ဓားအမြုတေကို သန့်စင်ခြင်းနှင့် ထူးဆန်းသော နားလည်မှုလွဲမှားခြင်း

တောအုပ်တစ်ခု၏ အလယ်၊ တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုပေါ်တွင်.....

လုချင်းသည် "အရိပ်" ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အသက်ရှူသံ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် တစ်ဖက်လူ မသေဆုံးမီ ပြောကြားခဲ့သော စကားများက ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"လုချင်း... မင်းသိချင်တာတွေ ငါ အကုန်ပြောပြပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါအကြံပေးချင်တာက လက်စားချေဖို့ မလောပါနဲ့ဦး။ ငါတို့ရဲ့သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးမျှော်စင်မှာ ငါ့ထက်သန်မာတဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အရေးကြီးတဲ့ အဓိကစခန်းတချို့မှာဆိုရင် မွေးရာပါနယ်ပယ်အဆင့် အကြီးအကဲတွေတောင် စောင့်ကြပ်နေကြတာ။

လုချင်း... မင်းရဲ့ သိုင်းပညာစွမ်းရည်က ထူးကဲပြီး အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိ တောက်ပနေတာပါ။ မင်းက သိုင်းလောကရဲ့ မဟာအားအင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ရောက်မှ ငါတို့ သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးမျှော်စင်ကို ရှင်းပစ်ရတာ လက်ဖျားခါလိုက်သလောက်ပဲ လွယ်ကူသွားမှာလေ။

ကံမကောင်းတာကတော့ အဲ့ဒီနေ့ရက်ကို ငါ မမြင်တွေ့နိုင်တော့တာပါပဲ..."

"အရိပ်" မသေဆုံးမီ သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးမျှော်စင်အပေါ် နာကြည်းချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို လုချင်း ခံစားမိလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးမျှော်စင်နှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက် အားလုံးကို ဖွင့်ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးမျှော်စင်သည် "အရိပ်" အပေါ် မည်မျှ ရက်စက်ခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။ ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်ပါလျက်နှင့် ဂိုဏ်းအပေါ် သစ္စာမရှိသည့်အပြင် ဂိုဏ်းပျက်စီးမည့်နေ့ကိုပင် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

လုချင်းသည် သခင်လေးဝေ့ကို လုပ်ကြံရန် ကြိုးစားခဲ့သော "ထျန်းကူ" ဆိုသည့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူကို ပြန်သတိရလိုက်မိသည်။ ထိုသူသည်လည်း မသေဆုံးမီ သူ့ကို သတိပေးစကား ပြောကြားခဲ့ဖူးသည်။

သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးမျှော်စင်မှ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများသည် အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

အခြားသူများကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် အချိန်အတွက် ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်ပုံရသည်။

မိမိတို့ကိုယ်တိုင် သေဆုံးရမည့်အချိန်တွင်မူ သူတို့သည် အတော်လေး တည်ငြိမ်နေတတ်ကြပါ၏။

သို့သော် ဤလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများအပေါ် အမြင်အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ရန်သူကမူ ရန်သူသာ ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် လုချင်းသည် "အရိပ်" ၏ အသက်ကို ချမ်းသာမပေးခဲ့ချေ။

သူ၏ စွမ်းရည်ဖြင့် "အရိပ်" ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးရန် မခက်ခဲသော်လည်း ရန်သူကို သနားခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို ရက်စက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု သူ ခံယူထားသည်။

"အရိပ်" သည် သူ့ကို လုပ်ကြံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်အချိန်ကစ၍ သူတို့နှစ်ယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်သာ အသက်ရှင်နိုင်မည်ဟူသော ကံတရားက သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လုချင်းသည် သူ့ကို သတ်ရန် ကြိုးစားသူတစ်ယောက်အား ခွင့်လွှတ်ပေးလောက်အောင်အထိတော့ သဘောထား မကြီးမားလှပေ။

"အရိပ်" သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် လုချင်းသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှာဖွေစစ်ဆေးပြီး အသုံးဝင်သော ပစ္စည်းအချို့ကို ချီအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တောရိုင်းထဲတွင် အလောင်းကို ပစ်ထားမည့်အစား ကောင်းမွန်စွာ အနားယူနိုင်စေရန် မြေမြှုပ်ပေးလိုက်လေသည်။

ကိစ္စအားလုံး ပြီးသွားသောအခါမှ သူသည် ဝှက်ထားသော ရှောင်လီကို ခေါ်ယူပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့တော့၏။

စောစောက အခြေအနေ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရှောင်လီကို ထွက်မလာခိုင်းခဲ့ခြင်းပင်။

ရန်သူက အလွန်သန်မာပြီး သူ မယှဉ်နိုင်လျှင် အရန်အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေစေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ အဆင်ပြေသွားသဖြင့် သူ အတွေးလွန်ခဲ့သည်ဟုသာ ဆိုရပေမည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ၌ လုချင်းသည် "အရိပ်" ထံမှ သိမ်းဆည်းရမိသော ပစ္စည်းများကို ထုတ်ကြည့်လိုက်၏။

စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ အသုံးဝင်သော ပစ္စည်း သိပ်မများလှသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှေ၊ ငွေနှင့် ငွေစက္ကူအချို့မှလွဲ၍ တကယ်တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းမှာ အနည်းငယ်သာ ပါဝင်သည်။

ဆေးပုလင်းနှစ်လုံး၊ ပျော့ပျောင်းသော သံချပ်ကာအင်္ကျီတစ်ထည်နှင့် အဆိပ်ပြင်းသော အလွှာတစ်ထောင် ဓားတိုတစ်လက်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ဆေးပုလင်းတစ်လုံးထဲတွင် အဆိပ်များ ပါဝင်ပြီး ကျန်တစ်လုံးထဲတွင် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အထောက်အကူပြုသော ဆေးလုံးများ ပါဝင်သည်။

သို့သော် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့် ဆေးလုံးများမှလွဲ၍ ကျန်ပစ္စည်းများသည် လုချင်းအတွက် သိပ်အသုံးမဝင်လှပေ။ နောင်တစ်ချိန်တွင် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးရန်သာ ရှိတော့သည်။

လုချင်း အနည်းငယ်တော့ စိတ်ပျက်သွားမိ၏။

"ထျန်းကူ" ဖြစ်စေ၊ "အရိပ်" ဖြစ်စေ သူတို့ထံမှ မည်သည့် ကျမ်းစာအုပ်မှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။

အမှန်တိုင်း ဝန်ခံရလျှင် သူသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးမျှော်စင်၏ ကြွက်သားနှင့် အရိုး ပြောင်းလဲခြင်း နည်းစနစ်ကို အတော်လေး စိတ်ဝင်စားနေမိတာပင်။

သူ၏ လက်ရှိအဆင့်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မြင့်မားနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရုပ်ရည်ကို ယာယီပြောင်းလဲရန် မခက်ခဲလှပေ။

သို့သော် "ထျန်းကူ" ကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဟာကွက်မရှိစေဘဲ ပြီးပြည့်စုံစွာ ရုပ်ဖျက်နိုင်ရန်မှာမူ အလွန် ခက်ခဲနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးမျှော်စင်သည် ဂိုဏ်း၏ အဓိက နည်းစနစ်များ ပေါက်ကြားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများကို ကျမ်းစာအုပ်များ ယူဆောင်ခွင့် မပြုခြင်း ဖြစ်တန်ရာ၏။

သူ့အတွက် အထူးတလည် အသုံးဝင်မည့်အရာ မတွေ့သဖြင့် လုချင်းသည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ငါးထည့်ထားသော ပုံးကို ဆွဲကာ ရှောင်လီနှင့်အတူ ဆရာ့အိမ်လေးသို့ ပြန်လာခဲ့လိုက်တော့၏။

"ကိုကို... ရှောင်လီ... ပြန်ရောက်လာပြီလား။"

သမားတော်ကြီးချန်၏ အိမ်လေးတွင် ခြံဝင်းထဲ၌ စာကျက်နေသော ရှောင်ယန်သည် စာအုပ်ကို ချပြီး ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာသည်။

"ပြန်ရောက်ပြီ... ညီမလေး ဒီနေ့ စာကျက်ပြီးပြီလား။" လုချင်းက ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လီသည် ရှောင်ယန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပွတ်သပ်မှုကို ဇိမ်ခံနေတော့သည်။

"ကျက်ပြီးပါပြီ... ကိုကို ငါးဖမ်းရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား။ ငါးထူးထူးဆန်းဆန်းတွေရော မိခဲ့လား။"

လုချင်း ငါးသွားဖမ်းရခြင်းမှာ ရှောင်လီက ထူးထူးဆန်းဆန်းငါးများကို စားချင်သည်ဟု ပူဆာပြီး လူးလှိမ့်နေသောကြောင့် မနက်စောစောထကာ ထွက်သွားခြင်းဖြစ်သည်ကို ရှောင်ယန် သိနေလေသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ အများကြီး မိလာတယ်။"

မောင်နှမနှစ်ယောက် ခြံဝင်းထဲတွင် စကားပြောနေကြစဉ် သမားတော်ကြီးချန်သည် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာလေ၏။

သူသည် လုချင်းကို တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အားချင်း... ခုနက ဘာဖြစ်တာလဲ။"

သမားတော်ကြီးသည် လုချင်းနှင့် "အရိပ်" တို့၏ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာမှ စွမ်းအင်လှိုင်းများကို အာရုံခံမိခဲ့ပုံ ရသည်။

ဆရာ့အိမ်လေးနှင့် ထိုတောင်ကုန်းမှာ သိပ်မဝေးလှပေ။

"သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးမျှော်စင်က လူပါးလေးတစ်ယောက်ပါ၊ ကျွန်တော် ရှင်းပစ်လိုက်ပါပြီ။" လုချင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

သမားတော်ကြီးသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူအကြောင်း ဆက်မမေးတော့ပေ။

သူ့အနေဖြင့် လူသတ်ရသည်ကို မနှစ်သက်သော်လည်း တပည့်ဖြစ်သူကို အလားတူ လိုက်နာရန် တောင်းဆိုမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် သူသည် လူများကို လွယ်လွယ်ကူကူ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်တတ်သော သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးမျှော်စင်ကဲ့သို့ အဖွဲ့အစည်းများကို မနှစ်သက်ပေ။

"ဒီတစ်ခါ ဘာမှမဖြစ်ပေမယ့် နောက်နောင် သတိထားဦး။" သမားတော်ကြီးက သတိပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ် ဆရာ။"

လုချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဒီမနက် ကျွန်တော် ကံကောင်းပြီး ငါးကြင်းနီ အကောင်လိုက်တချို့ ရလာတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ငါးကြင်းနီ ရောင်းတုန်းက ကျွန်တော်တို့ မစားလိုက်ရဘူးလေ။ ဒီည ထိပ်တန်း အရသာ ၁၀ မျိုးထဲက တစ်ခုကို မြည်းစမ်းကြည့်ရအောင်။"

"ငါးကြင်းနီတွေ အများကြီး မိလာတယ်ဟုတ်လား။" သမားတော်ကြီး အံ့သြသွားလေသည်။ "အခုတလော ငါးကြင်းနီ ဖမ်းရတာ ဒီလောက်တောင် လွယ်နေပြီလား။"

"ကျွန်တော်လည်း ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်နေတာ။ ကျွန်တော် ငါးမဖမ်းတာ ကြာလို့များ မြစ်ထဲက ရှားပါးငါးတွေ စုဝေးနေကြတာလား မသိပါဘူး။"

လုချင်း သံသယရှိသော်လည်း သက်သေမရှိဘဲ ထင်ကြေးမပေးချင်ပေ။

ငါးကြင်းနီ စားရမည်ဟု ကြားသောအခါ သမားတော်ကြီးလည်း မျှော်လင့်တကြီး ဖြစ်နေတော့သည်။

ညနေဘက် လုချင်း ဟင်းချက်နေစဉ်တွင် သမားတော်ကြီးသည် ဆေးစာအုပ်များကို ဘေးဖယ်ထားပြီး စာကြည့်ခန်းထဲမှ စောစောထွက်လာခဲ့လေ၏။

လုချင်းသည် ငါးကြင်းနီ နှစ်ကောင်ကို ချက်ပြုတ်လိုက်ရာ တစ်ကောင်ကို ပေါင်းလိုက်ပြီး ကျန်တစ်ကောင်ကို ဟင်းချို ချက်လိုက်သည်။

ညစာစားပွဲတွင် အားလုံး မြည်းစမ်းကြည့်ကြရာ ငါးအသားမှာ အလွန်နူးညံ့ပြီး အရသာရှိသလို ဟင်းချိုမှာလည်း ထူးကဲစွာ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ဖြင့် လူအား လန်းဆန်းစေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိပ်တန်း အရသာ ၁၀ မျိုးဟု နာမည်ကျော်သည်မှာ အလကားမဟုတ်ကြောင်းကိုပါ သိလိုက်ရတော့သည်။

အားလုံးသည် အားပါးတရ စားသောက်ကြပြီး အရသာကို နှစ်ခြိုက်စွာ ခံစားလိုက်ကြလေသည်။

ထိုညတွင် ရှောင်ယန်နှင့် ရှောင်လီတို့ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် လုချင်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေမိသည်။

နေ့ခင်းက "အရိပ်" ထံမှ သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးမျှော်စင်နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်များစွာကို သူ ရရှိခဲ့သည်။

ယင်းတို့အထဲတွင် အရေးကြီးသော အဓိကစခန်းအချို့၏ တည်နေရာများလည်း ပါဝင်၏။

သို့သော် မကြာမီကာလအတွင်း သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးမျှော်စင်ကို အရေးယူရန် သူ အစီအစဉ် မရှိသေးပေ။

လုချင်းသည် မိမိကိုယ်ကို ကောင်းစွာ သိသည်။ သူ၏ လက်ရှိ အင်အားဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးမျှော်စင်ကို လှုပ်ခါနိုင်ရန် တွေးတောခြင်းသည် အိမ်မက်သက်သက်သာ ဖြစ်နေဦးမည်ပင်။

အဓိကစခန်း တစ်ခုနှစ်ခုကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ဖျက်ဆီးနိုင်လျှင်ပင် သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးမျှော်စင်ကဲ့သို့ ဧရာမအဖွဲ့အစည်းကြီးအတွက် ဘာမှ ထိခိုက်မှု ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့ကို သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး အကျိုးထက် အဆိုးကသာ ပိုများလိမ့်မည်။

မြွေကို ရိုက်လျှင် ခါးကို ကျိုးအောင် ရိုက်ရမည်။ မလှုပ်ရှားလျှင် နေပါ၊ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ ဆိုလျှင်တော့ သေချာပေါက် နာကျင်သွားအောင် သို့မဟုတ် သေဆုံးသွားသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရမည်။

ထို့ကြောင့် လုချင်း မလောပေ။

ယခု သူလုပ်သင့်သည်မှာ အင်အားကို တည်ဆောက်ပြီး စွမ်းအားကို တတ်နိုင်သမျှ တိုးမြှင့်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

လုံလောက်သော အင်အား ရှိလာမှသာ သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးမျှော်စင်ကဲ့သို့ အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ရိုးရိုးအဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ် ပြောခဲ့သည့် ကမ္ဘာကြီး၏ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲသည် သိပ်မဝေးတော့ကြောင်း သူ အာရုံရနေသည်။

ကမ္ဘာကြီး အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဝိညာဉ်အဆောင် ၏ မူဘောင်ကြိုးမျှင်လေးတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းပြီးနောက် လုချင်းသည် သူ၏ ပင်ကိုယ်အာရုံကို ပိုမို ယုံကြည်လာခဲ့သည်။

လာမည့် အပြောင်းအလဲကြီးတွင် ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်နိုင်ရန်အတွက် အင်အားသည် မရှိမဖြစ် လိုအပ်ပါ၏။

ယာယီ အရှုံးအမြတ်များနှင့် မာနတိုက်ပွဲများသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ မိမိ၏ အင်အားကို တိုးမြှင့်ခြင်းသည်သာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။

ဤသို့ တွေးမိရင်း လုချင်း၏ စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားသွားကာ ကောင်းကင်ကြွေသံမဏိဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသော ဓားအမြုတေသည် သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်လာလေ၏။

ဓားအမြုတေကို ဒူးပေါ်တင်လိုက်ပြီးနောက် လုချင်းသည် စိတ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို ငြိမ်သက်စေလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကြိုးမျှင်တစ်မျှင်သည် မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အချက်အချာမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားအမြုတေထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ သန့်စင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်လိုက်လေ၏။

လုချင်းသည် လီဟော်ဂိုဏ်းမှ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုနေတာပင်။

ယင်းနည်းလမ်းကတော့ သူ၏ စိတ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြု၍ ဓားအမြုတေကို သန့်စင်ပြီး လျှို့ဝှက်ဂါထာမန္တန်များ ရေးထိုးကာ ဝိညာဉ်အမှတ်အသားကို ချန်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လျှို့ဝှက်ဂါထာမန္တန်များ အပြည့်အဝ ရေးထိုးပြီး သန့်စင်မှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဓားအမြုတေသည် ဝိညာဉ်လက်နက်များထက် တစ်ဆင့်မြင့်သော တာအိုလက်နက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အားနည်းနေသေးသောကြောင့် လုချင်းသည် တစ်နေ့လျှင် အချိန်တိုအတွင်းသာ သန့်စင်နိုင်လေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် အချိန်များစွာ ပေးရမည့် ရှည်လျားသော ခရီးတစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာပါ၏။

၁၅ မိနစ်ခန့် သန့်စင်ပြီးနောက်၌ လုချင်းသည် စိတ်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာပြီး အကန့်အသတ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် သန့်စင်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဓားအမြုတေကို ချီအိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အခွင့်အရေးယူကာ ဒယ်အိုးပုံရိပ်ယောင်ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်လိုက်ပြီး စိတ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို အစွမ်းကုန် တွန်းအားပေးကာ အထူးအသက်ရှူနည်းစနစ်ကို အသုံးပြု၍ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လုချင်း နိုးလာသောအခါ လန်းဆန်းနေပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ အမွေအနှစ်အမျိုးမျိုးမှ ပေါင်းစပ်တီထွင်ထားသော ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ညတိုင်း ကောင်းကင်ကြွေသံမဏိ ဓားအမြုတေကို သန့်စင်ရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အရင်သုံးသည်၊ ထို့နောက် ဒယ်အိုးပုံရိပ်ယောင်ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ပြီး စိတ်ကို အကန့်အသတ်အထိ တွန်းပို့ကာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ လိပ်အသက်ရှူနည်းစနစ်ကို အသုံးပြု၍ အသက်ရှူခြင်းကို ညှိကာ အိပ်စက်ပြီး အိပ်မက်ထဲတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနည်းအားဖြင့် နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လုံလောက်စွာ အနားယူပြီးပါက သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရုံသာမက သိသိသာသာ တိုးတက်လာလေ့ရှိသည်။

သူသည် သန့်စင်ခြင်းနှင့် ကျင့်ကြံခြင်း နှစ်မျိုးစလုံးကို အမှန်တကယ် အောင်မြင်ခဲ့လေပြီပင်။

တိုးတက်လာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ခံစားရင်း လုချင်း အလွန် ကျေနပ်သွားသည်။

ဤနှုန်းထားအတိုင်းဆိုလျှင် မွေးရာပါနယ်ပယ်သို့ မရောက်မီ ပြီးပြည့်စုံသော ဝိညာဉ်အ‌ဆောင်တစ်ခု ဖွဲ့စည်းနိုင်ခြင်းသည် အလှမ်းဝေးသော အိပ်မက်တစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။

ခြံဝင်းထဲတွင် ကျန်းမာရေးအာဟာရဖြည့်လက်သီးသိုင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် လုချင်းသည် နံနက်စာ ပြင်ဆင်ရန် သွားလိုက်သည်။

နံနက်စာ ပြင်ဆင်ပြီး၍ ရှောင်ယန်နှင့် ရှောင်လီကို သွားခေါ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံတစ်ခုနှင့်အတူ ရင်းနှီးသော အသံကျယ်ကြီးကို ကြားလိုက်ရ၏။

"လုချင်း... ငါ နံနက်စာ လာစားတာဟေ့"

"ဆရာမာ... ခင်ဗျားရဲ့ မိသားစုကိစ္စတွေ ပြီးသွားပြီလား။"

လုချင်း အနည်းငယ် အံ့သြစွာဖြင့် ထွက်လာလိုက်သည်။

ရောက်လာသူမှာ မာကူး ဖြစ်နေသည်။ သူသည် အပြာရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားကာ ယခင်ပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်နေလေ၏။

"အကုန်ပြီးသွားပြီ၊ ကျိအန်းကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ တကယ်တော့ ငါ့မိသားစုက ငါ့ကို ဘာမှ သိပ်မလိုတော့ပါဘူး။ မိသားစုခေါင်းဆောင်နဲ့ အကြီးအကဲတွေက ကျိအန်းနဲ့ မင်းတို့လို လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းအောင် ထိန်းထားဖို့ပဲ အမြဲ သတိပေးနေကြတာ၊ တခြား ဘာကိစ္စမှ မရှိဘူး။

ငါလည်း ငြီးငွေ့လာတာနဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးပြီး ဈေးကြီးဘက်ကို ပြန်ပြေးလာခဲ့တာလေ"

မာကူးသည် သူ့မိသားစုက လုချင်းတို့နှင့် ဆက်ဆံရေးအပေါ် အလွန်အမင်း တွက်ချက်နေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေပုံရသည်။

လုချင်းကမူ သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။

"ဈေးကြီးကို ပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့ ကျိအန်းကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ခင်ဗျားက သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ကြီးကြပ်ပေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ဝေ့ကျိအန်းက မာကူးကို ဆရာတင်ရသည့် အကြောင်းရင်းအမှန်ကို လုချင်း သိထားသည်။

"အင်း... လောလောဆယ်တော့ လျှို့ဝှက်ထားပါရစေဦး။ ရက်နည်းနည်းနေရင် မင်း သိလာမှာပါ။"

မထင်မှတ်ဘဲ မာကူးက လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးရင်း လုချင်းကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်၏။

လုချင်း - "..."

လုချင်း စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေစဉ် မာကူးက ခါးမှ ဓားရှည်ကို ဖြုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ လုချင်း... ငါ အခုတလောမှ သတိထားမိတာ၊ ဒီဓားက မင်း လက်ဆောင်ပေးထားတာ မဟုတ်လား။"

လုချင်း ဓားအိမ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးနေသဖြင့် နှလုံးသားပန်းပဲဖိုတွင် သူ ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ခဲ့သော ဓားဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ၊ သခင်လေးဝေ့နဲ့ ဆရာတင်ပွဲ အခမ်းအနားတုန်းက ကျွန်တော် လက်ဆောင်ပေးခဲ့တာပါ။"

"တကယ်လား... လုချင်း၊ ဒါက အလွှာတစ်ထောင်အဆင့် ရတနာဓားဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား။"

"ကျွန်တော် သိတာပေါ့၊ မသိဘဲနဲ့ ဘာလို့ ပေးရမှာလဲ။" လုချင်း ဆက်လက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဖြစ်၍ အရည်အသွေးကို သူသိပေသည်။

သို့သော် သူ နားမလည် ဖြစ်နေမိ၏။

ဓားပေးခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း မာကူးက ဘာကြောင့် အခုမှ လာမေးနေရသနည်း။

"အလွှာတစ်ထောင် ရတနာဓားဆိုတာ အရမ်း တန်ဖိုးကြီးတာကွ၊ ရွှေတစ်ထောင် ပေးရင်တောင် ရှာဖို့ ခက်တာ။ ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးတဲ့ လက်ဆောင်ကို ငါ လက်မခံနိုင်ပါဘူး၊ မင်း ပြန်ယူလိုက်ပါ။" မာကူးက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် လုချင်းသည် သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ကယ်တင်ခဲ့သော ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်သည်။

ထိုမျှကြီးမားသော ကျေးဇူးကို ဆပ်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရသေးဘဲ ဤမျှ တန်ဖိုးကြီးသော လက်ဆောင်ကို သူ မည်သို့ လက်ခံနိုင်မည်နည်း။

အလွှာတစ်ထောင်အဆင့် လက်နက်ဆိုသည်မှာ မာမိသားစု၏ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲတွင်ပင် မရှိသော ရတနာဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မာကူး ဤလက်ဆောင်ကို တွေ့ရှိသောအခါ၌ သူနှင့် မိသားစုခေါင်းဆောင်တို့မှာ လုံးဝပင် မှင်သက်သွားခဲ့ရသည်။

လုချင်း - "ဝေ့အိမ်တော်ထိန်းကြီးက ဒီဓားကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတာမို့လို့ ကုန်ကျစရိတ် သိပ်မများဘူးဆိုတာ ခင်ဗျားကို မပြောပြဘူးလား။"

"ဒီဓားကို မင်းကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့တာလား"

လုချင်း မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ မာကူး၏ မျက်လုံးများသည် နွားမျက်လုံးကဲ့သို့ ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်သွားခြင်းပင်။

လုချင်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။

မာကူး၏ အမူအရာအရ သူဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ပုံရသည်။ သူ တကယ် မသိခဲ့ပေ။

ဒါပေမဲ့ ဝေ့အိမ်တော်ထိန်းကြီးက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုအမှားမျိုးကို လုပ်မိရတာလဲ။

လုချင်း မသိသည်မှာ ဝေ့အိမ်တော်ထိန်းကြီး၏ ပုံမှန် စေ့စပ်သေချာမှုအရ ထိုကဲ့သို့ အဆင့်နိမ့်သော အမှားမျိုး လုပ်မိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် ဆရာတင်ပွဲ အခမ်းအနားအတွင်း ဝေ့ကျိအန်း လုပ်ကြံခံရပြီး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ခြင်းစသည့် ကိစ္စများစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

လုချင်းက ဝိညာဉ်ဆေးဖြင့် သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့သော်လည်း ဝေ့ကျိအန်းမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သဖြင့် အခမ်းအနားကို အလျင်စလို အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်။

ထို့နောက်တွင် ဝေ့မိသားစုသည် လုပ်ကြံခိုင်းသူကို ရှာဖွေရန် စိတ်လောနေကြသဖြင့် လက်ဆောင်ကိစ္စများကို လျစ်လျူရှုမိခဲ့ကြ၏။ မာကူး၏ လက်ဆောင်ကို နောက်ထပ် ရှင်းပြချက်မပါဘဲ မာမိသားစုထံ ပို့ပေးလိုက်ရုံသာ ရှိခဲ့သည်။

လက်ဆောင်များစွာထဲတွင် လုချင်း၏ လက်ဆောင်သည် ထင်ရှားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

မာမိသားစုက အလွှာတစ်ထောင် ရတနာဓားကို တွေ့ရှိပြီးနောက် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် လုချင်းနှင့် သမားတော်ကြီးတို့သည် ကျိုးလီရွာသို့ ပြန်ရောက်နေပြီပင်။

မာကူး၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် လုချင်း နားလည်သွားသည်။

သူ ပြုံးလိုက်ပြီး "အဲဒါဆိုရင်လည်း ဓားကို သိမ်းထားလိုက်ပါဗျာ။ အဲဒါက နှလုံးသားပန်းပဲဖိုမှာ ကျွန်တော် လေ့ကျင့်တုန်းက လုပ်ထားတဲ့ လက်ရာပါ၊ ဘာမှ သိပ်မထူးခြားသလို ကုန်ကျစရိတ်လည်း သိပ်မများပါဘူးဗျ။"

ဤစကားများသည် မာကူးကို ဆွံ့အသွားစေသည်။

အလွှာတစ်ထောင်အဆင့် လေ့ကျင့်ရေးလက်ရာတဲ့လား...

လုချင်းရဲ့ ပန်းပဲပညာက ဒီအဆင့်ထိ ရောက်နေပြီလား။

နေပါဦး... လုချင်းက ပန်းပဲပညာကို ဘယ်တုန်းက သင်လိုက်တာလဲ။ ငါ ဘာလို့ မသိရတာလဲ။

သူ အိမ်ပြန်ရောက်နေတဲ့ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ သင်လိုက်တာလား။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတာလေ။

ခဏတာမျှ မာကူး၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ဗလာ ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားလေ၏။

သို့သော် လုချင်း ကိုယ်တိုင် လုပ်ထားသော ဓားဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူသည် အလွှာတစ်ထောင် ရတနာဓားကို လက်ခံလိုက်တော့သည်။

"ဆရာမာ စားပြီးပြီလား။ ကျွန်တော် မနက်စာ လုပ်ထားတယ်၊ အတူတူ စားမလား။"

မာကူး၏ စိတ်အခြေအနေ တည်ငြိမ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ၌ လုချင်း မေးလိုက်သည်။

မာကူးမှာလည်း မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာလေသည်။ "စားမှာပေါ့၊ ငါက ဗိုက်အလွတ်နဲ့တောင် တမင် လာခဲ့တာကွ ၊ မင်းလက်ရာကို ထပ်စားချင်လို့လေ"

"..."

အလကား စားချင်သည်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောသောကြောင့် လုချင်း ရယ်မောလိုက်ရပြီး "ကောင်းပါပြီဗျာ၊ အိမ်ထဲမှာ စောင့်နေပါဗျ၊ ကျွန်တော် ရှောင်ယန်နဲ့ တခြားသူတွေကို သွားခေါ်လိုက်ဦးမယ်။"

.....