အမှတ်အသားပြားနှင့် အသားခြောက်အများအပြား

တောက်ပနေသော ငွေပြားပုံကို အစွမ်းကုန် လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး... (အမှန်တကယ် ပြောရလျှင် ငွေကြေးကို မျက်ကွယ်ပြုနိုင်ရန် သူတော်စင် တစ်ပါး၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားမျိုး လိုအပ်ပါသည်)... ဟန်ယုက သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသော အမှတ်အသားပြားကို အာရုံစိုက်လိုက်၏။ ၎င်းက ပို၍ အရေးကြီးသော အရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ ဤကဲ့သို့သော အမှတ်အသားပြားများကို ယခင်က မြင်ဖူးသည်။ အများအားဖြင့် မြို့စောင့်များ၊ ကုန်သည်များ၊ သူကောင်းမျိုးနွယ်များနှင့် သူတို့ ဘယ်လောက် အရေးပါကြောင်း ကမ္ဘာကြီးကို သတိပေးချင်နေသည့် မာနကြီးသော ကျင့်ကြံသူတချို့၏ ခါးပတ်များတွင် ချိတ်ဆွဲထားလေ့ ရှိကြ၏။

အမှတ်အသားပြား၏ ဒီဇိုင်းမှာ ပိုင်ရှင်၏ အဆင့်အတန်းနှင့် သူတို့ ပါဝင်သည့် အဖွဲ့အစည်းပေါ် မူတည်၍ ကွဲပြားလေ့ ရှိသည်... အခြေခံအားဖြင့် ပြောရလျှင် ကိုယ်ပိုင် အမှတ်အသား တံဆိပ်တစ်ခုပင်။

"ဒါက... ထူးခြားတယ်..."

ဟန်ယုက အမှတ်အသားပြားပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော ပုံရိပ်ကို စစ်ဆေးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

လက်ဖဝါးရာ တစ်ခု၏ ဘောင်ခတ်ထားမှု အတွင်း၌ အစွယ်များ ဖြီးထားသော ကြမ်းတမ်းသည့် မျောက်ဝံတစ်ကောင်ပုံကို ဖော်ပြထား၏။

၎င်းက သူ အသိအမှတ်ပြုထားသည့် အရာတစ်ခု မဟုတ်သဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

"ဟူး... မြို့စောင့်၊ စစ်သား၊ ဒါမှမဟုတ် ဂိုဏ်းသား တစ်ယောက်ဆီက မဟုတ်ဘူးပဲ... ဖြစ်နိုင်တာက လမ်းဘေး ဓားပြအဖွဲ့ တစ်ခုခုက ဖြစ်မယ်..." ဟန်ယု တွေးတော ဆင်ခြင်လိုက်၏။

ဓားပြများကသာ သူတို့၏ အမှတ်အသားအတွက် ဤမျှ အဓိပ္ပာယ်မရှိ ရန်လိုသော ပုံစံမျိုးကို ရွေးချယ်ကြလိမ့်မည်။ ကျင့်ကြံသူများက အနည်းဆုံးတော့ ဆန်းကြယ်ပြီး လေးနက်ဟန် ပေါက်အောင် ဟန်ဆောင်တတ်ကြသည်။

'ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ လူသိများတဲ့ ဓားပြအဖွဲ့ မရှိဘူး... ဆိုတော့ ဒီလူက အဝေးတစ်နေရာက လာတာ ဖြစ်ရမယ်... ဆိုလိုတာက သူ့နောက်ကို ပြဿနာ လိုက်လာစရာ အကြောင်း မရှိဘူး... ဟုတ်တယ်မလား...'

ဟန်ယုက အကောင်းမြင်ဝါဒသည် အကောင်းဆုံး မူဝါဒ ဖြစ်ကြောင်း လက်ခံလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

ယခု မနှစ်မြို့စရာ အကောင်းဆုံး အပိုင်းသို့ ရောက်လာပြီ ဖြစ်၏။

"သောက်ကျိုးနည်း... ဒါကို ရှင်းရတာ တော်တော် လက်ဝင်မှာပဲ..."

ဟန်ယုက ကံဆိုးရှာသော ဓားပြ၏ ထင်ရှားလွန်းနေသော အကြွင်းအကျန်များကို ကြည့်၍ ညည်းတွားလိုက်သည်။

"သစ်ပင်တွေပေါ်က သွေးတွေကို ငါ လိုက်ဆေးနေလို့မှ မရတာ... ပြီးတော့ အူတွေ... အား... အဲဒါတွေကို ကြည့်တောင် မကြည့်ချင်ဘူး..." သူ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ရှိတာတွေကို မြေမြှုပ်ပစ်ပြီး ကျန်တဲ့ကိစ္စကို သဘာဝတရား လက်ထဲပဲ အပ်လိုက်တော့မယ်..."

မြေတူးရွင်း ကောင်းကောင်းမရှိသဖြင့် တုတ်ချောင်း ခိုင်ခိုင်တစ်ချောင်းကို အသုံးပြု၍ တူးဆွလိုက်သည်။ ကံကောင်းစွာပင် မြေသားက ပျော့ပြောင်းနေသဖြင့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ပိုမို လွယ်ကူသွား၏။

'ဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာဆိုရင် မြန်မြန်ပဲ ဆွေးမြည့်သွားသင့်တယ် မလား...' ဟန်ယု မျှော်လင့်တကြီး တွေးလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ကျန်တဲ့ သက်သေတွေကို သားရဲတွေနဲ့ ပိုးမွှားတွေက ရှင်းပေးသွားလိမ့်မယ်..."

မိနစ် သုံးဆယ်ခန့် ကြာသောအခါ လက်များတွင် မြေကြီးများ ပေကျံလျက်၊ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ရွံရှာမှု အနည်းငယ် ကျန်ရှိလျက်ဖြင့် ဟန်ယုက ဤဆိုးရွားသော တာဝန်ကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး သရဲမျက်နှာရှင် ရှိရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အံ့သြစရာ ကောင်းသည်မှာ ထိုလူက အလောင်းကောင် အများစုကို ခုတ်ထစ် ဖျက်ဆီးပြီးနေပြီ ဖြစ်၏။ ကျားကြီး၏ အလောင်းကောင် တစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။

"ဟာ... ခင်ဗျား ပြီးတောင် ပြီးနေပြီလား..."

ထိုမျှ မြန်ဆန်သော စွမ်းရည်ကို မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် ဟန်ယု နှုတ်မှ လွှတ်ခနဲ ထွက်သွားသည်။ 'သူ တကယ် စိတ်ပါလက်ပါ လုပ်ရင် လုပ်နိုင်သားပဲ...'

"ငါက မင်းလို နှေးကွေးမနေဘူး..." သရဲမျက်နှာရှင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။

"ပြီးတော့ ခင်ဗျား လုပ်ထားတဲ့ အရှုပ်ထုပ်ကို ကျွန်တော် လိုက်ရှင်းပေးစရာ မလိုသင့်ဘူး..." ဟန်ယုက ပြန်ပက်လိုက်သည်။ "ကံကောင်းလို့ ခင်ဗျား သတ်လိုက်တဲ့လူက လမ်းဘေး ဓားပြတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာ..."

"မင်း ဘယ်လို လုပ်ပြီး သိလဲ..." သရဲမျက်နှာရှင်က မေးလိုက်ပြီး သူ့အလုပ်သူ ဆက်လုပ်နေ၏။

"ခင်ဗျား သူ့အိတ်ကပ်တွေ၊ လွယ်အိတ်တွေကို မစစ်ဆေးခဲ့ဘူးလား..." ဟန်ယုက သူ့ရှေ့တွင် အမှတ်အသားပြားကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

သေချာသည်မှာ ငွေပြားများကတော့ လုံခြုံစွာ ဖုံးကွယ်ထားပြီး ဖြစ်၏... ထိုအရာများကို ဝေမျှပေးစရာ အကြောင်း လုံးဝ မရှိပေ။

သရဲမျက်နှာရှင်က အမှတ်အသားပြားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်ဆုံးသွားသည်။

"ဟွန့်... သာမန် အမှတ်အသားပြား တစ်ခုပဲကို..."

ဟန်ယု မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်၏။ "ဒီတစ်ခါ ခင်ဗျား ကံကောင်းသွားတာ... တကယ်လို့ ဂိုဏ်းသား တစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..." သူက ထိုလူ၏ မဆင်မခြင် နိုင်ထက်စီးနင်း အပြုအမူကို သတိပေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ "လူတွေကို ဒီတိုင်း လိုက်မသတ်နဲ့... အရေးကြီးတဲ့ သူတစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်..."

"သူတို့ ငါ့ကို အရင် လာမစသရွေ့ပေါ့..." ထိုလူက နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ကျားသားရေကို သစ်သီးတစ်လုံး အခွံခွာသကဲ့သို့ ချောမွေ့စွာ ဆွဲခွာလိုက်သည်။

ဟန်ယု သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့အဖော်၏ လူသတ်မှုအပေါ် ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားမှုကို လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။ သူက အသားများကို အမျှင်လိုက် လှီးဖြတ်ကာ တာရှည်ခံအောင် ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

"ကျွန်တော့်မှာ သေချာ နှပ်ထားဖို့ ဆား အလုံအလောက် မရှိဘူး... ဒါကြောင့် ကြပ်တိုက်လိုက်ရလိမ့်မယ်..." သူက မီးမွှေးနေရင်း သရဲမျက်နှာရှင်ကို အသိပေးလိုက်သည်။

"အဲဒါဆို လုပ်ရင်းနဲ့ အသားပါ ချက်လိုက်..." ထိုလူက အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ..." ဟန်ယု ညည်းတွားလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ပြောလို့တော့ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်လည်း ဗိုက်ဆာနေလို့..."

အသားပေါ်သို့ သူ အသစ်ဝယ်လာသော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ ဖြူးလိုက်ပြီး ကင်လိုက်၏။ မကြာမီတွင် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်လာသည်။ သရဲမျက်နှာရှင်၏ ဗိုက်ထဲမှ အသံကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းလာ၏။ ဟန်ယု ပြုံးလိုက်သည်။

'သရဲအဘိုးကြီးတွေလည်း ဗိုက်ဆာတတ်တာပဲ...'

ထိုအသံကြောင့် ကိုယ်တိုင် သတိထားမိသွားပုံရသော သရဲမျက်နှာရှင်က ဟန်ယု ဝယ်လာသည့် ဝိုင်ပုလင်းကို ဆွဲယူပြီး အဖုံးဖွင့်လိုက်၏။

"ဟေး... တစ်ခါတည်း အကုန် မမော့နဲ့လေ..." ဟန်ယု အော်ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးရဦးမယ်ဆိုတာ သတိရဦး..."

သရဲမျက်နှာရှင်က ကြီးမားသော ငုံ့မော့ခြင်း အနည်းငယ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် မလိုလားစွာဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း သူ့မျက်နှာမှာ နီမြန်းစ ပြုနေပြီ ဖြစ်၏။

ဟန်ယု မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ 'ခဏနေဦး... သူ မူးတာ မြန်လွန်းနေတယ် မဟုတ်ဘူးလား... သူ့အရွယ်အစား၊ သူ့ခွန်အားနဲ့ဆို အနည်းဆုံး ပုလင်းငါးလုံးလောက် သောက်နိုင်ရမှာလေ...'

သူ ပုလင်းကို မျက်လုံးကျဉ်း၍ ကြည့်လိုက်၏။ သူ မသိလိုက်ဘဲ အလွန် ပြင်းသော အရက်ကို ဝယ်မိလိုက်ခြင်းလော... နောက်မှ စမ်းသောက်ကြည့်ရပေမည်။

ထိုအချိန်တွင် အသားက ကျက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ရပြီ..." ဟန်ယုက သွားရည်ကျလုနီးပါး အခြေအနေဖြင့် ကြေညာလိုက်၏။

သူ အသားတစ်တုံးကို လှမ်းယူရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သရဲမျက်နှာရှင်က ကျားပေါင်တစ်ချောင်းလုံးကို ဆွဲယူသွားသည်။

"ဟေး... အဲဒါ ကျွန်တော့်ဟာ..."

ဟန်ယု ကန့်ကွက်လိုက်ပြီး ထိုလူ နောက်ထပ် ခိုးမယူနိုင်မီ သူ့ဝေစုသူ အမြန် ဆွဲယူလိုက်ရ၏။

ဝါး... ဝါး... ဝါး...

"ဒါက... တော်တော်... ကောင်းတာပဲ..."

ဟန်ယု တစ်လုပ်ပြီး တစ်လုပ် စားရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ဒီလောက် ဟင်းချက်ကောင်းမှန်း မသိခဲ့ဘူး... စားသောက်ဆိုင် ဖွင့်သင့်တယ်... ကျင့်ကြံသူ လုပ်ဖို့တောင် မလိုတော့ဘူး... နာမည်ကြီး စားဖိုမှူး လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာလို့ရတာပဲ..."

သရဲမျက်နှာရှင်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ဝါးနေရင်း သူ့နည်းသူ့ဟန်ဖြင့် သဘောတူပုံ ရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ အစားမရပ်သွားပေ။

သို့သော်လည်း ဟန်ယု နောက်ဆုံးတစ်လုပ်ကို မျိုချလိုက်သည်နှင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွား၏။ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုက သူ့ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ဟုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လေ့ကျင့်မှ ရတော့မယ်..."

ဟန်ယု ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မတ်တပ် ထရပ်လိုက်၏။

နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လက်သီး သိုင်းကွက်များကို ဆက်တိုက် ထုတ်သုံးလိုက်ကာ ပိုလျှံနေသော စွမ်းအင်များ သူ့ကို လွှမ်းမိုးမသွားမီ လမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်ရသည်။

ယခုအခါ အနည်းငယ် မူးနေပြီဖြစ်သော သရဲမျက်နှာရှင်က သူ့ကို ခဏမျှ ကြည့်နေပြီးနောက် နောက်သို့ မှီချလိုက်ကာ ဝိုင်တစ်ငုံ ထပ်သောက်လိုက်၏။

"ကောင်လေးက စိတ်အားထက်သန်မှုတော့ ရှိသားပဲ... အဲဒါတော့ အသိအမှတ်ပြုရမယ်..." သူ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် သူတို့၏ ထူးဆန်းသော စခန်းချနေရာလေး၌ ငြိမ်းချမ်းသော စည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏... မူးနေသော သရဲတစ်ကောင်၊ စားဖိုမှူးမှ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာသော စိတ်အားထက်သန်လွန်းသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့် ကျားသားခြောက် အများအပြား။

မိနစ်အနည်းငယ် နားပြီးနောက် ဟန်ယုက ပြန်လည် လေ့ကျင့်လိုက်ပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အကြံဉာဏ်များ ပေးနေသည့် မူးနေသော လူ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်၌ ဖြစ်သည်။