မူးနေသော လူတစ်ယောက်၏ စကားများနှင့် ကျိန်စာသင့် ရတနာ

မိနစ် အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ဟန်ယု လေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီး စွမ်းအင်များက သူ့ကြွက်သားများ အတွင်းသို့ ချောမွေ့စွာ စီးဆင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူသည် ယခုအခါ ကြွက်သားများကို သန့်စင်ပေးသည့် ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း နယ်ပယ် အဆင့် ၆ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရလဒ်များက အတော်လေး အလားအလာ ကောင်းလှသည်... ဟန်ယုမှာ ကီလိုဂရမ် တစ်ရာခန့် လေးသော ကျောက်တုံးကြီးကို အလွယ်တကူ မနိုင်သကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်နေပြီး သူ့ခွန်အားအသစ်ကို စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဟီး... ယာ..."

ဟန်ယု အားကုန်သုံး၍ လဲကျနေသော သစ်ပင်ကြီး၏ ပင်စည်ကို မရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

သူ တစ်လက်မခန့်သာ ကြွအောင် မနိုင်လိုက်ပြီး သူ့လက်မောင်းများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာသဖြင့် ပြန်လွှတ်ချလိုက်ရသည်။

ဘုန်း...

"ကောင်းပြီ... အဲဒီလောက်ကြီး မသန်သေးဘူးပဲ..." ဟန်ယု ဝန်ခံလိုက်ပြီး မောဟိုက်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

"မင်းက ရက်ပိုင်းလေး အတွင်းမှာ သန်မာလာမယ်လို့ ထင်နေတာလား... ဟစ်..." သရဲမျက်နှာရှင်က အာလေးလျှာလေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ ဝိုင်ကြောင့် သူ့လျှာများက လေးလံနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျင့်ကြံသူတွေက အဆင့်တက်သွားရင် ချက်ချင်း သန်မာလာကြတာ မဟုတ်ဘူးလား..." ဟန်ယုက အမောဖြေရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဟား... မင်းက မင်းကိုယ်မင်း ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ပြီလို့ ထင်နေတာလား... ဝေးပါသေးတယ်..." သရဲမျက်နှာရှင်က ဟက်ခနဲ ရယ်မောလိုက်ရာ သူ့အသံကြောင့် ဟန်ယု၏ ကျောရိုးတလျှောက် စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားရ၏။

ဟန်ယု ထိုလူ ရယ်မောသည်ကို ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးချေ... အတော်လေး ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။

'ကျွတ်... သူ့ရယ်သံက သူ့မိန်းမကိုတောင် ကြောက်အောင် ခြောက်နိုင်တဲ့ ဆိုင်ရှင်ကြီးရဲ့ ရယ်သံထက်တောင် ဆိုးနေသေးတယ်...' ဟန်ယု တွေးလိုက်မိ၏။

"မင်း သိလား... ငါတို့ ခေတ်တုန်းကဆိုရင် သီတင်းပတ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ရတာ... အနားယူတာ မရှိဘူး... အရိုက်ခံရတာပဲ ရှိတယ်..." သရဲမျက်နှာရှင်က ယိမ်းထိုးနေရင်း ပြောလိုက်သည်။ "နည်းပြတွေက သိုင်းကွက် မှန်ကန်လာတဲ့အထိ နေ့ရောညပါ ရိုက်နှက်ကြတာ... အဲဒီတော့မှ အဆာပြေဆေးလုံး တစ်လုံး ရတာ..."

ဟန်ယု အတွက်တော့ ထိုအရာက လေ့ကျင့်မှုနှင့် မတူဘဲ အစွန်းရောက် နှိပ်စက်မှု တစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။

'သူ တကယ် မူး မြန်တာပဲ... ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ စကားပြောလာတယ်... ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်တုန်းကဆို တန်းပြီး မေ့လဲသွားတာ...' ဟန်ယုက ယိမ်းထိုးနေသော ထိုလူကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်၏။

သို့သော်လည်း ဒါက အစပျိုးမှု တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ မသိခဲ့ပေ။

သရဲမျက်နှာရှင်က တစ်ခုထက် တစ်ခု ပို၍ ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိသော ဇာတ်လမ်းများကို စတင် ပြောဆိုလာသည်။ ဟန်ယုမှာ အရက်ဆိုင်များတွင် မူးသမားများကို လုံလောက်စွာ တွေ့ဖူးထားသဖြင့် ထိုကဲ့သို့ ဇာတ်လမ်းများကို ငြင်းခုံခြင်းက အခြေအနေကို ပိုဆိုးစေလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း သိထား၏။ ထို့ကြောင့် နားထောင်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ နယ်စွန်နယ်ဖျား အဝေးတစ်နေရာကို သွားပြီး နက်ပြာရောင် လက်သည်းရှင် နဂါးဘုရင်ကို လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခဲ့ကြတယ်... သူက အရမ်း သန်မာလွန်းလို့ ငါ လှံတစ်ချက်တည်းနဲ့ အဆုံးမစီရင်ခင် ငါတို့ဘက်က ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ငါးသိန်းလောက်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်..."

ထိုလူက ကြွားလုံးထုတ်လိုက်၏။

ဟန်ယုမှာ မရယ်မိစေရန် သူ့မျက်နှာ ကြွက်သားများကို အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်ထားရသည်။

'ဟုတ်ပါပြီ... ဟုတ်ပါပြီ... နောက်ကျရင် ခင်ဗျား လက်သီးနဲ့ထိုးပြီး လကမ္ဘာကို အပေါက်ဖောက်ခဲ့တယ်လို့ ပြောဦးမှာမလား...'

သို့သော်လည်း သူ့မျက်နှာထားက သူ့မယုံကြည်မှုကို ဖော်ပြနေပုံ ရသည်... သရဲမျက်နှာရှင်၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွား၏။

"မင်း... မင်း ငါ့ကို မယုံဘူး မလား..." ထိုလူက စွပ်စွဲလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

မနည်း ရပ်လိုက်ရ၏။

"ခင်ဗျား ပြောတာတွေက ရယ်စရာ ကောင်းနေတာကိုး..." ဟန်ယုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက ကြီးမြတ်တဲ့ မသသေမျိုး အရှင်တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့တယ် ဆိုတာကို ကျွန်တော်က ယုံမယ် ထင်နေတာလား..." သူ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်၏။

"သာမန် မသေမျိုး ဟုတ်လား... ငါက သောက်ကျိုးနည်း အထွတ်အထိပ် မသေမျိုးဧကရာဇ် ဖြစ်ခဲ့တာကွ..."

သရဲမျက်နှာရှင်က သူ့လက်များကို ဒရာမာဆန်ဆန် မြှောက်လိုက်ရာ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဟန်ယု နှာမှုတ်လိုက်၏။ "ဟုတ်ပါပြီ... ခင်ဗျားသာ အဲဒီလောက် ဒဏ္ဍာရီလာ မသေမျိုး ဖြစ်ခဲ့ရင် အခု ဘာလို့ ရေနစ်ခါနီး သူတောင်းစား ပုံစံ ပေါက်နေရတာလဲ..."

"အဲဒီ သောက်ကျိုးနည်း ကပ်ဘေးသာ မဟုတ်ရင် ငါ အုပ်စိုးနေတုန်းပဲ ရှိဦးမှာ..." သရဲမျက်နှာရှင်က အော်ဟစ်လိုက်၏။

သူ့မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဒေါသနှင့် အရက် ရောနှောမှုကြောင့် နီမြန်းနေသည်။ "ပြီးတော့ အဲဒီ ကောင်စုတ်တွေ... ငါ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ သူတွေ... သူတို့ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ကြတယ်... ငါ အားနည်းနေတဲ့အချိန်မှာ ကျောကို ဓားနဲ့ ထိုးခဲ့ကြတယ်..." သူ့အသံက ဒေါသကြောင့် အက်ကွဲနေ၏။

ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ် ဟန်ယု တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

ထိုလူ၏ အသံထဲမှ နာကျင်မှု... သူ့မျက်နှာပေါ်မှ နာကျည်းမှု... အဲဒါတွေက လုံးဝ လုပ်ဇာတ်ခင်းနေပုံ မရပေ။

'သူ ပြောသလို အတိအကျတော့ ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ဆိုးရွားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တာတော့ သေချာတယ်...' ဟန်ယု တွေးလိုက်မိ၏။ "မသေမျိုး ဧကရာဇ်" ဆိုသည့် အပိုင်းကို သူ လက်မခံသော်လည်း သစ္စာဖောက်ခံရခြင်း... ထိုအပိုင်းက အစစ်အမှန် ဖြစ်ပုံရသည်။

"ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ... အခုတော့ ငါ ဒီရောက်နေပြီ..." ထိုလူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မျက်နှာကို အုပ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဟန်ယု ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် အတော်လေး အရေးကြီးသော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်၏။

"တကယ်လို့ သူတို့ ခင်ဗျားကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တယ်ဆိုရင်... ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ..."

သရဲမျက်နှာရှင်က အလွန် အရေးကြီးသော အရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသကဲ့သို့ ခေါင်းမော့လာသည်။

"ဒီဟာ..."

သူ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့လည်ပင်းမှ ပုလဲဆွဲကြိုးကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်၏။

ဟန်ယု ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ ပုလဲက သာမန် မဟုတ်ဘဲ အလွန်အမင်း သန့်စင်နေ၏။

"ဒီ သောက်ကျိုးနည်း အရာ... ဒါက အရာအားလုံးရဲ့ တရားခံပဲ... ဒါက ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့ဆီက အရာအားလုံးကို ပြန်ယူသွားတယ်..." သရဲမျက်နှာရှင်က အော်ဟစ်လိုက်၏။ "အာ... ငါ ဒါကို မလိုချင်တော့ဘူး..."

သူက ရမ်းကားစွာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ဆွဲကြိုးကို အားကုန် လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

"ဟေး..."

တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာက သူ့ခေါင်းနားမှ ဝဲပျံသွားသဖြင့် ဟန်ယု ခေါင်းငုံ့ ရှောင်လိုက်ရ၏။

ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို စဉ်းစားရန် စက္ကန့်ဝက်ခန့် အချိန်ယူလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူ့ခေါင်းထဲသို့ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာ၏။

အဲဒီဆွဲကြိုးက ဈေးကြီးမယ့်ပုံပဲ...

"သောက်ကျိုးနည်း..."

ဟန်ယုက သစ်ရွက်များနှင့် သစ်ကိုင်းများကြားသို့ ချက်ချင်း ခုန်ဝင်လိုက်ပြီး သဲကြီးမဲကြီး ရှာဖွေလိုက်သည်။ "ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ... ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ..."

ခေတ္တမျှ အပြင်းအထန် ရှာဖွေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သစ်ရွက်ခြောက်ပုံအောက်၌ မထိမခိုက်ဘဲ ရှိနေသော ဆွဲကြိုးကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဟာ... ဒီမှာပဲ..."

ဟန်ယုက ဖုန်များကို ခါလိုက်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ပျက်စီးသွားခြင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးကြည့်ရာ ဖုန်မှုန့်အနည်းငယ် ပေနေသည်မှလွဲ၍ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းမဲ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သရဲမျက်နှာရှင်က သောက်လက်စ အလုပ်ကို ပြန်ဆက်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်ဖွယ်ရာ မူးရူး ရေရွတ်ခြင်းများ ပြုလုပ်နေပြန်သည်။

ဟန်ယုက သူ့လက်ထဲမှ ဆွဲကြိုးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သိချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်လာ၏။

"ဒါဆို... ခင်ဗျား မလိုချင်တော့ဘူးဆိုရင်... ကျွန်တော် ယူထားလို့ ရမလား..." သူက မျက်နှာကို အထိုးခံရမည်ဟု တစ်ဝက်ခန့် မျှော်လင့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ယူသွားလိုက်... အဲဒီ သောက်ကျိုးနည်းအရာက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျိန်စာသင့်နေတာ..." သရဲမျက်နှာရှင်က လက်ကာပြလိုက်၏။ "အဲဒါက မင်းဆီက အရာအားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်လိမ့်မယ်... မင်းရဲ့ စည်းစိမ်၊ မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်း၊ မင်းရဲ့ အသက်..." သူက ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အရာအားလုံးပဲ..."

ဟန်ယု မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။ "နေဦး... ခင်ဗျား ပြောချင်တာက ဒါက ကျိန်စာသင့်နေတယ် ဟုတ်လား..."

"ဒါက... အသက်မသေပုလဲ..." သရဲမျက်နှာရှင်က တိုးညှင်း မောပန်းသော အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သေသွားတဲ့အခါ မင်းအသက်ကို ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ကြိမ်တည်းပဲ..."

ဟန်ယု မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။

"ဒါဆို... အခု အသုံးမဝင်တော့ဘူးပေါ့..."

သူ့ကနဦး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။ သို့သော်လည်း သူ့ခေါင်းထဲသို့ အခြားအတွေးတစ်ခု ဝင်လာ၏။

'တကယ်လို့ ကြည့်ရတာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ပုံ ပေါက်နေရင်... တခြားသူတွေက ဒါကို ငွေအမြောက်အမြား ပေးပြီး ဝယ်ချင်ကြမှာပဲ...'

ဟန်ယု နှုတ်ခမ်းတွန့်၍ ပြုံးလိုက်သည်။

'ဟင်း... တခြား ငတုံးတစ်ယောက်ယောက်ဆီ ရောင်းလိုက်ရင် ငါ့ပြဿနာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ...'

ကျိန်စာသင့် ပစ္စည်းတစ်ခုက အခြားတစ်ယောက်အတွက် ဆန်းပြားသော ရတနာ ဖြစ်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော... ဟန်ယုက အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အရာများကို ငတုံးများထံ ရောင်းချရာတွင် အလွန် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပေသည်။