ထောင်သို့ အလည်တစ်ခေါက်

ဟန်ယု စဉ်းစားလေ၊ သူ့အခွင့်အရေး မည်မျှ နည်းပါးကြောင်း သဘောပေါက်လေ ဖြစ်လာသည်။

"ရွက်မွှာနှစ်ဖက် တောင်ထွတ်ဂိုဏ်းက ရွေးချယ်စရာ တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်မလား..." ဟန်ယုက သူတို့အကြောင်း ဘာမှမသိသဖြင့် တွေးတောမိလိုက်၏။ "သူတို့က ငါ့ကို အဆင့်နိမ့်နေရင်တောင် လက်ခံချင် လက်ခံမှာပေါ့..." သူ မျှော်လင့်လိုက်သည်။

ဤအချက်ကို တွေးမိသည်နှင့် နောက်တစ်ဆင့် ဘာလုပ်ရမည်ကို သူ သိလိုက်၏။

"ဒီဂိုဏ်းအကြောင်း ပိုသိအောင် စုံစမ်းရမယ်... တကယ်လို့ သူတို့က အဆင့်နိမ့်တဲ့သူတွေကို လက်ခံတယ်ဆိုရင် ငါ ကံကောင်းတာပဲ... အနည်းဆုံး ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၇ လောက် လက်ခံတယ်ဆိုရင်တောင် ငါ အဲဒီအဆင့်ကို အချိန်မီ ရောက်အောင် လုပ်နိုင်လောက်တယ်..." ဟန်ယုက သူ့စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ရန် ကိုယ့်ဘာသာ ပြောလိုက်၏။

ရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်ပြီး ဟန်ယုက ရှုံးနိမ့်ခြင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ မျက်နှာကို သပ်လိုက်သည်။ သူ့အနေဖြင့် အစီအစဉ်တစ်ခု အမြန်လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်၏။ တကယ်လို့ သန်မာလာမည့် နည်းလမ်းကို မရှာဖွေနိုင်ပါက ဂိုဏ်းဝင်ရန် သူ၏ အိပ်မက်မှာ သူ့ကျောတွင် အတောင်ပံများ ရုတ်တရက် ပေါက်လာပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားခြင်းလောက်သာ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီ... ပထမအဆင့်... ဝတုတ်နဲ့ တန်ဟူကို ရှာရမယ်... သူတို့က ဂိုဏ်းအကြောင်း သိတဲ့လူ တစ်ယောက်ယောက်ကို သိလောက်တယ်... ဒုတိယအဆင့်... ပိုသန်မာလာမယ့် နည်းလမ်းကို ရှာရမယ်... တတိယအဆင့်... အမြတ်ထုတ်မယ်..."

ပြန်လည်ရရှိလာသော စိတ်ဓာတ်ခွန်အား (နှင့် ကောင်းကင်မှ ကျလာတတ်သော လက်ဆောင်များကို သတိထားမှု) ဖြင့် ဟန်ယု မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး လက်ဆစ်များကို ချိုးလိုက်သည်။

အလုပ်စလုပ်ရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်၏။

ပိုမို ပြင်းပြသော စိတ်ဆန္ဒဖြင့် ဟန်ယုက သူ့အပေါင်းအဖော်များကို ကြိုးစားပမ်းစား ရှာဖွေလိုက်သည်။ ထိုနှစ်ကောင် တတ်နိုင်မည့် စားသောက်ဆိုင်နှင့် အရက်ဆိုင်မှန်သမျှ အကုန်ဝင်ကြည့်သော်လည်း အချိန်ဖြုန်းသလိုသာ ဖြစ်နေပြီး၊ သူတို့မှာ အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရပေ။

"သူတို့ အဖမ်းခံရတာမျိုးတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်..." ဟန်ယု တွေးမိလိုက်သည်။

ထိုအရာက အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော ကိစ္စတစ်ခုပင်။

"သောက်ကျိုးနည်း... အဲဒီနှစ်ကောင်က ငါ မပါဘဲနဲ့ ဆရာကြီးလုပ်ပြီး လိမ်ဖို့ မကြိုးစားလောက်ပါဘူးနော်..." ဟန်ယု မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။

ထိုအချက်ကို တွေးမိသည်နှင့် မြို့ပြထောင်ဆီသို့ အမြန် ပြေးသွားလိုက်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ထောင်က သူရှိနေသည့် နေရာနှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။

ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သုံးထပ် အဆောက်အဦးထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ၎င်းက မြို့ထဲရှိ မြင့်မားသော အဆောက်အဦး အနည်းငယ်အနက် တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ အခြား အဆောက်အဦးများမှာ မြို့အုပ်ချုပ်ရေး ရုံးများ (သို့မဟုတ်) မြို့အကြီးအကဲ၊ ချမ်းသာသော ကုန်သည်များနှင့် အခြား အထက်တန်းလွှာများ၏ အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းများသာ ဖြစ်ကြသည်။

အဆောက်အဦး အတွင်း၌ အစောင့်များစွာ သွားလာ လှုပ်ရှားနေကြ၏။

"ဟိုစာရေး ဘယ်မှာလဲ..."

ဟန်ယုက လူတိုင်းကို လျစ်လျူရှုပြီး လာဘ်ထိုးရသည်ကို ဝန်မလေးတတ်သော လူတစ်ယောက်ကိုသာ လိုက်ရှာလိုက်သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ရှာဖွေပြီးနောက် အဝေးဆုံး စားပွဲခုံနောက်တွင် ထိုင်နေသည့် ကြည့်ရဆိုးသော လူတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုလူက ကုန်းကုန်းကြီး ထိုင်နေပြီး သူ့ရှေ့တွင် လူ ၁၀ ယောက်ခန့် တန်းစီနေကြသည်။

"ယန်ကွန်... စာရေး ယန်ကွန်..." ဟန်ယု လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

"ဟေ... ဘာလဲ..." ထိုလူက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ကောင်လေးကို မြင်သွားသည်။

ထိုလူက မြို့ထဲတွင် အယုတ်ညံ့ဆုံး လူတစ်ယောက်အဖြစ် ပုံပေါက်နေ၏။ ညတိုင်း ပြည့်တန်ဆာအိမ် သွားခြင်းမှသည် အကျဉ်းသားများ၏ ဇနီးသည်များနှင့် အိပ်စက်ခြင်းအထိ အရာရာကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း အရိုးနှင့် အရေသာ ကျန်တော့ခြင်း ဖြစ်တန်ရာ၏။ သူ့နှာခေါင်းဘေးရှိ မှဲ့နက်ကြီးက သူ့ကို ပို၍ ရွံရှာဖွယ် ဖြစ်စေသည်... သူ့မျက်လုံး သေးသေးလေးများကို ထည့်မပြောလျှင်ပေါ့။

"ဟေး... တန်းပြန်စီစမ်း..." တန်းစီနေသည့် ရှေ့ဆုံးမှ လူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါတို့ စောင့်နေတာ နာရီဝက်လောက် ရှိနေပြီ..." ကျန်လူများကလည်း ဝင်ပြောကြ၏။

"ကျွန်တော် တစ်မိနစ်လောက်ပဲ လိုတာပါ..." ဟန်ယုက သူတို့ကို လျစ်လျူရှုပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ကြားတဲ့အတိုင်းပဲ... တန်းပြန်စီလိုက်..." စာရေး ယန်ကွန်က ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ဒီမှာ... ကျွန်တော် ခင်ဗျားဖို့ 'သကြားလုံး' တွေ ယူလာတယ်..." ဟန်ယုက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"အော်..."

စာရေးက ဟန်ယု၏ မျက်လုံးထဲမှ အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"အာ... ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... အချိုလေး တစ်ခုခု စားလိုက်ရရင် အားရှိသွားမှာ..."

သူက ဟန်ယု လက်ထဲမှ 'သကြားလုံး' များကို ယူလိုက်ပြီး သူ့အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ၎င်းက သူ့သရုပ်ဆောင်မှု၏ အစသာ ရှိသေးသည်။ ထို့နောက် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ 'သကြားလုံး' တစ်လုံးကို ထုတ်ယူဟန်ပြုပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်၏။

"အား... ချိုလိုက်တာ..." သူက လေကိုသာ ဝါးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အကောင်းဆုံး ဝတ်ရည်ကို စားသုံးနေရသကဲ့သို့ ကျေနပ်စွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ဝတုတ်နဲ့ တန်ဟူ ဒီမှာ ရှိမရှိ ပြောပြလို့ ရမလား..." ဟန်ယု မေးလိုက်၏။

"ဘယ်သူတွေလဲ..." စာရေးက မေးလိုက်သည်။

"မြင်းမျက်နှာ ငတုံးကောင်နဲ့ အရေးပေါ် စားဖို့ ကြက်ပေါင်တွေကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်သယ်လာတတ်တဲ့ ဝက်ပုတ်ကောင်လေ..."

"အာ... အဲဒီနှစ်ယောက်လား... ငါ မှတ်မိတယ်..." စာရေးက ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့် လုပ်လိုက်၏။ "သူတို့ မနေ့ညက ရောက်လာတာ... အတွင်းက အချုပ်ခန်းတွေထဲမှာ ရှိလောက်သေးတယ်..."

"မနေ့ညက..." ဟန်ယု အံ့သြသွားသည်။

"ကြည့်ချင်ရင် ဝင်ကြည့်သွား..." စာရေးက လက်ကာပြလိုက်၏။ "ငါ့မှာ အလုပ်ရှိသေးတယ်..."

"ကောင်းပြီ..." ဟန်ယုက သတင်းရသဖြင့် ကျေနပ်သွားပြီး အချုပ်ခန်းများ ရှိရာသို့ သွားလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုနေရာ၌ အစောင့်တစ်ယောက်က သူ့ကို တားလိုက်၏။

"မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ ကောင်လေး..." အစောင့်က တံခါးရှေ့တွင် တင်းမာစွာ ရပ်နေသည်။

"ကျွန်တော်... အာ... သူငယ်ချင်းတချို့နဲ့ တွေ့ချင်လို့ပါ..." ဟန်ယုက မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဒါက မင်း ဝင်ချင်တိုင်း ဝင်လို့ရတဲ့ အရက်ဆိုင် မှတ်နေလား..." အစောင့်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ဒါ ထောင်ကွ..."

"သိပါတယ်... ကျွန်တော် မြန်မြန်ပဲ တွေ့ပြီး ပြန်မှာပါ... စိတ်မပူပါနဲ့..." ဟန်ယုက အကောင်းဆုံး အပြုံးကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

"မရဘူး..." အစောင့်က သူ့အကွက်ကို မ term ည့်ပေ။ "အကျဉ်းသားတွေကို တွေ့ချင်ရင် ထောင်ပိုင်ဆီက ခွင့်ပြုချက် အရင် သွားယူ..."

'သောက်ကျိုးနည်း... အဲဒီလူနဲ့ သွားတွေ့ရင် ငါ့ကိုပါ ထောင်ထဲ ထည့်လိုက်လိမ့်မယ်...'

ဟန်ယုက မလုပ်ခဲ့သော ကိစ္စတစ်ခုအတွက် စွပ်စွဲခံရစဉ်က ထောင်ပိုင်နှင့် ပြဿနာ အနည်းငယ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်... (သူ့အဆိုအရ သူ မလုပ်ခဲ့ပါ)...

ကံကောင်းစွာပင် သက်သေအထောက်အထား မလုံလောက်မှု (နှင့် ဟန်ယု၏ ပါးနပ်သော လျှာစွမ်း) ကြောင့် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အမြဲတမ်း ကံကောင်းနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ပေ။

"ဟန်ယု... မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

သူ့ကံတရားက စွန့်ခွာသွားပြီဟု ထင်နေစဉ်မှာပင် အကူအညီ တစ်ခု ရောက်လာပြန်သည်။

"အစောင့်ရှန်..." ဟန်ယု မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွား၏။ "ခင်ဗျားက ကျွန်တော် တွေ့ချင်နေတဲ့သူ အတိအကျပဲ..."

"ဟေ..." အစောင့်ရှန် နားမလည် ဖြစ်သွားသည်။

"မင်း ဒီကောင်လေးကို သိလား..." အခြား အစောင့်က မေးလိုက်၏။

"အေး..." အစောင့်ရှန်က အတည်ပြုလိုက်သည်။

"သူက အကျဉ်းသားတွေကို တွေ့ချင်လို့တဲ့..." အခြား အစောင့်က သတင်းပို့လိုက်၏။

"အကျဉ်းသားတွေ..." အစောင့်ရှန် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ကပ်ဘေး ဆိုက်ရောက်တော့မည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သော ဟန်ယုက ချက်ချင်းပင် အပြစ်ကင်းစင်ပြီး နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးကို ထုတ်သုံးလိုက်၏။

"အကျဉ်းသားတွေရယ်လို့ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ... ခေတ္တခဏ အဆင်မပြေ ဖြစ်နေတဲ့ မိတ်ဆွေတွေလို့ ပြောရင် ပိုမှန်ပါလိမ့်မယ်..."

သူက သူငယ်ချင်းများ၏ ပြစ်မှုကို တတ်နိုင်သမျှ ပေါ့ပါးအောင် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။