အစောင့်အရှောက်သားရဲအား ခွေးလိုဆက်ဆံခြင်း

တစ်ညတာကား တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မုန့်ချင်ကျိုးသည် ဧည့်သည်ဆောင်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ တုန်းဖန်လျူလီ၏ အိပ်ဆောင်တံခါးမှာမူ တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ထားဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့ရ၏။ ထို့နောက် သူသည် ခွေးဝါကြီးအား သံကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်၍ ကျောက်တိုင်တစ်ခုတွင် တွဲချည်ထားလိုက်သည်။

ယင်းနောက် သူသည် စနစ်သိုလှောင်ခန်းအတွင်းမှ အမျိုးမျိုးသော ပန်းပင်နှင့် သစ်ပင်များကို ထုတ်ယူ၍ ဝင်းအတွင်း စိုက်ပျိုးလေသည်။ ဤအရာများမှာ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်တာကာလအတွင်း စနစ်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှ ရရှိခဲ့သော ဆုလာဘ်များ ဖြစ်ကြ၏။ စနစ်သိုလှောင်ခန်းအတွင်း နတ်ဘုရားဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် ဝိညာဉ်ရတနာများမှာ တောင်ပုံရာပုံ ရှိနေသော်လည်း သူ့အတွက်မူ ထိုအရာများမှာ များစွာ အရေးမပါလှချေ။

တစ်မနက်လုံး အလုပ်ရှုပ်ပြီးနောက် မုန့်ချင်ကျိုးသည် နံနက်စာကိုပင် အသင့်ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွား၏။

“ဝါကြီး... စားချိန်တန်ပြီ။”

မုန့်ချင်ကျိုးသည် ကောင်းကင်အဆင့် နတ်ဘုရားသားရဲ အစာအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ ခွေးစာခွက်အတွင်းသို့ လောင်းထည့်လိုက်ပြီး ဝါကြီး၏ ရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက်သည်။

နေမင်းအရှင်သခင် - “...”

“ငါက မဟာကျင်းပြည်ထောင်စုရဲ့ အစောင့်အရှောက်သားရဲပဲ။ သက်တမ်းက နှစ်ပေါင်းသုံးသိန်းရှိပြီ။ ငါက ပထမဆုံး တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ဧကရာဇ်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပြီးတော့ တိုင်းပြည်ပျက်လုနီးပါး အခြေအနေမှာတောင် ကယ်တင်ခဲ့တဲ့သူပဲ။ အခုတော့ ငါ့ကို ခွေးစာတွေ ကျွေးနေတာလား။”

အကယ်၍ ကြီးမားသော အမှားတစ်ခုကြောင့် သူ၏နယ်ပယ် ပျက်စီးသွားပြီး ခွေးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲမသွားခဲ့လျှင်၊ စကားမပြောနိုင် သို့မဟုတ် အသံမလွှင့်နိုင်သည့် အခြေအနေသို့ မရောက်ရှိခဲ့လျှင် သူသည် မဟာကျင်းပြည်ထောင်စု၏ အင်အားအကြီးဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဤမျှအထိ အနှိမ်ခံရမည်ဟု မည်သူထင်ထားမည်နည်း။

စင်စစ် ဤမျက်မမြင်လူမိုက်ကို ကိုက်သတ်ပစ်သင့်၏။ သို့သော် ပြန်လည်၍ စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဤမျက်မမြင်မှာ ဓားသူတော်စင်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြန်သဖြင့် နေမင်းအရှင်သခင်သည် သူ၏ အသက်ကို ယခုလောလောဆယ် ချမ်းသာပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ရုတ်တရက် နေမင်းအရှင်သခင်၏ နှာခေါင်းမှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး မွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့တစ်ခုကို ရရှိလိုက်၏။ သူသည် သူ၏ခြေဖဝါးဖြင့် ခွေးစာတစ်ဖဲ့ကို ကောက်ယူ၍ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါ... ဒီခွေးစာထဲမှာ ဝိညာဉ်သားရဲပေါင်း တစ်သောင်းရဲ့ သွေးမျိုးဆက်တွေ ပါဝင်နေတာပဲ...”

နေမင်းအရှင်သခင်သည် သေချာစွာ မြည်းစမ်းကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ သူ၏ခွေးမျက်လုံးများမှာ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပလာ၏။

“နတ်ဘုရားသားရဲတွေရဲ့ အသားစတွေတောင်ပါသေးတယ်...”

နေမင်းအရှင်သခင်သည် အံ့ဩလွန်း၍ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီးမှ ခွက်ထဲသို့ ခေါင်းစိုက်ကာ အငမ်းမရ စားသောက်လေတော့သည်။ မြိန်ယှက်လိုက်ပါဘိ။ နတ်ဘုရားသားရဲ၏ ဂုဏ်သိက္ခာဆိုသည်မှာ ဤကဲ့သို့သော မြိန်ဖွယ်ရာ အစားအစာများ အရှေ့တွင် ဘာမှမဟုတ်တော့ချေ။

တံခါးဖွင့်သံနှင့်အတူ တုန်းဖန်လျူလီသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ပုံစံဖြင့် ညဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်၍ ထွက်လာ၏။ သူသည် တစ်ညလုံး လူးလှိမ့်နေခဲ့ပြီး အိပ်၍မရခဲ့ချေ။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ယမန်နေ့က ကြားခဲ့ရသော ချစ်စကားများမှာသာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။

“အချိန်တွေ အကြာကြီး ကုန်လွန်သွားခဲ့ရင်တောင် ငါ့ရဲ့နှလုံးသားက ခုန်နေဆဲပဲ...”

တုန်းဖန်လျူလီသည် ထိုစကားများကို ပြန်လည်အောက်မေ့နေရင်း ရင်ခုန်သံများကို ငြိမ်သက်အောင် မလုပ်နိုင်သေးပေ။

ဘေးဆောင်မှ စုချင်ချိုးသည်လည်း အင်္ကျီလဲလှယ်ပြီး ထွက်လာ၏။ သူ၏ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်ရှည်များမှာ ကျောပြင်ထက်သို့ ဝဲကျနေပြီး အေးစက်ကာ ကျော့ရှင်းသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်နေသည်။ သူသည် ဧကရီကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။

သူသည် တုန်းဖန်လျူလီအတွက် ထုံးစံအတိုင်း နံနက်စာ ပြင်ဆင်ပေးရန် ပြုလုပ်စဉ် ဝင်းအတွင်းရှိ ကျောက်စားပွဲထက်တွင် အစားအစာများကို အသင့်ပြင်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

စုချင်ချိုးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ ပန်းပင်များနှင့် အပင်များမှာ ဝေဆာစွာ ပွင့်လန်းနေပြီး အိပ်မက်ဆန်သော အလင်းမှုန်များ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ဟိုဟာက... နေကိုးစင်းလောင်ကျွမ်းနှလုံးသားကြာပန်းလား။”

တုန်းဖန်လျူလီသည် ရေကန်အတွင်းရှိ မီးတောက်ပုံသဏ္ဌာန် ကြာပန်းကို မြင်လိုက်ရပြီး မအော်မိရုံတမ်း ဖြစ်သွား၏။

“တစ္ဆေဧကရာဇ်မြက်၊ စင်ကြယ်ကောင်းကင် ဗုဒ္ဓလက်ဝါးပန်း၊ တာအိုနှလုံးသား ပျိုးပင်...”

စုချင်ချိုး၏ ဗာဒံစေ့ပုံသဏ္ဌာန် မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွား၏။ ဤအပင်များမှာ ကောင်းကင်အဆင့် ဝိညာဉ်အပင်များ ဖြစ်ကြ၏။ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ နွေဦး အလှတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဤအပင်များထဲမှ တစ်ပင်ပင်ကိုသာ ကျင့်ကြံခြင်း လောကမှ သိရှိသွားပါက ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ယခု နေရာတွင်မူ ၎င်းတို့မှာ အလှစိုက်ပင်များသာ ဖြစ်နေကြ၏။

“ငါ အိပ်မက်မက်နေတာလား။”

စုချင်ချိုးသည် နိုးမလာသေးဟု ထင်မှတ်၍ မျက်လုံးများကို ပွတ်ကြည့်လိုက်မိသည်။ တုန်းဖန်လျူလီသည်လည်း ရေကန်ထဲမှ ကြာပန်းကို သေချာစွာ ကြည့်နေမိ၏။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မုန့်ချင်ကျိုးသည် သူ၏ အသိဉာဏ်များကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးနေခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ဤအမျိုးသားကို မည်သို့မျှ အကဲခတ်၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း ရုတ်တရက် သိရှိလိုက်ရ၏။

“အာ... အရှင်မ...”

စုချင်ချိုးသည် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် သူ၏ အေးစက်သော အရှိန်အဝါများမှာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ တုန်းဖန်လျူလီ လှည့်ကြည့် လိုက်သောအခါ မူးမေ့လဲမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

မဟာကျင်းပြည်ထောင်စု၏ အစောင့်အရှောက်သားရဲ နေမင်းအရှင်သခင်သည် ခွေးသံကြိုးဖြင့် အချည်ခံထားရပြီး ခွေးစာခွက်ထဲသို့ ခေါင်းစိုက်ကာ အငမ်းမရ စားသောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။ အစာများ ကုန်သွားသောအခါ နေမင်းအရှင်သခင်မှာ အားမရသေးဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ လျှာတလန်းလန်းဖြင့် မုန့်ချင်ကျိုးကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေလေသည်။

“ထပ်ကျွေးပါဦး... အရှင်သခင်က မဝသေးဘူး။”

နေမင်းအရှင်သခင်သည် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်ရင်း အစာအရသာကို ခံစားနေကာ ခွေးစာခွက်ကို ခြေဖဝါးဖြင့် တွန်းကာ ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဂျီကျနေလေသည်။

“ညကျမှ ထပ်စား။ အခုတော့ အစားကို ထိန်းစားရမယ်... သိပြီလား။”

မုန့်ချင်ကျိုးက အကြံပေးလိုက်၏။

“….”

တုန်းဖန်လျူလီနှင့် စုချင်ချိုးတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရာ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများကို မြင်တွေ့နေရ၏။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကျွန်မတို့ တိုင်းပြည်၏ အစောင့်အရှောက်သားရဲ နေမင်းအရှင်သခင် ဖြစ်ပါ၏လော။

“သခင်လေး... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ့ကို ခွေးစာတွေ ကျွေးရတာလဲ။” စုချင်ချိုးသည် စိုးရိမ်တကြီး ခြေဆောင့်လိုက်၏။

“ဒါက ခွေးစာသက်သက် မဟုတ်ဘူး၊ အာဟာရဓာတ်တွေ အများကြီး ပါတာ။”

မုန့်ချင်ကျိုးက ရှင်းပြလေသည်။

စုချင်ချိုးသည် ခွေးစာခွက်ကို ယူ၍ ဘေးသို့ ပစ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ ထူးခြားသော သားရဲအသားတစ်ဖဲ့ကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲထက်သို့ တင်လိုက်၏။

“အရှင်သခင်... ဒါတွေကို မစားပါနဲ့။ ဒီမှာ အထူးမွေးမြူထားတဲ့ သားရဲအသားတွေ ရှိပါတယ်။” ပြောရင်းနှင့် သူက ဝါကြီး၏ သံကြိုးကို ဖြုတ်ပေးလိုက်သည်။

“ဖယ်စမ်း...”

ဝါကြီးသည် လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ အသားများကို မဲ့ပြလိုက်သည်။

“အမှိုက်တွေ… ဒီမျက်မမြင် ကျွေးတဲ့ အကောင်းစားတွေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်လို့ရမှာလဲ။”

ထို့နောက် ဝါကြီးသည် မိမိဘာသာ သံကြိုးကို ပြန်လည်စွပ်လိုက်ပြီး မုန့်ချင်ကျိုးကို ချွဲနွဲ့ကာ အနားသို့ တိုးကပ်သွားလေသည်။

“မုန့်ချင်ကျိုး... ဝါကြီးကို ဘယ်လို မှော်ဆေးတွေ တိုက်လိုက်တာလဲ။” တုန်းဖန်လျူလီက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်း၏။

မြင့်မြတ်လှသော အစောင့်အရှောက်သားရဲကြီးမှာ ခွေးအသွင်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ် ခွေးတစ်ကောင် မဟုတ်ချေ။ ဇာမဏီနှင့် ဂလတ်တန် သွေးမျိုးဆက် ရှိပါလျက်နှင့် တစ်ညအတွင်း အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြောင်းလဲသွားရသနည်း။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

မုန့်ချင်ကျိုးမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေ၏။

တုန်းဖန်လျူလီသည်လည်း မည်သို့ရှင်းပြရမှန်း မသိသဖြင့် စိတ်ပျက်စွာဖြင့်ပင် “ထားလိုက်ပါတော့... ဘာမှမဟုတ်တော့ပါဘူး။”

“ဒါဆို မေးပါရစေဦး... ဒီဥယျာဉ်ထဲက ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေက ဘယ်က ရတာလဲ။” တုန်းဖန်လျူလီသည် သူ၏ သိချင်စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။

စုချင်ချိုးသည်လည်း သိလိုစိတ်များဖြင့် ကြည့်နေမိ၏။ မုန့်ချင်ကျိုးသည် ဤမေးခွန်းအတွက် ကြိုတင်စဉ်းစားထားသည့် ဆင်ခြေကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်၏။

“ဪ... ဒါတွေက ငါ လောကအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနေတုန်းက တွေ့ခဲ့တဲ့ ဆံပင်ဖြူဖြူနဲ့ အဘိုးအိုတစ်ယောက် ပေးခဲ့တာပါ။”

ဖြေရခက်သည့်အခါ အမည်မသိ အဘိုးအိုတစ်ဦးထံ လွှဲချလိုက်ခြင်းမှာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်၏။ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ရှင်းပြချက်များစွာ မလိုအပ်ပေ။ ကံကောင်း၍ ကြုံကြိုက်ခဲ့ခြင်းဟု ပြောလိုက်လျှင် လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“ကျွန်မ မှတ်မိပြီ... သခင်လေးကို ဓားသိုင်းစာအုပ်တွေ ပေးခဲ့တာလည်း အဲဒီဆံပင်ဖြူဖြူနဲ့ အဘိုးအိုပဲ မဟုတ်လား။”

စုချင်ချိုးက မျက်တောင်ခတ်ရင်း မေး၏။

“အဲ့ဒီအဘိုးကြီးက တကယ်ပဲ ရက်ရောတာပဲနော်၊ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ပေးတယ်ဆိုတော့။”

တုန်းဖန်လျူလီသည် သူ၏ နဖူးကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိ၏။ အလွန်ပင် ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်လှသော ဆင်ခြေပင်။ သို့သော် သူသည် ထပ်မံ၍ မမေးမြန်းတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ နှစ်ဦးစလုံးတွင် ကိုယ်စီလျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။

တုန်းဖန်လျူလီသည် ဟန်လင်းပညာရှိဆောင်တွင် မှတ်တမ်းအရာရှိအဖြစ် တာဝန်ယူထားရသဖြင့် နံနက်စာစားပြီးနောက် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွား၏။ စုချင်ချိုးသည်လည်း ဝန်ကြီးချုပ် ကျန်းစန်းဟိုင်ထံသို့ သွားရောက်ရန် ပြင်ဆင်လေသည်။

“သခင်လေး... မနေ့က နန်းတော်ကနေ အရာရှိဝတ်စုံ လာပို့သွားတယ်။ သခင်လေး ဝတ်ချင်လား။”

စုချင်ချိုးသည် တတိယအဆင့် မြွေနဂါးဝတ်ရုံကို ကိုင်ဆောင်ရင်း အခန်းထဲမှ ခေါင်းပြူကာ မေးလိုက်၏။

မုန့်ချင်ကျိုးသည် သူ၏ ရာထူးအသစ်နှင့် အထက်လူကြီးကို သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် လိုအပ်သည်ကို စဉ်းစားကာ တရားဝင် ဝတ်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

သတိကြီးစွာထားရမည့် စည်းမျဉ်းအရ “ဘယ်တော့မှ လူအများကြားမှာ ထင်ပေါ် မနေစေနဲ့၊ စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာလေလေ အာရုံစိုက်ခံရမှု နည်းလေလေပဲ” ဟု သူ တွေးတောလိုက်သည်။

“အင်း... ဝတ်မယ်။”

မုန့်ချင်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

စုချင်ချိုးသည် အစေခံမလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် မုန့်ချင်ကျိုးကို အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ပေးရန် ပြုလုပ်ပေး၏။ သူ၏ နူးညံ့လှသော လက်ချောင်းလေးများသည် မုန့်ချင်ကျိုး၏ အင်္ကျီကြယ်သီးများကို ဖြုတ်ပေးနေစဉ် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို မတော်တဆ ထိမိသွားရာ ဓားသူတော်စင်မလေး၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားပြီး လက်ကို အလျင်အမြန် ပြန်ရုပ်လိုက်မိသည်။

“ငါ့ဘာသာ ငါပဲ ဝတ်လိုက်ပါ့မယ်။”

မုန့်ချင်ကျိုးသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ ပြုစုမှုကို မခံယူဖူးသဖြင့် နေရခက်နေ၏။

“မရဘူး.. ကျွန်မ လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။”

စုချင်ချိုးက အခိုင်အမာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် အဝတ်အစား ဝတ်ပေးရသည့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှ၏။ စုချင်ချိုးသည် မုန့်ချင်ကျိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမိတိုင်း သူ၏လက်ကို ပြန်ပြန်ရုပ်မိနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် စုချင်ချိုးသည် မုန့်ချင်ကျိုး၏ တောင့်တင်းလှသော ကြွက်သားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ကိုယ်လုံးတီး အပေါ်ပိုင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏မျက်နှာမှာ ရေနွေးအိုးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပူထွက်လာလေတော့သည်။

ထို့နောက် ရှက်ရွံ့မှုကို အံတု၍ တတိယအဆင့် မြွေနဂါးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ပေးရန် ပြုလုပ်သော်လည်း မည်သို့ဝတ်ရမှန်း မသိသဖြင့် အခက်တွေ့နေပြန်သည်။

“ဆရာ... ခဏလောက် စောင့်ဦးနော်။ ကျွန်မ ဘယ်လိုဝတ်ရမလဲဆိုတာ လေ့လာ လိုက်ဦးမယ်။”

စုချင်ချိုးက အတည်ပေါက် ပြောလိုက်၏။

“...ကောင်းပြီလေ။”

မုန့်ချင်ကျိုးမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်သည်။

တစ်နာရီခန့် ကြိုးစားပြီးနောက်တွင်မှ ဝတ်ဆင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် ပြီးဆုံးသွား၏။ မုန့်ချင်ကျိုးမှာ ခါးနှင့် ဒူးများ နာကျင်နေသော်လည်း စုချင်ချိုးမှာမူ ချွေးစေးများ ထွက်ကာ မောဟိုက်နေလေသည်။

အနည်းငယ် အနားယူပြီးနောက်...

“သွားကြစို့... ဝန်ကြီးချုပ်ကို သွားတွေ့ရအောင်။”

မုန့်ချင်ကျိုးသည် သူ၏ တောင်ဝှေးကို ကောက်ယူကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။ စုချင်ချိုး၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းနေဆဲဖြစ်ပြီး မုန့်ချင်ကျိုးကို မကြည့်ရဲဘဲ “ဟုတ်ကဲ့” ဟု တိုးတိုးလေးသာ ပြန်လည် ထူးလိုက်လေသည်။

...