ပထမဆုံး လေ့ကျင့်ခန်း

"အဲဒါ မတော်တဆ ဖြစ်သွားတာပါ..." ဟန်ယု ရှက်ရမ်းရမ်းပြီး အော်ပြောလိုက်၏။

သရဲမျက်နှာရှင်သည် သူ့ကို ပြန်ပြောရန်ပင် ဝန်လေးနေပုံ ရသည်။ ထိုအစား သူသည် လက်ကိုသာ ခါလိုက်၏။

"ပြန်လုပ်..."

"ဟုတ်ကဲ့..." ဟန်ယုက ထိုလူ သူ့ကို မလှောင်ပြောင်သည့်အတွက် သက်ပြင်းချရင်း အမြန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် စုစည်းလိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

စွမ်းအင်အမှတ် နှစ်ခုကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားပြီးနောက် သူ အားကုန်သုံး၍ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

"ဟား..."

ဝှစ်...။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လက်သီးချက်က အလုပ်ဖြစ်သွားသည်... သဘောတရားအရ ဆိုပါက။ လေပြည်ညှင်း တစ်ခုက သူ့လက်သီးမှ ပျင်းရိစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အနီးနားရှိ သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကို ယားယံသွားစေရုံမှတစ်ပါး ဘာမျှ ထူးခြားမသွားပေ။

"ဟင်... မရပါလား..." ဟန်ယု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "ကျွန်တော် အကုန်လုံး မှန်အောင် လုပ်တာပဲကို..."

ဖြောင်း...။

သရဲမျက်နှာရှင်၏ လက်က ဟန်ယု၏ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သဖြင့် သူ အော်လိုက်မိသည်။

"အား... ဘာလို့ ရိုက်တာလဲ..."

"မင်းက တစ်ရက်တည်းနဲ့ ကျွမ်းကျင်မယ် ထင်နေတာလား..." သရဲမျက်နှာရှင်က နှာမှုတ်လိုက်၏။ "အဲဒါထက် အချိန်အများကြီး ပိုယူရမယ် ငတုံးရဲ့..."

"အော်... ဟုတ်ကဲ့..." ဟန်ယု ခေါင်းကို ပွတ်ရင်း သူ လုံးဝ ကျရှုံးသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အလွန်ရှည်လျားသော လှေကား၏ အောက်ဆုံးထစ်တွင် ရှိနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။

"ဆက်လုပ်..."

"ဟုတ်ကဲ့..." သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လုပ်ငန်းစဉ်ကို အစမှ ပြန်စလိုက်၏။

နောက်ထပ် နှစ်နာရီကြာအောင် ဟန်ယုသည် သရဲမျက်နှာရှင်၏ မညှာမတာ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် လေ့ကျင့်ခဲ့ရသည်။

သူ အရှိန်လျော့သွားတိုင်း ထိုသရဲအိုကြီးက အမိန့်ပေးသံများဖြင့် ဟိန်းဟောက်ပြီး သူ့ကို အကန့်အသတ်ထက် ကျော်လွန်အောင် တွန်းအားပေးလေသည်။

လေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးသောအခါ ဟန်ယုမှာ မြေကြီးပေါ်တွင် ပြားပြားမှောက်လျက် ချွေးများ ရွှဲနစ်နေပြီး ကုန်းပေါ်ရောက်နေသော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသက်လုရှူနေရ၏။

"ဟူး... ဟူး... ဟူး..." သူ့ဝတ်ရုံများမှာ မြစ်ထဲ ဆင်းရေချိုးထားသကဲ့သို့ ကပ်နေသည်။

'ငါ သေတော့မယ် ထင်နေတာ...' သူ စိတ်ထဲမှ ညည်းညူလိုက်၏။ သရဲမျက်နှာရှင်သည် သူ့ကို နောက်ထပ် မသင်ပေးတော့ဘူး ဟူသော ရက်စက်သည့် လက်နက်ကို အသုံးပြုကာ ထွက်ပြေးခွင့် မပေးခဲ့ပေ။

သရဲမျက်နှာရှင်သည် သူ့ကို ခန့်မှန်းရခက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေသည်။

'သူ ဒီလောက် ကြာကြာ ခံနိုင်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး...' သူ တွေးလိုက်၏။

'မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လက်သီးကို ဤမျှ အကြိမ်များများ သုံးဖို့က မလွယ်ကူဘူး... တွင်းစွမ်းအင်ကိုပဲ သုံးတယ် ဆိုရင်တောင် ကုန်ဆုံးမှုကြောင့် သူ မေ့လဲသွားသင့်တယ်...'

အနည်းငယ် အထင်ကြီးသွားသဖြင့် သူ နောက်ဆုံးတွင် လျှော့ပေးလိုက်၏။

"စားပြီးရင် ပြန်တော့..."

ဟန်ယု ညည်းညူလိုက်သော်လည်း ခေါင်းကို မနည်းထောင်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဘယ်တော့... ပြန်လာရမလဲ..." သူ အားမရှိသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဒီအချိန်ပဲ..." သရဲမျက်နှာရှင် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် အပြုံးတစ်စနှင့်အတူ သူ ထပ်ပြောလိုက်၏။

"ဝိုင် ယူလာခဲ့..."

"ဟု... ဟုတ်ကဲ့..." ဟန်ယုသည် ကျန်ရှိနေသော အားအင်များကို စုစည်း၍ ယိုင်နဲ့နဲ့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဝံပုလွေကင် ရှိရာသို့ သွားလိုက်သည်။ နံရိုးတစ်ချောင်းကို ဆွဲဖြုတ်၍ ငတ်မွတ်နေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စားသောက်လိုက်၏။

ဝါး... ဝါး... ဝါး...။

မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူသည် နံရိုး လေးချောင်းလုံးကို ပြောင်စင်အောင် စားသောက်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စားသောက်မှု သမိုင်းတွင် မကြုံစဖူးသော အောင်မြင်မှုတစ်ခုပင်။

"နေဦး..." သူ မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။

"စွမ်းအင်တွေက... သူ့အလိုလို စုပ်ယူနေတာလား..."

တွင်းစွမ်းအင်များက သူ့ဝမ်းဗိုက်မှတဆင့် ကြွက်သားများဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး နွေးထွေးသော ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"သားရဲအသား စားဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်က လေ့ကျင့်ပြီးစ အချိန်ပဲ..."

သရဲမျက်နှာရှင်က ရှင်းပြလိုက်၏။ "အရင်တုန်းကလို စိတ်ရှိတိုင်း ဗိုက်ကားအောင် စားတာထက် ပိုပြီး ထိရောက်တယ်..."

"သဘောပေါက်ပြီ..." ဟန်ယု နားလည်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းသားသစ် စုဆောင်းပွဲ မတိုင်ခင် အဋ္ဌမအဆင့်ကို တကယ် ရောက်နိုင်မယ့်ပုံပဲ..." သူ့ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို စိတ်လှုပ်ရှားမှုများက လွှမ်းမိုးသွား၏။

တစ်ကိုယ်တည်း နေချင်နေပြီ ဖြစ်သော သရဲမျက်နှာရှင်က လက်ကာပြလိုက်သည်။

"အခု သွားတော့..."

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... သွားပါပြီ..."

ဟန်ယုသည် ကျန်ရှိသော အသားများကို ထုပ်ပိုးလိုက်ပြီး ရှင်းလင်းမြေပြင်မှ ထွက်ခွာကာ မြစ်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

အေးမြပြီး စီးဆင်းနေသော ရေကို တွေ့သောအခါ သူသည် ရေထဲသို့ ပစ်ဝင်လိုက်၏။

ဂလု... ဂလု... ဂလု...။

ခေါင်းကို ရေထဲ နှစ်လိုက်ပြီး ဗိုက်ကားသွားသည်အထိ လောဘတကြီး သောက်လိုက်သည်။

"ဟူး... ရေငတ်လိုက်တာကွာ..." ရေများ တစက်စက် ကျရင်း သူ ရေရွတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။

"အင်း... ရေချိုးလိုက်ရင် ကောင်းမလား..." သူ ရေကို လက်ညှိုးဖြင့် တို့ကြည့်လိုက်၏။

"အရင်ကလောက် မအေးပါဘူး..."

ထပ်မံ တွေဝေမနေတော့ဘဲ အဝတ်အစားများ ချွတ်၍ ရေတိမ်ပိုင်းသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

"အား... ကောင်းလိုက်တာ..." သူ ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ အေးမြသော ရေက သူ့ကြွက်သားများ နာကျင်ကိုက်ခဲမှုကို သက်သာစေသည်။

"ဒီလို မကြာခဏ လုပ်သင့်တယ်..."

အမြန် ပွတ်တိုက်ဆေးကြောပြီးနောက် သူ့အဝတ်အစားများကို လျှော်ဖွပ်လိုက်ပြီး ရေညှစ်ကာ ပခုံးပေါ် တင်လိုက်သည်။

"မြို့ရောက်တဲ့အထိဆို ခြောက်လောက်ပါပြီ..." သူ တွေးရင်း ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

တောအုပ်ထဲတွင်မူ သရဲမျက်နှာရှင်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခံစားနေရသည်။

သူသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်၍ တရားထိုင်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ပေါ်လွင်နေ၏။ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်ကလေးများ သီးနေသည်။

"တောက်..." သူ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် တစ်စက်လေးတောင် ဆွဲယူလို့ မရဘူးလား..."

သူ့မျက်ခွံများ ဒေါသကြောင့် လှုပ်ရှားသွားသည်။

သူ့အခြေအနေ ဆိုးရွားကြောင်း သိထားသော်လည်း ဤမျှအထိ ဆိုးရွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူ ညည်းညူလိုက်ပြီး ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်ရာမှ နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသော ဒေါသကို ဖွင့်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

"ငါ ပေါက်ကွဲမှ ရတော့မယ်..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် တောအုပ်နက်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ သူ၏ အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသဖြင့် တစ်မိုင်ပတ်လည်အတွင်းရှိ သားရဲတိရစ္ဆာန် အားလုံး ထွက်ပြေး ပုန်းအောင်းကုန်ကြသည်။

သစ်ပင်ပေါ်မှ ငှက်များ ပျံပြေးကြပြီး သမင်များ ထွက်ပြေးကြကာ ရဲရင့်သော ကျားတစ်ကောင်ပင်လျှင် လေထဲမှ အနံ့ကို ရှူရှိုက်မိပြီးနောက် ယနေ့သည် ကံစမ်းသင့်သော နေ့မဟုတ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်ကာ ရှောင်ဖယ်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟန်ယုသည် မြို့တံခါးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး စောင့်ကြပ်ရှန်နှင့် တွေ့ဆုံလိုက်၏။

"ဟာ... စောင့်ကြပ်ရှန်..." ဟန်ယုက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

အစောင့်ရှန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။

"မင်း အပြင် ထပ်သွားပြန်ပြီလား..." သူက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။

'မြို့ပြင် ထပ်ထွက်ဖို့ ကြောက်နေလောက်ပြီလို့ ငါ ထင်ထားတာ...' အစောင့်က ကောင်လေးကို စူးစမ်းရင်း တွေးလိုက်၏။

ဟန်ယုမှာမူ အစောင့်၏ အတွေးများကို မသိဘဲ ဂုဏ်ယူစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဘာလို့ အပြင်ထပ်သွားတာလဲ... ငါးဖမ်းတာလား..." အစောင့်က မေးလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားမှ ဟန်ယုသည် ယခုတစ်ကြိမ်အတွက် ဆင်ခြေ မစဉ်းစားထားမိကြောင်း သတိရသွားသည်။

"အာ... ဟုတ်တယ်... ဖမ်းပါတယ်..." ဟန်ယု ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"မင်း ဘာလို့ ထပ်ပြီး ရေစိုနေပြန်တာလဲ..." အစောင့်က ဟန်ယု၏ စိုစွတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ရေထဲ ထပ်ပြုတ်ကျပြန်ပြီလား..."

"ဟုတ်တယ်..." ဟန်ယုက ဆင်ခြေအသစ် စဉ်းစားရင်း ထောက်ခံလိုက်၏။ "ကျွန်တော် ငါးထပ်ဖမ်းတာလေ..."

"ထပ်ဖမ်းတယ် ဟုတ်လား... ငါးဖမ်းပစ္စည်းတွေ ထပ်ပျောက်သွားပြန်ပြီပေါ့..." အစောင့်က မျက်ခုံးပင့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ငါးမျှားတံရော ငါးထည့်တဲ့ခြင်းရော မပါပါလား..."

"ဒီတစ်ခါတော့ မပျောက်ပါဘူး... ကျိုးသွားတာ..." ဟန်ယု ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"တံရော ခြင်းရော နှစ်ခုလုံး ကျိုးသွားတာလား..." ဟန်ယု၏ ကံတရား မည်မျှဆိုးရွားကြောင်း အစောင့် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

"တံနဲ့ ခြင်း မဟုတ်ဘူး..." ဟန်ယု ခေါင်းခါလိုက်၏။ "အသစ် ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံမရှိလို့ လှံလုပ်လိုက်တာ..."

"လှံ ဟုတ်လား..." အစောင့် အံ့သြသွားသည်။

"ဟုတ်တယ်... လှံနဲ့ထိုးဖမ်းတာလေ... ငါးတွေက ကျွန်တော့်ကို လာနောက်နေတော့ ဒေါသထွက်ပြီး ကိုယ်တိုင် သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်တာ..." သူက ဒေါသထွက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ဟန်ယုက သေနေသော ဝက်တစ်ကောင်ကို တုတ်ဖြင့် ထိုးသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော လှံသိုင်းကွက်များကို သရုပ်ပြနေသည်ကို ကြည့်ရင်း အစောင့်ရှန် ရယ်ချင်နေသည်။

"ဟူး... ဟူး... ဟူး... ကျွန်တော် ထိုးတယ်ဗျာ... ထိုးတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့က ချွဲကျိကျိကောင်တွေ ဆိုတော့ ငါးရှဉ့်ကြားတွေလို လျှောထွက်ကုန်ရော..." ဟန်ယုက သရုပ်ပြရင်း ပြောလိုက်၏။

"ငါးရှဉ့်ကြားဆိုတာလည်း ငါးပါပဲ..." အစောင့်က သတိပေးလိုက်သည်။

"အာ... ဟုတ်သား... အတူတူပါပဲ..." ဟန်ယု ပြန်ပြောလိုက်၏။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ကောင်တော့ မိလိုက်တယ်... ကျေနပ်သွားတော့ အဲဒီမှာတင် ကင်စားပစ်လိုက်တယ်..."

"မင်း တော်တော်များများ မိလာပုံရတယ်..."

အစောင့်က ဟန်ယု၏ ကျောတွင် လွယ်ထားသော အထုပ်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ငါးတစ်ကောင်၊ နှစ်ကောင်စာအတွက် လိုအပ်သည်ထက် အထုပ်က ပိုကြီးနေ၏။

"ဗိုက်ဝသွားတော့ နောက်ထပ် နည်းနည်း ထပ်ဖမ်းပြီး ချက်လိုက်တာ... ဒါပေမဲ့ များသွားလို့ နောက်မှ စားဖို့ သယ်လာတာ..."

အစောင့်က ပြခိုင်းမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဟန်ယု ပြောလိုက်သည်။

ငါးကဘာလို့ နံရိုးကြီးတွေ ပါနေတာလဲလို့ မေးရင် ဘယ်လို ဖြေရမလဲ...' ဟန်ယု တွေးလိုက်၏။

ကံကောင်းစွာပင် အစောင့်က ဆက်မမေးတော့ပေ။

"အနည်းဆုံးတော့ ဒီတစ်ခါ ကံကောင်းလာတာပေါ့..." အစောင့်က ဝင်ခွင့်ပြုရင်း ပြောလိုက်၏။

"သွားတော့..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စောင့်ကြပ်ရှန်..."

ဟန်ယုက သူ့လှံ ဘယ်ရောက်သွားလဲ ဟု မေးလာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အမြန်ပြေးထွက်သွားသည်။ 'မေးရင်လည်း ထပ်ကျိုးသွားပြီလို့ ပြောလိုက်မှာပေါ့...' သူ တွေးလိုက်၏။

ဟန်ယုသည် အချိန်မဆွဲဘဲ သူ့စခန်းချရာနေရာသို့ တန်းပြန်လာပြီး အသားများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"အင်း... ညရောက်ဖို့ နာရီနည်းနည်း လိုသေးတယ်..." ဟန်ယု ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"အဲဒီမတိုင်ခင် ကိစ္စလေး တစ်ချို့ လုပ်လိုက်ဦးမယ်..." သူ ရေရွတ်ပြီး ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူသည် မြို့လယ်ခေါင်သို့ ဦးစွာ သွားရောက်ပြီး လူများကို အကဲခတ်လိုက်၏။

လယ်သမားများ၊ ကုန်သည်များ၊ အလုပ်သမားများနှင့် အစောင့်များ၏ စကားဝိုင်းများကို နားထောင်ပြီး အခြေအနေကို သုံးသပ်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ နေ့စဉ်ဘဝတွင် အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်၏။

'သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းခြင်းက အောင်မြင်တဲ့ လိမ်လည်မှုတစ်ခုရဲ့ သော့ချက်ပဲ...' ဟန်ယု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပေးလိုက်သည်။

သူ့ကို သတိထားမိသူများ ရှိမရှိ၊ သို့မဟုတ် အစောင့်များက လောင်းကစားဝိုင်းများကို စုံစမ်းစစ်ဆေးနေခြင်း ရှိမရှိ သူ သေချာအောင် လုပ်ရမည်။ လွန်ခဲ့သော အချိန်က သူ လှုပ်ရှားနေသော နေရာကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် အစောင့်များ ပြောဆိုနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ အဖမ်းခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

ထို့ကြောင့် အဖမ်းမခံရစေရန် သူ နေ့တိုင်းလိုလို ဤသို့ လုပ်ဆောင်လေ့ ရှိ၏။

ထိုကိစ္စ ပြီးသောအခါ သူ ရွေးချယ်ထားသော နေရာသို့ သွားရောက် လေ့လာလိုက်သည်။

"အင်း... မနက်ဖြန်အတွက်တော့ အဆင်ပြေလောက်ပါတယ်..." ဟန်ယုသည် ယခင် 'ဖောက်သည်' ဟောင်းများကို မတွေ့ရသဖြင့် ဤနေရာသည် ပြီးပြည့်စုံမည်ဟု တွက်ချက်လိုက်သည်။