မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လက်သီး

သရဲမျက်နှာရှင်သည် ဟန်ယုကို ကြည့်ရင်း မည်သို့ စတင်သင့်သည်ကို စဉ်းစားလိုက်၏။

"အင်း... မင်းက လက်သီးသိုင်း ကြိုက်တယ်ဆိုတော့ ငါ လက်သီးသိုင်း တစ်ကွက် သင်ပေးမယ်..." သရဲမျက်နှာရှင်က ပြောလိုက်သည်။

'ငါက လက်သီးသိုင်းကို သိပ်ကြိုက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... တတ်နိုင်တာ ဒါပဲ ရှိလို့ပါ...'

ဟန်ယု တွေးလိုက်သော်လည်း ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပိုကောင်းသောအရာ တစ်ခုခု ရနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို သူ လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

"ဘာသိုင်းကွက်လဲဟင်..." ဟန်ယုသည် စာသင်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော ကျောင်းသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ကိုယ်ကို ရှေ့ကိုင်းရင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်၏။

သရဲမျက်နှာရှင်သည် လမ်းဘေးအနုပညာသည် တစ်ဦးကဲ့သို့ ဟန်ပါပါဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် တင်းမာမှုများ စုစည်းလာစေရန် လက်သီးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲယူလိုက်၏။ ထို့နောက် လက်ကောက်ဝတ်ကို လျင်မြန်စွာ လှည့်၍ ရှေ့သို့ ထိုးချလိုက်သည်။

ဂျိန်း...။

ဟန်ယုသည် လေလှိုင်းဒဏ်ကြောင့် ယိုင်လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး နားများကို ချက်ချင်း အုပ်လိုက်ရ၏။

"အဲဒါ... အဲဒါ မိုးကြိုးပစ်သံကြီးလိုပဲ..."

သူသည် နားတစ်ပိုင်း ကန်းသွားသော်လည်း အလွန်အမင်း သဘောကျကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် ၎င်းက အစသာ ရှိသေး၏။

ဂျိန်း...။

ဂျိန်း... ဂျိန်း...။

သရဲမျက်နှာရှင်သည် လက်သီးများကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် အဆက်မပြတ် ထိုးနှက်လိုက်ရာ ထိုးချက်တိုင်းသည် ဒေါသထွက်နေသော မိုးကြိုးမုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

ဟန်ယုသည် အသံကိုပင် သတိမထားနိုင်တော့ဘဲ အခြားအရာတစ်ခုက သူ့မျက်လုံးကို ဖမ်းစားထားလေသည်။

အလှမ်းဝေးသော နေရာ၌ ရှိနေသည့် သစ်ပင်တစ်ပင်မှာ စတင်၍ ခံစားနေရ၏။

ကျွီ... ကျွီ... ကျွီ...။

ဘာဖြစ်နေသည်ကို ဟန်ယု သဘောမပေါက်မီမှာပင် ထိုသစ်ပင်သည် အသက်ဆက်ရှင်ရန် လက်လျှော့လိုက်သကဲ့သို့ ထက်ပိုင်း ကျိုးကျသွားတော့သည်။

ဘုန်း...။

'သူက အဝေးကြီးကနေ သစ်ပင်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်တာလား...' ဟန်ယု၏ ဦးနှောက်များ ရှော့ခ် ဖြစ်သွား၏။

ထိုလူက သစ်ပင်ကို ထိပင် မထိလိုက်ပေ။ သစ်ပင်က သူ့အလိုလို ဘဝကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလက်သီးချက်သာ လူတစ်ယောက်ကို တကယ် ထိမှန်သွားပါက မည်သို့ ဖြစ်သွားမည်ကို ဟန်ယု စဉ်းစားကြည့်လိုက်၏။

'တစ်စစီ ပေါက်ကွဲထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား...'

ဟန်ယု ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ရပ်နေစဉ် သရဲမျက်နှာရှင်က ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။

"ဒါ... ဒါ ဘာသိုင်းကွက်လဲ..." ဟန်ယု စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အထစ်ထစ် အငေါ့ငေါ့ မေးလိုက်၏။

သူသည် သိုင်းပညာ ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်သော်လည်း ဤသိုင်းကွက်မှာ သာမန် လမ်းဘေးဆိုင်များတွင် ဝယ်၍ရသော အရာမျိုး မဟုတ်ကြောင်း သေချာနေသည်။

"ဒါက..." သရဲမျက်နှာရှင်က ခမ်းနားစွာ ကြေညာလိုက်၏။ "မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လက်သီး..."

"မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လက်သီး..." ဟန်ယု ကြည်ညိုလေးစားစွာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။

"မိုက်လိုက်တာ..."

'ဒါ ငါ လိုအပ်နေတဲ့ သိုင်းကွက်ပဲ... ဒါသာ ရှိရင် ဂိုဏ်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို ငါ အမှုန့်ကြိတ်ပစ်လိုက်နိုင်ပြီ... ဘယ်သူမှ ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါက ဒဏ္ဍာရီ ဖြစ်လာတော့မှာ...' ဟန်ယုက အောင်ပွဲသည် သူ့လက်ထဲတွင် ရှိနေပြီဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွား၏။

သို့သော် ၎င်းကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်အောင် လေ့ကျင့်ရာတွင် သူ ထင်ထားသည်ထက် 'အနည်းငယ်' ပိုခက်ခဲနိုင်ကြောင်းကိုမူ သူ သတိမမူမိခဲ့ပေ။

သရဲမျက်နှာရှင်က သူ့တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီသိုင်းကွက်က အဆင့်နိမ့် ကမ္ဘာက ဖန်တီးနိုင်တဲ့ အရာတွေထက် အများကြီး သာလွန်တယ်... မင်းသာ ဒါကို ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်နိုင်ရင် အကြာကြီး အသုံးခံလိမ့်မယ်... မသေမျိုး တက်လှမ်းခြင်း နယ်ပယ် ရောက်တဲ့အထိ သုံးလို့ရတယ်..."

ဟန်ယု မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။ "မသေမျိုး တက်လှမ်းခြင်း နယ်ပယ် ဟုတ်လား... အဲဒါ ဘာကြီးလဲ..."

သရဲမျက်နှာရှင် တောင့်တင်းသွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

"ဒီကောင်လေးကတော့..." သူသည် ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာစေရန် သူ ချမှတ်ခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေသကဲ့သို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ... ပြောပြလေ..." ဟန်ယုက တောင်းဆိုလိုက်၏။

"နောက်မှ... ငါ အရင် စားလိုက်ဦးမယ်..."

သရဲမျက်နှာရှင်က နောက်ထပ် ဝံပုလွေ ခြေထောက်တစ်ချောင်းကို လှမ်းယူပြီး စတင် စားသောက်ပြန်သည်။

ဟန်ယု ညည်းညူလိုက်၏။ "ဟာဗျာ..." သူ ငြင်းခုံချင်သော်လည်း ဤလူသည် သူ့အတွက် စွမ်းအားရရှိနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော လက်မှတ် ဖြစ်နေသဖြင့် ထိန်းထားလိုက်ရသည်။ ထိုအစား သူသည် ထိုလူ၏ အစားအသောက်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

'နေဦး... သူက ခြေထောက်တစ်ချောင်းလုံး စားပြီးပြီ မဟုတ်လား... ဘယ်လိုလုပ် ဆက်စားနိုင်နေတာလဲ...' ဟန်ယု အံ့သြသွားသည်။ 'ငါတောင် ဗိုက်ဝနေပြီ... သူက အခုမှ စစားတဲ့ပုံ ပေါက်နေတယ်...'

သရဲမျက်နှာရှင်က ဝံပုလွေ တစ်ကောင်လုံး၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဟန်ယု ထိတ်လန့်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အမှန်တရားတစ်ခုကို သဘောပေါက်လိုက်၏။

"ဟေ့လူ... အဲဒါ ကျွန်တော့်ဟာတွေလေ... အကုန် လျှောက်စားမနေနဲ့..." ဟန်ယုသည် သူ၏ အနာဂတ် အစားအစာများအတွက် စိုးရိမ်လာပြီး ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

"ဟွန့်... ဒါတွေက သာမန် သားရဲအသားတွေပဲ... ငါ ထပ်ရှာပေးလို့ ရတယ်..." သရဲမျက်နှာရှင်က လက်ကာပြရင်း ပေါ့ဆဆ ပြောလိုက်၏။

ဟန်ယု မျက်နှာဆူပုတ်သွားသည်။

"ကောင်းပြီလေ... အစားပြန်ပေးရမှာနော်..."

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ထိုအသားများ အားလုံးကို သယ်ဆောင်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် နှစ်သိမ့်လိုက်၏။

သို့သော် သူ စိတ်ကောက်နေစဉ် သရဲမျက်နှာရှင်က ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီလိုလုပ်ကွာ... ငါ မေးတာတွေကို မင်း ဖြေနိုင်ရင် အသားတွေ ပိုရှာပေးမယ်..." သူက အဆိုပြုလိုက်၏။

ဟန်ယု မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"သိုင်းကွက်ကရော..."

"နောက်မှ..." ထိုလူက အချိန်ကို လုံးဝ ဂရုစိုက်မည့်ပုံ မပေါ်သော ယုံကြည်ချက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ဟန်ယုသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဘာသိချင်တာလဲ..."

ငွေကြေးအမြောက်အမြား တန်ဖိုးရှိသော အစားအစာအတွက် မေးခွန်းအနည်းငယ် ဖြေဆိုရသည်မှာ တန်သည်ဟု သူ တွက်ချက်လိုက်၏။

"ဒါ ဘာကမ္ဘာလဲ..." သရဲမျက်နှာရှင်က ဦးစွာ မေးလိုက်သည်။

ဟန်ယု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့ ကမ္ဘာလား... အာ... တော်တော်များများကတော့ 'ကမ္ဘာ' လို့ပဲ ခေါ်ကြတာ... ဒါပေမဲ့ အပြာရောင် ကမ္ဘာ တို့၊ သမုဒ္ဒရာငါးစင်း ကမ္ဘာ တို့ ခေါ်တာလည်း ကြားဖူးတယ်..."

သရဲမျက်နှာရှင်၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ရှားသွားသည်။ "အဲဒါက ယေဘုယျဆန်လွန်းတယ်..."

ဟန်ယု ခေါင်းကုတ်လိုက်၏။ "အော်... အဘိုးကြီး တစ်ချို့က ခရမ်းရောင်ညနေခင်း ကမ္ဘာ လို့ ခေါ်ကြတာ ကြားဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ပုံပြင် ဖြစ်ချင်ဖြစ်မှာ... ကျွန်တော် ပြောတာ မှားရင် စိတ်မဆိုးနဲ့နော်..."

သရဲမျက်နှာရှင်မှာ အတွေးနက်သွားပုံ ရသည်။

"ခရမ်းရောင်ညနေခင်း ကမ္ဘာ..." သူသည် ရင်းနှီးသော အရာတစ်ခုခုကို ပြန်လည် အမှတ်ရရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဘာမျှ ပေါ်မလာပေ။

သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆက်မေးလိုက်၏။ "ကောင်းပြီ... ဒီကမ္ဘာကို ဘယ် မသေမျိုး နန်းတော် က အုပ်ချုပ်လဲ...

ဟန်ယုက သူ့ကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မသေမျိုး နန်းတော်... အဲဒါ ဘာကြီးလဲ..."

သရဲမျက်နှာရှင်၏ မျက်ခွံများ ထပ်မံ လှုပ်ရှားသွားပြန်၏။ "ထားလိုက်ပါတော့... မသေမျိုးတွေကရော... ဘယ် မသေမျိုးအရှင်က အုပ်ချုပ်နေတာလဲ..."

ဟန်ယု ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "သူတို့က ဒဏ္ဍာရီထဲမှာပဲ ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

သရဲမျက်နှာရှင်၏ လက်များ တုန်ယင်လာ၏။

ထို့နောက် သူ၏ ခေါင်းကို ကိုင်၍ နက်ရှိုင်းသော ညည်းတွားသံကြီး ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... ငါ သေမျိုးကမ္ဘာ ကို ရောက်နေတာလား..." သူ အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ အရှိန်အဝါများက စိတ်ပျက်မှုများနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။

ဟန်ယုသည် ဘဝ၏ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ခြင်းကို ခံစားနေရပုံရသော ထိုလူကို ကြည့်ရင်း သတိထား၍ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

"အာ... ခင်ဗျား အဆင်ပြေရဲ့လား..."

သရဲမျက်နှာရှင်သည် စကြာဝဠာ တစ်ခုလုံး၏ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးက သူ့ကို ဖိချေလိုက်သကဲ့သို့ ပြဇာတ်ဆန်သော သက်ပြင်းကြီး တစ်ချက် ချလိုက်၏။

"မပြေဘူး ကောင်လေး... ငါ လုံးဝ အဆင်မပြေဘူး..."

ဟန်ယုသည် ထိုလူ ဘာကြောင့် ဤမျှ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို နားမလည်သော်လည်း အချက်တစ်ချက်မှာ ရှင်းလင်းနေ၏။ သူသည် ဤလူ၏ ပြဿနာ ဖြစ်လာတော့မည် ဆိုသည်ပင်။ ထို့ပြင် ၎င်းက ရယ်စရာလည်း ကောင်းနေသည်။

ဟန်ယုသည် ထိုလူ တစ်ယောက်တည်း ဒေါသပေါက်ကွဲနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ့ကို သိုင်းပညာ အမြန်သင်ပေးရန် မျှော်လင့်နေမိတော့၏။