သရဲမျက်နှာရှင်၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု

သရဲမျက်နှာရှင်သည် သူ့အခြေအနေကို လက်ခံနိုင်ရန် မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် အချိန်ယူလိုက်ရသည်။

"ဟူး... ခက်ခဲတဲ့ နည်းလမ်းကို ရွေးမှ ရတော့မယ်..." သူ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်၏။

'ငါ တစ်ကနေ ပြန်စရမယ်လို့ တွေးကြည့်ရင်... အဲဒါကလည်း သေမျိုးကမ္ဘာမှာ ဖြစ်နေတယ်...' ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ မခံစားခဲ့ရသော နှလုံးနာကျင်မှုမျိုးကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူကဲ့သို့ မာန်မာနကြီးသော ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက ဤအခြေအနေသို့ ရောက်သွားရခြင်းမှာ မယုံကြည်နိုင်စရာပင်။

သူ့တွင် ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်သာ ရှိနေသေးပါက စိတ်ပျက်အားလျော့မှုကြောင့် ပွက်ပွက်ဆူလာပေလိမ့်မည်။

ဟန်ယုမှာမူ ထိုလူ၏ ဘဝဖြစ်တည်မှုဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခများကို လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရီနေကာ စိတ်အားထက်သန်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ခင်ဗျား သိချင်တာ ရှိသေးလား..." ဟန်ယုက ယဉ်ကျေးမှုအရ မေးသည်ထက် စိတ်မရှည်သောကြောင့် မေးလိုက်၏။

သူ့အတွက် အလွန်စွမ်းအားကြီးသော သိုင်းကွက်အသစ်ကို ရရှိရေးတွင် ကြန့်ကြာမှု မရှိစေလိုပေ။

သရဲမျက်နှာရှင်သည် မမြင်ရသော ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာကို ကုသနေသကဲ့သို့ နားထင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"အင်း... ဒီကမ္ဘာမှာ အသန်မာဆုံး ကျင့်ကြံသူက ဘယ်သူလဲ..."

"ကျွန်တော် မသိဘူး..." ဟန်ယု ဝန်ခံလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပလာ၏။ "ဒါပေမဲ့ ဘုရင်ကြီးက အသန်မာဆုံးတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်... လူတွေ ပြောကြတာတော့ သူက မူလဝိညာဉ်နယ်ပယ် အထက် ရောက်နေပြီတဲ့..."

သရဲမျက်နှာရှင်မှာ စိတ်ဝင်စားပုံ မရပေ။

"အဲဒါက အထင်ကြီးစရာလား..." သူက မျက်ခုံးပင့်ရင်း မေးလိုက်၏။

ဟန်ယု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "အာ... ဟုတ်မယ် ထင်တာပဲ... အော်... ရေခဲမိုးကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း လည်း ရှိသေးတယ်..."

"သူတို့က ဘာဖြစ်လို့လဲ..." ထိုလူက ကိုယ်ကို ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းရင်း မေးလိုက်၏။

"သူတို့က ဒီတဝိုက်မှာ အသန်မာဆုံး ဂိုဏ်းလို့ ပြောကြတာပဲ... ဘုရင်ကြီးတောင် သူတို့ကို လေးစားရတယ်... သူတို့ ဘယ်လောက် စွမ်းသလဲတော့ ကျွန်တော် သေချာ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ဘုရင်ကြီးတောင် သတိထား ဆက်ဆံရတယ်ဆိုတော့ သူတို့ တော်တော် စွမ်းမှာ သေချာတယ်..." ဟန်ယုက ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်၍ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သရဲမျက်နှာရှင် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွား၏။ 'ငါ ဒီကမ္ဘာက ထွက်ချင်ရင် အဲဒီကနေ စမှ ရမယ် ထင်တယ်...' သူ့မျှော်လင့်ချက်များမှာ သေလုမျောပါး ဖယောင်းတိုင်မီးကဲ့သို့ တဖျပ်ဖျပ် လက်နေသည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ့ကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်ရင်း သွားရည်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဟန်ယုကို ကြည့်လိုက်၏။

'ငါ ဘာတွေ တွေးနေတာပါလိမ့်... ဒီကောင်လေးက ငါ့ကို ဘာမှ ကူညီပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...' သူသည် ကြီးကျယ်သော အစီအစဉ်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး လက်ရှိ ရည်မှန်းချက် ဖြစ်သော အသက်ရှင်သန်ရေးကို ပြန်လည် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

"ဒီမှာ ဆေးလုံးတွေ ဘယ်က ရနိုင်လဲ..." ထိုလူ ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

ဟန်ယု နားမလည်နိုင်စွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက ဘယ်လိုလုပ် ဝယ်နိုင်မှာလဲ..."

"ငါ သားရဲတွေ ရှာပြီး ရောင်းလို့ ရတာပဲ..." ထိုလူက မျက်လုံးလှန်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"အာ... ဟုတ်သား... ဒါပေမဲ့... အဲ... ခင်ဗျားကို ဒီပုံစံနဲ့ ဘယ်သူမှ ပေးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး..." ဟန်ယုက ထိုလူ၏ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ကြည့်ပြီးနောက် မမြင်သင့်သည်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

သရဲမျက်နှာရှင် မျက်နှာမဲ့သွား၏။ "နေရာပဲ ပြောစမ်းပါ..."

"ကောင်းပြီ... မြို့ထဲမှာ တစ်နေရာပဲ ရှိတယ်... လီလေနန်းတော်... ကျင့်ကြံသူ အားလုံး အဲဒီကို သွားကြတယ်... အော်... တစ်ခု သိထားရမှာက အဲဒါကို ဆေးမီးဖိုဂိုဏ်းက ပိုင်တာနော်... သတိထားမှ ရမယ်..." ဟန်ယုသည် အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက်ကို မှတ်မိသည့်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးကာ ရင်ကော့ရင်း သတိပေးလိုက်၏။

"မှတ်ထားလိုက်မယ်..." ထိုလူက ရုတ်ခြည်း မတ်တပ်ရပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"နေဦး... ကျွန်တော့်ကို အခု သင်ပေးတော့မှာလား..." ဟန်ယုက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်၏။

"သေချာ ကြည့်ထား..." ထိုလူသည် ခြေထောက်များကို အနည်းငယ် ခွာ၍ အနေအထား တစ်ခု ယူလိုက်သည်။

ခြေတစ်ဖက်က ရှေ့၊ တစ်ဖက်က နောက်တွင် ရှိ၏။ လေမတိုက်သော်လည်း သူ၏ စုတ်ပြတ်နေသော ဝတ်ရုံများက တလူလူ လွင့်နေသည်။

ဟန်ယုသည် ရှေးဟောင်း သိုင်းကွက်တစ်ခုကို မြင်တွေ့ရတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တံတွေး မျိုချလိုက်၏။

"မစခင် မင်းရဲ့ ခြေကုပ်က ခိုင်မြဲနေဖို့ လိုတယ်..." ထိုလူက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ပြီးရင် လက်သီးဆုပ်ပြီး တံတောင်ဆစ် ကွေးရင်း နောက်ကို ဆွဲယူလိုက်... အဲဒီလို လုပ်ပြီးတာနဲ့ မင်းရဲ့ တွင်းစွမ်းအင်ကို အာရုံစိုက်ရမယ်..." သူက ဟန်ယုကို ကြည့်လိုက်၏။ "မင်း အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ သိတယ် မဟုတ်လား..."

"ဒါပေါ့... ကျွန်တော် အဲဒါနဲ့ ခွန်အား တိုးအောင် လုပ်တတ်တယ်..." ဟန်ယုက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..." သရဲမျက်နှာရှင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "အခု... မင်းရဲ့ စွမ်းအင်ကို ပခုံးထိပ်နဲ့ လက်ဖျံမှာ စုစည်းလိုက်... ပမာဏကတော့ မင်း ခံနိုင်ရည် ရှိသလောက်ပဲ..."

သူ ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် သူ၏ အရှိန်အဝါများ မြင့်တက်လာ၏။

ဟန်ယုသည် လေထုထဲမှ ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုလူသာ ဆန္ဒရှိပါက မြေကြီးများ အက်ကွဲသွားနိုင်သည်ဟု သူ့စိတ်ထဲတွင် ခံစားလိုက်ရ၏။

"စွမ်းအင် စုစည်းပြီးပြီဆိုရင်..." ထိုလူ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "စီးကြောင်း နှစ်ခုလုံးကို တပြိုင်နက် လွှတ်ထုတ်လိုက်... သူတို့ကို ထိပ်တိုက် တွေ့ခိုင်းလိုက်... ဒါပေမဲ့ မတွေ့ခင်လေးမှာ လက်ကို လှည့်ပြီး စွမ်းအင်တွေကို ရိုက်ခတ်သွားအောင် လုပ်ရမယ်... မြေကြီးများသို့ လက်သီးထိုးရင်း သရုပ်ပြလိုက်၏။

ဂျိန်း...။

မိုးကြိုးပစ်သံက လေထုကို ခွဲဖြာသွားပြီး အဝေးမှ သစ်ပင်များပေါ်ရှိ ငှက်များ ပျံပြေးသွားကြသည်။

ဟန်ယု ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွား၏။

သိုင်းကွက်အမည်မှာ မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လက်သီး ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသော်လည်း လက်သီးတစ်ချက်ကြောင့် အမှန်တကယ် မိုးကြိုးပစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ လုံးဝ နှစ်သက်သဘောကျသွားသည်။

"ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် သုံးရင်လည်း ဒီသဘောတရားအတိုင်းပဲ..."

သရဲမျက်နှာရှင်က ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်၏။

ဟန်ယု အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ကျွန်တော့်အလှည့်..."

သူသည် အနေအထားကို တုပပြီး သိုင်းကွက်ကို ထုတ်သုံးရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

"ပိုကျယ်ကျယ် နေ..." ထိုလူက ပြင်ပေးလိုက်သည်။ "မင်း ခြေထောက်တွေက အနည်းဆုံး တစ်ပေလောက် ကွာရမယ်..."

ဟန်ယု ပြင်လိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့..."

"ကောင်းပြီ... အခု စွမ်းအင် စုစည်းလိုက်..."

ဟန်ယု အာရုံစိုက်ရန် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

ဖြောင်း...။

"ဘာလုပ်တာလဲဗျ..." ဟန်ယု ခေါင်းကို ပွတ်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။

"မင်းက တိုက်ခိုက်နေတုန်း မျက်လုံးမှိတ်ထားမလို့လား..." သရဲမျက်နှာရှင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်းနဖူးမှာ 'ငါ့ကို ထိုးပါ' လို့ စာရေးထားလိုက်ပါတော့လား..."

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့..." ဟန်ယု ညည်းညူရင်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မျက်လုံးဖွင့်ထားလိုက်၏။

သူသည် စွမ်းအင်များကို ပခုံးနှင့် လက်ဖျံတွင် စုစည်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုခက်ခဲနေ၏။

တစ်နေရာတွင် အောင်မြင်တိုင်း အခြားတစ်နေရာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။ မိနစ်များမှ နာရီဝက်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သွားများကို ကြိတ်၍ တိတ်တိတ်လေး ကျိန်ဆဲပြီးနောက် သူ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ရပြီ..." ဟန်ယု နဖူးမှ ချွေးများ စီးကျရင်း ပြောလိုက်၏။ စွမ်းအင်အစုအဝေး သေးသေးလေး နှစ်ခုက သူ့ပခုံးနှင့် လက်ဖျံတွင် ရှိနေသည်။

"ထိုးလိုက်..." သရဲမျက်နှာရှင်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ဟား..." ဟန်ယု အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှိသမျှ အားကုန်သုံး၍ လက်သီးထိုးလိုက်သည်။

ပခုံးမှ စွမ်းအင်များက လက်ဖျံထဲသို့ တိုးဝင်သွား၏။ ၎င်းတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် သူ ညွှန်ကြားထားသည့်အတိုင်း လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်သည်...

ပူ...။

မိုးကြိုးပေါက်ကွဲသံအစား တောအုပ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့် တစ်ခုတည်းသော အသံမှာ စိုစွတ်ပြီး စိတ်ပျက်ဖွယ် ကောင်းသော...

လေလည်သံ သဲ့သဲ့သာ ဖြစ်လေသည်။

ဟန်ယု ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာ ရဲခနဲ ဖြစ်သွား၏။ သရဲမျက်နှာရှင်က သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် ထိုလူသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး နားထင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

"ငါ သေပဲ နေလိုက်သင့်တာ..." သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။