သားရဲတွေ များလိုက်တာ

ဤသို့ဖြင့် 'ကုန်သည်' အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားသော ဟန်ယုသည် သူ၏ တန်ဖိုးရှိသော အမွှေးအကြိုင်အိတ်ကို လွယ်လျက် သရဲမျက်နှာရှင်ထံသို့ နောက်ထပ် 'စီးပွားရေး ခရီးစဉ်' တစ်ခု ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အဖမ်းမခံရရန် မျှော်လင့်ရင်းဖြင့်ပင်။

သို့သော် မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ နေ့စဉ်တာဝန်များကို ကြိုးစားပမ်းစား ထမ်းဆောင်နေသော စောင့်ကြပ်ရှန်နှင့် ချက်ချင်း တိုးလေတော့သည်။

"မင်္ဂလာ နေ့လယ်ခင်းပါ စောင့်ကြပ်ရှန်..." ဟန်ယုသည် အပြစ်ကင်းစင်သော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ အကောင်းဆုံး ဟန်ဆောင်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"ငါးထပ်ဖမ်းမလို့လား..." အစောင့်က ဟန်ယု ပခုံးပေါ်တွင် လွယ်ထားသော ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ဒီနေ့ ပိုဖမ်းချင်လို့လေ... ပိုငွေရအောင် တစ်ချို့ကို ရောင်းရင်လည်း ရောင်းရမှာ..." ဟန်ယုသည် ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကိုင်နေသော စွန့်ဦးတီထွင် လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ ယုံကြည်ချက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... မင်း ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ပြီး ရိုးရိုးသားသား နေသင့်တယ်..." စောင့်ကြပ်ရှန်က သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး နောက်ထပ် မေးခွန်းများ မမေးတော့ဘဲ ဖြတ်သန်းခွင့် ပြုလိုက်သည်။

ဤရာသီဥတုတွင် မြစ်ထဲ၌ ငါးဖမ်းသူ သိပ်မရှိကြပေ။ သာမန်အရပ်သားများအတွက် ရေက အလွန်အေးလွန်းပြီး ကျင့်ကြံသူများနှင့် စစ်သည်တော်များကမူ ငါးမျှားတံ ကိုင်ပြီး ရပ်နေမည့်အစား ငွေရှာရန် ပိုကောင်းသော နည်းလမ်းများ ရှိကြသည်။

စောင့်ကြပ်ရှန်အတွက်မူ အခြေအနေဆိုးရွားနေသည့် ကြားမှ ငါးဖမ်းရန် ကြိုးစားနေသော ဟန်ယု၏ စိတ်ဓာတ်မှာ လေးစားဖွယ် ကောင်းနေလေသည်။

အစောင့်၏ အတွေးများကို မသိသော ဟန်ယုသည် တောအုပ်ဘက်သို့ အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့၏။ လမ်းကြောင်းကို အလွတ်ရနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သရဲမျက်နှာရှင်၏ စခန်းသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

"မစ္စတာသရဲ... ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ပြီ..." သူ ရွှင်လန်းစွာ အော်ပြောလိုက်၏။

ရှုံ့...။

သူ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော အနံ့ဆိုးတစ်ခုက သူ့နှာခေါင်းကို ဝင်ဆောင့်လိုက်သည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... ဒါက သားသတ်ရုံကြီးလား ဘာကြီးလဲ..." ဟန်ယု ပျို့အန်ချင်သွားသဖြင့် ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းကို အင်္ကျီလက်စဖြင့် အုပ်လိုက်ရ၏။

သူ့ရှေ့တွင် သားရဲကောင် အလောင်းပေါင်း ၁၀ လောင်းခန့် ပြန့်ကျဲနေသည်။ ယခင်က တွေ့ဖူးသော သာမန် ဝံပုလွေများနှင့် ဦးချိုပြား သမင် အနည်းငယ်ကို သူ မှတ်မိလိုက်၏။

သို့သော် သူ့မျက်လုံးကို အမှန်တကယ် ဖမ်းစားသွားသည်မှာ အလယ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ကြီးမားလှသည့် ကျားကြီးပင် ဖြစ်သည်။

"ဘုရားရေ... ကျားကြီးက အကြီးကြီးပါလား..." ဟန်ယု ထိတ်လန့်သွားပြီး ယိုင်လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

စစ်သည်တော်များနှင့် ကျင့်ကြံသူများက ကျားများကို သယ်ဆောင်လာသည်ကို သူ မြင်ဖူးသော်လည်း ဤမျှ ကြီးမားသော ကျားမျိုးကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးပေ။ သာမန် ကျားတစ်ကောင်ထက် အနည်းဆုံး နှစ်ဆခန့် ကြီးမားပြီး ၎င်း၏ လက်သည်းများမှာ သဘာဝအတိုင်း ရှိနေသည်ထက် ဓားမြှောင်များနှင့် ပိုတူနေသည်။

သို့သော် တစ်ချိန်က ခမ်းနားထည်ဝါခဲ့သော ထိုသားရဲကြီးသည် ယခုအခါ သေဆုံးနေပြီ ဖြစ်ပြီး သက်မဲ့မျက်လုံးများဖြင့် ကောင်းကင်ကို စိုက်ကြည့်လျက် အေးခဲနေပြီ ဖြစ်၏။

"မစ္စတာသရဲက ဒါတွေအကုန်လုံး ရှာလာတာလား..." ဟန်ယု တံတွေး မျိုချလိုက်သည်။

ထိုလူက အကောင် တစ်ကောင်၊ နှစ်ကောင်... အများဆုံး သုံးကောင်လောက်သာ ယူလာလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့၏။ သို့သော် ဤအခြေအနေမှာ လွန်လွန်းနေသည်။

"ဒါက များလွန်းတယ်... ငါတို့ စားလို့ မကုန်ခင် အသားတွေ ပုပ်ကုန်တော့မှာပဲ..." ဟန်ယု ညည်းတွားလိုက်ပြီး သူ့စိတ်က လက်တွေ့ကျသော ကိစ္စများဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွား၏။

"ဒါတွေကို ချက်ချင်း စီမံပြီး အသားခြောက် လုပ်မှ ရမယ်..." သူ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်ပြီး လုပ်ရမည့် အလုပ်များကို စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အရေးကြီးသော အချက်တစ်ချက်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွား၏။

"နေဦး... မစ္စတာသရဲ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ..." ဟန်ယု သတိထား၍ ဘေးဘီဝဲယာ ကြည့်လိုက်သည်။ "သူ နောက်ထပ် သွားရှာနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

ပုံမှန်အားဖြင့် ဆိုလျှင် သူ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ အလကားရသော အသားက အလကားရသော အသားပင် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက အားလုံး အလဟဿ ဖြစ်ကုန်ပေလိမ့်မည်။

သူတို့၌ ဤမျှ များပြားသော ပမာဏကို တပြိုင်နက် သိမ်းဆည်းနိုင်သည့် နည်းလမ်းမရှိပေ။

ဟူး...။

ဟန်ယု သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အလုပ်စလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

'သားရဲ အသားခြောက် ရောင်းရတာက ပြဿနာ သိပ်မရှိလောက်ပါဘူးနော်...' သူ တွေးရင်း ဓားကို ဆွဲထုတ်၍ အလုပ်စလိုက်၏။

သားရဲအသား အစိမ်း ရောင်းချရန်အတွက် ဥပဒေကြောင်းအရ အရှုပ်အထွေးများ လိုအပ်သည်။ တရားဝင်လိုင်စင်များ၊ အခွန်များနှင့် ထောက်ပံ့မှုလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ မေးခွန်းများ စသဖြင့်။ သို့သော် အသားခြောက် ဆိုသည်မှာ လမ်းဘေးအစားအစာ ဖြစ်၏။

မည်သူမျှ ၎င်း၏ ဇာစ်မြစ်ကို အများကြီး မေးခွန်းထုတ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

'တန်ဟူနဲ့ ဝတုတ်တို့က သံသယ မဖြစ်အောင် နည်းနည်းစီ ခွဲရောင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို သိလောက်မှာပါ...' သူ တွေးတောလိုက်သည်။ သူတို့အနေဖြင့် ကျားတစ်ကောင်စာ အသားခြောက် အားလုံးကို ရုတ်တရက် ထုတ်မရောင်းသရွေ့ အဆင်ပြေနိုင်ပေသည်။

စစ်ပွဲ ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ အသား ထောက်ပံ့မှု လမ်းကြောင်းများ ပြတ်တောက်နေသဖြင့် သာမန် အရပ်သားများအတွက် အသားဟင်း စားနိုင်ရန် ခက်ခဲလာသည်။

လူအများစုမှာ ရိက္ခာအတွက် အသားခြောက်ကို အားထားနေရသော်လည်း ၎င်းကပင် ရှားပါးလာပြီ ဖြစ်၏။

'ဒါက ငါတို့ ဝင်တိုးလို့ရမယ့် ဈေးကွက် ဖြစ်နိုင်တယ်...' အကျိုးအမြတ် ရနိုင်မည့် အလားအလာများကို တွေးရင်း ဟန်ယု မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။

ဗြိ... ဗြိ... ဗြိ...။

ငွေပြားများ ကခုန်နေသည်ကို မြင်ယောင်ရင်း ဟန်ယုသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် သားရဲများကို အရေခွံ ဆုတ်လိုက်သည်။

ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် တေးသွားတစ်ပုဒ်ကိုပင် ညည်းဆိုလိုက်သေး၏။ ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်လာပါက သူသည် သွေးများနှင့် အူများအကြား ရောက်နေသည်ဟု မထင်ဘဲ စားသောက်ပွဲကြီး တစ်ခုအတွက် ပြင်ဆင်နေသည်ဟု ထင်မှတ်သွားနိုင်ပေသည်။

အချိန်ကုန်လွန်သွားပြီး ဟန်ယုမှာ အလုပ်ထဲတွင် စိတ်နှစ်ထားသဖြင့် ခြေသံများ နီးကပ်လာသည်ကို သတိမပြုမိလိုက်ပေ။

ကျွီ...။

သစ်ကိုင်းခြောက် ကျိုးသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူ လန့်ဖျပ်သွားသည်။

'ဒီတစ်ခါတော့ ငါ မခံဘူးကွ...' ဟန်ယု အောင်နိုင်သူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ တွေးလိုက်၏။ ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်နှင့် မတူဘဲ သူ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။ သူ လျင်မြန်စွာ လှည့်လိုက်ပြီး ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ခုန်ထလိုက်သည်။

"ဟား..."

သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသူမှာ သရဲမျက်နှာရှင်မှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ပေ။ ထိုလူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် နောက်ထပ် အလောင်းကောင် တစ်လောင်း ပါလာသေး၏။

သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြသည်။ သရဲမျက်နှာရှင်၏ မျက်နှာထားမှာ ထုံးစံအတိုင်း ဗလာသက်သက် ဖြစ်နေ၏။

ဟန်ယုမှာမူ လူအများရှေ့တွင် အရူးလုပ်မိသွားသူ တစ်ဦး၏ မျက်နှာထား ဖြစ်နေလေသည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..." သရဲမျက်နှာရှင်က မျက်နှာသေဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အာ... အသား ခုတ်ထစ်နေတာ..." ဟန်ယုက သိက္ခာပြန်ဆယ်ရန် ကြိုးစားရင်း ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..." သရဲမျက်နှာရှင်က အလောင်းကောင်ကို အသားပုံပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ပစ်ချလိုက်၏။

"ဒါပါ လုပ်လိုက်..."

ဟန်ယု ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။

"နေဦး... ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ဒါတွေအကုန် မလုပ်နိုင်ဘူး... ကူညီပါဦး..." သူ သွေးပေနေသော လက်များကို ဝှေ့ယမ်း၍ တောင်းပန်လိုက်၏။

"မကူနိုင်ဘူး..."

ငြင်းဆိုမှုမှာ ချက်ချင်းပင်၊ အေးစက်ပြီး ပြတ်သားလှသည်။

"လုပ်ပါဗျာ... မဟုတ်ရင် ကြာလိမ့်မယ်... ကျွန်တော် လေ့ကျင့်လို့ ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..." ဟန်ယု အခြားနည်းလမ်း တစ်ခုဖြင့် ကြိုးစားကြည့်လိုက်၏။

"ငါ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး... မြန်မြန်သာ လုပ်..."

သရဲမျက်နှာရှင်မှာ တုပ်တုပ်မျှ မလှုပ်ပေ။

ဟန်ယု မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ကောင်းပြီ... အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် ပြောလို့မရရင် သူ့ရဲ့ အန္တိမလက်နက် ဖြစ်သော လာဘ်ထိုးခြင်းကို သုံးရတော့မည်။

"ဒါပေမဲ့လေ..." ဟန်ယုက ပြဇာတ်ဆန်ဆန် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ခင်ဗျားအတွက် ချက်ပေးဖို့လည်း အချိန်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

သရဲမျက်နှာရှင်၏ လက်ချောင်းများ လှုပ်ရှားသွားသည်။

ဟန်ယု ကျိတ်ပြုံးလိုက်၏။ သူ ငါးစာဟပ်ပြီ။

"ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော် အမွှေးအကြိုင်တွေတောင် ဝယ်လာတာ... မြင်ယောင်ကြည့်ပါဦး... လတ်ဆတ်ပြီး အရည်ရွှမ်းတဲ့ သားရဲအသားကို မွှေးပျံ့တဲ့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေနဲ့ သေချာ ချက်ထားရင်..."

ဟန်ယုက စကားကို တမင်ရပ်ထားလိုက်ပြီး သရဲမျက်နှာရှင်၏ စိတ်ကူးဉာဏ်ကို အလုပ်ပေးလိုက်တော့သည်။