အလိမ်ခံလိုက်ရခြင်း

"ဟွန့်..." ထိုလူက မကျေမနပ်ဖြင့် နှာမှုတ်လိုက်၏။

"ဒီ... ဒီမှာပါ..." ဟန်ယုက ဝိုင်အိုးကို တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဗြွတ်...။

ထိုလူက အဆို့ကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး အထဲမှ အရည်များကို တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ မော့သောက်လိုက်တော့၏။

"တောက်..." ဟန်ယုမှာ အထင်ကြီးမှုရော၊ ထိတ်လန့်မှုပါ ရောပြွမ်းသွားသည်။

'ဝက်စာလို အရည်ကို ဤလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ သောက်ချလိုက်တာမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး... အဲဒါက လည်ချောင်းကွဲမတတ် ပူတာ...'

သူ့သူငယ်ချင်းများက သူ့သောက်ရေအစား အူလမ်းကြောင်း လောင်မတတ် ပြင်းသော၊ တရားဝင်ပါ့မလားဟု သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းသော၊ နောင်တမျက်ရည်များဖြင့် ပေါင်းခံထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော အရက်နှင့် လဲလှယ်၍ နောက်ပြောင်ခဲ့ကြသည်ကို သူ မှတ်မိနေသေး၏။

သို့သော် သရဲမျက်နှာရှင်မှာ မျက်တောင်ပင် မခတ်ပေ။ သူသည် နောက်ဆုံးလက်ကျန် တစ်စက်မကျန်အောင် တစ်ရှိန်ထိုး မော့သောက်လိုက်ပြီးနောက် ဟန်ယုထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ယခုအခါ မီးတောက်ကဲ့သို့ နီရဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

"အီ..." ဟန်ယု နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး အသက်လု၍ ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

ဘုန်း...။

သရဲမျက်နှာရှင်သည် မြေကြီးပေါ်သို့ မှောက်ရက်လဲကျသွားသည်။ ထို့နောက် ဟန်ယု လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ပင် ကျေနပ်သည့် အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခု ထိုလူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်ပေါက်လာ၏။

အေ့...။

ထိုကဲ့သို့ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမှာ မူးလဲသွားလေတော့သည်။

"သောက်ကျိုးနည်း..." ဟန်ယု မယုံနိုင်စွာ မျက်တောင်ခတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။

အလွန်တရာ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိပုံရသော ထိုလူသည် ယခုအခါ အိပ်ချိန်ကို ဇွတ်အတင်း ဆန့်ကျင်ရင်း ရှုံးနိမ့်သွားသော ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လက်ပစ်ခြေပစ်ဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ အိပ်မောကျနေလေပြီ။

"သူက ပိုက်ဆံရှိသမျှ အရက်ဖိုး သုံးပစ်တဲ့ သာမန် အရက်သမားပဲ ဖြစ်မယ်..." ဟန်ယု တွေးတောလိုက်သည်။

သူသည် သတိလစ်နေသော ထိုလူကို စိုက်ကြည့်ရင်း နောက်ထပ် ဘာလုပ်သင့်သည်ကို စဉ်းစားလိုက်၏။

"ငါ့တာဝန် ပြီးပြီပဲ... ဒီအတိုင်း ပြန်လိုက်ရမလား..." သူ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် အကူအညီမဲ့စွာ အိပ်ပျော်နေသော အရက်သမားကို ကြည့်ရင်း ထူးဆန်းသော သနားစိတ်တစ်ခု သူ့ရင်ထဲတွင် ပွက်ခနဲ ပေါ်လာ၏။ ထိုလူက အန္တရာယ်မရှိတော့ပုံ ပေါက်နေသောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

သို့မဟုတ် ဟန်ယုသည် လမ်းဘေးခွေးလေခွေးလွင့်များကို သနားတတ်သူ ဖြစ်ပြီး ဤလူဆီမှလည်း ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းအင်မျိုး ထွက်ပေါ်နေသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"ငါ နောင်တရရဦးမှာလား... ဖြစ်နိုင်တာပဲ..." ဟန်ယု သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လဲကျနေသော သစ်ပင်ကြီးအနီးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

အချိန်အတော်ကြာ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် သရဲမျက်နှာရှင်သည် သူ၏ အမူးမပြေသေးသော အိပ်စက်ခြင်းမှ စတင် လှုပ်ရှားလာသည်။

ရှုံ့... ရှုံ့...။

ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမွှေးအကြိုင်တစ်ခုက သူ့နှာခေါင်းကို ယားယံစေပြီး သတိလစ်နေရာမှ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ သူ မျက်လုံးများကို မှုန်ကုပ်ကုပ် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟင်..."

ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူ့ကို ကျောပေးထိုင်ကာ မီးဖိုငယ်လေး တစ်ခုကို ပြုစုနေပြီး တံစို့ဖြင့် ထိုးထားသော အသားတုံး အနည်းငယ်မှာ မီးဖိုပေါ်တွင် တစီစီ မြည်နေ၏။ ကောင်လေးမှာ အာရုံအပြည့် စိုက်ထားသဖြင့် သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရက်သောက်ဖော်ကြီး နိုးလာသည်ကို သတိမထားမိပေ။

သရဲမျက်နှာရှင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သရဲတစ္ဆေကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည်။ ထို့နောက် တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ သူ လက်လှမ်းလိုက်၏။

"အား..."

မည်သည့်နေရာမှန်း မသိသော နေရာမှ ဖြူဖျော့ဖျော့ လက်တစ်ဖက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးဖိုပေါ်မှ အသားကင်တံစို့ကို လှမ်းယူလိုက်သဖြင့် ဟန်ယု အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

သူသည် နောက်သို့ ဖင်ရွေ့ ထွက်ပြေးလိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံ တဒုန်းဒုန်း မြည်နေကာ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ကင်ထားသော အသားများကို ထိုလူက အားရပါးရ ကိုက်ဝါးစားသောက်နေသည်ကို ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး ဘာမျှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အသားကင် တစ်ပွဲလုံး ကုန်သွားတော့သည်။

"ဟေ့လူ... ကျွန်တော့် အသား..." ဟန်ယု ညည်းတွားလိုက်၏။ "အဲဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးနဲ့ရင်းပြီး ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်ထားတာ..."

သူသည် လေးပွဲစာ အတိအကျ ချက်ပြုတ်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ တစ်ပွဲမှာ သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့စွာ အခိုးခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော့်အသား... ပြန်ပေး..." ဟန်ယု ငိုမဲ့မဲ့ ပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံထဲမှ နာကျင်မှုမှာ တစ်သက်လုံး စုဆောင်းထားသော ငွေများ မီးထဲပါသွားသည့် လူတစ်ယောက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေသည်။

သရဲမျက်နှာရှင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ "ဟွန့်... သာမန် သားရဲအသားပဲကို..." သူ ပါးစပ်သုတ်လိုက်သည်။ "ဝိညာဉ်သားရဲ အသားတောင် မဟုတ်ဘဲနဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ ဈေးကြီးတယ်ဗျ..." ဟန်ယု ကန့်ကွက်လိုက်၏။ "အဲဒါ ဝယ်နိုင်ဖို့ သီတင်းပတ်ပေါင်းများစွာ စုထားရတာ..."

သရဲမျက်နှာရှင်က မျက်လုံးလှန်ကြည့်ရုံသာ ကြည့်ပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်ကာ ကောင်လေး၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

'ငါ့အသား... ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ သားရဲအသား...' ဟန်ယု စိတ်ထဲမှ တောက်ခေါက်လိုက်၏။ "ဒါကြောင့် ငါ့အစီအစဉ်တွေ သီတင်းပတ်ပေါင်းများစွာ နောက်ဆုတ်သွားတော့မှာပဲ..." သူ ညည်းညူလိုက်သည်။

သရဲမျက်နှာရှင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။ "ဘာအတွက်မို့လို့လဲ..." သူက ဂရုမစိုက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းသားသစ် စုဆောင်းပွဲက နောက်တစ်နှစ်ဆို ရောက်တော့မယ်... အဲဒီမတိုင်ခင် ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် အဋ္ဌမအဆင့် ရောက်ဖို့ လိုတယ်..." ဟန်ယုက မကျေမချမ်း ရေရွတ်လိုက်၏။

ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ယခုအခါ သူ ဒေါသထွက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အခြေခံ အသက်ဘေး ကာကွယ်လိုစိတ်သာ မရှိပါက ဤလူကို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်မိမလားပင် မသိပေ။

သရဲမျက်နှာရှင်က နှာမှုတ်လိုက်၏။ "ဟား... ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း အဋ္ဌမအဆင့်လောက်လေးနဲ့ ဘယ်ဂိုဏ်းက လက်ခံမှာမို့လို့လဲ..."

"ဆေးမီးဖိုဂိုဏ်းလေ... ဤဒေသတဝိုက်မှာ အချမ်းသာဆုံး ဂိုဏ်းပဲ..." ဟန်ယုက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆေးမီးဖိုဂိုဏ်း ဟုတ်လား..." ထိုလူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး..."

"ခင်ဗျားလို တောင်းရမ်းစားသောက်သူက ဘာသိမှာမို့လို့လဲ..." ဟန်ယုက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "သူတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက မူလဝိညာဉ်နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူနော်... သိထားလိုက်..."

"မူလဝိညာဉ်နယ်ပယ်လောက်လေးကို ဂိုဏ်းချုပ်လို့ ခေါ်တာလား..." ထိုလူ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုက ပိုနက်ရှိုင်းသွား၏။

ဟန်ယုအမြင်တွင် ထိုလူက ဂိုဏ်းကို လှောင်ပြောင်နေသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဤလို မပြောသင့်ဘူးနော်..." ဟန်ယု သတိပေးလိုက်၏။ "ခင်ဗျားအတွက် အသက်အန္တရာယ် ရှိသွားလိမ့်မယ်..."

သရဲမျက်နှာရှင်က ကျယ်လောင်စွာ ဟာခနဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ပိုးကောင်မွှားကောင်လောက်က ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်မယ် ဟုတ်လား... မဖြစ်နိုင်တာ..."

ဟန်ယု သက်ပြင်းချလိုက်၏။ ဤလူ ရူးသွားပြီဟု သူ သေချာပေါက် ယူဆလိုက်သည်။

'အရက်သောက်လွန်းလို့ ဦးနှောက် ပျက်သွားတာ ဖြစ်မယ်...' ဟန်ယု တွေးလိုက်၏။ ဝတုတ်တောင် သူ့ထက် ဉာဏ်ကောင်းဦးမယ်...'

အရူးတစ်ယောက်ကို အဖက်လုပ်နေ၍ အပိုသာဖြစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ဟန်ယုသည် ကျန်ရှိနေသော အသားကင်များကို ကောက်ယူ၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

"နေဦး..." သရဲမျက်နှာရှင် ရုတ်တရက် လှမ်းပြောလိုက်၏။

ဟန်ယု ရပ်တန့်လိုက်သည်။ "ဘာလဲ..." သူ ဟောက်လိုက်၏။

"နောက်ထပ် ပေးဦး..." သရဲမျက်နှာရှင်က အရှက်မရှိ လက်ဖြန့်တောင်းလိုက်သည်။

"မပေးနိုင်ဘူး..." ဟန်ယု ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်၏။ "ဒါ ကျွန်တော့်ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်ထားတာ..."

ထိုလူက သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်း ပေးရင် ငါ မင်းကို တစ်ခုခု သင်ပေးမယ်..."

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဘာသင်ပေးနိုင်မှာမို့လို့လဲ..." ဟန်ယု နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။

"သိုင်းပညာ..." ထိုလူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဟန်ယု ရယ်မောလိုက်၏။ "ဟား... ခင်ဗျားလို တောင်းရမ်းစားသောက်သူက ဘာသိုင်းတတ်မှာမို့လို့လဲ..."

"ဟေ့ကောင်..." ထိုလူ၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ "မင်းက မသ..."

သို့သော် သူ ရုတ်တရက် စကားရပ်တန့်သွား၏။ သူ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝမ်းနည်းမှုကဲ့သို့သော အရာတစ်ခု သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ဟန်ယု တစ်ခဏမျှ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိတ်ပျက်အားလျော့မှုဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာ၏။

ဟန်ယု မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့... ကျွန်တော် သွားတော့မယ်..."

သူ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်စဉ် ထိုလူက ထပ်ပြောလိုက်၏။

"ငါ မင်းအတွက် သားရဲအသားတွေ ပိုရအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်..."

ဟန်ယု ခြေလှမ်း မရပ်တန့်ပေ။

"မင်း အလကား ရမှာ..." ထိုလူက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

ဒုန်း...။

ဟန်ယု ခြေလှမ်းများ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ရပ်တန့်သွား၏။ "အလကား ဟုတ်လား..." သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အတိုင်းအဆမရှိသော လောဘစိတ်များ ယိုဖိတ်ကျလာသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့အတွက်ပါ ချက်ပေးရမယ်..." သရဲမျက်နှာရှင်က ပြုံးလိုက်၏။

"သဘောတူတယ်... စကားမပြင်ကြေး..."

ဟန်ယု အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ သဘောထားမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားကာ မီးဖိုဆီသို့ ပြန်ပြေးလာခဲ့သည်။

သရဲမျက်နှာရှင်က သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။ 'ငါးစာမိပြီပဲ...'