နှစ်တစ်ထောင် ဂျင်ဆင်းနှင့် ၂ နှစ်တာ အပြောင်းအလဲများ

"ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံခံနိုင်စွမ်းက အများကြီး တိုးတက်လာတာပဲ။"

ဂူအတွင်း၌ အစီအရင်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသောကြောင့် လုချင်း ကွာခြားမှုကို သိပ်မခံစားခဲ့ရပေ။

သို့သော် အပြင်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ဝိညာဉ်အဆောင်၏ ကောင်းချီးပေးမှုအောက်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံခံနိုင်စွမ်းသည် သိသိသာသာ တိုးတက်လာကြောင်း ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

မူလက မီတာ ၁၀၀ အကွာအဝေးမှနေ၍ ယခုအခါ ၂ မိုင်အထိ ကျယ်ပြန့်လာပြီး ၁၀ ဆ တိုးတက်လာကာ အာရုံခံနိုင်မှု တိကျမှုလည်း များစွာ တိုးတက်လာသည်။

ဤအကွာအဝေးအတွင်း သက်ရှိအများစုသည် သူ့အာရုံမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဝိညာဉ်အဆောင်ကို သန့်စင်ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံခံနိုင်စွမ်းက ရှောင်လီရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ ရလာတဲ့ပုံပဲ။"

လုချင်း ဤအချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ရှောင်လီ၏ ထူးဆန်းသော အာရုံခံနိုင်စွမ်းသည် အလွန် ဆန်းကြယ်သည်။

ယခုအချိန်ထိ ၎င်း၏ ထောက်လှမ်းမှုမှ ရှောင်လွှဲနိုင်သော အရာကို သူ မတွေ့ဖူးသေးပေ။

မွေးရာပါနယ်ပယ်တွင် "ရည်ရွယ်ချက်" ၏ အစအနကို နားလည်ထားသော သူ့လို သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်သည်ပင် အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ပြီး အနီးကပ်သွားလျှင် ရှောင်လီက ထောက်လှမ်းမိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မအောင်မြင်ခဲ့သည့် တစ်ကြိမ်သာ ရှိခဲ့ဖူးသည်၊ ၎င်းမှာ ထျန်းကျီမျှော်စင်မှ ရိုးရိုးအဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ် လာရောက်လည်ပတ်စဉ်က ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုလူငယ်တွင် အရှိန်အဝါကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်သော အထူးရတနာတစ်ခု ပါရှိသဖြင့် ရှောင်လီ၏ ထောက်လှမ်းမှုမှ လွတ်မြောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကမ္ဘာ့ ဒြပ်စင်စွမ်းအင် လှိုင်းတွေက ပိုပိုပြီး ပြင်းထန်လာနေတယ်။"

များစွာ တိုးတက်လာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် လုချင်းသည် ကမ္ဘာ့ ဒြပ်စင်စွမ်းအင်ကို ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံနိုင်လာသည်။

အမှန်စင်စစ် လွန်ခဲ့သော ၂ နှစ်အတွင်း ဒြပ်စင်စွမ်းအင် လှိုင်းများသည် ပိုမို သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသည်ကို သူ သတိထားမိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

အလွန် အရေးကြီးသော အရာတစ်ခုသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နေရာလွတ်တစ်ခုမှ ပေါက်ဖွားလာတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် အချိန်အခါ မသင့်သေးသဖြင့် မအောင်မြင်သေးခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုအရာ အမှန်တကယ် ပေါက်ဖွားလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲကို ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု လုချင်း အာရုံရနေသည်။

"အဲဒါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လား။"

လုချင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဒြပ်စင်စွမ်းအင် ပြောင်းလဲမှုများကို ဂရုတစိုက် အာရုံခံရင်း စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစားနေမိသည်။

"အင်း... ဒါ ဘာလဲ။"

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်သကဲ့သို့ သူ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ပုံရိပ်သည် ရပ်နေသော နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

လျင်မြန်သော ခုန်ပျံကျော်လွှားမှု အနည်းငယ်ဖြင့် သူသည် တောင်ကြားအထက်ရှိ ကုန်းစောင်းငယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သောအခါ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အပင်တစ်ပင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသကဲ့သို့ ၎င်း၏ အကိုင်းအခက်များနှင့် အရွက်များ ကျုံ့သွားပြီး မြေကြီးထဲသို့ တိုးဝင်ရန် ကြိုးစားလေသည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်း မြေကြီးထဲသို့ အပြည့်အဝ မဝင်မီ လုချင်းသည် ကျွမ်းကျင်သော အားဖြင့် ၎င်း၏ အကိုင်းအခက်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မြေကြီးထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်လေ၏။

"တကယ်ပဲ ဂျင်ဆင်း ပါလား။"

လက်ထဲရှိ အရာကို ကြည့်ရင်း လုချင်း၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာမှုများ ပေါ်လာသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ကြီးမားသော ဂျင်ဆင်းတစ်ပင်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထား၏။

၎င်း၏ အမြစ်များသည် အကောင်းအတိုင်း ရှိနေပြီး ခြေလက်ငါးချောင်း အပြည့်အဝ ဖွံ့ဖြိုးကာ လူပုံသဏ္ဌာန်တောင် ပေါက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ချက်ချင်းပင် သူ၏ အထူးစွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ဂျင်ဆင်းမှ ထူထပ်သော အနီရောင် အလင်းတန်းများနှင့် ရွှေရောင် အလင်းတန်း အနည်းငယ် ရောနှော ထွက်ပေါ်လာသည်။

[ဂျင်ဆင်း - အဖိုးတန် ဆေးဖက်ဝင်အပင်၊ အဆိပ်မရှိ၊ စားသုံးနိုင်သည်။]

[ဤဂျင်ဆင်းသည် နှစ်ပေါင်း ၁၈၀၀ ကျော် ကြီးထွားလာခဲ့ပြီး ပင်ကိုယ်အသိဉာဏ် အစအနတစ်ခု ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့သည်။]

[အသိဉာဏ် ဖွံ့ဖြိုးလာသော ဂျင်ဆင်းသည် မွေးရာပါ မှော်စွမ်းအား အစအနတစ်ခု နိုးထလာပြီး အန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်ရန် မြေကြီးထဲသို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။]

"နှစ်တစ်ထောင် ဂျင်ဆင်း"

ဤစာသားများကို မြင်သောအခါ လုချင်း ပို၍ ဝမ်းသာသွားသည်။

ဒါက အသိဉာဏ် အစအနတစ်ခု ဖွံ့ဖြိုးပြီး နှစ်ပေါင်း ၁၈၀၀ ကျော် ကြီးထွားလာခဲ့သော ဂျင်ဆင်း ဖြစ်သည်။

ဂျင်ဆင်းသည် နှစ်တစ်ထောင် ကျော်လွန်ပြီး အသိဉာဏ် ဖွံ့ဖြိုးလာပါက ၎င်း၏ ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိများ အရည်အသွေး ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝိညာဉ်ဆေးနယ်ပယ်သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိသွားသည်ဟု လူသိများသည်။

တကယ့်ကို ရှားပါး ရတနာတစ်ခုပင်။

"ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျောက်စိမ်းဂူက စုဆောင်းပေးတဲ့ မြေကမ္ဘာစွမ်းအင်နဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အာဟာရ ပြည့်ဝနေတဲ့ ဒီတောတောင်တွေကြားထဲမှာ နှစ်တစ်ထောင် ဂျင်ဆင်း ရှိနေတာပဲ။"

သို့သော် ထိုကဲ့သို့ ဂျင်ဆင်းသည် အသိဉာဏ် အစအန ဖွံ့ဖြိုးပြီး မှော်စွမ်းအား အစအန ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် အလိုအလျောက် မြေလျှိုးပြီး လွတ်မြောက်နိုင်သောကြောင့် ရှာဖွေ မတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်တန်ရာ၏။

"ဝီ"

လက်ထဲရှိ ဂျင်ဆင်းမှ မမြင်ရသော လှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ အမြစ်များ တုန်ခါကာ အလွန် ကြောက်ရွံ့နေပုံ ရသည်။

လုချင်းကလည်း မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။

ဤနှစ်တစ်ထောင် ဂျင်ဆင်းသည် အသိဉာဏ် အစအန ဖွံ့ဖြိုးသော်လည်း အလွန် ရိုးအပြီး ပင်ကိုယ်ဗီဇအတိုင်းသာ ပြုမူနိုင်သည်။

၎င်း၏ အမှန်တကယ် ဉာဏ်ရည်မှာ သာမန် ကြက်၊ ဘဲများအောက်ပင် နိမ့်ကျနိုင်၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဂျင်ဆင်း၏ တုန်ခါမှုကို တိုက်ရိုက် လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ချီအိတ်ထဲမှ အနီရောင် ကြိုးများနှင့် အခြား ပစ္စည်းများကို ထုတ်ကာ ဂျင်ဆင်းကို ချည်နှောင်လိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် ဂျင်ဆင်း ရုန်းကန်မှု ရပ်တန့်သွားသည်။

သို့သော် ဤဂျင်ဆင်းသည် အသိဉာဏ် အစအန ဖွံ့ဖြိုးပြီး သက်ရှိအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် လုချင်းသည် ၎င်းကို ချီအိတ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်း၍ မရနိုင်ဘဲ စိုစွတ်သော ရေညှိများဖြင့် ယာယီ ထုပ်ပိုးကာ ရင်ဘတ်ရှိ ဆေးသေတ္တာထဲတွင် ထည့်ထားလိုက်ရသည်။

ဆေးသေတ္တာကို လုံခြုံအောင် ထားပြီးနောက် လုချင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း အခြား နှစ်တစ်ထောင် ဂျင်ဆင်း မတွေ့ရပေ။

ဤနေရာတွင် နှစ်တစ်ထောင် ဂျင်ဆင်း တစ်ပင်တည်းသာ ရှိခြင်းလော သို့မဟုတ် အခြားအပင်များက အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိပြီး မြေကြီးထဲသို့ တိုးဝင်သွားခြင်းလော ဆိုသည်ကို မသိနိုင်ပေ။

သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံခံနိုင်စွမ်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ၂ မိုင်အထိ ရောက်ရှိနိုင်သော်လည်း မြေအောက်တွင်မူ များစွာ အားနည်းသည်။

မြေအောက် မီတာ ၂၀ သို့မဟုတ် ၃၀ အတွင်း လှုပ်ရှားမှုများကိုသာ အာရုံခံနိုင်ပြီး ၎င်းမှာလည်း အတော်လေး ဝေဝါးနေသည်။ ထိုထက်ကျော်လွန်ပါက ဘာမှ မမြင်ရတော့ပေ။

ကျန်ရှိနေသော နှစ်တစ်ထောင် ဂျင်ဆင်းများက မြေကြီးထဲသို့ တိုးဝင်သွားလျှင် သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

မြေကြီးသည် ထူထဲပြီး လေးလံကာ မြေကမ္ဘာစွမ်းအင်ဖြင့် ကာကွယ်ထားသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန် အလွန် ခက်ခဲသည်။

သို့သော် အခြား နှစ်တစ်ထောင် ဂျင်ဆင်း မတွေ့ရှိသော်လည်း လုချင်းသည် နှစ်ရာချီ သက်တမ်းရှိ ဂျင်ဆင်း အများအပြားကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူသည် သက်တမ်းအကြာဆုံး ဖြစ်သော နှစ် ၄၀၀ ခန့်ရှိ ဂျင်ဆင်းကို တူးယူလိုက်ပြီး ကျန်အပင်များကို မထိဘဲ ထားလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ရှိ စွမ်းအားအဆင့်တွင် နှစ်တစ်ရာ ဂျင်ဆင်းသည် သူ့အတွက် အသုံးမဝင်သလောက်ပင်။

နောင်လိုအပ်ပါက ဆေးသိုလှောင်မှုကို ဖြည့်တင်းရန် ဆရာ့အတွက် တစ်ပင် တူးယူလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ကိစ္စအားလုံး ပြီးသွားသောအခါ၌ လုချင်းသည် ရှောင်လီနှင့်အတူ တောင်အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

လုချင်း၏ လက်ရှိ စွမ်းအားဖြင့် တောထဲသို့ ဝင်ထွက်သွားလာခြင်းသည် အလွန် လွယ်ကူပါ၏။

မကြာမီ ကျိုးလီရွာကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

ရွာထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အဝေးမှ စာဖတ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုချင်း မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

လွန်ခဲ့သော ၂ နှစ်အတွင်း ကျိုးလီရွာသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲမှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

လမ်းများကို ချောမွေ့အောင် ပြုပြင်ထားရုံသာမက ရွာသားများ၏ နေအိမ်များကိုလည်း ပြုပြင်မွမ်းမံထားပြီး စာသင်ကျောင်းသစ် တစ်ကျောင်းပင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤပြောင်းလဲမှုများကို ဝေ့မိသားစုက ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ၂ နှစ်က မာကူးသည် မိသားစု၏ ပွစိပွစိပြောခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် ခရိုင်မြို့မှ ထွက်ခွာပြီး အေးအေးလူလူ နေထိုင်ရန် ဈေးကြီးဘက်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က ဝေ့ကျိအန်း ဘာဖြစ်သွားမလဲဟု လုချင်း သိချင်နေခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်နေ့တွင် ဝေ့ကျိအန်းသည်လည်း ဝေ့အိမ်တော်ထိန်းကြီးနှင့် ဝေ့မိသားစု အစေခံများစွာနှင့်အတူ ကျိုးလီရွာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဝေ့မိသားစုသည် ကျိုးလီရွာ ဘေးရှိ မြေကွက်တစ်ကွက်ကို ဈေးကြီးပေး ဝယ်ယူကာ ဝေ့ကျိအန်း နေထိုင်ရန် ဗီလာတစ်ခု ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ဝေ့သခင်မနှင့် ဝေ့ရှင်းဟယ်တို့ လာရောက် တည်းခိုလေ့ရှိသည်။

ဝေ့မိသားစု၏ ဘိုးဘေးကြီးပင်လျှင် ရံဖန်ရံခါ ပေါ်လာပြီး သူ့ဆရာနှင့် လက်ဖက်ရည် သောက်လေ့ရှိသည်။

ဝေ့မိသားစု၏ ဗီလာတွင် လူများစွာ ရှိသောကြောင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ အသားနှင့် ဥများ နေ့စဉ် စားသုံးမှု ပမာဏ များပြားသည်။

ဤပစ္စည်းများကို ရွာသားများထံမှ တိုက်ရိုက် ဝယ်ယူသဖြင့် ရွာသားများအတွက် ဝင်ငွေလမ်းကြောင်း အပိုတစ်ခု ရရှိစေသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝေ့မိသားစုသည် ရွာလမ်းများကို ပြုပြင်ပေးပြီး သခင်လေး စာသင်ရန် လိုအပ်သည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် စာသင်ကျောင်းတစ်ကျောင်း ဆောက်လုပ်ပေးကာ စာသင်ရန် ဆရာ ၂ ယောက် ငှားရမ်းပေးခဲ့သည်။

ရွာသားများတွင် ကျောင်းနေအရွယ် ကလေးများ ရှိပါက ကျောင်းလခ ပေးစရာ မလိုဘဲ ကျောင်းသို့ ပို့နိုင်ပြီး ကိုယ်ပိုင် ထမင်းချိုင့်သာ ထည့်ပေးရန် လိုကြောင်း သူတို့က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် ရွာသားများ သံသယ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

ဝေ့မိသားစုထံမှ ထပ်ခါတလဲလဲ အာမခံချက်များ ရရှိပြီး လုချင်းကို မေးမြန်းပြီးနောက် သူတို့ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။

သူတို့၏ ကလေးများကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ကျောင်းသို့ ပို့ကြသည်။

အခက်အခဲ ကြုံတွေ့နေရသော မိသားစုများပင် အံကြိတ်ပြီး ပို့ကြသည်။

သူတို့ ကလေးများ နောက်ကျကျန်ခဲ့မည့်အစား သူတို့ကိုယ်တိုင် ပိုမို ကြိုးစား လုပ်ကိုင်ရန် ဆန္ဒရှိကြသည်။

လုချင်းနှင့် သမားတော်ကြီးသည် ဝေ့မိသားစု၏ လုပ်ရပ်များကို မကန့်ကွက်ဘဲ တိတ်တဆိတ် သဘောတူခဲ့ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဝေ့မိသားစု လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့်အရာသည် ကျိုးလီရွာအတွက် အကျိုးရှိသည်။

သဘာဝကျစွာပင် ရွာကို ပိုမို ကောင်းမွန်စေချင်ကြသည်။

လုချင်းသည် ဆင်းရဲသော မိသားစုအချို့ကို တိတ်တဆိတ် ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သေးသည်။

ထို့ကြောင့် ၂ နှစ်ကြာပြီးနောက် ကျိုးလီရွာသည် ဤပြောင်းလဲမှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်လီနှင့်အတူ လုချင်းသည် ဆရာ့အိမ်လေးဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဝေ့မိသားစု၏ ဘိုးဘေးကြီးသည် မက်မွန်ပင်အောက်တွင် သူ့ဆရာနှင့် ထိုင်ကာ အေးအေးလူလူ လက်ဖက်ရည် သောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှောင်ယန်သည် သူတို့ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စာရေးနေသည်။

"ကိုကို... ရှောင်လီ... ပြန်ရောက်လာပြီလား။"

ခြံဝင်းတံခါးဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော ရှောင်ယန်သည် လုချင်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို ပထမဆုံး သတိထားမိသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ကလောင်တံကို ချပြီး ပြေးလာသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သမားတော်ကြီးနှင့် ဝေ့ရှန်ဟိုင်တို့သည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် လုချင်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို စောစောက အာရုံမခံမိခဲ့ကြသောကြောင့်ပင်။

"ရောက်ပါပြီဗျာ..."

လုချင်း ညီမလေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်ပေးလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော ၂ နှစ်အတွင်း ကလေးမလေး အနည်းငယ် ကြီးထွားလာသော်လည်း ကလေးသာသာပဲ ရှိပါသေးသည်။

ရှောင်လီသည် ရှောင်ယန်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဆံပင်ကို လက်သည်းဖြင့် ဆွဲကာ အိမ်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... သမီး စစ်တုရင် သွားယူလိုက်ပါမယ်။"

ရှောင်လီနှင့် နေ့ညမပြတ် အတူရှိနေသော ရှောင်ယန်သည် ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း နားလည်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

လုချင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကစားခွင့် ပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက် မက်မွန်ပင်အောက်သို့ လာပြီး "ဂါရဝပြုပါတယ် အကြီးအကဲဝေ့။" ဟု ဦးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သမားတော်ကြီးကို ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ... ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ပါပြီ။"

ဤအချိန်တွင် သမားတော်ကြီး၏ အမူအရာသည် တည်ငြိမ်မှုသို့ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ "တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှု ပြီးသွားပြီလား။"

"ဒီမနက်ပဲ ပြီးသွားတာပါ။ ရှောင်လီက ရှောင်ယန်ကို လွမ်းနေလို့ ကျွန်တော်တို့ ပြန်လာခဲ့တာ။"

"သူ စစ်တုရင်ကစားတာကို စွဲနေတာမလို့ ရှောင်ယန်နဲ့ ကစားဖို့ အမြန်ပြန်ချင်နေတာလို့ပဲ ဆရာ ထင်တယ်။" သမားတော်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

မကြာသေးမီက လုချင်းသည် သားရဲစစ်တုရင် ပုံစံသစ်တစ်ခု တီထွင်ခဲ့ပြီး ကလေးနှစ်ယောက် အတော်လေး စွဲလမ်းနေကြောင်း သူ သိထားသည်။

"လုသခင်လေးက ဒီတစ်ခါ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှုမှာ အများကြီး အကျိုးရှိခဲ့ပုံရတယ်"

သူတို့ဘေးရှိ ဝေ့ရှန်ဟိုင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူ အလွန် အံ့သြနေဆဲပင်။

လုချင်း ပြန်ရောက်လာတုန်းက မွေးရာပါနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ ဘာမှ အာရုံမခံမိခဲ့ဘူးလေ။

အခု သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတာတောင် လုချင်းကို သူ ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်သေးဘူး။

မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ရင် သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံခံနိုင်စွမ်းထဲမှာ ဗလာနယ်တစ်ခုပဲ ရှိပြီး ဘယ်သူမှ မရှိသလို ဖြစ်နေတယ်။

ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ မြင်ကွင်းမျိုးကို ဝေ့ရှန်ဟိုင် ဘယ်လိုလုပ် မအံ့သြဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။

လုချင်း မွေးရာပါနယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီလား။

ဒါပေမဲ့ သေချာ အာရုံခံကြည့်တော့ လုချင်းဆီမှာ မွေးရာပါနယ်ပယ်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အရှိန်အဝါကို မတွေ့ရဘူးလေ။

"နည်းနည်းပဲတိုးတက်လာတာပါဗျ၊ အကြီးအကဲဝေ့ ချီးကျူးလောက်တဲ့အထိ မဟုတ်ပါဘူး။"

ဝေ့ရှန်ဟိုင်၏ လေးစားမှုကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း လုချင်း နှိမ့်ချနေဆဲပင်။

ဒါကို ကြားတော့ လုချင်းက သူ၏ တိုးတက်မှုကို မထုတ်ဖော်ချင်မှန်း ဝေ့ရှန်ဟိုင် သိလိုက်ပြီး အနေခက်စွာဖြင့် လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

"ရှောင်လီ... မြန်မြန်လုပ်"

ကံကောင်းထောက်မစွာ ဤအချိန်တွင် ရှောင်ယန်သည် စစ်တုရင်ခုံနှင့်အတူ အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာသဖြင့် အနေခက်သော လေထုကို ပြေလျော့စေလိုက်သည်။

"အူ~"

ရှောင်လီသည် ကျောက်စားပွဲပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်တက်ပြီး စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ရှောင်ယန်သည် စာရေးကိရိယာများကို အမြန် သိမ်းဆည်းပြီး စစ်တုရင်ခုံကို စတင် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

မကြာမီ ကလေးနှစ်ယောက် ကစားပွဲ စတင်လိုက်ကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် ဝေ့ရှန်ဟိုင်ကို မှင်သက်သွားစေသည်။

ရှောင်လီသည် ကလေးတစ်ယောက်နှင့် ယှဉ်နိုင်လောက်အောင် အလွန် ဉာဏ်ကောင်းကြောင်း သူ သိထားသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် အလေးအနက်ထားပြီး စစ်တုရင် ကစားနေတာကို မြင်တော့ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းနေတုန်းပဲ။

သိချင်စိတ်ကြောင့် သူ ရှေ့တိုးပြီး ကလေးနှစ်ယောက်၏ ကစားပွဲကို ကြည့်လိုက်သည်။

ခဏကြာ ကြည့်ပြီးနောက် သူ ထပ်မံ အံ့သြသွားပြန်သည်။

"ဒါ ဘယ်လို စစ်တုရင်မျိုးလဲ။ ငါ အရင်က မမြင်ဖူးသလိုပဲ။"

"အဘိုးဝေ့... ကိုကိုက ပြောတယ်၊ ဒါကို သားရဲစစ်တုရင်လို့ ခေါ်တယ်တဲ့၊ အရမ်း ပျော်စရာကောင်းတယ်။" ရှောင်ယန် လိမ္မာစွာ ဖြေလိုက်သည်။

"သားရဲစစ်တုရင်" ဝေ့ရှန်ဟိုင် လုချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

လုချင်း ပြုံးလိုက်ပြီး "ကျွန်တော် ပျင်းနေတုန်း လျှောက်လုပ်ကြည့်ထားတဲ့ ကစားနည်းလေးပါ၊ ပြောပလောက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"ဩော်... လုသခင်လေး ကိုယ်တိုင် တီထွင်ထားတာပဲ။ ဘယ်လို ကစားရတာလဲ။"

မထင်မှတ်ဘဲ ဝေ့ရှန်ဟိုင်က ပိုစိတ်ဝင်စားလာသည်။

"အဘိုးဝေ့... သမီး သင်ပေးမယ်။ သားရဲစစ်တုရင်က အရမ်း ရိုးရှင်းတယ်။ ပထမဆုံး ဒီသားရဲတွေကို အဆင့်လိုက် ခွဲထားတယ်။ ရှေးဟောင်းဆင်ကြီးက အကြီးဆုံးနဲ့ အသန်မာဆုံး၊ ကြွက်ကလေးက အငယ်ဆုံး၊ ဒါပေမဲ့ ကြွက်ကလေးက ဆင်ကြီးရဲ့ နှာခေါင်းထဲ ဝင်ပြီး အနိုင်ယူလို့ရတယ်..."

ရှောင်ယန်သည် ဝေ့ရှန်ဟိုင်ကို သားရဲစစ်တုရင်၏ စည်းမျဉ်းများကို ချက်ချင်း စတင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

လုချင်း တီထွင်ထားသော သားရဲစစ်တုရင်သည် သူ၏ အတိတ်ဘဝက အရာနှင့် အနည်းငယ် ကွာခြားသည်။ အတိတ်က သားရဲအချို့ကို ဤကမ္ဘာမှ လူများနှင့် ပိုရင်းနှီးသော သားရဲများဖြင့် အစားထိုးလိုက်သည်။

သို့သော် အဓိက စည်းမျဉ်းများမှာ မပြောင်းလဲဘဲ ကြီးနိုင်ငယ်ညှဉ်း မူဝါဒကို လိုက်နာပြီး အငယ်ဆုံးသည် အကြီးဆုံးကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် သဘောတရား ပါဝင်သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ဝေ့ရှန်ဟိုင် ပို၍ အံ့သြသွားရ၏။

သားရဲစစ်တုရင်၏ စည်းမျဉ်းများသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း ယုတ္တိရှိပြီး ဟာကွက်မရှိဘဲ ကစားရသည်မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်။ ကလေးများ ဉာဏ်ရည်ဖွံ့ဖြိုးရန် အလွန် သင့်လျော်ပါ၏။

ထို့အပြင် အပြန်အလှန် ထိန်းချုပ်ခြင်း သဘောတရားလည်း သိမ်မွေ့စွာ ပါဝင်နေသည်။

လုချင်းအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ ကစားနည်းကို တီထွင်နိုင်ခြင်းက သူ၏ မြင့်မားသော ဉာဏ်ရည်ကို ပြသနေသည်။

တကယ့်ကို ကံကောင်းခြင်းတွေနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ။

ဝေ့ရှန်ဟိုင် ယခုအချိန်တွင် ဘာတွေးနေသည်ကို လုချင်းသာ သိလျှင် စကားပြောနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ရိုးရှင်းသော သားရဲစစ်တုရင်လေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ဆက်စပ်တွေးခေါ်မှုများစွာ ပြုလုပ်နေကြသည်။

ဝေ့ရှန်ဟိုင် ကစားပွဲကို စိတ်ပါလက်ပါ ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၌ လုချင်းသည် ရင်ဘတ်ထဲရှိ ဆေးသေတ္တာကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ... ဒီတစ်ခါ တောင်ပေါ်မှာ ကျွန်တော် နှစ်တစ်ထောင် ဂျင်ဆင်းတစ်ပင် တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲ့ဂျင်ဆင်းက အသိဉာဏ်တချို့ ဖွံ့ဖြိုးနေပုံရတယ်။ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ မသေချာလို့ ဆရာ ဆုံးဖြတ်ပေးပါ။"

"အသိဉာဏ် ဖွံ့ဖြိုးနေတဲ့ နှစ်တစ်ထောင် ဂျင်ဆင်း"

ဒီတစ်ခါတော့ သမားတော်ကြီးသာ အံ့သြသွားသည် မဟုတ်၊ ဝေ့ရှန်ဟိုင်ပင်လျှင် ထိတ်လန့်စွာ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီဂျင်ဆင်းက မြေလျှိုးပြီး လွတ်မြောက်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော်သာ မြန်မြန် မတုံ့ပြန်လိုက်ရင် သူ လွတ်သွားလောက်ပြီ။"

လုချင်း ဆေးသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ အနီရောင် ကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော ဂျင်ဆင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

"မျက်နှာသွင်ပြင်နဲ့ ခြေလက်အင်္ဂါတွေ ထင်ရှားနေတာပဲ။ တကယ်ကို နှစ်တစ်ထောင် ကျော်နေပြီ"

ဆေးကျမ်းအမျိုးမျိုးကို နှံ့စပ်သော သမားတော်ကြီးသည် ဆေးသေတ္တာထဲရှိ ဂျင်ဆင်းမှာ အနည်းဆုံး နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိကြောင်း ချက်ချင်း ပြောနိုင်လိုက်သည်။

"ဆရာ... ဒီဂျင်ဆင်းမှာ အသိဉာဏ် ပါဝင်ပြီး သက်ရှိတစ်ကောင်ရဲ့ ဝိသေသလက္ခဏာတချို့ ရှိနေတယ်။"

လုချင်း အနီရောင် ကြိုးကို ဖြေလိုက်ပြီး ဂျင်ဆင်း၏ ကိုယ်ထည်ကို ညင်သာစွာ ကိုင်လိုက်သည်။

လွတ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဂျင်ဆင်း၏ အမြစ်များ ပြန်လည် လှုပ်ရှားလာပြီး တုန်ခါနေလေ၏။

"တကယ်ပဲ အသိဉာဏ် ဖွံ့ဖြိုးနေတာပဲ။" သမားတော်ကြီး ဝမ်းသာသွားသည်။ "အားချင်း... ဒီဂျင်ဆင်းကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ရမယ်။ အနာဂတ်မှာ အများကြီး အသုံးဝင်လိမ့်မယ်"

……