မြှားတစ်စင်းဖြင့် ခေါင်းတလားကို ဖြိုခွင်းခြင်းနှင့် အစွန်းကုန် ပေါက်ကွဲသွားသော ဒေါသ

မြင့်မားသော မျှော်စင်ထက်တွင် လုချင်းသည် သူ၏လက်ထဲရှိ လေးရှည်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း ဤရတနာလေးကို စတင်ရရှိခဲ့စဉ်က အခြေအနေကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေလေသည်။

သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ရတနာလေး... မင်း ငါ့လက်ထဲ ရောက်နေတာ နှစ်နှစ်နီးပါး ရှိပြီပဲ။ ဒီနေ့တော့ မင်းရဲ့ တောက်ပမှုကို ပြသရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီပေါ့။"

ဤလေးရှည်မှာ သူကိုယ်တိုင် သွန်းလုပ်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့်က ရှောင်လီနှင့်အတူ တောထဲသို့ ဆေးမြစ်ရှာဖွေရင်း ရှောင်လီက ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းကို တွေ့ရှိခဲ့သော နေရာမှာ မနေ့က သူနှင့် ဝေ့ရှန်ဟိုင်တို့ ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သည့် အမည်မသိ ချိုင့်ဝှမ်းနှင့် နီးကပ်လှပေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင်မှ ဤလေးမှာ မာကူးနောက်သို့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့သော ဝမ်ချန်းယီ၏ တပည့် ထုန်ချန်းလန်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိခဲ့ရ၏။ ထိုစဉ်က ထုန်ချန်းလန်သည် မာကူးကို အမီလိုက်နိုင်ရန်အတွက် လေးမှာ အဟန့်အတား ဖြစ်နေသဖြင့် သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်တွင် ခေတ္တဝှက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မာကူးကို သတ်ပြီးမှ ပြန်ယူရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင် လုချင်း၏လက်ချက်ဖြင့် အသက်ပျောက်ခဲ့ရလေသည်။

ထိုလေးရှိရာကို မည်သူမျှ မသိရှိခဲ့ကြပေ။ အကယ်၍သာ ရှောင်လီ၏ ဆန်းကြယ်သော အာရုံခံနိုင်စွမ်းဖြင့် ရှာမတွေ့ခဲ့ပါက ဤလေးမှာ နှစ်ရှည်လများ မိုးဒဏ်လေဒဏ်ကြောင့် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

လေးကို ရရှိပြီးနောက် လုချင်းက သူ၏နတ်မျက်စိစွမ်းရည်ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရာ အလွန်ရှားပါးသော ရတနာဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ လေး၏ ကိုယ်ထည်ကို 'အဖြူရောင်ဦးချိုနွား' ဟူသော ရှားပါးသားရဲ၏ ပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပါ၏။

၎င်း၏ အရည်အသွေးမှာ ထူးကဲလှပြီး ရွှေရောင်သန်းနေသော အနီရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေခြင်းကြောင့် ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခု၏ ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ပြည့်စုံနေပေသည်။

ဤမျှကောင်းသော ရတနာကို အလဟဿမဖြစ်စေရန် လုချင်းသည် ဝေ့မိသားစုထံမှ လေးအတတ်ပညာဆိုင်ရာ ကျမ်းအချို့ကို တောင်းခံကာ လေ့ကျင့်ခဲ့လေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် လုချင်းမှာ နတ်မျက်စိစွမ်းရည်၏ အကူအညီဖြင့် ထိုကျမ်းများကို အချိန်တိုအတွင်း ကျွမ်းကျင်ခဲ့ပြီး လေးအတတ်တွင် မဟာသခင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့၏။ "အသိ" နယ်ပယ်ကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီးနောက် သူ၏ မြှားပစ်အတတ်မှာ ပို၍တိုးတက်လာကာ "မြှားအသိ" ၏ အနှစ်သာရကိုပါ သိမြင်လာခဲ့လေသည်။

မီတာ ရာဂဏန်းဝေးသော ကျန့်အိမ်တော်ကို ကြည့်ရင်း လုချင်း၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်လာတော့သည်။

သူက ရေရွတ်လိုက်၏။

"အဘွားကြီး... ခင်ဗျားက ကျန့်ယွီကို လူထောင်သောင်းရဲ့ ပူဇော်မှုကို ခံယူစေချင်တာလား။ အဲ့ဒါက ခင်ဗျား ထင်သလောက် မလွယ်ပါဘူးဗျာ။"

"ဒါက ရင်ကွဲနာကျအောင် လုပ်တဲ့ နည်းဗျူဟာ မဟုတ်လား။ ဒီလှည့်ကွက်ကို ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်း နားလည်တာ မဟုတ်ဘူးနော်။"

လုချင်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ရာ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ ဝိညာဉ်မန္တန်မှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ ခံစားချက်အားလုံးကို ဖိနှိပ်လိုက်သဖြင့် စိတ်အာရုံမှာ ကြည်လင်သွားလေသည်။

ထို့နောက် သူကိုယ်တိုင် သန့်စင်ထားသော သံမဏိဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသည့် မြှားတစ်စင်းကို ချီအိတ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်၏။

လေးကို တင်လိုက်ရာ လေးကြိုးမှာ လပြည့်ဝန်းအလား ကွေးညွှတ်သွားတော့သည်။ လုချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီနှင့်သွေးများမှာ မီးဖိုတစ်ခုကဲ့သို့ ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်လာပြီး ကြီးမားသော စွမ်းအားများကို သိုအောင်းထားလေသည်။

သို့သော် ထိုအရှိန်အဝါအားလုံးကို ဝိညာဉ်မန္တန်က အလွယ်တကူ ဖုံးကွယ်ပေးထားသဖြင့် မည်သူမျှ သတိမပြုမိကြပေ။

အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်သော်လည်း လုချင်းက လေးကြိုးကို ချက်ချင်း မလွှတ်သေးပေ။ သူသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှိတ်ကာ စိတ်ကို လွှတ်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေစီးကြောင်းများကို အာရုံခံနေလေသည်။

အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်အကြာတွင်တော့ သူ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး ထက်ရှသောအလင်းများဖြင့် ကျန့်အိမ်တော်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ချီနှင့်သွေးများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လက်ချောင်းများက လေးကြိုးကို လွှတ်လိုက်လေတော့သည်။

"ဒုန်း" ဟူသော မြည်ဟီးသံနှင့်အတူ လုချင်း၏ရှေ့မှ လေထုမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး မြှားမှာ လေးပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ဝုန်း

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန့်မိသားစု၏ ဘိုးဘွားကန်တော့ခန်းမထဲမှ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံနှင့်အတူ အော်ဟစ်သံများနှင့် ငိုယိုသံများလည်း လိုက်ပါလာတော့သည်။

ထိုအချိန်မှသာ လုချင်း၏ ရှေ့တွင် မြူဖြူရောင် လေစီးကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကျန့်အိမ်တော်အထိ ဆက်သွယ်သွားကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"အဲ့ဒါ ဘာအသံလဲ"

ဥယျာဉ်ထဲတွင် မြို့စားမင်း၏ အိမ်တော်ထိန်းနှင့် စကားပြောနေသော ကျန့်မိသားစု သခင်မကြီးမှာ ကန်တော့ခန်းမဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြီးကြောင့် တုန်လှုပ်သွားလေသည်။

သူမသည် အိမ်တော်ထိန်းဝမ်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကန်တော့ခန်းမသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

သို့သော် သူမရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ ယုံကြည်နိုင်စရာပင် မရှိတော့ပေ။

တစ်ချိန်က ကောင်းမွန်စွာ ပြင်ဆင်ထားသော ကန်တော့ခန်းမမှာ ယခုမူ အစအနမကျန်အောင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေလေပြီပင်။

အရေးကြီးဆုံးမှာ သူမ၏ မြေးလေး ယွီအာ ရှိနေသည့် တန်ဖိုးကြီး ခေါင်းတလားမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်နေပြီး အတွင်းရှိ ရုပ်အလောင်းမှာလည်း မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွသွားကာ အစအနပင် ရှာမရတော့ပေ။

ပျက်စီးနေသော ခေါင်းတလားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၌ သခင်မကြီးမှာ မျက်စိထဲ မှောင်မိုက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိုင်နဲ့သွားကာ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။

နောက်မှ ကပ်လျက်ပါလာသော အိမ်တော်ထိန်းဝမ်သည်လည်း ဤမြင်ကွင်းကြောင့် မှင်သက်နေမိ၏။

သူနှင့် သခင်မကြီးတို့ ခဏလေး ထွက်သွားသည့်အတွင်း ကန်တော့ခန်းမမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသနည်းဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

"ဒါကို ဘယ်သူလုပ်တာလဲ"

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သခင်မကြီးမှာ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော မွေးရာပါနယ်ပယ် ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို သုံးကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်၏။

သူမထံမှ အေးစက်သော အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အကြည့်များမှာလည်း မည်သူ့ကိုမဆို ဝါးမျိုပစ်တော့မည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

အစောင့်တစ်ယောက်က သူ၏လက်မောင်းကို ဖိထားရင်း နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘိုးဘေးကြီး... ကျွန်တော်တို့လည်း မသိပါဘူးဗျာ။ သခင်လေးယွီရဲ့ ခေါင်းတလားက ရုတ်တရက်ကြီး ပေါက်ကွဲသွားတာပါဗျ။"

သူသည် ခေါင်းတလားကို စောင့်ကြပ်ရန် တာဝန်ကျသော အစောင့်များထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ခေါင်းတလား ပေါက်ကွဲသွားစဉ်က သူ အချိန်မီ မရှောင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် သစ်သားစများ မှန်ကာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ လက်မောင်းဒဏ်ရာကို သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သခင်လေးယွီ၏ ခေါင်းတလားကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့သော အစောင့်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ အနာဂတ်ကို သူ ကြိုတင်မြင်နေရပြီ မဟုတ်ပါလော။

သခင်လေးကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့သော သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ ကံကြမ္မာကို ပြန်တွေးမိသောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတိုင်းအဆမရှိသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

သေချာသည်မှာ ခေါင်းတလား မည်သို့ ပျက်စီးသွားသည်ကိုပင် သူ မသိရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရသောအခါ၌ သခင်မကြီး၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်သွားတော့သည်။

ထိုစဉ် ကျန့်မိသားစု၏ အိမ်တော်သခင်က ကန်တော့ခန်းမ နောက်ဘက်မှ ထွက်လာပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အမေ... ဒါက မြှားတစ်စင်းနဲ့ အဝေးကနေ လှမ်းတိုက်ခိုက်လိုက်တာပါ။ ကြည့်ပါဦး။"

သူသည် မြှားရှည်တစ်စင်းကို သခင်မကြီးထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အခုလေးတင်ပဲ ဒီမြှားက အိမ်တော်အပြင်ဘက်ကနေ ပျံလာပြီး ယွီအာရဲ့ ခေါင်းတလားကို ထိမှန်သွားတာပါ။ ခေါင်းတလားရော ယွီအာရဲ့ ရုပ်အလောင်းပါ ပျက်စီးသွားပြီး မြှားကတော့ ခန်းမနောက်ဘက် နံရံမှာ စိုက်ဝင်နေတာပါဗျ။"

ကျန့်အိမ်တော်သခင်၏ အသံမှာ တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤမျှဝေးကွာသော နေရာမှ ခိုင်ခံ့သော ခေါင်းတလားကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်သည့် လေးအတတ်မှာ မည်မျှအစွမ်းထက်မည်ကို သူ စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်တော့ပေ။

အကယ်၍ ဤမြှားသာ အိမ်တော်ထဲရှိ လူတစ်ယောက်ကို ဦးတည်ခဲ့ပါက ဘိုးဘေးကြီးမှလွဲ၍ မည်သူမျှ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သခင်မကြီး အာရုံစိုက်နေသည့်အရာမှာ အိမ်တော်သခင်နှင့် ကွဲပြားနေလေသည်။

သူမ၏ သားဖြစ်သူ ကမ်းပေးလာသော မြှားရှည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပေါ်လာပြီး အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်ကာ ကန်တော့ခန်းမမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူမ၏ပုံရိပ်မှာ အိမ်တော်၏ အမြင့်ဆုံး အမိုးထက်တွင် ပေါ်လာပြီး အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်၏။

မကြာမီတွင် ကောင်းကင်ယံ၌ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော မြူဖြူရောင် အစအနများကို သူမ တွေ့ရှိလိုက်သည်။ ထိုမြူဖြူများ ဦးတည်ရာသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ မြင့်မားသော မျှော်စင်ထက်တွင် ရပ်နေသည့် ပုံရိပ်ကို ချက်ချင်းပင် မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

"မင်းပဲ"

ထိုသူ၏ လက်ထဲရှိ လေးရှည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဤသူမှာ သူမ၏ ယွီအာ၏ ခေါင်းတလားနှင့် ရုပ်အလောင်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း သခင်မကြီး ချက်ချင်း သိလိုက်လေသည်။

သခင်မကြီး သတိပြုမိသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုချင်းကလည်း ပြုံးလိုက်သည်။

လုချင်းက လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"အဘွားကြီး... ခင်ဗျားက ငါ့ကို မျှားခေါ်ဖို့ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး ကြံစည်နေတာ မဟုတ်လား။ အခု ငါ ခင်ဗျားရှေ့မှာ ရပ်နေပြီလေ... ခင်ဗျား ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။"

"ခင်ဗျားက ခင်ဗျားမြေးကို လူထောင်သောင်းက ဝတ်ပြုဆုတောင်းပေးတာ ခံယူစေချင်တာလား။"

"အခုတော့ ငါက သူ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို အကုန် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ။ သူ ဘယ်တော့မှ ပြန်လည်မွေးဖွားလာနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျား ငါ့ကို ဘာလုပ်မှာလဲဗျ။"

"မင်းလို ကောင်ကများ... မင်းက သေချင်နေတာပဲ။ ဒီနေ့ ငါ မင်းကို မသတ်နိုင်ရင် ငါ လူမဟုတ်တော့ဘူးလို့ ကျိန်ဆိုတယ်"

လုချင်း၏ စကားများကြောင့် ကျန့်မိသားစု သခင်မကြီးမှာ ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဒေါသထွက်သွားလေပြီး ရူးသွပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။

….