ရက်ရောခြင်း

နောက်တစ်နေ့တွင် ဟန်ယုသည် သူ၏ အပေါင်းအပါများနှင့် တွေ့ဆုံပြီး ဖောက်သည်များထံမှ ငွေကြေးဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကို လျှော့ချပေးနေကျ လုပ်ငန်းစဉ်အတိုင်း ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

သူသည် သရဲမျက်နှာရှင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည့် အကြောင်းကို သူငယ်ချင်းများအား ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။ 'လျှို့ဝှက်ဆရာသခင်' အကြောင်းကို လျှို့ဝှက်ထားလိုသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် သားရဲအသား ကိစ္စလည်း ရှိနေသည်။

'ဝတုတ်သာ သိသွားရင် သူ့အတွက် တောင်းပေးဖို့ ငါ့ကို မရမက ပူဆာတော့မှာ... ပြီးတော့ ငါ အလကား ရတယ်ဆိုတာ သိရင် သူပါ လိုက်မယ်လို့ ပြောမှာ သေချာတယ်...' ဟန်ယု တွေးလိုက်သည်။

’ဝတုတ်ရဲ့ အနေအထိုင်နဲ့ဆိုရင် မစ္စတာသရဲကြီးက သူ့ကို သတ်ပြီး သရဲလုပ်ပစ်လိုက်မှာ... ပြီးရင် အဲဒီသရဲက ငါ့တစ်ဘဝလုံး ခြောက်လှန့်နေတော့မှာ...'

ချောမောလှပသော မိန်းကလေး တစ်ဦး၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သူ ရောက်ရှိနေစဉ် ဝတုတ်သရဲကြီးက သူ့ဘေးနားတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဟန်ယု ကျောချမ်းသွား၏။

'မဖြစ်ဘူး... လုံးဝ အဖြစ်ခံလို့ မရဘူး...' ဟန်ယု စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

တန်ဟူကလည်း နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခုပင်။ အသားစားချင်သော ဝတုတ်နှင့် မတူဘဲ တန်ဟူသည် ငွေကြေးကို အဓိကထားသူ ဖြစ်သဖြင့် စီးပွားရေး အခွင့်အလမ်း တစ်ခုအဖြစ် မြင်ပေလိမ့်မည်။

အလကားရသော သားရဲအသား ရှိသည်ဟု သိသွားပါက ရောင်းချနိုင်မည့် နည်းလမ်းများကို ချက်ချင်း ကြံစည်တော့မည် ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်။ သားရဲအသား ရောင်းချသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကိုသာမက မုဆိုးများ၏ အာရုံစိုက်မှုကိုပါ ဖိတ်ခေါ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

သူတို့သည် အရင်းအမြစ်ကို မေးခွန်းထုတ်လာကြမည် ဖြစ်ပြီး ဟန်ယုကိုပင် ဒုက္ခပေးလာနိုင်သည်။ သားရဲအသား ရောင်းချခြင်းသည် လမ်းဘေးတွင် ဆိုင်ခင်းရောင်းသကဲ့သို့ မလွယ်ကူပေ။

ဦးစွာပထမ အာဏာပိုင်များထံမှ ခွန်ခပေးဆောင်ရမည် ဖြစ်ပြီး အာဏာပိုင်များက အသား၏ အရင်းအမြစ်ကို စစ်ဆေးကာ လိုအပ်သော အခွန်များကို ကောက်ခံမည် ဖြစ်၏။ ဟန်ယု အနေဖြင့် ထိုမျှ များပြားသော စာရွက်စာတမ်း ကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမည် မဟုတ်ပေ။

'ငါ့အစီအစဉ်က မြို့ထဲမှာပဲ ဆက်နေဖို့ ဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါက ဂိုဏ်းဝင်ချင်တာလေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စွန့်လွှတ်ခဲ့ရမယ့် ကိစ္စတစ်ခုအတွက်နဲ့ အလုပ်အများကြီး မလုပ်ချင်ဘူး...' ဟန်ယု တွေးတောလိုက်သည်။

သူ အတွေးနက်နေစဉ် သူငယ်ချင်းများက သူ့ကို လှမ်းခေါ်နေကြ၏။

"ဟန်ယု... ဟေ့ကောင် ဟန်ယု..." ဝတုတ်နှင့် တန်ဟူတို့ အော်ခေါ်လိုက်ကြသည်။

"ဟေ..." ဟန်ယု အတွေးထဲမှ လန့်နိုးလာပြီး သူတို့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ဘာလဲ..."

"နှင်းဆီမြစ်နန်းတော်က ကောင်မလေးချောချောလေးတွေ အကြောင်း တွေးနေတာလား..." ဝတုတ်က မျက်ခုံးပင့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဈာန်ဝင်နေတာ တော်တော်ကြာပြီ..."

"ဘာ... မဟုတ်ပါဘူး..." ဟန်ယု ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်၏။

"သေချာပါတယ်ကွာ..." တန်ဟူက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကြည့်ပါဦး... သူ့မျက်နှာ ရဲနေပြီ..."

"မရဲပါဘူး..." ဟန်ယု ခေါင်းကို အတင်း ခါလိုက်၏။

"ပိုက်ဆံကလွဲရင် မင်းကို ဘယ်အရာက အာရုံလွဲသွားစေနိုင်မှာမို့လို့လဲ..." တန်ဟူက မေးလိုက်သည်။

"ကဲပါ... ဒါလေး ပြီးအောင် ရေလိုက်ကြစို့..."

"အေး... ငါ စောစော ပြန်မှ ရမယ်... အဖေက အမှိုက်ပုံကြီး သယ်လာလို့ ငါ ခွဲပေးရဦးမယ်..." ဝတုတ်က လုပ်ရမည့် အလုပ်ကို တွေးရင်း ညည်းညူလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ..." ဟန်ယု သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အလုပ်အမြန် လက်စသတ်ချင်နေသည်။

သူတို့၏ ဝေစုများကို ခွဲဝေပြီးနောက် သူသည် နေ့စဉ် 'ပို့ဆောင်မှု' နှင့် အဖိုးအခ ရယူရန် အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

အရက်ဆိုင်အနီးသို့ ရောက်သောအခါ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။

'အင်း... ဒီနေ့တော့ သူ့အတွက် ပိုကောင်းတာလေး ဝယ်သွားပေးရင် ကောင်းမလား...' ဟန်ယု စဉ်းစားလိုက်၏။

'အရင်လောက် ပိုက်ဆံမရပေမဲ့ သားရဲအသားဖိုး မကုန်တော့ဘူးဆိုတော့ အဆင်ပြေပါတယ်လေ...'

လွန်ခဲ့သော အကြိမ်က သူသည် ဈေးအပေါဆုံး ဝိုင်ကို ဝယ်သွားပေးခဲ့ပြီး ၎င်းသည် လူသားများ သောက်သုံးရန်ထက် သုတ်ဆေး ဖျက်ဆေးနှင့် ပိုတူပေသည်။

နာရီဝက်ခန့်ကြာအောင် စဉ်းစားခန်းဖွင့်ပြီးနောက် ဟန်ယုသည် ရက်ရောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ဒုတိယဈေးအပေါဆုံး ဝိုင်ကို ဝယ်ယူလိုက်၏။

"ငါ တော်တော် သဘောကောင်းတာပဲ..."

ဟန်ယုသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူစွာ ပြောရင်း ပြုံးဖြီးဖြီး ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ဆိုင်မှ ထွက်ခွာလာစဉ် အနီးနားရှိ ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အနံ့များ သူ့နှာခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာ၏။

"နေဦး... ဒါက ပိုကောင်းတဲ့ ဝယ်ယူမှု ဖြစ်နိုင်တယ်..." ဟန်ယု မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။ 'ငါပါ စားလို့ ရတာကိုး...'

ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် သားရဲအသားကို ပြုတ်၍ဖြစ်စေ၊ မီးဖိုပေါ်တွင် ကင်၍ဖြစ်စေ ဆားနှင့် ငရုတ်ကောင်းမှုန့်လောက်သာ ထည့်ပြီး စားလေ့ရှိ၏။ သို့သော် ယခု သူ၌ ငွေရှိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဇိမ်ခံနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဆိုင်ရှင်... ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် စုံတွဲ တစ်စုံ ပေးပါ..." ဟန်ယုသည် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ကြေညာလိုက်၏။

"အော်... တစ်စုံလုံး ယူမှာလား..." ဆိုင်ရှင်က မယုံကြည်နိုင်စွာ မျက်ခုံးပင့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ ဟန်ယုကဲ့သို့ စုတ်ပြတ်နေသူ တစ်ဦးက ဇိမ်ခံပစ္စည်းများ လာရောက်ဝယ်ယူသည်မှာ နေ့တိုင်း ကြုံရသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

"ဟုတ်တယ်..." ဟန်ယု ခေါင်းညိတ်ရင်း ရင်ကော့လိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ငွေပြား သုံးပြား ကျတယ်..."

ဆိုင်ရှင်က ဟန်ယု ပြန်လှည့်ထွက်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ရင်း ဈေးပြောလိုက်သည်။

ချွင်...။

ဟန်ယုသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ငွေထုတ်ပေးလိုက်သဖြင့် ဆိုင်ရှင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ ဟန်ယုသည် အမွှေးအကြိုင်ထုပ်ကို ဆွဲယူပြီး ရတနာသိုက်ကို ပိုက်ထားသော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်၍ အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

ဆိုင်ရှင်သည် ထွက်ခွာသွားသော ဟန်ယုကို ကြည့်ရင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

"ကမ္ဘာကြီး ဘာဖြစ်ကုန်တာလဲ... တောင်းရမ်းစားသောက်သူတွေတောင် သူဌေးမင်းတွေလို ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေ ဝယ်နေကြပါလား..."

ဟန်ယုသည် သူ ဖန်တီးခဲ့သော ဘဝဖြစ်တည်မှုဆိုင်ရာ ပြဿနာကို လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ သူ့စခန်းချရာနေရာသို့ အမြန် ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် အမွှေးအကြိုင်များကို နှစ်ပုံတစ်ပုံ သေချာ ခွဲလိုက်၏။

'အကုန် ယူသွားလို့ မဖြစ်ဘူး... တော်ကြာ သရဲမျက်နှာရှင်က ငါ့မှာ ပိုက်ဆံ အများကြီး ရှိတယ် ထင်သွားဦးမယ်...' ဟန်ယုက သတိထား၍ တွေးလိုက်သည်။

ထိုကိစ္စ ပြီးသောအခါ သူသည် ကျန်ရှိနေသော သားရဲအသားများကို ကောက်ယူလိုက်၏။

'ဒါတွေပါ ယူသွားပြီး ထိုလူကို ကျွေးလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်... အမွှေးအကြိုင်တွေနဲ့ အသားလတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ချက်စားကြတာပေါ့...' ဟန်ယု တွက်ချက်လိုက်သည်။ 'ဒီမှာ ဒီအတိုင်း အခြောက်ခံထားတာထက် စာရင် ပိုကောင်းပါတယ်...'

အမွှေးအကြိုင်များဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားသော အသားလတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဆိုသည့် ဇိမ်ခံပစ္စည်းကို သူ လျစ်လျူမရှုနိုင်ပေ။

သူ့နေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။

"နေဦး... မေ့တော့မလို့..." ဟန်ယု ပြန်လှည့်ပြီး သူ့စခန်းထောင့်ရှိ အမှိုက်ပုံကို မွှေနှောက်လိုက်သည်။

တစ်မိနစ်ခန့် ကြိုးစားပမ်းစား တူးဆွပြီးနောက် သစ်သားချောင်းဟောင်း တစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ တစ်ချိန်က လှံတစ်ချောင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးပုံရသော်လည်း ထိပ်ဖျားမှာ ကျိုးပဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ခြင်းတောင်း တစ်လုံးကိုလည်း ဆွဲယူလိုက်သေး၏။

"အနည်းဆုံးတော့ ဒီတစ်ခါ စောင့်ကြပ်ရှန်ကို ပြောဖို့ ဆင်ခြေ ရတာပေါ့..." ဟန်ယု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် မြို့စောင့်များကို ဖြတ်ကျော်တိုင်း ယုံတမ်းစကား အသစ်တစ်ခုဖြင့် အမြဲ လှည့်ဖြားခဲ့ရပြီး တစ်ကြိမ်ထက်တစ်ကြိမ် ပို၍ ရယ်စရာ ကောင်းလာသည်။ ဤအတိုင်း ဆက်သွားပါက ယုံကြည်လက်ခံနိုင်လောက်သော လိမ်ညာမှုများ ကုန်သွားပြီး "ကျွန်တော်က ကြင်နာတတ်တဲ့ သရဲတစ်ကောင်ကို အစာသွားပို့ဖို့ နတ်ဘုရားရဲ့ စေခိုင်းချက်နဲ့ သွားတာပါ" ဟု ပြောမိမလားပင် စိုးရိမ်လာရ၏။

'သူတို့ ဘယ်လိုမှ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး...' သူ တွေးလိုက်သည်။ 'ငါတောင် မယုံဘူး...'