အဆင့် ၄ ဂိုဏ်း

ဟန်ယု၏ စကားကို ကြားသောအခါ တန်ဟူ အံ့သြသွား၏။

"ရွက်မွှာနှစ်ဖက် တောင်ထွတ်ဂိုဏ်း ဆိုတာ ဘာလဲ..." သူ မေးလိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး... မင်းတို့ သိမလားလို့ မျှော်လင့်နေတာ..." ဟန်ယု ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ငါ မသိဘူး..." တန်ဟူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး..."

"တောက်... မင်းတောင် မသိဘူးဆိုရင် ဂိုဏ်းအသစ် ဖြစ်မှာပဲ..." ဟန်ယုက ထိုဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရန် စိတ်ကူးကို ပြန်လည် စဉ်းစားလိုက်၏။

'ငါ ဝင်လိုက်ရင်တောင် အကျိုးရှိပါ့မလား... ငါက ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာချင်တာ...' သူ တွေးလိုက်သည်။

"ငါ သိတယ်..."

ကောင်လေး နှစ်ယောက်လုံး အံ့သြသွားအောင် ဝတုတ်က ပြောလိုက်၏။

"မင်း သိတယ်..." နှစ်ယောက်သား ပြိုင်တူ မေးလိုက်ကြသည်။

"အေး... ငါ့အဖေဆီက ကြားဖူးတယ်..." ဝတုတ်က ပြောပြီး သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ မပြောခင် မင်းအိတ်ကပ်ထဲက ဟာကို အရင်ပေး..." သူ တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"မင်း အနံ့ရသွားပြီလား..." ဟန်ယု မျက်ခုံးပင့်လိုက်သော်လည်း ထုတ်ပေးလိုက်၏။ "ရော့..." သူက အသားခြောက် အနည်းငယ်ကို ပေးလိုက်သည်။

"သူနဲ့ သူ့နှာခေါင်းကတော့..." တန်ဟူ ခေါင်းခါလိုက်၏။

"အား... အသားခြောက်..." ဝတုတ် ကျေနပ်သွားသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် မွှေးနေရတာလဲ..." သူ ကိုက်မစားခင်အထိ မသိခဲ့ပေ။

"ဝါး.... ဒီအရသာက..." ဝတုတ် စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။ "ဆိုင်က ငန်းကင်ထက်တောင် ဘာလို့ ပိုကောင်းနေရတာလဲ..."

"ဖြည်းဖြည်းစားပါ ဝက်ပုတ်ရာ... ငါ သားရဲအသားနဲ့ လုပ်ထားတာ..." ဟန်ယုက အမှန်တကယ် ရင်းမြစ်ကို ထုတ်မပြောဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ရှယ်ပဲ... အရမ်းကောင်းတယ်..." ဝတုတ်က ပြောသည့်အတိုင်း အကိုက် သေးသေးလေးများဖြင့် အရသာခံ စားနေ၏။

ရွှစ်...

သေချာသည်မှာ အသားခြောက်မှ စွမ်းအင်များက ပြည့်ဝလွန်းသဖြင့် သူ့ဝမ်းဗိုက်ကို ပြည့်သွားစေသည်။

သို့သော် ဟန်ယု ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ဝတုတ်က စွမ်းအင်ကို ချေဖျက်ရန် ထိုင်၍ ကျင့်ကြံခြင်း မပြုလုပ်ပေ။

'သူ ဘယ်လောက်တောင် ခံနိုင်ရည် ရှိတာလဲ...' ဟန်ယု တွေးမိလိုက်သည်။

ဟန်ယု တိုးတက်လာသော်လည်း ဝတုတ်နှင့် အဆင့်တူသည်ဟု ယူဆပါက စွမ်းအင် စုပ်ယူရန် အာရုံစိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။

"သူ့ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံက တစ်မျိုး ဖြစ်နေတာ နေမှာ..." ဟန်ယုက ဝတုတ်၏ သူ့ထက် ၃ ဆ ခန့် ရှိသော အရွယ်အစားကို ကြည့်ရင်း တွက်ဆလိုက်၏။ ဝတုတ်က ကီလိုဂရမ် ၁၂၀ ခန့် ရှိသည် မဟုတ်ပါလော။

"ကောင်းလိုက်တာ... မင်း နောက်ထပ် ပိုလုပ်သင့်တယ်..." ဝတုတ်က ပြောလိုက်၏။ "မင်းသာ ဒီလောက် ကောင်းကောင်း လုပ်တတ်ရင် ဈေးကနေ အသားဝယ်၊ အခြောက်လှန်းပြီး ပြန်ရောင်းရင်တောင် အမြတ်ရနိုင်တယ်..."

"ငါလည်း အဲလိုပဲ တွေးမိတယ်..." ဟန်ယု အံ့သြစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အဲဒါ ထားလိုက်ပါဦး... ဂိုဏ်းအကြောင်း ဘယ်လို သိတာလဲ ပြောစမ်း..."

"ငါ့အဖေ ပြောပြတာ..." ဝတုတ် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "အဖေ မြို့တက်ပြီး ပစ္စည်းအစအနတွေ သွားဝယ်တုန်းက ရွက်မွှာနှစ်ဖက် တောင်ထွတ်ဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းသားတချို့ ငါတို့ဆီက ပစ္စည်းတချို့ ဝယ်ဖူး၊ ရောင်းဖူးတယ်..."

"ဟေ... အဲဒီဂိုဏ်းအကြောင်း ဘာသိသေးလဲ..." ဟန်ယု မေးလိုက်သည်။

"အဖေ သူတို့ကို မေးကြည့်သေးတယ်... သူ ပြောတာက အဲဒီဂိုဏ်းက ဒီဒေသက မဟုတ်ဘူးတဲ့... ကျောရိုးဆုံး တောင်တန်း မှာ တည်ရှိတာတဲ့..." ဝတုတ်က ဖြေလိုက်၏။

"ကျောရိုးဆုံး တောင်တန်း..." ဟန်ယု အမည်ကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်သည်။

"အဲဒါ တော်တော် ဝေးတယ်..." တန်ဟူ ဝင်ပြောလိုက်၏။ "တိုင်းပြည် နယ်စပ်နားလောက်မှာ ရှိတာ..." သူလည်း ထိုနေရာအကြောင်း သိထားသည်။

မြို့မှ ကီလိုမီတာ ၁၀၀၀ အတွင်း တည်ရှိသော ကြေးမီးဖိုဂိုဏ်း၊ ပျံလွှားကျား ဓားရှည်ဂိုဏ်းနှင့် ဓားတစ်လက်ဂိုဏ်းတို့နှင့် မတူဘဲ ရွက်မွှာနှစ်ဖက် တောင်ထွတ်ဂိုဏ်းမှာ ကီလိုမီတာ ၂၀၀၀ ကျော် ကွာဝေးသည်။

ယုရန်တိုင်းပြည်မှာ အချင်းဝက် ကီလိုမီတာ ၃၀၀၀ ခန့်သာ ရှိပြီး ဝက်သစ်ချခေါင်းမြို့သည် မြောက်ဘက်တွင် တည်ရှိကာ နယ်စပ်နှင့် ကီလိုမီတာ ၇၀၀ ခန့်သာ ကွာဝေးသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက ဤအကွာအဝေးမှာ အတော်လေး ဝေးကွာသည်။

"ဘာလို့ တခြားဒေသက ဂိုဏ်းက ဒီမှာ လာပြီး လူသစ်စုဆောင်းရတာလဲ..." တန်ဟူ စဉ်းစားလိုက်၏။

"ငါလည်း အဲဒါ စဉ်းစားနေတာ... ပုံမှန်ဆို သူတို့ ဒေသမှာပဲ စုဆောင်းသင့်တာ..." ဟန်ယု ပြောလိုက်ပြီး ဝတုတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "သူတို့ ဘယ်လောက် သန်မာလဲ..."

"ငါ မသိဘူး..." ဝတုတ် ပခုံးတွန့်လိုက်၏။

"ဒါဆို သူတို့အကြောင်း ဘာသိသေးလဲ..." ဟန်ယု မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှ မသိတော့ဘူး..." ဝတုတ် ပြန်ဖြေလိုက်ရာ ဟန်ယု စိတ်ပျက်သွားသည်။

"ဝက်ပုတ်ကောင်..." ဟန်ယု ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

"နေဦး..." သို့သော် ဝတုတ် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံ ရသည်။ "အဖေ ပြောတာက ဂိုဏ်းသားတွေ ကြည့်ရတာ နွမ်းပါးပုံ ပေါက်တယ်တဲ့... သူတို့ အဝတ်အစားတွေက ဟောင်းပြီး ညစ်ပတ်နေတယ်... ကိုင်ထားတဲ့ လက်နက်တွေကလည်း ဟောင်းနွမ်းနေတယ်တဲ့..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟန်ယု၏ မျှော်လင့်ချက်များ ပိုမို လျော့ကျသွားသည်။

"တောက်... တကယ်ပဲ အဆင့် ၄ ဂိုဏ်း ဖြစ်နေတာလား..." ဟန်ယု သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ကြည့်ရတာ သိပ်မကောင်းဘူးပဲ... တကယ်လို့ ဒီမှာ လာစုဆောင်းတာက သူတို့ ဒေသမှာ ဂိုဏ်းသား မရလို့များလား..." တန်ဟူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ "ကျောရိုးဆုံး တောင်တန်းက အန္တရာယ်များတဲ့ ဒေသပဲ... အဲဒီမှာ နေတဲ့သူတွေက သန်မာကြတယ်... အဲဒီနားမှာ မြို့တွေ အများကြီး ရှိတာကို ငါတို့လို မြို့သေးသေးလေးဆီ ဘာလို့ လာမှာလဲ..."

"အေး... ကြည့်ရတာ ငါ ကြေးမီးဖိုဂိုဏ်းကိုပဲ မျှော်လင့်ရမယ့်ပုံပဲ..." ဟန်ယုက ထိုဂိုဏ်းကို စိတ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်သည်။

"ကဲ... ဒါဆို ငါတို့ကို ဒီကနေ ဘယ်လို ထုတ်ပေးမှာလဲ..." တန်ဟူ မေးလိုက်၏။

"ငါ တစ်ခုခု ကြိုးစားကြည့်မယ်... အာမတော့ မခံနိုင်ဘူးနော်..." ဟန်ယု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ငါတို့ စောင့်နေမယ်..." တန်ဟူ ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့ကို ဒီမှာ မေ့မထားခဲ့နဲ့နော်..." ဟန်ယု ထွက်သွားတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဝတုတ်က သတိပေးလိုက်သည်။

"အေးပါ... အေးပါ..." ဟန်ယုက ပြောရင်း ထောင်အဆောက်အဦးထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။

အပြင်ဘက်တွင် သူ့ကို တားခဲ့သော အစောင့်နှင့် တွေ့သည်။

"ပြီးပြီလား..." အစောင့်က မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့..." ဟန်ယု ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါနဲ့... ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေကို ထုတ်ပေးလို့ ရနိုင်မလား... သူတို့ လိမ္မာပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်..." သူက ဗြောင်လိမ်လိုက်၏။

"အာမခံကြေး ကြိုတင် မပေးနိုင်ရင် မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူတို့ ပြစ်ဒဏ်ချပြီး အာမခံကြေး သတ်မှတ်တဲ့အထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်..." အစောင့်က ပြန်ဖြေသည်။

"အာမခံကြေး ကြိုတင်ပေးရင် ဘယ်လောက် ကျမလဲ..." ဟန်ယု မေးကြည့်လိုက်၏။

"ရွှေတစ်ပြား..." အစောင့်က ဖြေလိုက်သည်။

"ဟာ..."

"အဲလောက်တောင် များတာလား... အဲဒီနှစ်ကောင်အတွက်..." ဟန်ယု အာမေဋိတ် သံ ထွက်သွားသည်။ "မဖြစ်နိုင်တာ... သူတို့က အဲဒီရဲ့ တစ်ဝက်တောင် မတန်ပါဘူး..."

"ဒါက ပုံမှန် သတ်မှတ်ချက်ပဲ... ပိုသိချင်ရင် ထောင်ပိုင်နဲ့ သွားဆွေးနွေး..." အစောင့်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး ကောင်လေးနှင့် စကားဆက်မပြောချင်တော့ပေ။

"ကောင်းပြီလေ..."

ဟန်ယုက သူ့ကံတရား ဤနေရာတွင် ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်၏။