စွမ်းအားကို ခန့်မှန်းခြင်းနှင့် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိခြင်း

လုချင်းသည် ခုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ရင်း နက်ရှိုင်းသော အတွေးနယ်ချဲ့နေလေသည်။

သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မွေးရာပါနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်ရဲ့ သာမန်စွမ်းအားကိုတော့ ငါ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းလို့ ရသွားပြီ။"

"ခန့်မှန်းရခက်တာတစ်ခုကတော့ မွေးရာပါနယ်ပယ်အဆင့် လျှို့ဝှက်သိုင်းကွက်တွေရဲ့ စွမ်းအားပဲ။"

ဝေ့ရှန်ဟိုင်သည် ဝါရင့် မွေးရာပါနယ်ပယ် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ မွေးရာပါနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် သူ၏ ဓားအသိမှာမူ ထိုးဖောက်အောင်မြင်ခြင်း မရှိသေးသဖြင့် မွေးရာပါနယ်ပယ်၏ အသေးစားအောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ဟန့်တားခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဝေ့ရှန်ဟိုင်သာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် နှိမ့်ချပြီး ပြောဆိုခဲ့ခြင်း မဟုတ်လျှင် လုချင်းအနေဖြင့် ဓားအသိကို နားလည်သဘောပေါက်ထားပြီး လျှို့ဝှက်သိုင်းကွက်များ မသုံးသော မွေးရာပါနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်၏ ခန့်မှန်းခြေ စွမ်းအားအဆင့်ကို တွက်ချက်နိုင်ပြီ ဖြစ်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် မိမိကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားကိုလည်း ခန့်မှန်းတွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ပြီးပြည့်စုံသော စွမ်းအားထုတ်ဖော်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူသည် ယခုအခါ မွေးရာပါနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်ရှိ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လုချင်းသည် ဤရလဒ်အတွက် သိပ်ပြီး အံ့သြမနေပေ။

မွေးရာပါနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင်များသည် ကမ္ဘာလောကကြီး၏ ဥပဒေသများဖြင့် နှစ်ပါးသွားပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် မွေးရာပါပင်ကိုယ်ချီစွမ်းအင်ဖြင့် အားဖြည့်ထားသောကြောင့် အမှန်တကယ်ပင် စွမ်းအားကြီးမားကြပေသည်။ သူတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားတစ်ခုတည်းကပင် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ကျင့်ကြံထားသည့် သာမန် မဟာသခင်တစ်ဦးထက် အဆများစွာ သာလွန်ပေသည်။

ထို့အပြင်မွေးရာပါပင်ကိုယ်ချီစွမ်းအင်၏ ဆန်းကြယ်သော သဘာဝကြောင့် မွေးရာပါနယ်ပယ် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ သာမန် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုသည်ပင် မဟာသခင်တစ်ဦး၏ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးထားသော လျှို့ဝှက်သိုင်းကွက်ထက် ပိုမို ပြင်းထန်လေသည်။

သို့သော် ထိုအရာသည် သာမန် မဟာသခင်များနှင့် ယှဉ်လျှင်သာ ဖြစ်လေသည်။

လုချင်းကမူ ကွဲပြားခြားနားပေသည်။

မြေကမ္ဘာသွေးကြောဝိညာဉ်အရည်ကို သောက်သုံးထားပြီးနောက် သူ၏ ပါရမီမှာ အစွန်းကုန် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ သူသည်လည်း ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ကျင့်ကြံထားသော်လည်း သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ သာမန် မဟာသခင်များထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ပြီးပြည့်စုံသောစွမ်းအားထုတ်ဖော်မှုမှ ရရှိသော အားဖြည့်မှုနှင့် ဓားအသိအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော သူ၏ ဓားသိုင်းပညာတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ လုချင်းသည် မွေးရာပါနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များကို သိပ်ပြီး ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ယခုယှဉ်ပြိုင်မှုက သူ၏ ယူဆချက်များကို အတည်ပြုပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လုချင်းကစိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်သည်။

"ဝေ့ချန်ပေ့ဆီကလိုမျိုး အထူးတလည် အားကောင်းတဲ့ အမွေအနှစ်တွေ မရှိထားရင်၊ လျှို့ဝှက်သိုင်းကွက်တွေ မသုံးတဲ့ သာမန် မွေးရာပါနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်က ငါ့အတွက်တော့ ခြိမ်းခြောက်မှု သိပ်မရှိဘူးပဲ။"

"လျှို့ဝှက်သိုင်းကွက်တွေ သုံးမယ်ဆိုရင်တော့..."

သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ဆန်းကြယ်သော အလင်းရောင်တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

မွေးရာပါနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင်များတွင် လျှို့ဝှက်သိုင်းကွက်များ ရှိသကဲ့သို့ သူ့တွင်လည်း ဝှက်ဖဲများ မရှိပေဘူးလား။

ယခုတစ်ကြိမ်ဝေ့ရှန်ဟိုင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရာတွင် ဝေ့ရှန်ဟိုင်က မွေးရာပါနယ်ပယ်၏ သာမန် စွမ်းအားကိုသာ အသုံးပြုခဲ့သလို သူကလည်း သူ၏ စွမ်းအား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုသာ ထုတ်ပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဝှက်ဖဲများကိုမူ လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့လေသည်။

"ဝေ့ချန်ပေ့ပြောပုံအရဆိုရင် ကျန့်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးက မွေးရာပါနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်မှာပဲ ရှိသေးတယ်တဲ့။ ဒါ့အပြင် သူက ငယ်ရွယ်စဉ်တုန်းက ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ရခဲ့ဖူးပြီး သူ့ရဲ့ အသက်စွမ်းအားတွေက အကြီးအကျယ် ထိခိုက်ထားတာ။ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက အထွတ်အထိပ်အချိန်ကို ကျော်လွန်ခဲ့တာ ကြာပြီလို့ ပြောတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ကောလာဟလတွေကတော့ ကောလာဟလတွေပါပဲ... သေချာအောင်တော့ ငါကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်။"

ဝေ့ရှန်ဟိုင်က သေချာပေါက် ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း လုချင်းသည် ကောလာဟလများကို အပြည့်အဝ မယုံကြည်ပေ။ ကျန့်မိသားစု ဘိုးဘေး၏ စွမ်းအားကို အတည်ပြုရန်အတွက် သူကိုယ်တိုင် သွားရောက် ကြည့်ရှုရန် လိုအပ်လေသည်။

လုချင်း၏မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပလာပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဘွားကြီး...ခင်ဗျားက ငါ့ကို အပြင်ထွက်လာအောင် မျှားခေါ်ချင်နေတာပေါ့လေ။ ကောင်းပြီလေ... ငါ ခင်ဗျားရှေ့ကို တကယ် ရောက်လာတဲ့အခါကျ ခင်ဗျား ငါ့ကို မှတ်မိမလားဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။"

သူ့ကိုဖမ်းဆီးရန် ကြံစည်နေပုံရသော ထိုအဘွားအိုကြီးကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒများ ရှင်းပြမရအောင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

လုချင်းသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ တောင်ပေါ်သို့ သွားစရာရှိသည်ဟု အကြောင်းပြကာ ဆရာ့ထံမှ နှစ်ရက် ခွင့်တောင်းလိုက်သည်။ ထိုညတွင် ကောင်းမွန်စွာ အနားယူပြီး သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကို အကောင်းဆုံးအနေအထားသို့ ရောက်အောင် ညှိယူပြီးနောက် လုချင်းသည် တိတ်တဆိတ်ပင် အိမ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

ရွာပြင်ရောက်သည်နှင့် သူသည် စိတ်အာရုံကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ကာ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ နေရာလွတ်ထဲမှ မြေကမ္ဘာရွေ့လျားမန္တန် အလင်းအစုအဝေးကို ဆင့်ခေါ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ အသုံးပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက်၌ ပေါ့ပါးသွက်လက်သောခံစားမှုမျိုး ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာပြန်၏။ လုချင်းသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး ပြည်နယ်မြို့တော်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားလိုက်တော့သည်။

ညအချိန်ဖြစ်ပြီး တောလမ်းခရီးတွင် လူသူကင်းမဲ့နေသောကြောင့် လုချင်းသည် လမ်းခရီးတစ်လျှောက် မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မှ မကြုံတွေ့ရဘဲ ည၏ အချိန်အတော်များများကို ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ပြည်နယ်မြို့တော် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

မှောင်မိုက်နေသောမြေပြင်ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင် ဝပ်စင်းနေသကဲ့သို့ တည်ရှိနေသော ရှေ့မှ မြို့ကြီးကို ကြည့်ရင်း လုချင်း အံ့သြတကြီး ဖြစ်သွားသည်။

"ပြည်နယ်မြို့တော်ဆိုတဲ့နာမည်နဲ့လိုက်အောင် တကယ်ပဲ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတာပဲ။ မြို့ရိုးတွေက ခရိုင်မြို့ရိုးတွေထက် အများကြီး ပိုပြီးတော့ ကြီးမားထည်ဝါတယ်။"

သူသည် မြို့ထဲသို့ ချက်ချင်း မဝင်သေးဘဲ အနားယူရန်နှင့် နောက်ထပ် မြေကမ္ဘာရွေ့လျားမန္တန်တစ်ခု ထပ်မံ သန့်စင်ရန်အတွက် နေရာတစ်ခု ရှာလိုက်သည်။

ပြည်နယ်မြို့တော်သည် ကျိုးလီရွာနှင့် မိုင်ပေါင်း တစ်ထောင်နီးပါး ကွာဝေးလေသည်။ ထိုမျှ ခရီးဝေးကို နှင်လာပြီးနောက် သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ နေရာလွတ်ထဲမှ မြေကမ္ဘာရွေ့လျားမန္တန်ကို ကိုယ်စားပြုသော အလင်းအစုအဝေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ၎င်းကို ဦးစွာ ပြန်လည် ဖြည့်တင်းရန် လိုအပ်ပေသည်။

ခဏကြာပြီးနောက် မြေကမ္ဘာရွေ့လျားမန္တန်ကို အောင်မြင်စွာ သန့်စင်ပြီးစီးသွားသည်။

သို့သော် လုချင်းသည် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရန် အလျင်မလိုသေးပေ။ ဤကမ္ဘာမှ မြို့ကြီးများသည် ညဘက်တွင် တံခါးပိတ်လေ့ရှိပြီး အဝင်အထွက်ကို တားမြစ်ထားတတ်သည်။

ပြည်နယ်မြို့တော်၏အခြေအနေကို သူ မသိနားမလည်သောကြောင့် ညဘက် ခိုးဝင်ခြင်းသည် ပညာရှိသော လုပ်ရပ်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် လုချင်းသည် မိုးလင်းသည်အထိ စောင့်ပြီးမှ ပေါ်တင် ဝင်ရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ပြည်နယ်မြို့တော်တွင် သူ့ကို သိသူ မရှိသဖြင့် သူ ဝင်သွားလျှင်လည်း မည်သူကမျှ သူ့ကို မှတ်မိမည် မဟုတ်ပေ။

သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် လုချင်းသည် အပေါ်သို့ တက်ကာ သစ်ကိုင်းကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ လှဲလျောင်းရင်း မိုးလင်းမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ကြီးတဖြည်းဖြည်း လင်းလက်လာပြီး အရှေ့ဘက်မှ နေဝန်းနီ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ၌ လုချင်းသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ဝေးကွာသော ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကတော့ တကယ်ကို သာယာတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပဲ။"

သူ၏ချီအိတ်ထဲမှ ရိက္ခာခြောက်များနှင့် ရေအချို့ကို ထုတ်ယူကာ ဗိုက်ပြည့်အောင် စားသောက်ပြီးနောက် လုချင်း လန်းဆန်းတက်ကြွသွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူ၏ စိတ်အာရုံကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သူ၏ ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများ ရွေ့လျားပြောင်းလဲသွားကြတော့၏။

အသက်ရှူချိန်တစ်ဒါဇင်ခန့်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ရုပ်သွင်ပြင်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမို သေးသွယ်သွားရုံသာမက သူ၏ မျက်နှာသည်လည်း သာမန် တောသားကောင်လေးတစ်ယောက်၏ မျက်နှာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ နေရာလွတ်ထဲမှ ဝိညာဉ်မန္တန်မှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ခါသွား၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် လုချင်း၏ အရှိန်အဝါမှာ လုံးဝ ဖုံးကွယ်သွားပြီး ရိုးသားအေးဆေးသော ပုံစံမျိုး ပေါ်ပေါက်လာသည်။

လုချင်းက တွေးလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်မန္တန်ရဲ့အကူအညီနဲ့ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အရိုးနဲ့ကြွက်သားပြောင်းလဲခြင်းပညာက တကယ်ကို ပြောင်မြောက်တယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။"

"ငါ့ရဲ့ရုပ်ရည်ကို ပြောင်းလဲနိုင်ရုံတင်မကဘူး ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရှိန်အဝါအမျိုးမျိုးကိုလည်း စိတ်ကြိုက် ပုံဖော် ဖန်တီးလို့ရသေးတယ်လေ။"

"အခုဆိုရင် ငါ့ဆရာ ငါ့ရှေ့မှာ ရှိနေရင်တောင်မှ သူ ငါ့ကို မှတ်မိလောက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

မြင့်မြတ်သောဂါထာမန္တန်ဂိုဏ်း၏ အခြေခံအကျဆုံး ကျင့်စဉ်တစ်ခုအနေဖြင့် ဝိညာဉ်မန္တန်တွင် ဆန်းကြယ်သော အသုံးပြုပုံ များစွာ ရှိလေသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါကို ပုံဖော်ခြင်းနှင့် ပြောင်းလဲခြင်းတို့မှာ သာမန် ကိစ္စလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

လုချင်းက ဝေးလံသော မြို့ကြီးကို ထူးခြားသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ပြည်နယ်မြို့တော်ရေ... မင်း ငါ့အတွက် အံ့သြစရာတွေ ယူဆောင်ပေးလာနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

သူ၏ပြောင်းလဲမှုကို ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် လုချင်းသည် သစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ချကာ မြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်ရင်း ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

မကြာမီ လုချင်းသည် မြို့တော်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

ဈေးသွားသကဲ့သို့ ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝန်များ ထမ်းပိုးထားကြသော လူများစွာကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လုချင်းသည် သဘာဝကျကျပင် လူအုပ်ထဲသို့ ရောနှောနေလိုက်သည်။

ထို့နောက် မြို့တံခါးဝအရောက်တွင် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်လာသော ပြင်ပလူများကို စစ်ဆေးခြင်း မရှိသည်ကို လုချင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ မြို့ဝင်ကြေးပင် ပေးစရာမလိုဘဲ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်နိုင်ကြသည်။

တံခါးစောင့်စစ်သည်များသည် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရပ်နေကြရုံသာ ဖြစ်ပြီး ဝင်ထွက်သွားလာနေသူများကို မေးမြန်းခြင်း မရှိပေ။

ဤမျှကြီးမားသောမြို့ကြီးတွင် မည်သူမျှ ပြဿနာ လာမရှာရဲဟု သူတို့ ယုံကြည်မှု ရှိနေပုံရသည်။

လုချင်းက စိတ်ထဲမှ ကျေနပ်စွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ပြည်နယ်မြို့တော်က တကယ့်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ လေထု ရှိတာပဲ။"

အထောက်အထားစစ်ဆေးမှု မရှိခြင်းက သူ့အတွက် ပိုကောင်းပြီး ဝင်ရောက်ရလည်း ပိုလွယ်ကူစေသည်ပင်။

ကြီးကျယ်သောဟန်ပန်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာရင်း လုချင်းသည် သူ့ရှေ့မှ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော မြင်ကွင်းကြောင့် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားတော့လေ၏။

...