ဘောင်းဘီမပါသော သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးအား သွားရောက်ကြည့်ရှုခြင်း

ဟန်ယု၏ သရုပ်ဆောင်မှုမှာ သူ့အမြင်တွင် အော်စကာဆုရလောက်အောင် ကောင်းမွန်သော်လည်း အစောင့်ရှန်ကတော့ စိတ်မလှုပ်ရှားပေ။

"ဒီအကျဉ်းသားတွေက မင်းနဲ့ ဘာတော်လဲ..." အစောင့်ရှန်က စိတ်ပျက်နေသော ဖခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ လက်ပိုက်၍ မေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေပါ..." ဟန်ယုက တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်ရာ သံသယအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဟု မျှော်လင့်နေပုံရသည်။

"မင်းသူငယ်ချင်းတွေက... ရာဇဝတ်သားတွေလား..." အစောင့်ရှန်၏ မျက်နှာထားက ချဉ်သွား၏။

'သောက်ကျိုးနည်း... ဒီကိစ္စကို သူ ဘယ်လို သဘောထားမလဲ မသိဘူး...'

ဟန်ယု အနေဖြင့် သူ့သူငယ်ချင်းများ ဆိုးရွားသော ကိစ္စများ မလုပ်ခဲ့ပါစေနှင့်ဟုသာ ဆုတောင်းနေရသည်။ 'ခဏနေဦး... သူတို့ ဘာလုပ်လိုက်ကြတာလဲ... မနေ့ညကမှ အဖမ်းခံရတာဆိုတော့... ဒီလူ့ငနွားနှစ်ကောင် ဘယ်လို ပြဿနာမျိုး ထပ်ရှာလိုက်ပြန်ပြီလဲ...'

သူ သိထားသလောက် သူတို့၏ ညစဉ် လှုပ်ရှားမှုများမှာ စားသောက်ခြင်း၊ သောက်စားခြင်းနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ ဖဲဝိုင်းများတွင် (ညံ့ဖျင်းစွာ) လိမ်လည်ရန် ကြိုးစားခြင်းတို့သာ ဖြစ်သည်။

'နေဦး... သူတို့ လောင်းကြေးအကြီးကြီး ထပ်ပြီး ကစားလိုက်ပြန်ပြီလား...' ဟန်ယု အတွင်းစိတ်မှ ညည်းတွားလိုက်မိ၏။

လွန်ခဲ့သည့် တစ်ခေါက်က သူတို့ စိတ်ပါလက်ပါ ကစားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဘောင်းဘီပါမကျန် အကုန်ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည်ကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။

'ဆိုင်က ဝယ်တဲ့ ဘောင်းဘီတွေက ဝတုတ်နဲ့ မတော်လို့ ဘောင်းဘီအသစ် ချုပ်ပေးလိုက်ရသေးတယ်...' ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးမိပြီး ဟန်ယု မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွား၏။

အစောင့်ရှန်က အခြား အစောင့်တစ်ယောက်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "သူတို့ ဘာလုပ်ခဲ့လို့လဲ..."

"ခဏလေး စောင့်ပါ... ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်ဦးမယ်..." အစောင့်က ထူထဲသော မှတ်တမ်းစာအုပ်ကြီးကို လှန်လှောကြည့်ရှုလိုက်၏။ "သူတို့ နာမည်အရင်းတွေက ဘယ်သူတွေလဲ..."

"လန်ကွီနဲ့ တန်ဟူ..." ဟန်ယုက အဖြေကို ကြိုတင် ကြောက်ရွံ့နေရင်း ပြောလိုက်သည်။

အစောင့်က စာရင်းကို လက်ညှိုးဖြင့် ထောက်၍ လိုက်ရှာနေပြီးနောက် ရပ်တန့်သွား၏။ "တွေ့ပြီ... လန်ကွီနဲ့ တန်ဟူ... အကြွေးမဆပ်လို့ အဖမ်းခံရတာ... ပြီးတော့... မသင့်လျော်သော ကိုယ်ခန္ဓာ ဖော်ပြမှု..." အစောင့်၏ မျက်ခုံး ပင့်တက်သွားသည်။

"တောက်... ဒီကောင်တွေ..." ဟန်ယုက နှာခေါင်းရိုးကို ဖျစ်ညှစ်လိုက်၏။ 'သူတို့ တကယ်ကြီး ဘောင်းဘီ ထပ်ဆုံးရှုံးလိုက်ပြန်ပြီလား...'

အစောင့်ရှန်၏ မျက်နှာကို ခန့်မှန်းရခက်နေသဖြင့် ဟန်ယုမှာ ချွေးပျံလာရသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျွန်တော် သူတို့ကို တွေ့ချင်ရုံပါ..." ဟန်ယုက 'စိုးရိမ်ပူပန်နေသော သူငယ်ချင်း' မျက်နှာဖုံးကို ပြောင်းလဲ တပ်ဆင်လိုက်၏။ "သူတို့ကို မနေ့ညကတည်းက ဖမ်းထားတာဆိုတော့ ဘာမှ စားရသေးမယ် မထင်ဘူး... ကျွန်တော် သူတို့အတွက် အစားအသောက်တောင် ယူလာသေးတယ်... ဒီမှာကြည့်..." သူက အိတ်ကပ်ထဲမှ အသားခြောက် တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ 'အဆာပြေ စားစရာတွေ အမြဲဆောင်ထားတတ်တာ ကံကောင်းသွားတယ်...'

အစောင့်ရှန်က သူ့ကို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ... ဝင်တွေ့ခွင့်ပေးမယ်... ဒါပေမဲ့ ၅ မိနစ်ပဲ ရမယ်..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစောင့်ရှန်... ခင်ဗျားက တကယ်ကို တရားမျှတပြီး ကြင်နာတတ်တဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပါ..." ဟန်ယုက လက်အုပ်ချီ၍ ဒရာမာဆန်ဆန် ပြောလိုက်၏။ 'အစောင့်ရှန်နဲ့ အဆင်ပြေအောင် ပေါင်းထားတာ ဒီလောက် အကျိုးရှိမယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ...'

အခြားအစောင့်က လေးလံသော သံတံခါးကြီးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် ဟန်ယု အထဲသို့ မဝင်မီ အစောင့်ရှန်က သူ့ကို စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"ဒီလို လူစားမျိုးတွေနဲ့ အချိန်အကြာကြီး အတူမနေနဲ့ ဟန်ယု... သူတို့က မင်းကိုပါ ဆွဲချသွားလိမ့်မယ်..."

ဟန်ယုက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဒါပေါ့ အစောင့်ရှန်... ကျွန်တော် သူတို့ကို လမ်းမှန်ရောက်အောင် ဆွဲခေါ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဘယ်လောက် ခက်ခဲလဲ ခင်ဗျားလည်း သိပါတယ်..."

အစောင့်ရှန်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်၏။ "အေးပါ..."

ထို့နောက် ဟန်ယုသည် ထောင်၏ မှိန်ဖျော့သော စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် သံတိုင်များ ကာရံထားသော အချုပ်ခန်းများ ရှိနေ၏။ စုစုပေါင်း အခန်း ၁၆ ခန်းခန့် ရှိပြီး တစ်ခန်းလျှင် အကျဉ်းသား ၅ ယောက်မှ ၁၀ ယောက်အထိ ပြည့်ကျပ်နေသည်။

ထိုနေရာတွင် ရေမချိုးထားသော ခန္ဓာကိုယ် အနံ့များနှင့် နောင်တတရားတို့ လွှမ်းခြုံနေ၏။

"ဘယ်နေရာမှာလဲ..."

ဟန်ယုက အချုပ်ခန်းများကို လိုက်လံ ကြည့်ရှုရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

အကျဉ်းသား အများစုမှာ လဲလျောင်းနေကြသည် (သို့မဟုတ်) ဘယ်သူ့ နေ့လယ်စာကို ဘယ်သူ ခိုးစားသည်ဆိုသည့် အလွန် လေးနက်သော ဒဿန ဆွေးနွေးငြင်းခုံမှုများ ပြုလုပ်နေကြသည်။

"ငါ ပြောပြီးပြီလေ... ငါ မင်းခေါက်ဆွဲကို မစားဘူးလို့..."

"လိမ်မနေနဲ့... မင်းမုတ်ဆိတ်မွေးမှာ ခေါက်ဆွဲဖတ်တွေ တွေ့တယ်..."

"အဲဒါ မနေ့ကဟာတွေကွ..."

"လူလိမ်ကောင်..."

ထို့နောက် အလုံးစုံ ထိုးကြိတ် သတ်ပုတ်ပွဲကြီး စတင်ပါတော့သည်။

"ဟာ... နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီ... တားကြ... တားကြ..." အစောင့်များက ရန်ပွဲကို ဖြန်ဖြေရန် အပြေးအလွှား ဝင်လာကြ၏။

ဟန်ယုက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော အခြေအနေကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းပြီး ထောင်၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဆက်ဝင်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဘယ်ဘက်ခြမ်းရှိ ဒုတိယ အစွန်ဆုံး အခန်း၌ သူ့သူငယ်ချင်းများကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူတို့သည် ကံဆိုးသော အခြား ဝိညာဉ်နှစ်ဦးနှင့် အခန်းကို မျှဝေ သုံးစွဲနေရသည်။ တစ်ဦးမှာ မူးမေ့လဲကျနေပြီး ဈေးပေါသော အရက်နံ့များ ထွက်နေကာ၊ အခြားတစ်ဦးမှာ ထိုအနံ့ဆိုးနှင့် ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးသော နေရာတွင် ထိုင်၍ သူ့ဘဝ ရွေးချယ်မှုများကို ပြန်လည် သုံးသပ်နေပုံ ရသည်။

ဝတုတ်နှင့် တန်ဟူတို့မှာမူ ဆန့်ကျင်ဘက် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကြောက်လန့်နေသော ကလေးများကဲ့သို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဖက်၍ ကပ်ထိုင်နေကြ၏။ သူတို့ ခါးတွင် ညစ်ပတ်ပေရေနေသော အဝတ်စုတ်များကို ပတ်ထားသည်။

ဝတုတ်မှာ အဝတ်စုတ် ပြုတ်မကျသွားအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေရသော်လည်း သူ့ဝမ်းဗိုက်နှင့် ခါးအဝန်းကြောင့် အနည်းငယ် သေးငယ်နေပုံ ရသည်။

"ဟူး... ငါတို့ ဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေရမှာလဲ..." ဝတုတ် မသက်မသာ လှုပ်ဝရှားရင်း ညည်းတွားလိုက်ရာ သူ့ဗိုက်နှင့် တင်ပါးများမှာ တုန်ခါသွား၏။

"ဘယ်သူ သိမှာလဲ..." တန်ဟူ ညည်းတွားလိုက်သည်။ "သူတို့ ငါတို့ကို ပြစ်ဒဏ်တောင် မချရသေးဘူး..."

"ဝတုတ်... တန်ဟူ..." ဟန်ယုက သံတိုင်များကို ဆုပ်ကိုင်၍ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဟန်ယု..."

ဝတုတ်က အလကားရမည့် အစားအစာကို တွေ့လိုက်ရသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ခုန်အုပ်လိုက်၏။

ဟန်ယုက အချိန်မီ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သဖြင့် ကပ်သီလေး လွတ်သွားသည်။

"ဟေး... ဟေး... စိတ်လျော့စမ်း..." ဟန်ယုက လက်ကာပြလိုက်၏။

"မင်း ငါတို့ကို လာကယ်တာလား..." တန်ဟူက လွဲမှားသော မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်များ တောက်ပနေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် တီးတိုး မေးလိုက်သည်။

ဟန်ယု နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ "မင်းက ငါ အဲလို လုပ်နိုင်မယ် ထင်လို့လား... ထောင်ပိုင်နဲ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ပြဿနာကို မေ့သွားပြီလား..."

တန်ဟူ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ "မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူးပေါ့... ဒါဆို မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ..."

"ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို လိုက်ရှာနေတာ... ပုံမှန် နေရာတွေမှာ မတွေ့လို့ စဉ်းစားလိုက်တယ်... မင်းတို့ စားတာ၊ သောက်တာ၊ လောင်းကစားတာ မလုပ်နေဘူးဆိုရင် ထောင်ထဲ ရောက်နေဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်လို့..." ဟန်ယုက ဒရာမာဆန်ဆန် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "ဒါနဲ့ ကြည့်လိုက်တော့ ဒီရောက်နေတာပဲ..."

ဝတုတ်က ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ငိုလိုက်သည်။ "ငါတို့အမှားတောင် မဟုတ်ဘူး... အဲဒီကောင် ငါတို့ကို လိမ်တာ..."

ဟန်ယုက နားထင်ကို ဖိနှိပ်လိုက်၏။ "ကောင်းပြီ... ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ ပြောပြစမ်း..."

တန်ဟူက ပြောရန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ "နွားလက်ကြီး လို့ ခေါ်တဲ့ လူကောင်ကြီးကို မင်း မှတ်မိလား..."

ဟန်ယု ညည်းတွားလိုက်၏။ "အေး... ငါ ဘယ်လိုလုပ် မေ့ရမှာလဲ... မနှစ်က နံရံကို လက်သီးနဲ့ထိုးပြီး အပေါက်ဖောက်ခဲ့တဲ့ အရူးကောင် မလား..."

"အေး... ဟုတ်တယ်..." တန်ဟူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါတို့ ပုံမှန်အတိုင်း ဆိုင်မှာ ဖဲကစားနေတုန်း သူ ရောက်လာတာ... ငါတို့ နိုင်နေတာကို မြင်တော့ သူလည်း ဝင်ကစားချင်တယ်တဲ့..."

ဟန်ယု ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။ "ပြီးတော့ မင်းတို့က ပေးကစားလိုက်တယ်ပေါ့..."

တန်ဟူ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "ငါတို့မှာ ရွေးချယ်ခွင့်မှ မရှိတာ... သူ ဘယ်လိုလူလဲ မင်း သိသားနဲ့..."

ဟန်ယု ခေါင်းခါလိုက်၏။ "မင်းတို့ နိုင်ခဲ့ရင်တောင် သူက မင်းတို့ ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးမှာပဲ..."

ဝတုတ်က ရှုံ့မဲ့လိုက်သည်။ "အင်း... သတင်းကောင်းကတော့ ငါတို့ မနိုင်ခဲ့ဘူး..."

ဟန်ယု မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် အုပ်လိုက်၏။ "ဒါဆို..."

တန်ဟူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ သူက ငါတို့ထက်တောင် ပိုလိမ်တတ်တဲ့ကောင် ဖြစ်နေတယ်... ငါတို့ အကုန် ရှုံးသွားတယ်... ငါ အကုန်ဆိုတာ တကယ် အကုန်လုံးကို ပြောတာနော်..."

ဟန်ယု၏ မျက်လုံး တစ်ဖက် လှုပ်သွား၏။ "ဘုရားရေ... အနည်းဆုံးတော့ ဘောင်းဘီ ချန်ထားခဲ့တယ်လို့ ပြောလိုက်စမ်းပါ..."

တန်ဟူ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

ဝတုတ်က ချောင်းဟန့်လိုက်၏။ "အဲဒါက... သိပ်တော့ မဟုတ်ဘူး..."