နတ်ဘုရားအလိုတော်ကို ဇာတ်လိုက်ဆီ ဆက်သ၍ စတင်ခြင်း

ကျောက်ကော်က မိမိ နှစ်ပေါင်းများစွာ အသေးစိတ် စီစဉ်ခဲ့သော ပူးပေါင်း ကြံစည်မှုကြီးမှာ မျက်မမြင်တစ်ဦး၏ စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ဖော်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ...” ကျောက်ကော်မှာ ဒေါသကြောင့် ရယ်မောလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေးမှာမူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပုံပျက်နေသည်။ သူ၏ မြင့်မြတ်သော ရာထူးဌာနကြောင့် ရှိနေခဲ့သော မင်းစိုးရာဇာ အရှိန်အဝါများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရှေ့တွင်ရှိသမျှကို ဝါးမြိုတော့မည့် ငရဲဝိညာဉ် တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ဘာတွေလဲကွာ...

ဒီမုန့်ချင်ကျိုးဆိုတဲ့ကောင် ဘယ်က ရောက်လာတာလဲဆိုတာကို ဘယ်သူများ ပြောပြနိုင်မလဲ။ သူက ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာပြီး စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်ရုံနဲ့ ထီးနန်းလုပွဲကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာ...

ကျောက်ကော်က စိတ်ဖောက်ပြန်မတတ် ရယ်မောချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။ သူ လက်နက်ကို ဆွဲယူကာ မုန့်ချင်ကျိုးကို သတ်ရန် ကြံရွယ်လိုက်စဉ်မှာပင် ဧကရီက အေးစက်သော သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်များနှင့်အတူ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူက စကားတစ်လုံးမျှ မပြောဘဲ လက်ဖဝါးကို မှောက်ချလိုက်ရုံဖြင့် ကျောက်ကော်၏ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများကို ချိပ်ပိတ်ကာ ဖိနှိပ်လိုက်တော့သည်။

တစ်ချိန်က စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေခဲ့သော ရှုနယ်မြေ၏ အမွေဆက်ခံသူ ကျောက်ကော်က ယခုအခါတွင်မူ ကုန်းပေါ်ရောက်နေသော ငါးခူတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် အားကိုးရာမဲ့စွာ ရုန်းကန်နေရရှာ၏။

ကျောက်ကော်ကို တိတ်တဆိတ် ထောက်ခံခဲ့ကြသော ဝန်ကြီးအချို့မှာမူ သူတို့၏ အပေါင်းအဖော် ကျဆုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားကာ အဆုံးစီရင်ခြင်းကို စောင့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မျက်စိရှိသူတိုင်း ကျောက်ကော် ဇာတ်သိမ်းပြီ ဆိုသည်ကို မြင်နိုင်ပေသည်။

ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်က သက်ပြင်းအသာချလိုက်မိသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဧကရီက သမိုင်းတစ်လျှောက်ရှိ ဒဏ္ဍာရီလာ စစ်ဘုရင်များ ကဲ့သို့ပင် ပြတ်သားရက်စက်လှပေသည်။

“ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားလှိုင်းတွေလား...” မုန့်ချင်ကျိုးသည် တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိ လိုက်သော်လည်း ထိုလှိုင်းများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် ထူးထူးခြားခြား မတွေးတော့ပေ။

မုန့်ချင်ကျိုးက ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြတ်သွားသည်ဟုသာ ထင်မှတ်ကာ ခေါင်းခါပြီး ယမ်းလိုက်သည်။

“ငါပြောတာ နားထောင်။ မင်းရဲ့ မိသားစုကို ခေါ်ပြီးတော့ ရှုနယ်မြေကနေ အမြန်ထွက်သွားတော့။ ကျောက်ယွီဟွမ်က ရည်မှန်းချက်ကြီးပေမယ့် ရှုနယ်မြေရဲ့ အခြေခံက သိပ်မခိုင်မာဘူး။ တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးကို တိုက်ဖို့ဆိုရင် သူက ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်၊ ကျား/မ၊ အသက်အရွယ် မရွေးဘဲ လူတိုင်းကို စစ်ထဲ ဆွဲသွင်းရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ရှုနယ်မြေက အိမ်တိုင်းမှာ အသုဘ အလံဖြူတွေ လွင့်ထူနေရလိမ့်မယ်။ အဲဒါက တကယ်ကို ဝမ်းနည်းစရာပဲ...”

မုန့်ချင်ကျိုးက မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့သော ကျောက်ကော်အား နောက်ဆုံးအနေဖြင့် စေတနာစကား ဆိုလိုက်၏။

မိမိ၏ စကားများကြောင့် ရှုနယ်မြေ၏ အမွေဆက်ခံသူမှာ ယခုအခါ လှုပ်မရသော အကျဉ်းသားတစ်ဦး ဖြစ်သွားပြီဆိုသည်ကို သူ လုံးဝ မသိရှာခဲ့ပေ။

မုန့်ချင်ကျိုးက မိမိကိုယ်မိမိ ဂုဏ်ယူနေမိသည်။ ဟုတ်ပြီ... မဆိုးဘူး...

တစ်နေ့လျှင် ကောင်းမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ရာ ယနေ့တွင် သူသည် နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီဟု ထင်နေမိသည်။

ကျောက်ကော်၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင်မူ ဒေါသကြောင့် ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေသည်။ သူက မုန့်ချင်ကျိုးကို စုတ်ဖြဲပစ်ချင်သည့်အလား မုန်းတီးမှု အပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။

ဒီအမှတ်မရှိတဲ့ မျက်မမြင်ကတော့ သူတော်ကောင်းယောင် ဆောင်နေတုန်းပဲ။ သူ့ရဲ့ စေတနာလို့ ထင်နေတဲ့အရာက ရှုနယ်မြေရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီး ပစ်လိုက်တာကို သူ မသိဘူး။

တကယ်လို့သာ ပါးစပ်ကို ချိပ်မပိတ်ထားရင် ကျောက်ကော်က မုန့်ချင်ကျိုး၏ ဘိုးဘေး (၁၈)ဆက်ကို ဆဲဆိုပြီး ဧကရီ၏ သရုပ်ရမှန်ကိုပါ ဖော်ထုတ်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။

ဈေးအတွင်းရှိ သာမန်လူများအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသော ဝန်ကြီးများမှာလည်း ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက် တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

ဒါက ပညာရှိကြီးဆီက နောက်ထပ် ဟောကိန်းတစ်ခုလား...

ရှုနယ်မြေဘုရင် ကျောက်ယွီဟွမ်က ထီးနန်းကို သိမ်းပိုက်ဖို့အတွက် ရှုနယ်မြေ တစ်ခုလုံးက လူတွေကို သွေးစုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား...

ဧကရီ တုန်းဖန်လျူလီပင်လျှင် အခြေအနေ၏ ကြီးလေးမှုကို နားလည်သွားကာ အတွေးနက်သွားတော့သည်။

“သွားလိုက်ဦးမယ်...” မုန့်ချင်ကျိုးက တုန်းဖန်လျူလီအား ယဉ်ကျေးစွာ လက်ယှက် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် တောင်းလေးကိုမကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

“အတူတူ ပြန်မယ်လေ...” စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဧကရီက စပ်စုလိုသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပြောလိုက်ကာ သူ၏နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ကောင်းပြီလေ။ ငါ့ရဲ့ လက်ရာကို ပေးမြည်းမယ်...”

“အင်း...” တုန်းဖန်လျူလီက တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ဘေးချင်းယှဉ်ကာ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။ လေထုမှာ သဟဇာတ ဖြစ်နေကာ ချစ်သူဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ခွေးသေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လဲလျောင်းနေသော ကျောက်ကော်မှာမူ မကျေနပ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ညည်းတွားနေရှာ၏။

ရွာသားများအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသော ဝန်ကြီးများ၊ မိန်းမစိုးများနှင့် နန်းတွင်း အစေခံများက မုန့်ချင်ကျိုး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ကာ ယခင်က အထင်သေးခဲ့ သမျှမှာ လေးစားကြောက်ရွံ့မှုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

“သူ့ကို ခေါ်သွား... ငါကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးမယ်...” ကျန်းစန်းဟိုင်က လက်ဝှေ့ယမ်း လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ သံချပ်ကာဝတ် ကျင့်ကြံသူ စစ်သည်တော်များ ပေါ်လာပြီး ကျောက်ကော်အား တရားရေးဝန်ကြီးဌာန၏ အကျဉ်းထောင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြတော့သည်။

ကျန်းစန်းဟိုင်က ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်ကာ မုန့်ချင်ကျိုး ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူက မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ရင်း တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်၏။ “မငြိမ်မသက် ဖြစ်မယ့် ကာလတွေ ငါတို့ရှေ့ ရောက်လာပြီ။ ပညာရှိကြီး တစ်ဦးလည်း ပေါ်ထွန်းလာပြီ။ နတ်ဘုရားအလိုတော်က ငါတို့ မဟာကျင်းပြည်ထောင်စုဆီမှာ ရှိနေတာလား။”

“မဟုတ်ဘူး...”

“ဒါမှမဟုတ် တခြား အကြောင်းပြချက် ရှိနိုင်သေးတယ်။ ဧကရီရဲ့ တည်ရှိမှုက နှစ်ပေါင်း သုံးထောင်မှာ တစ်ခါသာ ပေါ်ထွန်းတတ်တဲ့ ပညာရှိကြီးကို ဆွဲဆောင်လိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်...”

စစ်ရေးဝန်ကြီးနှင့် နိုင်ငံတော်စစ်သူကြီးဖြစ်သူ ချင်းဖုန်းဟော်သည် ဟင်းလင်းပြင် လှိုင်းများကြားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေအရတော့ ပညာရှိကြီးတွေက ကောင်းကင်ဘုံတာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီး အဲဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ဆောင်ရတယ်။ တာအိုကို ဆန့်ကျင်လို့မရဘူး။ တကယ်လို့ ဧကရီရဲ့ကြင်ရာတော်က တကယ်ပဲ ပညာရှိကြီးဆိုရင် သူက အသက်တစ်ရာပဲ နေရလိမ့်မယ်...”

ပြတ်သားပြီး တည့်တည့်ပြောတတ်သော ချင်းဖုန်းဟော်က ဆက်ပြောသည်။ “ကြင်ရာတော်ကြီး အသက်ရှိနေတုန်းမှာ ကျုပ်တို့ စစ်ပွဲကို အမြန် စတင်သင့်တယ်။ ပညာရှိကြီးရဲ့ ဟောကိန်းတွေကို သုံးပြီး တိုင်းပြည်တွေ အားလုံးကို တိုက်ခိုက် သိမ်းပိုက်ရမယ်...”

ကျန်းစန်းဟိုင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူက ပညာရှိ၏ ဟောကိန်းများကို သုံး၍ စစ်ပွဲစတင်ရန် မတွေးမိခဲ့သော်လည်း ဤလူကြမ်းကြီးက ကြိုတင်တွေးမိနေသည်။ သူက ဆိုသည်။ “ကျုပ်တို့ ထပ်ပြီး အတည်ပြုဖို့ လိုသေးတယ်။ ကြင်ရာတော်ကြီးက တကယ်ပဲ ပညာရှိကြီး ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို အတည်ပြုပြီးတာနဲ့ ပေါင်းစည်းရေးစစ်ပွဲကို စတင်လို့ရပြီ...”

အစိမ်းရောင်အုတ်ကြွပ်အိမ်လေး သို့မဟုတ် မဟာကျင်း၏ ထိုက်ကျိခန်မးဆောင်က ဧကရီ၏ နန်းတော် ဖြစ်သည်။

မီးဖိုချောင်၏ ခေါင်းတိုင်မှ မီးခိုးများ လွင့်တက်နေပြီး ခဏအကြာ မွှေးပျံ့သော ရနံ့များ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွား၏။

မုန့်ချင်ကျိုးသည် မျက်မမြင် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏လက်များမှာ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှသည်။ သူက အသာအယာ ထိတွေ့ရုံမျှဖြင့် ဆီ၊ ဆား၊ ပဲငံပြာရည်နှင့် ရှာလကာရည်တို့ကို အချိုးအစား တိကျစွာ ထည့်နိုင်လေ၏။

“ဒါလေး မြည်းကြည့်ဦး...” မုန့်ချင်ကျိုးက နောက်ဆုံးဟင်းလျာဖြစ်သော ဝက်နံရိုး ချိုချဉ်ချက် ပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကို ခါးစည်းဝတ်စုံဖြင့် သုတ်လိုက်သည်။

တုန်းဖန်လျူလီက အရသာရှိသော ဟင်းလျာများဖြင့် ပြည့်နေသည့် စားပွဲကို ကြည့်လိုက်ကာ စုချင်ချိုးနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်၏။

“ကျွန်မ ဒီလို ချက်ပြုတ်နည်းမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး...” တုန်းဖန်လျူလီက ဝက်သားတစ်တုံးကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ နှစ်ချက်ခန့် ဝါးလိုက်ရုံဖြင့် အချိုးအစား ညီညွတ်လှသော အသားမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“အင်း... အရသာရှိသားပဲ...” တုန်းဖန်လျူလီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကာ လှပသော မျက်နှာမှာ ပွင့်သစ်စ ပန်းလေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ပို၍ပင် တောက်ပသွားတော့၏။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် မုန့်ချင်ကျိုးက ဤလှပသော မြင်ကွင်းကို မမြင်နိုင်ရှာပေ။ သူက တုန်းဖန်လျူလီအား လှလား၊ အရုပ်ဆိုးလားပင် မသိရှိသောကြောင့် သူ၏ရှေ့တွင် စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါက ဘာဟင်းလဲ...” တုန်းဖန်လျူလီက နီရဲတောက်ပနေသော နံရိုးတစ်တုံးကို မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးနောက် စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဝက်နံရိုး ချိုချဉ်ချက်လေ...” မုန့်ချင်ကျိုးက သဘောကောင်းစွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “တကယ်လို့ နောက်တစ်ခါ စားချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့ကို ပြောလိုက်ပါ။”

“အင်းပါ...” တုန်းဖန်လျူလီက နှုတ်ခမ်းကို လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် သုတ်လိုက်ကာ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းလိုက်သည်။

တုန်းဖန်လျူလီက နန်းတွင်းစားဖိုမှူးများ ပြင်ဆင်ထားသည့် မြောက်မြားစွာသော အရသာထူးများကို မြည်းစမ်းဖူးသော်လည်း မုန့်ချင်ကျိုး၏ သာမန်အိမ်ချက် ဟင်းလျာများကိုမူ မမီနိုင်ပေ။ ဤကဲ့သို့သော ချက်ပြုတ်နည်းမျိုးမှာ ဧကရီအတွက်ပင် တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော အရာများပင်။

“ဂွီ... ဂွီ...”

ဘေးတွင် ရပ်နေသော စုချင်ချိုးမှာမူ ဟင်းလျာများကို တပ်မက်စွာ စိုက်ကြည့် နေမိရာမှ ဗိုက်ထဲက အသံများ မြည်လာတော့သည်။

“ထိုင်ပြီး အတူစားလေ။ သီးသန့်အချိန်မှာ ယဉ်ကျေးနေတာတွေ လုပ်မနေပါနဲ့။” မုန့်ချင်ကျိုးက ရယ်မောရင်း စုချင်ချိုးကို သူတို့နှင့်အတူစားရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။

စုချင်ချိုးက ခေါင်းခါယမ်းကာ နောက်သို့ ဆုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ထိုင်ဆိုရင် ထိုင်လိုက်ပါ...” မုန့်ချင်ကျိုးက သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ ဘေးတွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး ပန်းကန်နှင့် တူကိုပါ ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ “စား၊ ရှက်မနေနဲ့...”

စုချင်ချိုး တုန်းဖန်လျူလီကို လှမ်းကြည့်ရာ သူ ခေါင်းညိတ်ပြသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည်။ သူက ဟင်းကို မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကာ မုန့်ချင်ကျိုးကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက မမြင်နိုင်မှန်း သိလိုက်သောအခါ စုချင်ချိုးက လျှာလေးထုတ်ကာ နောက်ပြောင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ “တကယ် အရသာရှိတာပဲ...”

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် အမျိုးသမီး နှစ်ဦးလုံးက ဟင်းပန်းကန်များကို သေသပ်လှပစွာဖြင့် ကုန်အောင် စားသောက်ပြီးသွားကြသည်။

စုချင်ချိုးက ပြည့်ဖောင်းနေသော ဗိုက်လေးကို ပုတ်ကာ ကျေနပ်သည့် အပြုံးလေး ပြသနေ၏။

“ချင်ကျိုး...” တုန်းဖန်လျူလီက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “မဟာကျင်းရဲ့ အနာဂတ်အပေါ် ရှင့်ရဲ့ အမြင်ကို သိချင်တယ်။ ပြီးတော့ လက်ရှိဧကရီ ချင်းလျူလီအပေါ်မှာရော ရှင် ဘယ်လိုထင်လဲ...”