အသားချက်ပြုတ်ခြင်းနှင့် အကြံအစည်များ

သဘောတူညီချက် ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဟန်ယုမှာ စိတ်အားထက်သန်နေ၏။

"ဒါနဲ့... ဘာချက်ရမလဲ..." ဟန်ယုက မေးလိုက်သည်။

"ငါ သတ်ထားတဲ့ ဝံပုလွေ..." ထိုလူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်မှာလဲ..." ကောင်လေးက ဘေးဘီဝဲယာသို့ ကြည့်လိုက်သော်လည်း အလောင်းကောင်နှင့် တူသော အရာတစ်ခုမျှ မတွေ့ရပေ။

ထိုအခါ သရဲမျက်နှာရှင်က ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ပေါ့ပါးစွာ ကောက်ယူလိုက်ပြီး လှမ်းပစ်လိုက်၏။

"သောက်ကျိုးနည်း..." ကျောက်တုံးက သူ့ခေါင်းပေါ်မှ ဝှစ်ခနဲ ဖြတ်ကျော်သွားသဖြင့် ဟန်ယု ခေါင်းငုံ့ရှောင်လိုက်ရသည်။

ဒုန်း...။

ကျွီ...။

တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် သစ်ကိုင်းကျိုးသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လေးလံသော အရာတစ်ခု မြေကြီးပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ပြုတ်ကျလာ၏။

ဟန်ယု မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုတ်ကျလာသော အလောင်းကောင်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် အပေါ်ရောက်နေတာပါလိမ့်..."

အလောင်းကောင်တွင် သစ်ကိုင်းကျိုးတစ်ခု ကပ်ပါလာသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်၏။

'ဒီအရူးက သစ်ပင်ပေါ်မှာ ချည်ထားတာများလား...'

"အခု ချက်လိုက်..." ထိုလူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ..." ဟန်ယုက အလောင်းကောင်နားသို့ တိုးသွားရင်း ပြောလိုက်၏။ "နေဦး... ကျွန်တော့်မှာ ဓားမပါဘူး..." သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မင်းမှာ ဓားတောင် မရှိဘူးလား..." ထိုလူက ဟန်ယုအား လောကတွင် သနားစရာအကောင်းဆုံး သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်၏။

"အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ..." ဟန်ယုက ပြန်ပက်လိုက်သည်။

"ထားလိုက်တော့..." ထိုလူက သက်ပြင်းချရင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။

ထိုလူက ဝံပုလွေ အလောင်းကောင်ကို ခေါင်းအုံးတစ်လုံး ကိုင်သကဲ့သို့ ဆွဲမလိုက်သည်ကို ကြည့်ရင်း ဟန်ယုမှာ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် နောက်သို့ အလိုအလျောက် ဆုတ်လိုက်မိသည်။

ဗြိ...။

ထိုလူက ဝံပုလွေ အလောင်းကောင်ကို စက္ကူစိုတစ်ရွက်ကဲ့သို့ လက်ဗလာသက်သက်ဖြင့် ဆွဲဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟန်ယု၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွား၏။ အသားများ၊ အကြောများနှင့် အရိုးများကို တို့ဖူးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ဆွဲဖဲ့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အခု ချက်တော့..." ထိုလူက သပ်သပ်ရပ်ရပ် ကွဲသွားသော အသားတုံးကြီးများကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချရင်း အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ဟု... ဟုတ်ကဲ့..." ဟန်ယု တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူက သူ့ကိုပါ ထိုကဲ့သို့ လုပ်ပစ်မည်ကို စိုးရိမ်မိသွား၏။ 'ဘာကြီးလဲဟ... လူလား... သားရဲလား...'

ဤလူ ပြသလိုက်သော ကြမ်းတမ်းသည့် ခွန်အားမှာ ဟန်ယု တစ်ခါဖူးမျှ မမြင်ဖူးသော အရာဖြစ်၏။ သူ့ရွာရှိ အသန်မာဆုံး စစ်သည်တော်ပင်လျှင် အရိုးများကို လက်ဗလာဖြင့် ချိုးဖဲ့ရန် ရုန်းကန်ရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤလူကမူ လိမ္မော်သီး အခွံခွာသကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ ပြုလုပ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟန်ယု တံတွေး မျိုချလိုက်ပြီး အရာအားလုံးကို ပြန်လည် သုံးသပ်လိုက်၏။

"မဖြစ်နိုင်တာ... သူက တကယ်ပဲ စစ်သည်တော် တစ်ယောက်လား..." ဟန်ယု တွေးလိုက်သည်။ "ဒါမှမဟုတ်... ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်များလား... သူ့လို တောင်းရမ်းစားသောက်သူကလေ..."

သူသည် စွမ်းအားကြီးသော စစ်သည်တော်များက တောင်းရမ်းစားသောက်သူများအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ပြီး ထိုက်တန်သော တပည့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေတတ်သည့် ပုံပြင်များကို ဖတ်ဖူးသည်။

သူ ငယ်စဉ်က လမ်းဘေး တောင်းရမ်းစားသောက်သူများကို လျှို့ဝှက်ဆရာသခင်များ ဖြစ်နေမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် အစားအသောက်နှင့် ငွေကြေးများ ပေးကမ်းခဲ့ဖူး၏။ သို့သော် သူ ပြန်ရလိုက်သည်မှာ လှောင်ရယ်သံများနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ ကျေးဇူးကန်းသော အဘိုးကြီးတစ်ယောက်၏ ကန်ကျောက်မှုသာ ဖြစ်သည်။

"နေဦး... သူကသာ တကယ့် ပညာရှင်ဆိုရင် စစ်မှန်တဲ့ သိုင်းပညာတွေကို တတ်မှာပဲ..."

ဟန်ယု၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာ၏။ "ငါ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချမှ ဖြစ်မယ်... နောက်ဆို ဤလို အခွင့်အရေးမျိုး ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

စိတ်ဓာတ်ခွန်အားသစ်များ ပြည့်ဝသွားသဖြင့် ဟန်ယုသည် အသားတုံးကြီးများကို သယ်ဆောင်နိုင်မည့် သစ်သားတံစို့ကြီးများကို လျင်မြန်စွာ ပြုလုပ်လိုက်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စတင် ချက်ပြုတ်တော့သည်။ သူသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အတွက် စားသောက်ပွဲ ပြင်ဆင်ပေးနေသော နန်းတွင်းစားဖိုမှူး တစ်ဦးကဲ့သို့ တေးသွားတစ်ပုဒ်ကိုပင် ညည်းဆိုလိုက်သေး၏။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ဝံပုလွေသားကင်၏ မွှေးပျံ့သော အနံ့အသက်များ လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဟန်ယုသည် ဤမျှ များပြားသော အသားပမာဏကို ယခင်က တစ်ခါမျှ မချက်ပြုတ်ဖူးပေ။ သူ ပြင်ဆင်ဖူးသမျှ အရာများထက် သုံးဆခန့် ပိုများလေသည်။

ချက်ပြုတ်နေရင်း သရဲမျက်နှာရှင်ကို သူ ခိုးကြည့်လိုက်၏။ 'ငါလည်း ဝင်စားရင် သူ စိတ်ဆိုးမှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါ့ကို အလကား ကျွေးမယ်လို့ ပြောထားတာပဲ...'

သူ၏ စားသောက်မှု ဗျူဟာကို ရေးဆွဲနေစဉ်မှာပင် သရဲမျက်နှာရှင်သည် တံစို့တစ်ချောင်းကို ယူ၍ စတင် စားသောက်နေပြီ ဖြစ်၏။ ဟန်ယု သူ့ဝေစုကို ကျက်အောင် မကင်ရသေးမီမှာပင် သူ ပြင်ဆင်ပြီးသမျှ အသားများ အားလုံး ကုန်သွားတော့သည်။

ဟန်ယု မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွား၏။

"ငါ့အသား... ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အသားတွေ..." သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်တစ်စက် ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် နှစ်သိမ့်လိုက်၏။

"ကိစ္စ မရှိပါဘူး... ရပါတယ်... ငါက သူစားတာထက် ဆယ်ဆ ပိုစားလိုက်မယ်..."

နောက်ဆုံးတွင် အသားအားလုံး ကျက်သွားပြီး စားရန် အဆင်သင့် ဖြစ်သွား၏။

"ရပါပြီ..." ဟန်ယုက ကြေညာလိုက်သည်။ "လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ကင်ထားတဲ့ ဝံပုလွေသားကင်..." သူသည် တံစို့များကို သစ်ရွက်ကြီးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပန်းကန်ပြားပေါ်တွင် ခမ်းနားစွာ တင်ဆက်လိုက်၏။

သရဲမျက်နှာရှင်က ဝံပုလွေ ပေါင်တစ်ချောင်းလုံးကို ကောက်ယူပြီး အားရပါးရ ကိုက်ချလိုက်သည်။

"ဟွန့်... မဆိုးဘူး..." ထိုလူက ဝါးနေရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။

ဟန်ယု မျက်နှာ ထပ်မံ ရှုံ့မဲ့သွားပြန်သည်။ 'မဆိုးဘူးတဲ့လား...' သူ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း ထိန်းထားလိုက်၏။ 'ဒါ စားသောက်ဆိုင်မှ မဟုတ်တာ...' သူ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး အခြား ခြေထောက်တစ်ချောင်းကို ဆွဲယူကာ ကိုက်ချလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ရုတ်တရက်...

ထူးဆန်းသော အပူဓာတ်တစ်ခု ဟန်ယု၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် လှိုင်းထသွား၏။

"တောက်... တော်တော် ပြင်းတာပဲ..." ဟန်ယု၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကျဉ်စိမ့်သွားပြီး အာမေဋိတ် ပြုလိုက်မိသည်။

"အတွင်းစွမ်းအင်တွေ အများကြီးပဲ..."

ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...။

သူသည် တိုက်ခိုက်ရေး အနေအထားသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သူ သင်ယူထားသော နည်းစနစ်တစ်ခုအတိုင်း လက်သီးကွက်များကို စတင် ထုတ်သုံးလိုက်၏။ ၎င်းသည် ဈေးပေါသော လက်သီးသိုင်း တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ဟန်ယုအတွက်မူ တန်ဖိုးရှိလေသည်။

သရဲမျက်နှာရှင်သည် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားဟန်ဖြင့် ကြည့်နေ၏။

သူ့အမြင်တွင်မူ ဟန်ယုမှာ ခြင်တစ်ကောင်ကို ထိုးသတ်ရင်း အတက်ရောဂါ ဖောက်နေသူ တစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။

"မင်း ဘယ်လို အမှိုက်သိုင်းကွက်ကို သုံးနေတာလဲ..." ထိုလူက မျက်ခုံးပင့်ရင်း မေးလိုက်၏။

"ဒါလား..." ဟန်ယု ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရင်ကော့လိုက်သည်။ "ဒါက သေမင်းတမန် ကျားလက်သီးလေ... ငွေပြား ၂၀ တောင် ပေးပြီး ဝယ်ထားရတာ..." သူ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်၏။

သရဲမျက်နှာရှင်မှာ အသားစားရင်း သီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"အဲဒါက... ငွေပြား ၂၀ ဟုတ်လား... အဲဒီသိုင်းကွက်က ကြေးနီစုတ် ဈေးလောက်တောင် မတန်ဘူး..." သူက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

"ဟေ့လူ... ဒါ နာမည်ကြီးပဲဗျ..." ဟန်ယုက သူ၏ တန်ဖိုးရှိသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကို ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားမှာရော ဒါထက် ကောင်းတာ ရှိလို့လား..." သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လောဘရိပ်များ ယှက်သန်းသွားရင်း မေးလိုက်၏။

ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လူထံမှ တန်ဖိုးရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ညှစ်ထုတ်ရန် အစီအစဉ် စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟား... မင်း စဉ်းစားလို့တောင် မရနိုင်တဲ့ သိုင်းကွက်တွေကို ငါ သိတယ်..." ထိုလူက ယုံကြည်ချက် အပြည့်ဖြင့် ကြေညာလိုက်၏။

"အဲဒါဆို သင်ပေး..." ဟန်ယုက မေးမော့ရင်း တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"ဟွန့်... မင်းက သင်လို့တတ်မှာမို့လို့လား..." ထိုလူက နှာမှုတ်လိုက်၏။

"ဒါဆို သိုင်းပညာ သင်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ စကားတွေက ဘာလဲ..." ဟန်ယုက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက မင်းလို တောသားတွေတောင် လုပ်နိုင်တဲ့ အရာမို့လို့လေ..." ထိုလူက ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ ဒီလို လူမရောက် ခွေးမရောက် နေရာမှာ ရှိတဲ့ ဘယ်အရာထက်မဆို ပိုကောင်းတယ်..."

"လူမရောက် ခွေးမရောက် နေရာ ဟုတ်လား... ဒါ ယုရန်တိုင်းပြည်ထဲက ဝက်သစ်ချခေါင်းမြို့နော်..." ဟန်ယု ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်၏။ "ဒီဒေသမှာ တတိယ အင်အားအကြီးဆုံး တိုင်းပြည်ပဲ..."

သရဲမျက်နှာရှင်က သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"တတိယ အင်အားအကြီးဆုံး..." သူက လိုက်ရွတ်လိုက်၏။ "ပြီးတော့ မင်းက တတိယနေရာ ရတာကို ကြွားနေတာလား..."

ဟန်ယု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"စတုတ္ထနေရာထက်တော့ ပိုကောင်းပါသေးတယ်..."

သရဲမျက်နှာရှင်က ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ဤကောင်စုတ်လေးသည် လက်တွေ့ဘဝကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် အမှန်တကယ် လိုအပ်နေပေသည်။