အခန်း (၁၆၇)

ရွှီရန်က ရုတ်တရက် သတိရသွားဟန်ဖြင့် "အော်... ဟုတ်သားပဲ။ ကျွန်တော် အခုမှ သတိရတော့တယ်။ အရင်ဆုံး ဥယျာဉ်ဆီကို ကျွန်တော်တို့ ဘေးကင်းကြောင်း သတင်းပို့ရမယ်။ ပြီးမှ တာလိစမန် ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရားရဲ့ လက်စလက်နတွေကို လိုက်ရှာကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သူက ငြိမ်နေတာ တော်တော်ကြာပြီဆိုတော့ တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေတာ အသေအချာပဲ..."

ယဲ့ဖျင်က တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် "ဧကန္တဖြစ်နိုင်တာပေါ့... သူက တစ်ခါတုန်းက သွေးယဇ်ပလ္လင်ကိုးဆယ့်ကိုးခုကို တည်ဆောက်ခဲ့တာလေ။ သာမန်လူတွေကိုတင် သွေးယဇ်ပူဇော်တာ မဟုတ်ဘဲ အဲဒီအရူးအနှမ်း ဂိုဏ်းဝင်တွေကိုပါ ယဇ်ပူဇော်ပြီး စွမ်းအားတွေ စုဆောင်းခဲ့တာ။ သွေးယဇ်ပလ္လင်တွေ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ သူက နက်နဲဆန်းကြယ်တဲ့ တာလိစမန်တွေကို အလျင်အမြန် အဆင့်မြှင့်တင်ခဲ့တယ်" ဟု ပြောကြားသည်။

"အဲဒီ တာလိစမန်တွေကို အဆင့်မြှင့်တင်ခဲ့တာ အခုဆို တစ်နှစ်ကျော်တောင် ရှိနေပြီ။ သူ့ရဲ့ ထူးဆန်းနက်နဲတဲ့ နည်းလမ်းတွေအရဆိုရင် သူ ငြိမ်နေဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုတည်းရှိတာက... သူက လူမသိနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းအသစ်တွေနဲ့ ပိုပြီးတော့ လျှို့ဝှက်တဲ့ အကြံအစည်တစ်ခုခုကို လုပ်ဆောင်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ရွှီရန်က ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလျက် "မှန်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ရှာဖွေရေးကိုတော့ အရင်ထက် ပိုပြီး စေ့စေ့စပ်စပ် လုပ်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ အဆင့်မြှင့်ထားတဲ့ တာလိစမန်တွေထဲက ထူးဆန်းတဲ့ အငွေ့အသက်ကို ဦးလေးတောင် မသိနိုင်ဘူးဆိုရင် တတိယမြောက် အဆင့်မြှင့်ထားတဲ့ တာလိစမန်တွေသာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အာရုံကနေတောင် လွတ်သွားမှာကို စိုးရိမ်မိတယ်..."

"တကယ်လို့ တတိယမျိုးဆက် တာလိစမန်တွေသာ ရှိနေမယ်ဆိုရင်တော့ ဒါဟာ တကယ့်ကို အန္တရာယ်အကြီးဆုံးအရာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ယဲ့ဖျင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "အဲဒီလောက်အထိတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ဟုတ်တယ်မလား" ဟု မေးမြန်းသည်။

ရွှီရန်က စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ရင်း "ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပါပဲ။ တာလိစမန် ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရားဆိုတာကလည်း ယန္တရားပုံစံ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သိချင်တာက သူတို့တွေက ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ဘေးကင်းဇုန်တွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဟွာရှနယ်မြေထဲကို ဝင်လာကြတာလဲ ဆိုတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ဖျင်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် "မင်း ဆိုလိုတာက အတွင်းလူရှိနေတာလား" ဟု မေးလိုက်၏။

ရွှီရန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး "ကျွန်တော် အဲဒီလို မပြောပါဘူး" ဟုသာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

ယဲ့ဖျင်က ရွှီရန်ကို ဘေးစောင်းကြည့်ကာ "ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်တော့ အတွင်းလူ ရှိနေလို့ပဲ မဟုတ်နိုင်ဘူးလေ။ ဘေးကင်းဇုန်တွေနဲ့ စူပါဂိတ်တံခါးတွေမှာ စစ်ဆေးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိပြီးသားပဲ။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အစွမ်းထက်တဲ့ ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရား တစ်ပါးပါးက သူတို့ကို ဒီဘက်ကို ပို့ပေးနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီ ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရားတွေက လူသားမျိုးနွယ် တစ်ခုလုံးကို မျိုးတုံးအောင် ကြံစည်နေကြတာများလား..." ဟု သုံးသပ်ပြသည်။

ရွှီရန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် "အဲဒါလည်း ယုတ္တိရှိတဲ့ ခန့်မှန်းချက်ပဲ။ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးတပ်ဖွဲ့ကရော ဘာသတင်းအချက်အလက်မှ မရထားဘူးလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယဲ့ဖျင်က ခေါင်းယမ်းလျက် "အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ဘာမှမသိရသေးဘူး။ ယန္တရားပုံစံ မိစ္ဆာတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ထိပ်တန်း နတ်ဘုရားသတ်အဖွဲ့တွေတောင် အရေးနိမ့်တတ်တာမျိုး ရှိတယ်။ သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေဆိုရင်တော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဟွာရှရဲ့ နတ်ဘုရားသတ်အဖွဲ့ ထက်ဝက်ကျော်လောက်ဟာ အဲဒီ ယန္တရားမိစ္ဆာတွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ကျဆုံးခဲ့ရတာ... သူတို့က အရမ်းယုတ်မာပြီး အစွမ်းထက်ကြတယ်။ အခု အဆင့်မြှင့်ထားတဲ့ တာလိစမန်တွေလိုပဲ။ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ သူတို့ရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ခံစားသိရှိနိုင်တာ..."

ရွှီရန်က ခပ်ဖွဖွခေါင်းညိတ်ကာ "ကျွန်တော် တာလိစမန် ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရားရဲ့ ခြေရာလက်ရာတွေကို လိုက်ရှာပေးပါ့မယ်။ ကဲ... အပြာရောင်ကြယ်ဆီကို ပြန်ကြရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ဖျင်ကလည်း "ကောင်းပြီလေ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

သဋတို့နှစ်ဦးသည် စကားတပြောပြောဖြင့် စူပါဂိတ်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကျင်းပြည်နယ်ရှိ ယွင်မုန့်ကျယ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ကြည်လင်ပြတ်သားသော ဆောင်းဦးကောင်းကင်ယံ၌ တိမ်ဖြူများ လွင့်မျောနေပြီး ပန်းရနံ့များက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။ စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများ၊ ကြည်လင်သော ရေလှိုင်းများနှင့် နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်၊ ညင်သာသော လေပြေလေညင်းများက သူတို့ကို ဆီးကြိုနေကြသည်။

ရွှီရန်သည် စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားပြီး ကမ္ဘာမြေ၏ လတ်ဆတ်သော လေထုကို အဆုတ်ဝအောင် ရှူသွင်းလိုက်ကာ "တကယ့်ကို လတ်ဆတ်ပြီး ချိုမြိန်တာပဲ" ဟု မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ယဲ့ဖျင်က အားရပါးရ ရယ်မောရင်း "တစ်ပါးကမ္ဘာ တိုက်ပွဲမြေပြင်ရဲ့ လေထုက တကယ့်ကို ဖိအားများလွန်းတယ်။ ညစ်ညမ်းမှုတွေကလည်း ပြင်းထန်လွန်းလို့ ကမ္ဘာမြေကနေ သွားစိုက်တဲ့ အပင်တွေတောင် ရှင်သန်အားတွေ လျော့နည်းကုန်တာ။ ဦးလေး မျှော်လင့်တာကတော့ မင်းတို့မျိုးဆက်က သန်မာထွားကျိုင်းလာပြီး အဲဒီညစ်ညမ်းမှုတွေကို ရှင်းလင်းကာ တိုက်ပွဲမြေပြင်ကို လူသားတွေရဲ့ ခံတပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ဖို့ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့မှာ အဲဒီ တိုက်ပွဲမြေပြင်ဆီကို အပန်းဖြေခရီး သွားလို့ရမယ်ဆိုရင်တော့ တကယ့်ကို ပျော်စရာကောင်းမှာပဲ"

ယဲ့ဖျင်သည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ရွှီရန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

နက်နဲဆန်းကြယ်သော နတ်ဘုရားမျက်လုံးများကိုပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်အောင် လုပ်

နိုင်သည့် စူပါပါရမီရှင်တစ်ဦးသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ ကျဆုံးခန်းကို အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ လူသားမျိုးနွယ်ကို ဦးဆောင်၍ ရန်သူများကို ပြန်လည်တိုက်စစ်ဆင်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

အကြောင်းမူကား ယခုမျိုးဆက်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ်ခတ်သူများ၏ ဘုရင်မ၊ အချိန် အခြေခံအရိုးအဆစ်၊ မှန်အရိပ် အရှင်သခင်၊ အဏုကြည့် အံ့ဖွယ်စွမ်းရည်၊ ရွှေရောင် တေးသီချင်းနှင့် လက်ရှစ်ဖက်ပါ ဝိညာဉ်သားငယ် စသည့် ထူးကဲပါရမီရှင်များစွာ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

ရွှီရန်၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ပြင်းပြသော စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် တောက်ပနေပြီး "ကျွန်တော်တို့တွေ ပြန်လည်တိုက်စစ်ဆင်ကြမှာပါ" ဟု ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ဖျင်ကလည်း "ဒါဆိုရင်တော့ ဦးလေးလည်း အခုကတည်းက ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ထားရတော့မယ်" ဟု ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း သူတို့သည် ယာဉ်ရပ်နားစခန်းသို့ လျှောက်လှမ်းလာကာ ယဲ့ဖျင်က သူ၏ တံဆိပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

ယာဉ်မောင်းမှာ ချက်ချင်းပင် နိုးကြားသွားပြီး "ဘယ်ကို ပို့ပေးရမလဲခင်ဗျာ" ဟု ရိုသေသေဖြင့် မေးမြန်းသည်။

ယဲ့ဖျင်က "နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မူကြိုကျောင်းကို သွားမယ်" ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ယာဉ်မောင်းက "ကောင်းပါပြီခင်ဗျာ။ ဒါနဲ့... ဟို... ဒီနှစ်မီတာလောက် မြင့်တဲ့ လူကြီးကတော့ ကားထဲမှာ ထိုင်ဖို့ အဆင်ပြေပါ့မလား" ဟု သံချပ်ကာဗိုလ်ချုပ်ရုပ်ကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းသည်။

ရွှီရန်က "ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သူက ရုပ်သေးရုပ်သက်သက်ပါပဲ။ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပြီး ဒီသားဖောက်သေတ္တာကို နောက်ခန်းထဲပဲ တင်ပေးပါ" ဟု အေးဆေးစွာပင် ပြောလိုက်သည်။

ယာဉ်မောင်းမှာ ခေါင်းညိတ်ကာ သားဖောက်သေတ္တာကို ဂရုတစိုက် မ၍ တင်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သံချပ်ကာဗိုလ်ချုပ်ရုပ်သည် ရွှီရန်၏ လက်အတွင်း၌ သေးငယ်သော စက္ကူခေါက်ရုပ်ကလေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အရာအားလုံး အစီအစဉ်တကျ ဖြစ်သွားသည့်အခါ မော်တော်ယာဉ်မှာ စတင်ထွက်ခွာခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မူကြိုကျောင်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်မောင်းနှင်ခဲ့သည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုရင်း ရွှီရန်မှာ "အပြာရောင်ကြယ်က တကယ်ကို လှပလွန်းပါတယ်။ ဒီနေရာလေးကိုတော့ အညစ်အကြေးတွေ လုံးဝ မပေးစွန်းစေရဘူး" ဟု ထပ်မံ၍ ရေရွတ်မိပြန်သည်။

ထိုသို့ ငေးမောနေရင်း

ရွှီရန်က ရုတ်တရက် "ဒါနဲ့... လမ်းမှာ ကုန်တိုက်တစ်ခုခုရှိရင် ခဏလောက် ရပ်ပေးပါဦး။ ကျားမလေးအတွက် မုန့်တချို့ ဝယ်သွားချင်လို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယာဉ်မောင်းကလည်း "ကောင်းပါပြီခင်ဗျာ။ ရှေ့နားမှာ ကုန်တိုက်ကြီးတစ်ခု ရှိပါတယ်။ ကြိုက်တာကို စိတ်ကြိုက်ဝယ်ယူနိုင်ပါတယ်" ဟု ပြန်လည်ပြောကြားသည်။

ရွှီရန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် ယာဉ်မောင်းသည် ကုန်တိုက်ကြီး၏အနီးတွင် ကားကို ရပ်တန့်ပေးလိုက်သည်။

ယဲ့ဖျင်မှာ ဝယ်ယူထားသည့် ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရှုရင်း အံ့အားသင့်ကာ "ဒီလောက်တောင် အများကြီး ဝယ်တာလား။ ကိတ်မုန့် ဆယ်ခုကျော်အပြင် မက်မွန်ကိတ်၊ မက်မွန်ပွင့်မုန့်၊ နှင်းပွင့်မုန့်၊ ဒိုးနပ်၊ ခရင်မ်မုန့်နဲ့ နို့ခဲမုန့်တွေပါ ပါသေးတယ်..." ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရွှီရန်က ပခုံးတွန့်ပြရင်း "ကျားမလေးက ဒါတွေကို စားချင်တယ်လို့ ဆုတောင်းထားတာလေ။ သူမရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ပြီးတော့ တခြားသူတွေနဲ့ ဝေမျှစားဖို့လည်း လုံလောက်တာပေါ့" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

ယဲ့ဖျင်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့် မောင်းနှင်ပြီးနောက်တွင်မူ သူတို့သည် ချီယွင်တောင်ခြေရင်းသို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ရင်းနှီးပြီးသား ရှုခင်းများကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ ရွှီရန်၏ စိတ်အစုံမှာ လုံးဝပင် ပေါ့ပါးသွားတော့သည်။ သူငယ်တန်းကျောင်းရှိ ဘဝမှာ အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာရှိပြီး ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းတို့ရဲ့ သက်သေခံကတ်ပြား ပြပါဦး"

တံဆိပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ယာဉ်မောင်းအား တောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ခွင့် ပြုလိုက်ကြသည်။

ယဲ့ဖျင်က "ဦးလေး လူတိုင်းကို လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နာရီကတည်းက အသိပေးထားတာဆိုတော့ မင်းကို ကြိုဆိုဖို့ ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရောက်နေမလဲ မသိဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရွှီရန်က ပြုံးလျက် "ကျွန်တော် လောင်းရဲတယ်။ ကျားမလေးကတော့ စောင့်နေတာ တစ်နာရီလောက် ရှိနေလောက်ပြီ။ မေမေလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေမှာဖြစ်သလို ကျောင်းအုပ်ကြီးလည်း လာမယ်ထင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်လည်း ရွှီရန် ခန့်မှန်းသည့်အတိုင်းပင် ကျားမလေး၏ အပြုအမူမှာ ထပ်တူကျနေခဲ့သည်။

ကျားမလေးသည် တောင်အလယ်ရှိ စာကြည့်တိုက်ရှေ့တွင် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် တစ်နာရီလုံးလုံး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းပင်။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ စိတ်မပါဘဲ ပန်းများကို ခူးဆွတ်နေပြီး သူမ၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများက တောင်ခြေဆီသို့ စိုက်ကြည့်လျက် "ဘာလို့ အခုထိ ပြန်မရောက်သေးတာလဲ။ ဗိုက်လည်း တအားဆာနေပြီ" ဟု ရေရွတ်နေသည်။

ထိုစဉ် အနောက်ဘက်မှနေ၍ မိခင်ဖြစ်သူ လင်းချန်း၊ ဒေါ်လေးချန်၊ ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ကျူးယွီဟန်၊ ဖုန်းယန်နှင့် သူတို့၏ မိခင်များမှာ ယခုလေးတင် ရောက်ရှိလာကြသည်။

မိခင်ဖြစ်သူ လင်းချန်းက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ "လျိုလီလေးရယ်... ကားရဲ့ အမြန်နှုန်းက သူတို့ကို ချက်ချင်းရောက်အောင် ခေါ်မလာနိုင်ဘူးလေ။ ဘာလို့ တစ်နာရီလုံးလုံး ဒီမှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး အပင်ပန်းခံ စောင့်နေရတာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျားမလေးက အလေးအနက် ခေါင်းယမ်းပြကာ "မဟုတ်ဘူး... ဒီမှာ စောင့်နေမှ မုန့်ရနံ့တွေကို ကြိုပြီး ရနိုင်တာ။ အိမ်မှာဆိုရင် မရဘူးလေ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။