ကျေနပ်နေ၏။

သူတို့သည် နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် အကြီးအကျယ် မြတ်စွန်းခဲ့ပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဟန်ယုအနေဖြင့် အသက်နှင့်ရင်း၍ပင် လုပ်ဆောင်စရာ မလိုခဲ့ပေ။

"ငါတို့ ကုန်သည်တွေကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားသင့်တယ်..." တန်ဟူက ခေါင်းညိတ်ရင်း တွေးတွေးဆဆ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... သူတို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိတာကိုး..." ဝတုတ်က ထောက်ခံလိုက်၏။ "ပြီးတော့ တော်တော်များများက ရှုံးပြီးတာနဲ့ လွယ်လွယ်လေး ထွက်သွားကြတာ... ဝမ်းနည်းစရာတောင် ကောင်းသေးတယ်..."

"စိတ်မကောင်း မဖြစ်နဲ့... ကုန်သည်တွေက ငါတို့ထက်တောင် လူတွေကို ပိုပြီး ခေါင်းပုံဖြတ်နေကြတာ..." ဟန်ယုက အပြစ်ရှိစိတ် လုံးဝမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်..." တန်ဟူက သဘောတူလိုက်၏။ "သူတို့ကျတော့ ကိုယ်တိုင် ခံရတဲ့အခါ ပိုပြီး ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ညည်းတွားတတ်ကြတာ..."

သူတို့သုံးဦးသည် စွန့်ပစ်ထားသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ နောက်ဘက်ရှိ လူသူကင်းမဲ့သော သူတို့၏ ပုံမှန် စခန်းချရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ရရှိလာသည်များကို ခွဲဝေရန် လျင်မြန်စွာ ထိုင်လိုက်ကြသည်။

"တစ်ယောက်ကို ငွေပြား သုံးပြားနဲ့ ကြေးပြား ရှစ်ပြား... မနေ့ကလောက် မများပေမဲ့ မဆိုးပါဘူး..." တန်ဟူက ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... နေ့တိုင်းသာ ဤလောက် ရနေရင် ငါတို့ မကြာခင် သူဌေး ဖြစ်တော့မှာ..." ဟန်ယုက သူ့ဒင်္ဂါးများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီရင်း ပြုံးဖြီးဖြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... မင်း ငါတို့နဲ့ အရက်ဆိုင် လိုက်မှာလား..." ဝတုတ်က မေးလိုက်၏။ "သူတို့ဆီမှာ ငန်းသား လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ရထားတယ်လို့ ကြားတယ်... ငါ စားကြည့်ချင်လို့... ငန်းကင်နဲ့ ဇီးဝိုင်... အား... နတ်ပြည် ရောက်သွားသလိုပဲ..."

"မလိုက်တော့ပါဘူးကွာ... ငါက ဝိုင်မှ မကြိုက်တာ... သောက်လိုက်ရင် ခေါင်းမူးတယ်..." ဟန်ယုက လက်ကာပြရင်း ငြင်းလိုက်သည်။

"အဲဒါကြောင့် မင်း များများသောက်ပြီး ကျင့်သားရအောင် လုပ်သင့်တာပေါ့... မင်းက ဘယ်တော့မှ ငါတို့နဲ့ လိုက်မသောက်ဘူး..." တန်ဟူက အပြစ်တင်စကား ဆိုလိုက်၏။

"နောက်တစ်ခေါက်မှပေါ့ကွာ..." ဟန်ယုက မတ်တပ်ရပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဝယ်စရာလေးတွေ ရှိသေးလို့..."

"အော်... ဟုတ်သားပဲ... မင်းက ဂိုဏ်းသားသစ် စုဆောင်းပွဲအတွက် လေ့ကျင့်နေတာကိုး..." ဝတုတ်က ပြန်အမှတ်ရသွား၏။

"ဆေးမီးဖိုဂိုဏ်း မလား..." တန်ဟူက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... သူတို့က ဆေးဖော်တဲ့ဂိုဏ်းဆိုတော့ ပိုက်ဆံအရဆုံးပဲ... ငါက ဆေးပညာရှင် ဖြစ်လာရင် သူဌေးကြီး ဖြစ်တော့မှာ..." ဟန်ယုသည် ရွှေတောင်ကြီးပေါ်တွင် အိပ်စက်နေရသည့်

သူ့ကိုယ်သူ မြင်ယောင်နေပြီ ဖြစ်၏။

"ဟားဟား... ဖြစ်ရလေ..." တန်ဟူ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်း ဤအကြောင်း ပြောနေတာ နှစ်နဲ့ချီနေပြီ... မင်းလိုကောင်ကို သူတို့ လက်ခံမယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား..."

"စောင့်ကြည့်နေလိုက်..." ဟန်ယု စိတ်ဓာတ်ကျမသွားပေ။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါသွားတော့မယ်..."

"အေးပါ... မသေစေနဲ့ဦး..." တန်ဟူက လက်ပြရင်း နောက်ပြောင်လိုက်၏။

ဟန်ယုသည် ဈေးသည်များ၊ ဈေးဝယ်သူများနှင့် တောင်းရမ်းစားသောက်သူများ ရှုပ်ထွေးနေသော လူအုပ်ကြားမှ တိုးဝှေ့၍ ဈေးထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ ပထမဆုံး ဝင်လိုက်သည့်ဆိုင်မှာ သားသတ်ဆိုင် ဖြစ်၏။

"သူဌေး... ယနေ့ ဈေးပေါတဲ့ အသားတွေ ဘယ်လောက်လဲ..." ဟန်ယုက ဈေးဆစ်ရန် ပြင်ဆင်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဟာ... မင်း အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ... လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဦးချိုချွန် သမင်သား ယနေ့မှ ရောက်ထားတယ်..." သားသတ်သမားက အပြုံးဖြင့် ဆီးကြိုလိုက်၏။ "ဂရမ် တစ်ရာကို ငွေပြား နှစ်ပြား..."

"တစ်ရာကို နှစ်ပြား ဟုတ်လား..." ဟန်ယု မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "အဲဒါ အရင်တစ်ခေါက်ထက် ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ဈေးတက်သွားတာပေါ့..."

"မြို့ထဲမှာ ဒါ အသက်သာဆုံးပဲ... သားရဲအသား တော်တော်များများက စစ်ပွဲအတွက် ပို့လိုက်ရလို့..." သားသတ်သမားက ဂရုမစိုက်သလို ပခုံးတွန့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ... လေးပွဲစာ ပေးပါ..." ဟန်ယုက မကျေမနပ်ဖြင့် ငွေဒင်္ဂါးများကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

သားသတ်သမားက အသားကို လျင်မြန်စွာ ချိန်တွယ်ပြီး ထုပ်ပိုးပေးလိုက်၏။ ဟန်ယု ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။

"နေပါဦး... ကလီစာတွေ ရှိလား..."

"ရှိတော့ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ဈေးကြီးတယ်နော်..." သားသတ်သမားက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"သားရဲ ကလီစာကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူး... ရိုးရိုး ကလီစာဆို ရပြီ..."

"အော်... အဆုတ်၊ ကျောက်ကပ်၊ ဘေလုံး၊ အသည်းနဲ့ နှလုံး နည်းနည်းတော့ ကျန်သေးတယ်..."

ဟန်ယု ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

'မြေခွေးတွေက ဘာကြိုက်လဲ... ငါမှတ်မိသလောက်ဆို အသည်း ကြိုက်တာ... မြေခွေးဝိညာဉ်တွေက လူ့အသည်းကို ခိုးစားတတ်တယ်ဆိုတဲ့ ပုံပြင်တွေ ရှိတယ် မဟုတ်လား...'

"အသည်း နည်းနည်းလောက် ယူမယ်..."

"တစ်ပွဲကို ကြေးပြား ၅၀..."

"တောက်... ဈေးကြီးလိုက်တာ... တစ်ဝက်ပဲ ပေးပါ..."

ဝယ်ယူမှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဟန်ယုသည် အရက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ သွားရောက်ပြီး ဈေးအပေါဆုံး ဝိုင်ကို ဝယ်ယူလိုက်၏။

ထို့နောက် ဒေါသထွက်နေသော 'ဖောက်သည်' များနှင့် တိုးမိမည်ကို ရှောင်ရှားရန် လမ်းကြားများမှတဆင့် သတိထား သွားလာပြီး မြို့၏ မြောက်ဘက်တံခါးမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူသည် မြေခွေးတွင်းရှိရာ တောင်ကုန်းပေါ်သို့ တက်လာပြီး တွင်းဝရှိ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် အသည်းကို တင်လိုက်၏။

ဖြောင်း... ဖြောင်း...။

"ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးလို့ ကျေးဇူးပါ... ကာကွယ်ပေးပါ မြေခွေးဝိညာဉ်ရေ..."

ဟန်ယုသည် သာမန် မြေခွေးတစ်ကောင်လား၊ သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပိုသော အရာတစ်ခုလား မသေချာသော်လည်း အလျင်အမြန် ဆုတောင်းလိုက်သည်။

ထိုကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူ တောင်ကုန်းပေါ်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"ဖြတ်လမ်းကနေ သွားသင့်လား..." သူ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "မသွားတော့ပါဘူးလေ... ငါ မသေချင်ဘူး... ရေစိုလည်း မခံချင်တော့ဘူး..."

ဝေးသော်လည်း ဘေးကင်းသော လမ်းကို ရွေးချယ်၍ ဟန်ယုသည် အရှေ့ဘက် မြို့တံခါးဆီသို့ ဦးတည်လိုက်၏။ ယခုတစ်ကြိမ် တာဝန်ကျနေသော အစောင့်မှာ အခြားတစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် ပြဿနာမရှိဘဲ ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် တောအုပ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ကဲ... ဟို လဲနေတဲ့ သစ်ပင်ကြီးက ဘယ်နားမှာပါလိမ့်..." ဟန်ယု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

လွန်ခဲ့သော အချိန်က သူသည် အော်မြည်သံများ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သော နေ့ခင်းကြောင်တောင် အချိန်တွင်မူ သူ လမ်းပျောက်နေလေသည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာသောအခါ ရင်းနှီးနေသော နေရာကို နောက်ဆုံး၌ ရှာဖွေ တွေ့ရှိသွား၏။

"မစ္စတာ သရဲ..." ဟန်ယု သတိထား၍ ခေါ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဝိုင် ယူလာတယ်..."

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။

သူ ဘေးဘီဝဲယာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် မည်သူမျှ မရှိပေ။ ယခင်က ရှိနေသော ဝံပုလွေ အလောင်းကောင်ပင် ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်၏။

"ထူးဆန်းတာ..." ဟန်ယု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ ပြန်ရန် လှည့်လိုက်စဉ်မှာပင် အရှိန်အဝါ တစ်ခုက သူ့နောက်၌ ပေါ်ပေါက်လာ၏။

ဟန်ယု လှည့်ကြည့်လိုက်သည်... ချက်ချင်းပင် နောင်တရသွားလေ၏။

"ကိုးလွှာသော ကောင်းကင်နတ်ဘုရားများ..." သူ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဝိုင်အိုး ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

သူ့ရှေ့တွင် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု သဏ္ဌာန်ယူထားသကဲ့သို့ ယခင်က တွေ့ခဲ့ရသော သရဲမျက်နှာရှင် ရပ်နေ၏။

ထိုလူ၏ စူးရှသော အကြည့်များက ဟန်ယု၏ ဝိညာဉ်ကို ထွင်းဖောက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူ့ဒူးများ ပျော့ခွေသွားစေသည်။

"ကြာလိုက်တာ..." ထိုလူက နိမ့်ပြီး လှောင်ရိပ်သန်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ဟန်ယု တံတွေး တစ်ချက် မျိုချလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ဟို... ဝိုင်... ဟုတ်တယ်... ဝိုင် ယူလာပါတယ်..."