အခန်း (၄၆၃-၄၆၄)

အပိုင်း(၄၆၃) ပုံမှန်အခြေအနေ

အရင်ကလို သာမန်ရာသီဥတုမျိုးသာဆိုလျှင် လော်ယွမ်က တကယ်ပင် လုပ်ဆောင်နိုင်စရာ နည်းလမ်းကောင်း မရှိပေ။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခုအခါ ကမ္ဘာမြေသည် အနုမြူ ဆောင်းတွင်းကာလသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ပြင်ပအပူချိန်မှာ အနုတ် ၇၅ ဒီဂရီဖာရင်ဟိုက် ဝန်းကျင်အထိ ကျဆင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုနက်ရှိုင်းသော ချိုင့်ခွက်ကြီးများမှလွဲ၍ ကျန်မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ထူထပ်သော ရေခဲပြင်ကြီးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကမ္ဘာ့ဝင်ရိုးစွန်းဒေသများနှင့် မခြားတော့ချေ။

ဤအခြေအနေက ပေါက်ကွဲတော့မည့် မီးတောင်ကို ထိန်းချုပ်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်လာစေသည်။

အနုတ် ၇၅ ဒီဂရီဖာရင်ဟိုက်ရှိသော ရေခဲပြင်မှာ ကျောက်ဆောင်များကဲ့သို့ပင် မာကျောလှသဖြင့် ကမ္ဘာ့အပေါ်ယံလွှာကို အပိုထပ်ဆောင်း အလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိသည်။

လက်ရှိတွင် ရေခဲလွှာက သိပ်မထူသေးသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရေခဲထုမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပိုမိုထူထဲလာမည်မှာ မြင်သာလှသည်။

ထို့အပြင် ဤချိုင့်ခွက်ကြီး၏ ထူးခြားသော ခွက်ပုံသဏ္ဌာန်ကြောင့် ရေခဲပြင်မှာ ပန်းကန်လုံးပုံစံ ထူထပ်စွာ ဖြစ်တည်နေပြီး ပေါက်ကွဲရန် တာစူနေသော မီးတောင်ဝကို ပိတ်ဆို့ရန်အတွက် အကောင်းဆုံး အနေအထားပင် ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဤသည်မှာ ယာယီဖြေရှင်းနည်းသာ ဖြစ်သည်။ ရေရှည်အနေဖြင့် ကြည့်မည်ဆိုလျှင် မီးတောင်ပေါက်ကွဲမှုကို လုံးဝတားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ ပေါက်ကွဲမည့်အချိန်ကိုသာ နောက်ဆုတ်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လော်ယွမ်အတွက်မူ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ရှိနေမည့် အချိန်အတွင်း အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိနေလျှင်ပင် လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်သည်။

နောင်တစ်ချိန် လူသားများ ကမ္ဘာမြေကို စွန့်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်မူ ဤမီးတောင်ကြီး ပေါက်ကွဲသည်ဖြစ်စေ၊ မပေါက်ကွဲသည်ဖြစ်စေ မည်သူကမျှ ဂရုစိုက်နေတော့မည် မဟုတ်ချေ။

လော်ယွမ်က ရေကန်အောက်ခြေမှ အလျင်အမြန် ပျံတက်လာပြီး အဝတ်အစားများကို ပြန်ဝတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အပေါ်ဘက်သို့ ဆက်လက်ပျံတက်လာကာ ဆီးနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကျောက်နံရံတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ကပ်ဘေးကြီး ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ဆယ်ငါးရက်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မီးတောင်ပြာများနှင့် ရောနှောနေသော မီးခိုးရောင်နှင်းများ၊ မိုးသီးများက နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းနေခဲ့ရာ ယခုအခါ ဤချိုင့်ခွက်ကြီးအတွင်းရှိ ရေခဲလွှာမှာ အထူဆုံးနေရာတွင် ၁၆ ပေခန့်အထိ ရှိနေပြီး မည်းနက်သော ရေခဲပြင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူက သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ လူသားထက် သာလွန်သော အဆုတ်စွမ်းရည်ကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော လေငွေ့တန်းမှာ မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပေ ၅၀ ခန့်အထိ ရှည်လျားသွားသည်။

ထိုလေငွေ့များမှာ အလွန်အေးမြသော အပူချိန်အောက်တွင် အောက်သို့ ကွဲအက်ကျဆင်းသွားသော ရေခဲမှုန်လေးများအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လော်ယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော လှိုင်းအချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နှင်းပွင့်လေးများမှာ လေတိုက်ခြင်း မရှိဘဲ လွင့်စင်သွားကြသည်။

လေထုက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး သံလိုက်စက်ကွင်းမှာလည်း ကမောက်ကမ ဖြစ်လာသည်။ လက်မအရွယ်အစားရှိသော လျှပ်စစ်စွမ်းအင်တန်းများမှာ မြွေများကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဟိုဒီပြေးလွှားနေကြပြီး "ဖြောက်... ဖြောက်" ဟု မြည်သံများနှင့်အတူ မှောင်မည်းနေသော ကောင်းကင်ကြီးကို တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွားစေသည်။

ထိုစွမ်းအားများ၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် ရေခဲပြင်ကြီးဆီမှ အက်ကွဲသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တကယ်တော့ ဤကာလအတွင်း လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားတိုးတက်မှုနှုန်းမှာ နှေးကွေးသွားပြီး ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ နောက်ဆုံးအင်အားမှာ ပေါင် ၁.၁ သန်း ခန့်အထိ ရှိနေပြီး ခွန်အားအမှတ်မှာ ၃၂ အထိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အနုမြူပေါင်းစပ် ခန္ဓာကိုယ်ကို စတင်ပိုင်ဆိုင်ခဲ့စဉ်ကထက် သုံးဆခန့် ပိုမိုအားကောင်းလာခြင်းပင်။

ပမာဏများပြားမှုက အရည်အသွေးကို ပြောင်းလဲစေသည်ဟူသော စကားအတိုင်းပင် ယခုအခါ သူက အင်အားကို အပြည့်အဝ မထုတ်သုံးရသေးသော်လည်း ရာသီဥတုကိုပင် ပြောင်းလဲစေနိုင်စွမ်း ရှိနေကာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော လက္ခဏာများမှာ အားကောင်းပုံရသော်လည်း အင်အား၏ အကြွင်းအကျန်များသာ ဖြစ်သဖြင့် ရေခဲပြင်ကြီးကို ပြိုကျစေရန်အတွက်မူ မလုံလောက်သေးချေ။

နောက်တစ်ခဏတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လျှပ်စစ်တန်းများက ပိုမိုပြင်းထန်စွာ လင်းလက်လာပြီး ရှေ့မှ လေထုမှာ အထပ်ထပ် ဖိသိပ်ခံလိုက်ရသည်။

စီးဆင်းနေသော လေထုမှာ ရုတ်တရက် အစိုင်အခဲဖြစ်သွားကာ အရည်ပျော်မှတ်သို့ ခဏချင်း ရောက်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှာ အလွန်တိုတောင်းလှသဖြင့် အလွန်မြန်သော ကင်မရာဖြင့် ရိုက်ကူးမှသာ မြင်တွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ရှေ့ဘက်ဆီမှ "ဝုန်း" ဟူသော မြည်ဟီးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထုလှိုင်းတစ်ခုမှာ ချက်ချင်း ပြန့်နှံ့သွားသည်။

ရှေ့မှ ရေခဲပြင်ကြီးမှာ သေးငယ်သော မှုန်မွှားလေးများအဖြစ် တစ်စစီ ကြေမွသွားပြီး နောက်ကွယ်မှ ဖန်သားပြင်ကဲ့သို့ မာကျောနေသော ကျောက်လွှာများမှာလည်း အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။

စတုရန်းမိုင် ၄၀ ခန့် ကျယ်ဝန်းသော ချိုင့်ခွက်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာလည်း သိသိသာသာ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

ဤရေခဲပြင်ကြီး ပြိုကျပျက်စီးသွားခြင်းနှင့်အတူ ဒိုမီနို အကျိုးသက်ရောက်မှုကဲ့သို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ပြိုကျမှုများ စတင်လာသည်။

ပထမဦးစွာ ပေတစ်ထောင်ခန့် ကျယ်ဝန်းသော ရေခဲချပ်ကြီးအချို့မှာ ပြုတ်ထွက်ကာ အောက်ဘက်ရှိ ရေကန်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်။

ထိုမှတစ်ဆင့် အနီးနားရှိ ဧရိယာများကိုပါ ရိုက်ခတ်ပြီး အက်ကွဲသံများမှာ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရေခဲပြင်ကြီးပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းများမှာလည်း နဂါးကြီးများကဲ့သို့ တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားလာပြီး ပိုမိုကြီးမားသော ရေခဲချပ်ကြီးများမှာ ကူးစက်ရောဂါကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြိုကျလာကြသည်။

တစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားသည့် ဖြစ်စဉ်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ထိုဆက်တိုက် တုံ့ပြန်မှုများက ချိုင့်ခွက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို သက်ရောက်သွားခဲ့သည်။

လော်ယွမ်က လေထက်တွင် ဝဲပျံရင်း အံ့အားသင့်နေမိသည်။ ဤဖြစ်စဉ်က ဤမျှ လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု သူကိုယ်တိုင်ပင် မထင်ထားခဲ့ပေ။

အမှန်တကယ်တွင် ဤသည်မှာ ချိုင့်ခွက်ကြီး၏ ထူးခြားသော ပုံသဏ္ဌာန်ကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။

ဤချိုင့်ခွက်မှာ ဆန့်ကျင်ဘက်ဒြပ်သားဗုံး ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ပန်းကန်လုံးပုံသဏ္ဌာန်မှာ အလွန်ပင် တိကျလှသည်။

အတွင်းနံရံများမှာ ညီညာချောမွေ့နေသဖြင့် ရေခဲများက ကပ်တွယ်နိုင်စွမ်း အားနည်းလှရာ အင်အားအနည်းငယ် ပေးလိုက်ရုံနှင့် ဆက်တိုက် ပြိုကျမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခြင်း ဖြစ်သည်။

သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်သာ ဆိုလျှင်မူ ဤသို့ဖြစ်ရန်မှာ များစွာ ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ဧရာမ ရေခဲပြင်ကြီးများမှာ ချိုင့်ခွက်အောက်ခြေသို့ မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ မြည်ဟီးကာ ကျဆင်းသွားပြီး အောက်ခြေရှိ အပူချိန်မြင့်မားကာ ဆူပွက်နေသော ရေကန်ကြီးမှာ ရေခဲများအောက်တွင် မြုပ်ဝင်သွားသည်။

ရေခဲပြင်ကြီးမှာ ဤချိုင့်ခွက်ကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အပေါ်ယံ အလွှာလေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အောက်ခြေသို့ ကျဆင်းသွားသောအခါ ပေ ၁၅၀၀ ခန့်အထိ မြင့်မားသော ရေခဲတောင်ကြီး ဖြစ်သွားသည်။

အစပိုင်းတွင် ရေခဲကြားများမှ ရေနွေးငွေ့အချို့ ထွက်ပေါ်လာသေးသော်လည်း ရေကန်မှာ ရေခဲများအောက်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အေးခဲသွားသဖြင့် ရေနွေးငွေ့များမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။

မိနစ်ဝက်ပင် မပြည့်မီမှာပင် ရေနွေးငွေ့များကို လုံးဝ မတွေ့ရတော့ချေ။

ထို့အပြင် ရေခဲများကြားရှိ အဟန့်အတားများမှာလည်း အလွန်အေးမြသော ရာသီဥတုအောက်တွင် ပြန်လည် ပေါင်းစည်းသွားကာ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားကြသည်။

လော်ယွမ်က အပေါ်မှနေ၍ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိတော့သည်ကို မြင်မှ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

ဤမျှလောက်သော ရေခဲထုမှာ မီးတောင်ကို ပိတ်ဆို့ရန်အတွက် လုံလောက်မှု မရှိသေးသော်လည်း ဤသည်မှာ အစပျိုးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ယခုကဲ့သို့ အလွန်အေးမြသော ရာသီဥတုမျိုးတွင် အောက်ခြေမှ ဆူပွက်နေသော ရေကန် မရှိတော့သဖြင့် ချိုင့်ခွက်အောက်ခြေရှိ ရေခဲထုမှာ ပိုမိုထူထဲလာမည်မှာ မြင်သာလှသည်။

မကြာမီ အချိန်အတွင်း ဤချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ရေခဲများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပေလိမ့်မည်။

ထို့နောက် လော်ယွမ်က ရေနွေးငွေ့များ ထွက်နေသော အခြားချိုင့်ခွက်တစ်ခုဆီသို့ ပျံသန်းသွားပြီး နည်းတူပင် လုပ်ဆောင်လိုက်ပြန်သည်။

...

အိပ်ခန်းအတွင်းတွင် ထူးခြားသော ရမ္မက်ရနံ့များ ပျံ့လွင့်နေသည်။

နှင်းဆီကဲ့သို့ ဖြူစင်ဝင်းပသော ကိုယ်လုံးလေးမှာ အထက်အောက် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် လှုပ်ရှားနေပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်တက်သွားကာ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ မှောက်လျက်သား လဲကျသွားသည်။

"ကိုကြီးက သမီးကို နာအောင် လုပ်နေတာပဲ" ဝမ်ရှီရှီက လော်ယွမ်ကို တစ်ချက်ရိုက်ကာ မူနွဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

လော်ယွမ်မှာ ဘာတတ်နိုင်ပါမည်နည်း။ ယခုအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သတ္တုစပ်ထက်ပင် ပိုမိုမာကျောနေပြီး သာမန် သက်ရှိသတ္တဝါများနှင့် မတူတော့ချေ။

ဝမ်ရှီရှီသာ ကြံ့ခိုင်မှု မကောင်းလျှင် သာမန်အမျိုးသမီး တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤမျှဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

"ခံပေါ့... စောစောက အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာ ဘယ်သူလဲ" လော်ယွမ်က ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အရင်ကထက်စာရင် နည်းနည်းတော့ နေရခက်ပေမဲ့ တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတယ် ဟီဟီ" ဝမ်ရှီရှီက လော်ယွမ်ကို ချွဲနွဲ့စွာ နမ်းလိုက်ရင်း တခစ်ခစ် ရယ်မောနေသည်။

"တကယ်ကို အရှက်မရှိတာပဲ" ဟု လော်ယွမ်က ဆိုလိုက်သည်။

အခက်ခဲဆုံး အချိန်များ ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် သူက ပုံမှန် နေ့စဉ်ဘဝသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

စွမ်းအားများ အဆက်မပြတ် တိုးတက်နေသည့် နှောင့်ယှက်မှုများ မရှိတော့သဖြင့် ယခုအခါ သူ၏ အင်အားများကို စိတ်ကြိုက် ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီဖြစ်ရာ လူမှုဘဝကို ထိခိုက်မှု မရှိတော့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦး အတူတကွ အချိန်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးပြီးနောက် လော်ယွမ်က ထကာ အဝတ်အစားများ ဝတ်လိုက်ပြီး မိမိ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ခွန်အားများကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အတူအိပ်ရန်မှာ အလွန်ပင် အန္တရာယ် များလှသည်။

အကယ်၍ အိပ်မက်ထဲတွင် မတော်တဆ လှုပ်ရှားမိပါက ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ အဖြစ်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

လော်ယွမ်က ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အာကာသထဲတွင် ကျောက်ဆူးချ (ရပ်တည်) နိုင်သော အစွမ်းရှိသည့် ဖိနပ်ကို ယူ၍ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ထုံးစံအတိုင်း လေ့ကျင့်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလိုက်ရာမှ ရုတ်တရက် ပြန်ထကာ အိပ်ခန်းထဲရှိ လက်နက်တိုက်ငယ်လေးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဘီရိုကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အထဲမှ ဖန်ပုလင်းလေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဖန်ပုလင်းထဲတွင် "ဉာဏ်ပညာနှလုံးသား" တစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်က အပြာရောင်နဂါး၏ အသိုက်မှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းကို စားသုံးပြီးနောက် မည်သို့သော ထူးခြားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ခြင်း၊ ထို့အပြင် ဗိုရှင်းဂြိုဟ်သားများ၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အချိန်မအားလပ်အောင် အလုပ်များနေခဲ့ခြင်းတို့ကြောင့် ဤဉာဏ်ပညာနှလုံးသားမှာ ယခုတိုင် ဤနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လော်ယွမ်က ဖန်ပုလင်းကို ဖွင့်ကာ ၎င်းကို လက်ပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ ထားရှိခဲ့သဖြင့် ၎င်းမှာ အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့နေပြီး မျက်နှာပြင်တွင် အက်ကြောင်းများ ရှိနေသော်လည်း ထူးခြားသော သက်စောင့်စွမ်းအားများမှာမူ အားနည်းသွားခြင်း မရှိဘဲ ရှိမြဲအတိုင်းပင်။

ဤဉာဏ်ပညာနှလုံးသားမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော တစ်ခုတည်းသော အရာလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူက ဉာဏ်ပညာနှလုံးသားကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းများက တောက်ပနေတော့သည်။

ဆက်ရန်...

အပိုင်း(၄၆၄) စိတ်ဝိညာဉ် မီးတောက်

လော်ယွမ်က ဉာဏ်ပညာအသည်းနှလုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် သူက ပါးစပ်ထဲထည့်ပြီး အသာအယာ ကိုက်ဝါးလိုက်သည်။

ဖန်သက်သက် အရသာတစ်မျိုးက လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် အစာအိမ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။

ဉာဏ်ပညာအသည်းနှလုံးတွင် ဉာဏ်ပညာသစ်ပင်ကြီး၏ အာဟာရနှင့် သက်ရှိစွမ်းအင် အများစု စုစည်းနေသည်။

ခရမ်းနုရောင်အဆင့်ရှိသော ဤအသည်းနှလုံး၏ စွမ်းအင်ပမာဏမှာ ကြောက်ခမန်းလိလိပင်။

လော်ယွမ်ကဲ့သို့ ပေါင်းစပ်ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ဆိုင်ထားသူပင်လျှင် တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ရုံဖြင့် ဗိုက်ပြည့်တင်းသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ကျန်နေသေးသော အသည်းနှလုံးကို ပါးစပ်ထဲထည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် စိတ်ထဲ၌ အတွေးတစ်စ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။

နေရာထိုင်ခင်းက အမြင်ကို ပြောင်းလဲစေသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ မြို့တော်ဝန်နေရာတွင် ကြာရှည်စွာ တာဝန်ယူခဲ့သဖြင့် သူ၏အမြင်များသည် ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကို ကျော်လွန်ကာ လူသားမျိုးနွယ်တစ်ခုလုံး၏ ရှုထောင့်မှ ကြည့်မြင်တတ်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ဉာဏ်ပညာအသည်းနှလုံး၏ ဆန်းကြယ်သော စွမ်းရည်များကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင် ၎င်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ဇီဝဗေဒ နယ်ပယ်ထဲတွင်သာ ရှိနေသေးသည်ဟု သူတွေးမိလိုက်သည်။

၎င်းကို ဆဲလ်ပေါင်းမြောက်မြားစွာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး မျိုးရိုးဗီဇ များလည်း ပါဝင်နေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ၎င်း၏ အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို ပုံတူကူးယူ၍ရနိုင်ပြီး တုပ ပြုလုပ်နိုင်ပေသည်။

ယခုဆိုလျှင် လူသားအရေအတွက်မှာ ဆယ်သန်းအောက်သာ ရှိတော့ပြီး သုတေသနပညာရှင် အရေအတွက်မှာလည်း အလွန်နည်းပါးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမျှသော လူဦးရေဖြင့် နည်းပညာများ ပိုမိုတိုးတက်လာရန် မဆိုထားနှင့်၊ နောက်ပြန်မဆုတ်သွားအောင် ထိန်းထားနိုင်လျှင်ပင် ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤဉာဏ်ပညာအသည်းနှလုံးက အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

လူသားများ၏ ပျမ်းမျှဉာဏ်ရည်မှာ ၁၀ မှတ် ဝန်းကျင်သာ ရှိသည်။ ၁၂ မှတ်ဆိုလျှင် ပါရမီရှင်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပြီး ၁၃ မှတ်ဆိုလျှင် လူသားများအကြား အလွန်ရှားပါးသော စာတစ်ခေါက်ဖတ်ရုံဖြင့် အလွတ်ရသူများ ဖြစ်လာကြသည်။

၁၄ မှတ်ဆိုလျှင် ဦးနှောက်၏ တွက်ချက်နှုန်းက ကွန်ပျူတာတစ်လုံးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤခရမ်းနုရောင်အဆင့် အသည်းနှလုံးသည် ဉာဏ်ရည် ၁၈ မှတ်အထိ တိုးမြှင့်ပေးနိုင်သည်။

အကယ်၍သာ ၎င်းကို အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့မည် ဆိုပါက လူသားတို့အတွက် လူဝံမှ လူအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းခြင်းကဲ့သို့ ကြီးမားသော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုကြီး တစ်ရပ် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

လူသားယဉ်ကျေးမှု တစ်ရပ်လုံးမှာလည်း အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သုတေသနပညာရှင်ဟူသည် ပါရမီရှင်များသာ လုပ်ဆောင်နိုင်သော အလုပ်မဟုတ်တော့ဘဲ လူတိုင်း သုတေသနပြုလုပ်နိုင်သော ခေတ်တစ်ခေတ်သို့ ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

နည်းပညာ ဆုတ်ယုတ်သွားမည်ကို ပူပန်နေစရာ မလိုတော့သည့်အပြင် ဗိုရှင်းဂြိုဟ်သားတို့၏ နည်းပညာများကိုပင် ၁၀ နှစ်အတွင်း အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်ကာ ကျော်တက်သွားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

လူသားများသည် နည်းပညာပေါက်ကွဲမှု ခေတ်ကြီးဆီသို့ ခြေချနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

လော်ယွမ်သည် တွေးရင်းဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားလာကာ အခန်းထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေမိတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဉာဏ်ပညာအသည်းနှလုံး၏ အာနိသင် စတင်လာပြီး ဦးရေပြားများ ထုံကျဉ်လာသည်။

သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ငြိမ်ကျသွားပြီး ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ လှဲချလိုက်သည်။

လှဲချလိုက်သည်နှင့် အာရုံခံစားမှု ငါးမျိုးစလုံး တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လော်ယွမ်သည် ဉာဏ်ပညာအသည်းနှလုံးကို မကြာခဏ စားသုံးဖူးသဖြင့် ဤအခြေအနေကို ကျွမ်းဝင်နေပြီဖြစ်ရာ ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိပေ။

အမှောင်ထုထဲတွင် အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိ၊ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး လင်းလက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး သန့်စင်သွားပြီး နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်သော ဉာဏ်အလင်းတစ်ခု ရရှိလိုက်သည်။

မွေးဖွားချိန်မှ ယခုအချိန်အထိ နေ့ရက်တိုင်း၊ အခိုက်အတန့်တိုင်း၊ စက္ကန့်တိုင်းကို အသေးစိတ် ပြန်လည်မှတ်မိနေသည်။

မိခင်နို့ရည်၏ ပထမဆုံး အရသာ၊ မိဘနှစ်ပါး၏ ပီတိဖြစ်နေသော အပြုံးများ၊ သူတို့၏ ရယ်မောသံများနှင့် စကားသံများကို ပြန်ကြားယောင်လာသည်။

ယခင်က မေ့ပျောက်နေခဲ့သော အရာများသည် ယခုအခါ ပုံရိပ်ထင်ထင် ပေါ်လာသည်။ မိခင်ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် နေခဲ့ရစဉ်က နွေးထွေးငြိမ်းချမ်းသော ခံစားမှုကိုပင် ပြန်လည်အမှတ်ရလာသည်။

မျက်ရည်များက သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ အလိုအလျောက် စီးကျလာတော့သည်...

ထိုအရာများသည် ရင်ထဲရှိ အနက်ရှိုင်းဆုံးနှင့် အလှပဆုံးသော အမှတ်တရများပင် ဖြစ်သည်။

သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ လွှမ်းမိုးနေသော ခံစားချက်များကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ စိတ်အာရုံများ ကြည်လင်သွားသည်။

လော်ယွမ်က စနစ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဉာဏ်ရည်မှာ ၁၇ မှတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

စိတ်သက်သာစရာ ကောင်းသည်မှာ လေးဖက်မြင် အခြေအနေတွင် မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိခြင်းပင်။

ထိုစဉ် ပင်ကိုယ်စွမ်းရည် ကဏ္ဍတွင် ရွေးချယ်စရာအသစ်တစ်ခု တိုးလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"စိတ်ဝိညာဉ် မီးတောက် (အဆင့် - ၉)"

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထူးထူးခြားခြား လှုပ်ရှားသွားခြင်း မရှိပေ။ မှန်မှန်ပြောရလျှင် သူ၌ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်များစွာ ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး စွမ်းရည်သစ်တစ်ခု ရတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားတတ်သည့် အချိန်ကာလကို ကျော်လွန်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် မျိုးရိုးဗီဇ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်စဉ်က စွမ်းရည်အမျိုးမျိုးကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးရာ အချို့စွမ်းရည်များမှာ အသုံးမဝင်သဖြင့် ကြက်ရိုး (စားမရ၊ ပစ်မရ) သဖွယ် ဖြစ်နေတတ်သည်။

သူက "စိတ်ဝိညာဉ် မီးတောက်" ၏ အချက်အလက်များကို နှိပ်ကြည့်လိုက်သည်။

"စိတ်ဝိညာဉ် မီးတောက်"

"အဆင့် - ၉ (စိတ်ဆန္ဒနှင့် သက်ဆိုင်သည်)"

"အစွမ်းအာနိသင် - ပစ်မှတ်ထားသော အရာဝတ္ထု၏ အမှုန်အမွှား လှုပ်ရှားမှုကို မြန်ဆန်စေပြီး အပူချိန်မြင့်တက်စေသည်။ အမှုန်အဖြစ် ပြိုကွဲသည်အထိ ဖြစ်စေနိုင်သည်။"

"သုံးသပ်ချက် - ဤသည်မှာ စိတ်စွမ်းအားကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအဖြစ် ဖော်ဆောင်သော စွမ်းရည်ဖြစ်ပြီး အကွာအဝေး ကန့်သတ်ချက် မရှိပေ။"

စွမ်းရည်၏ ဖော်ပြချက်မှာ စာလုံးရေနည်းနည်းဖြင့် ရိုးရှင်းလှသည်။ အမှုန်အမွှားများ၏ လှုပ်ရှားမှုကို မြန်ဆန်စေခြင်း ဆိုသည်မှာ ထူးခြားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

အပူချိန်ဆိုသည်မှာ အမှုန်အမွှားများ၏ အပူဓာတ်ပြု လှုပ်ရှားမှုပုံစံတစ်မျိုးသာ ဖြစ်သည်။ အမှုန်လှုပ်ရှားမှု မြန်လျှင် အပူချိန်မြင့်ပြီး နှေးလျှင် အပူချိန်နိမ့်သည်။

စနစ်၏ ရှင်းပြချက်က ဆန်းကြယ်သယောင် ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အရာဝတ္ထုများကို အပူပေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လော်ယွမ်က တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာပျက်သွားကာ သေချာပြန်ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။

လော်ယွမ် သတိထားမိလိုက်သည်မှာ အစွမ်းအာနိသင် မဟုတ်ဘဲ "အကွာအဝေး ကန့်သတ်ချက် မရှိပေ" ဟူသော စာသားဖြစ်သည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ရုံဖြင့် ဤစွမ်းရည်သည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ကဲ့သို့ပင် လေးဖက်မြင် လေဟာနယ်နှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်နေကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

လေးဖက်မြင်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ရိုးရှင်းသော အရာဟူ၍ မရှိပေ။

ဥပမာအားဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကွေးညွတ်ပျံသန်းခြင်း၊ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းနှင့် အရေးမပါသကဲ့သို့ ထင်ရသော လေးဖက်မြင် အမြင်အာရုံတို့သည် သုံးဖက်မြင် ရူပဗေဒ စည်းမျဉ်းများကို ချိုးဖောက်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

လေးဖက်မြင် အမြင်အာရုံသည် အလင်း၏ သက်ရောက်မှု မရှိဘဲ "အရာအားလုံးကို မြင်နိုင်စွမ်း" ကို ပေးသည်။

၎င်းသည် မြင့်မားသော ဒိုင်မင်းရှင်းက နိမ့်သော ဒိုင်မင်းရှင်းကို လွှမ်းမိုးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် "စိတ်ဝိညာဉ် မီးတောက်" အစွမ်းသည်လည်း လေးဖက်မြင်နှင့် သက်ဆိုင်နေမည်မှာ သေချာသည်။

ယခုအခါ သူ၏ တည်ငြိမ်မှုများ ပျောက်ဆုံးကုန်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ဘယ်ညာ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လက်နက်စင်မှ ဓားတစ်ချောင်းကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

၎င်းသည် အဆင့် (၇) ရှိသော ကျန်းမာတောက်ဓား ဖြစ်သည်။ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်၏ သွားကို သွေးယူထားခြင်းဖြစ်ပြီး ဤစံအိမ်နှင့်အတူ လက်ဆောင်ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး မျက်စိရှေ့တွင် ထားလိုက်သည်။

စနစ်က အသုံးပြုနည်းကို အသေးစိတ် မပြောပြထားသော်လည်း လော်ယွမ်အတွက် မခက်ခဲပေ။

"စိတ်ဝိညာဉ် မီးတောက်" ဟု အမည်ရပြီး စိတ်ဆန္ဒနှင့် သက်ဆိုင်သည်ဟု ဆိုထားသောကြောင့် ပုံမှန် စိတ်စွမ်းအား အသုံးပြုသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ရမည်။

သူက လေကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ကို စုစည်းလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်၌ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားများသည် ရေကာတာကျိုးသကဲ့သို့ တဟုန်ထိုး ကုန်ဆုံးသွားပြီး ကျန်းမာတောက်ဓားတွင်လည်း ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဓားဦးချွန်သည် လျင်မြန်စွာ နီရဲလာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တောက်ပလာကာ စူးရှသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နေလုံးငယ်လေး တစ်လုံး ဖြစ်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။

ဤဖြစ်စဉ်သည် သုံးစက္ကန့်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် အလင်းရောင် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။

"ဒါ... ဒါက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ"

လော်ယွမ်သည် ကျန်းမာတောက်ဓားကို ကြည့်ရင်း အံ့သြမှင်သက်နေမိသည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံများပင် မြန်ဆန်လာသည်။

ဓားဦးချွန်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး မည်းနက်သွားကာ လေထုထဲတွင် ပြင်းထန်သော တူးနံ့များ ရနေသည်။

သူက အံ့သြစွာဖြင့် အခန်းထဲတွင် စမ်းသပ်စရာ သတ္တု ရှာကြည့်လိုက်သော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ ဘာမျှမတွေ့ပေ။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကာလတွင် သတ္တုများကို ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော မီးဖိုချောင်သုံး ပစ္စည်းမှလွဲ၍ အရပ်ဘက်တွင် သတ္တုပစ္စည်း ရှားပါးလှသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လော်ယွမ်သည် တံခါးသော့တစ်ချောင်းကို ဖြုတ်ယူလိုက်ရသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ အသုံးပြုစရာ မလိုတော့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူက သော့ကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး "စိတ်ဝိညာဉ် မီးတောက်" ကို ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အချိန်က ပိုတိုတောင်းသည်။ ၂.၅ စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် သော့၏ တစ်ဝက်ခန့် ပျောက်ဆုံးသွားသည်။

သော့ကို သတ္တုစပ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အဓိကပါဝင်ပစ္စည်းမှာ သံဖြစ်သည်။ သံ၏ ဆူပွက်မှတ်မှာ ၅၀၀၀ ဒီဂရီ ဖာရင်ဟိုက် ခန့်ရှိသည်ကို လော်ယွမ် မှတ်မိနေသည်။

ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း အငွေ့ပျံသွားစေရန် အပူချိန်သည် ဆူပွက်မှတ်ထက် နှစ်ဆ၊ သုံးဆခန့် ပိုများရပေမည်။

အနည်းဆုံး အပူချိန် ၂၀၀၀၀ ဒီဂရီ ဖာရင်ဟိုက် အထက်တွင် ရှိနေနိုင်သည်။ လော်ယွမ်က သူ၏ ပေါင်းစပ်ခန္ဓာကိုယ်ပင်လျှင် ဤမျှပြင်းထန်သော အပူချိန်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိမည်မဟုတ်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

စိတ်စွမ်းအား ကုန်ဆုံးမှု များပြားသော်လည်း ဟင်းလင်းပြင်ကွေးညွတ်ပျံသန်းခြင်း ပြုလုပ်စဉ်ကထက် ငါးဆခန့်သာ ပိုများသည်။

လိုအပ်ပါက သူသည် ဆယ်မိနစ်ကျော်ကြာအောင် ဆက်တိုက် အသုံးပြုနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ဖုံးဖိမထားနိုင်တော့ပေ။

ယခင်က သူ၏ စိတ်စွမ်းအားသည် သစ်တုံးကို မီးစွဲစေရုံ၊ သတ္တုကို နီရဲပျော့ပျောင်းသွားစေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ပြီး အပူချိန်အားဖြင့် ၂၀၀၀ ဒီဂရီ ဖာရင်ဟိုက်ကို မကျော်လွန်ခဲ့ပေ။

အရာဝတ္ထုကို တိုက်ရိုက် အငွေ့ပျံစေသည့် အဆင့်နှင့် အလှမ်းဝေးကွာလွန်းလှသည်။

ဉာဏ်ပညာအသည်းနှလုံးကို စားသုံးလိုက်ခြင်းကြောင့် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားသည် နားမလည်နိုင်သော နည်းလမ်းတစ်မျိုးဖြင့် အဆမတန် တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် သတ္တုတုံးတစ်တုံးကို ယူ၍ လူကို ထုရိုက်ခြင်းနှင့် ထိုသတ္တုကို ဓားသွားများ၊ မြှားများ ပြုလုပ်၍ တိုက်ခိုက်ခြင်း ကွာခြားသကဲ့သို့ပင်။

တစ်ခုက ကြမ်းတမ်းသော အသုံးပြုနည်းဖြစ်ပြီး တစ်ခုက ထိရောက်သော ရလဒ်ကို ပေးသည်။ ထိုနှစ်မျိုး၏ အာနိသင် ကွာခြားချက်မှာ မိုးနှင့်မြေပမာပင်။

အစွမ်းထက်မြက်မှု တစ်ခုတည်းကြောင့် လော်ယွမ် ဤမျှ စိတ်လှုပ်ရှားနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

အဓိကအချက်မှာ ဤစွမ်းရည်က သူ၏ အဝေးပစ်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း အားနည်းချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဗိုရှင်းဂြိုဟ်သားများနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်ကသာ ဤစွမ်းရည်ရှိခဲ့လျှင် သူသည် မိခင်ယာဉ်ပျံကြီး၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ဒြပ်သားဗုံးဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ယခုလောက် အထိနာခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

တိုက်ခိုက်မှုကို ကြိုတင် ပစ်မှတ်ထားပြီး အဝေးတစ်နေရာ၌ပင် ဖောက်ခွဲပစ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဆက်ရန်...