လေလံပွဲ အတွေးများ၊ ရှောင်တိမ်းတတ်သော ငါးများနှင့် ကျိန်စာသင့် ရတနာ?

တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ပုလဲကို ရရှိပြီးနောက် ဟန်ယုက ၎င်းကို မည်သို့ အကောင်းဆုံး အသုံးချရမည်ကို လျင်မြန်စွာ စတင် စဉ်းစားလိုက်သည်။

'ဒီတိုင်းကြီး ရောင်းပစ်လိုက်လို့ မဖြစ်ဘူး... ဈေးပေါပေါနဲ့ ပါသွားရင် နှမြောစရာကြီး...' ဟန်ယု သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်၏။

'ဘယ်လိုလုပ်ရင် ဈေးအကောင်းဆုံး ရနိုင်မလဲ... အင်း... လေလံပွဲ... ဟုတ်တယ်... လေလံပွဲပဲ... လူတွေ အဲဒါကို အလုအယက် လိုချင်လာအောင် လုပ်ရမယ်...'

သို့သော်လည်း ပြောသလောက် မလွယ်ကူပေ။

'နေဦး... လေလံပွဲကို ဘယ်လို စီစဉ်ရမလဲ...' ဟန်ယု စဉ်းစားလိုက်၏။

လမ်းပေါ်ထွက်ပြီး လူတွေကို အော်ခေါ်လို့ရတာမျိုး မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့လုပ်လျှင် မလိုလားအပ်သော လူများကိုသာ ဆွဲဆောင်မိလိမ့်မည်... ပိုက်ဆံပေးမည့်အစား သူ့အလောင်းပေါ်ကနေ လုယူသွားမည့် လူစားမျိုးတွေပေါ့...

'ငါ ဒါကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ပြီး အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကို ရှာမှ ဖြစ်မယ်... ဝတုတ်နဲ့ တန်ဟူတို့ကို ဒီကိစ္စ ပြောပြရမယ်...'

ဝတုတ်၏ အဖေက အစအန ပစ္စည်းများအတွက် လေလံပွဲများတွင် မကြာခဏ ပါဝင်လေ့ရှိကြောင်း ဟန်ယု သတိရလိုက်သည်။

ထိုနည်းဖြင့် အဘိုးကြီးက ဝှက်ထားသော ရတနာအချို့ကို ရရှိခဲ့ပြီး အမြတ်တင် ပြန်ရောင်းကာ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး စတင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုထိတိုင် သူက တရားဝင် မဟုတ်သော လေလံပွဲအချို့တွင် ပါဝင်နေဆဲ ဖြစ်၏။ အချို့က သိမ်းဆည်းရမိထားသော ပစ္စည်းများ ပါဝင်ပြီး အချို့ကတော့ "မေးခွန်း မမေးရ" ဆိုသည့် သဘောတူညီချက်မျိုး ပါဝင်သော အရောင်းအဝယ်များ ဖြစ်သည်။

'ဟုတ်ပြီ... ဒါ အကွက်တိပဲ... ပွဲစီစဉ်သူတွေနဲ့ ဘယ်လို ဆက်သွယ်ရမလဲဆိုတာ သူ သိမှာပဲ...' ဟန်ယု တွက်ဆလိုက်၏။

စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ပြီးသည်နှင့် သူ လုပ်ရန် လိုအပ်သည်မှာ ပြန်သွားပြီး သူ့သူငယ်ချင်းများကို ပြောပြရန်သာ ဖြစ်သည်... သတိထားပြီး ပြောရပေမည်။

သူတို့ကို အပြည့်အဝ မယုံကြည်ပေ။ အမှန်တကယ် ပြောရလျှင် ဒရာမာခင်းခွင့်ရမည့် အခွင့်အရေး ရသည်နှင့် သူတို့ ပါးစပ်သရမ်းကြလိမ့်မည်ကို သေချာပေါက် သိနေ၏။

'သူတို့ကို တိုက်ရိုက် သိခွင့်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး...' ဟန်ယု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဘုန်း...

အတွေးလွန်နေစဉ်မှာပင် လေးလံသော အရာတစ်ခု မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသံ ကြားလိုက်ရ၏။

"သောက်ကျိုးနည်း... သူ ပြန်မေ့သွားပြန်ပြီ..."

သရဲမျက်နှာရှင်က ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် မှောက်လျက်သား ဖြစ်နေသည်ကို ဟန်ယု လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

"ဟူး..."

ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထိုလူကို လှိမ့်ကာ သစ်ပင်စည်ကို မှီ၍ ထိုင်ပေးလိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ မွန်မြတ်တဲ့ စိတ်ထားလေးကိုက ဒုက္ခပဲ..." ဟန်ယုက သူ့ကိုယ်သူ ပရဟိတ သူတော်စင် တစ်ပါးကဲ့သို့ ခံစားရင်း ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် မီးခိုးမှိုင်း တိုက်ထားသော အသားများကို စစ်ဆေးလိုက်၏။

"အင်း... ခဏနေရင် ရတော့မယ်..." ဟန်ယု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ "အဲဒါကို စောင့်နေရင်း ငါးသွားဖမ်းလိုက်ဦးမယ်..."

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူက အစောင့်ရှန်ကို ကတိပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော... သူ့လိမ်လည်မှုများက ငွေအနည်းငယ် ရှာဖွေပေးနိုင်သော်လည်း ဟန်ဆောင်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

'သရုပ်ဆောင်တာကို ဆက်ထိန်းထားမှ ဖြစ်မယ်...'

ထို့ကြောင့် ဟန်ယုက ငါးဖမ်းရန် ကမ်းနားသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ကံဆိုးစွာဖြင့် တစ်နာရီ ကြာသောအခါ သူ ရရှိလိုက်သည်မှာ စိုရွှဲနေသော အဝတ်အစားများ၊ နာကျင်နေသော ကြွက်သားများနှင့် စစ်မှန်သော စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်မှုများသာ ဖြစ်၏။

"တောက်... ဒီငါးတွေက ဘယ်လောက်တောင် ချောနေရတာလဲ... ငါ့တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းကို လေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေလိုပဲ ရှောင်တိမ်းနိုင်တယ်..."

ဟန်ယုက စိုရွှဲနေသော လှံကို ကိုင်၍ ဒေါသတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ့ခွန်အားများ တိုးတက်လာသော်လည်း ငါးတစ်ကောင်ကိုမျှ ထိုးစိုက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ကျိုးပဲ့နေသော်လည်း ထက်မြက်နေဆဲ ဖြစ်သော သစ်သားလှံသွားက တစ်ခုခုကိုတော့ ထိုးဖောက်နိုင်သင့်သည်။ သို့သော် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ငါးများက သူ့ရိုးသားစွာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုမည့် အခွင့်အရေးထက် ပို၍ ရှောင်တိမ်းနိုင်နေကြ၏။

"နည်းနည်း ထပ်ကြိုးစားကြည့်မယ်... မရရင်လည်း အစောင့်ရှန်က ငါ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့တယ်ဆိုတာ ပြောနိုင်မှာပါ..." ဟန်ယု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သေချာသည်မှာ သူ့ဒုတိယအကြိမ် ကြိုးပမ်းမှုကလည်း ပိုမထူးခြားပေ။ ငါးများက ရေအောက်တွင် ကျွမ်းဘား ကစားပြနေကြပြီး သူ့ကို လှောင်ရယ်နေကြသည် (သူ သေချာပေါက် ထင်သည်)။ ထို့ကြောင့် လက်ဗလာဖြင့် ပြန်လာခဲ့ရတော့၏။

ညည်းညူရင်းဖြင့် မီးခိုးမှိုင်း တိုက်ထားသော အသားများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

"အင်း... နောက်ကျရင် နည်းနည်း ထပ်ခြောက်အောင် လုပ်ဖို့ လိုဦးမယ်... အခုတော့ ရပါပြီ..." ဟန်ယု သုံးသပ်လိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် အများကြီးကို ဘယ်လို ပြန်သယ်သွားမလဲ..."

အသားတွေက အများကြီး ဖြစ်နေသည်။

အရိုးများ ဖယ်ထုတ်လိုက်လျှင်ပင် အသားသက်သက် အလေးချိန်က ကီလိုဂရမ် တစ်ရာကျော် ရှိနေ၏။

ဟန်ယုက ယခင်ကထက် သန်မာလာသော်လည်း ထိုမျှလောက် မသန်မာသေးပေ။

"ငါ အသားခြောက် တချို့ကိုပဲ ယူသွားပြီး ကျန်တာတွေကို သစ်ကိုင်းတွေပေါ်မှာ ချိတ်ထားခဲ့လိုက်မယ်... အဲဒါဆိုရင် အမဲလိုက် သတ္တဝါတွေရဲ့ ရန်ကနေ ကာကွယ်နိုင်လောက်တယ်... မျှော်လင့်ရတာပဲ..."

တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်ရင်း အသားများကို သားရေဖြင့် ထုပ်ပိုးကာ အထုပ်များကို သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် ချည်နှောင်လိုက်သည်။

အောက်သို့ ပြန်ဆင်းလာပြီး မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သစ်ပင်ကြီးကို ထူးဆန်းသော အသားဆိုင်းကြီး အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်မိကြောင်း သတိထားမိလိုက်၏။

"ဟဲဟဲ... ကြည့်လို့တော့ ကောင်းသား..."

ပြီးစီးသွားသောအခါ သရဲမျက်နှာရှင်ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

"အိပ်နေတုန်းပဲ..."

ကျေနပ်သွားသဖြင့် ဟန်ယု ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

အချိန်အတန်ကြာသောအခါ မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း သူ့ပုံမှန် မိတ်ဆွေ အစောင့်ကို မတွေ့ရပေ။

"ဟေး... ဟိုကောင်လေး..." အခြား အစောင့်တစ်ယောက်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အာ... အစောင့်ထန်လား..." ဟန်ယု ခန့်မှန်းလိုက်၏။

"အေး... ငါပဲ..." အစောင့်က ပြန်ဖြေသည်။ "မင်းက ဟန်ယု မလား..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

"ငါးဖမ်းရာက ပြန်လာတာပေါ့..." အစောင့်က ဟန်ယု၏ ကျောပေါ်တွင် လွယ်ထားသော ခြင်းတောင်းနှင့် လှံကို မေးငေါ့ပြရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဘယ်လို သိတာလဲ..." ဟန်ယုက သံသယအနည်းငယ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစောင့်ရှန်က မင်း ငါးသွားဖမ်းတယ်လို့ ပြောထားတယ်... ပြီးတော့ မင်းကို စောင့်ကြည့်ပေးထားဖို့ မှာသွားလို့..."

"အော်... ဟုတ်လား... ဒါဆို သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပေးပါဦး..." ဟန်ယုက စိတ်သက်သာရာ ရသွားသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အေးပါ... ဝင်သွားတော့..." အစောင့်က ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

'ဒီတစ်ခါတော့ အလွတ်ပဲ...' ဟန်ယု တွေးရင်း သူ့ပုန်းခိုရာ နေရာဆီသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက် ပြေးလွှားသွား၏။

အခန်းထဲ ရောက်သည်နှင့် အသားခြောက်များကို သူ့သိုလှောင်ရာ နေရာသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး အိပ်ရာပေါ်သို့ ပစ်လှဲလိုက်သည်။

"ဟား... ငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ အနားယူမှု..." ဟန်ယု ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ တစ်နေ့တာ လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အပြင်သို့ ထပ်ထွက်ရန် အစီအစဉ် မရှိတော့ပေ။

"မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ့အလုပ်အတွက် ဒီနေရာပဲ သုံးရမယ်..."

နေရာသစ် စူးစမ်းရှာဖွေခြင်းက အားစိုက်ထုတ်မှု များလွန်းသည်။

ထိုအစား ပုလဲကို အာရုံစိုက်လိုက်၏။ သူက အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်ပြီး မီးခွက်မှိန်မှိန် အလင်းရောင်အောက်တွင် မြှောက်ကိုင်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက တကယ်ကြီး ကျိန်စာသင့် ရတနာတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးနော်..." ဟန်ယုက ပုလဲကို လက်ချောင်းများကြား လှိမ့်ကစားရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။ "ဟို သရဲအဘိုးကြီးက ဒါကို ဘယ်လို ခေါ်လိုက်တာလဲ... အော်... ဟုတ်ပြီ... အသက်မသေပုလဲ..."

ရွှစ်...

မှိန်ဖျော့သော သင်္ကေတတစ်ခုက ပုလဲ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

"ဟေ..." ဟန်ယု ထထိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။

သို့သော် ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ထူးဆန်းတယ်... မီးမှိန်နေလို့ မျက်စိမှားတာများလား..." သူက ပုလဲကို ထပ်ခါလိုက်ပြီး ထောင့်ပေါင်းစုံမှ ကြည့်လိုက်၏။

ဘာမှ မထူးပေ။

"ထားလိုက်ပါတော့... နောက်မှပဲ ကြည့်တော့မယ်..."

သမ်းဝေရင်းဖြင့် ဟန်ယုက အိပ်ရာပေါ်သို့ ပစ်လှဲကာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တော့သည်။ ပုလဲအတွင်းမှ လှည့်ပတ်နေသော မှိန်ဖျော့သည့် အလင်းရောင်က အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်ကိုမူ သတိမပြုမိလိုက်ချေ။