လုပ်ငန်းတာဝန်ခွဲဝေမှု၊ ဝံပုလွေဖေဖေ၏ စစ်ရေးဉာဏ်ပညာနှင့် သမင်အသားဟင်းချို

သစ်ပင်အိမ်အတွင်းတွင် ရှောင်ယင်းသည် လေပူများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ယနေ့အတွက် ကျင့်ကြံမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ကျင့်ကြံပြီးသည်မှင့် အာရုံခံစားမှုကို အပြင်ဘက်သို့ ဖြန့်ကျက်ရသည်ကို အကျင့်ဖြစ်နေခဲ့ပြီး တံခါးဝတွင် ရင်းနှီးသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ဖမ်းမိလိုက်မှသာ နေသားကျသွားတော့သည်။

ထိုအရှိန်အဝါသည် နွေးထွေးသော မီးဖိုတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ပိုမိုပူပြင်းပြီး နက်ရှိုင်းနေခဲ့သည်။

“ဟင်...”

သူမ၏ ခရမ်းမျက်ဝန်းများ ပွင့်သွားပြီး မျက်နှာလေးပေါ်တွင် နားမလည်နိုင်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

“ဝံပုလွေဖေဖေရဲ့ အရှိန်အဝါက... ဘာလို့ ဒီလောက်အားကောင်းလာပြန်တာလဲ၊ ငါတရားထိုင်နေတာ နာရီပိုင်းလောက်ပဲရှိသေးတာလေ...”

ဤယုတ္တိမတန်သော တိုးတက်မှုနှုန်းသည် သူမကို အတွေးနက်သွားစေသည်။

“သူ ငါတို့ကို ကောက်ရကတည်းက အခုချိန်ထိဆိုရင်... စုစုပေါင်း နှစ်လတောင် မပြည့်သေးဘူး၊ သာမန် သားရဲတစ်ကောင်က ကံကောင်းလို့ ရတနာတွေ့ရင်တောင် အခုလောက်ဆို အလားအလာ ကုန်ခမ်းပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ပိတ်ဆို့မှုနဲ့ ကြုံနေရလောက်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဝံပုလွေဖေဖေရဲ့ အရှိန်အဝါကိုကြည့်ရတာ... အခုမှစတာနဲ့တောင် သွားတူနေသေးတယ်”

သူမစဉ်းစားလေလေ ပိုမိုယုတ္တိမရှိလာလေလေ ဖြစ်သည်။

“ဖြစ်နိုင်တာက... ငါ အရင်တုန်းက သူ့ကို အထင်သေးခဲ့တာများလား၊ ဝံပုလွေဖေဖေက သာမန်နှင်းဝံပုလွေတစ်ကောင် လုံးဝမဟုတ်ဘူး... ငါတို့တောင်မမြင်နိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ သူ့ဆီမှာရှိနေတယ်...”

“နင် ဘာတွေ တီးတိုးရေရွတ်နေတာလဲ...”

ရှောင်လန်၏ အေးစက်စက် အသံသည် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်မှုမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသည်။ သူမသည်လည်း ကျင့်ကြံမှု ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ဝံပုလွေဖေဖေရဲ့ ဇစ်မြစ်အမှန်က ဘာလဲဆိုတာ ငါ စဉ်းစားနေတာ...” ရှောင်ယင်းက သူမ၏ သံသယများကို ပေးပို့လိုက်သည်။ “ဒီအဆင့်တက်နှုန်းက လူတစ်ယောက်ကို သေလောက်အောင် လန့်သွားစေနိုင်တယ်...”

ရှောင်လန် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဝံပုလွေဖေဖေရဲ့ ထူးခြားချက်က သူ့ရဲ့စွမ်းအား ဘယ်လောက်ကြီးတယ်ဆိုတာထက်... ဒီနေရာမှာ ရှိလိမ့်မယ်” သူမသည် စိတ်ဆန္ဒကို အသုံးပြု၍ ကိုယ့်ခေါင်းကိုယ် ပြန်ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ဉာဏ်ရည်လား...” ရှောင်ယင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ “ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပြန်လည်နိုးထပြီးနောက် ဉာဏ်ကောင်းလာတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေ အများကြီးရှိတယ်လေ...”

“ဉာဏ်ကောင်းရုံတင် မဟုတ်ဘူး” ရှောင်လန် တည်ငြိမ်စွာ သုံးသပ်သည်။ “သူ့ရဲ့ တွေးခေါ်ပုံ၊ စီမံခန့်ခွဲမှု ဒဿနနဲ့...” သူမ၏ အကြည့်သည် တံခါးကြားမှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ရှိ စည်းကမ်းရှိသော ဝံပုလွေအုပ်စုဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ “အုပ်စုကို ပုံဖော်နိုင်စွမ်းပဲ၊ ဦးလေးရန့်မြဲ့ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုနဲ့ လုပ်ရည်ကိုင်ရည်၊ ဦးလေးထျန်းပင်းရဲ့ ရဲရင့်မှုနဲ့ ပါရမီပြောင်းလဲမှု... အားလုံးကို သူကပဲ ပြီးပြည့်စုံအောင် စီစဉ်ထားတာ၊ အဲဒါက အထူးခြားဆုံးပဲ”

“အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်” ရှောင်ယင်း သဘောတူလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့... ဦးလေး ထျန်းပင်းက ‘ဝိညာဉ်ခေတ်’ မှတ်တမ်းတွေထဲက အကောင်နဲ့ နည်းနည်းမတူဘူးလား...”

“ဟို... ကောင်းကင်ဘုံက တစ်ကောင်လား...” ရှောင်လန် ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ “မဟုတ်သေးဘူး၊ အဲဒီတစ်ကောင်ရဲ့ မူလပုံစံက ဝံပုလွေမျိုးနွယ် မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ရဲ့ ပါရမီတွေက နည်းနည်းဆင်တူနေရုံပဲ...” သူမ ထိုခန့်မှန်းချက်ကို ပယ်ချလိုက်သည်။

ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ စည်းချက်ကျသော ဝံပုလွေဟိန်းသံများနှင့် ပြေးလွှားသံများ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှု ပြတ်တောက်သွားသည်။

ကလေးငယ်နှစ်ဦးသည် လက်ရောခြေပါ အသုံးပြု၍ တံခါးဝသို့ ချက်ချင်းတွားသွားကာ တံခါးဘောင်ကို ကိုင်လျက် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ချောင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

နှင်းလွင်ပြင်ပေါ်တွင် ဝံပုလွေအုပ်စုသည် မကြုံစဖူး ပုံစံဖြင့် လေ့ကျင့်နေကြလေသည်။ သွယ်လျသွက်လက်သော နှင်းဝံပုလွေ အချို့သည် သစ်တောနက်ထဲသို့ တစ္ဆေများအလား တိတ်ဆိတ်စွာ တိုး၀င်ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ထက်မြက်သော အကြည့်များရှိသည့် ကြွက်သားအဖုအထစ်နှင့် နှင်းဝံပုလွေ တစ်စုမှာမူ တြိဂံပုံစံ ဖွဲ့စည်းကာ ရန့်မြဲ့၏ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် လျင်မြန်စွာ ခုန်အုပ်ခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း ပူးပေါင်းဆောက်ရွက်မှုကို လေ့ကျင့်နေကြသည်။

အသန်မာဆုံးဟု ထင်ရသော အကောင်အချို့မှာတော့ ကျောက်တုံးကြီးများကို အတူတကွ ဆွဲယူရင်း ခွန်အားနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို လေ့ကျင့်နေကြသည်။

“ဝံပုလွေဖေဖေက သူတို့ကို ဒုက္ခပေးနေပြန်ပြီလား...”

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်ယင်း မသိစိတ်ဖြင့် သူမ၏ အတိတ်ဘဝ အတွေ့အကြုံအရ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ “မိစ္ဆာသားရဲတွေရဲ့ တိုးတက်မှုက ဝါးမြိုခြင်းနဲ့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်းအပေါ် မူတည်တာလေ၊ ဒီလို လေ့ကျင့်ခန်းတွေက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားဖြည့်မှုအတွက် မပြောပလောက်ဘူးမလား၊ အချိန်ဖြုန်းတာ သက်သက်ပဲ”

“မဟုတ်ဘူး...”

ရှောင်လန်၏ အကြည့်သည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး စူးရှလာသည်။

“ဝံပုလွေဖေဖေက သူတို့ရဲ့ တစ်ဦးချင်းခွန်အားကို လေ့ကျင့်ပေးနေတာ မဟုတ်ဘူး... ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုရဲ့ ထိရောက်ပုံနဲ့ တိုက်ပွဲဉာဏ်ပညာကို လေ့ကျင့်ပေးနေတာ... သူတို့ရဲ့ ညှိနှိုင်းမှုကိုကြည့်စမ်း... လွန်ခဲ့တဲ့ (၇) ရက်ကထက် အများကြီး ပိုပြီး အချိတ်အဆက်မိနေတယ်... သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုနဲ့ တိုက်ခိုက်မှုလမ်းကြောင်းတွေက စည်းမျဉ်းတစ်ခုအတိုင်း ဖြစ်နေတယ်...”

“ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု... ဉာဏ်ပညာ...”

ရှောင်ယင်း ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီး သေချာပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏ ခရမ်းမျက်ဝန်းများထဲရှိ လျစ်လျူရှုမှုများသည် ထိတ်လန့်မှုအဖြစ် ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“ဘုရားရေ၊ တကယ်ပါလား!”

သူမ နောက်ဆုံးတွင် ယုတ္တိမတန်သည့်အရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဟိုဝံပုလွေက အာရုံလွှဲဖို့ ဟန်ပြတိုက်ခိုက်တာကို တာဝန်ယူတယ်၊ ဟိုနှစ်ကောင်က ဘေးကနေ ညှပ်တိုက်မယ်၊ ပြီးတော့ ဟိုဘက်ကကောင်တွေက သားကောင်ထွက်ပြေးမယ့်လမ်းကြောင်းကို ကြိုတွက်ပြီး ပိတ်ဆို့နေတာလား၊ ဒါ... ဒါက ရိုးရိုး ရန်ပွဲသက်သက်မဟုတ်ဘူး... သူတို့က နည်းဗျူဟာ ဖွဲ့စည်းပုံတွေကို လေ့ကျင့်နေကြတာပဲ”

ထိုမျှတင် မကသေးပေ။ သိပ်မကြာမီ ထျန်းပင်းက တိုးညင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အသွက်လက်ဆုံး ကင်းထောက် (၃) ကောင်ကို ရွေးထုတ်လိုက်သည်ကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနှင်းဝံပုလွေ (၃) ကောင်သည် လေးညှို့မှလွှတ်လိုက်သော မြားများအလား တောအုပ်ထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ တိုးဝင်သွားကြသည်။

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် အဝေးမှ ‘ဘေးကင်းသည်၊ ပစ်မှတ်တွေ့ရှိပြီ’ ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော သီးခြားဟိန်းသံရှည်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအခါမှသာ ထျန်းပင်းသည် တိုက်ခိုက်ရေးသမား (၆) ကောင်ကို ဦးဆောင်၍ ဟိန်းသံလာရာဘက်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ချီတက်သွားသည်။

“ကင်းထောက်... ရှေ့ပြေး... အဓိက တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားစု...” ရှောင်လန် တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်မိပြီး သူမ၏ ရေခဲပြာမျက်ဝန်းအိမ်များမှာ အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ “ဝံပုလွေဖေဖေ... သူက ဝံပုလွေအုပ်စုထဲမှာ လုပ်ငန်းတာဝန် ခွဲဝေမှုနဲ့ နည်းဗျူဟာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို တကယ်ပဲ အကောင်အထည်ဖော်နေတာလား၊ ဒါက ရိုးရှင်းတဲ့ အမဲလိုက်ဗီဇသက်သက် မဟုတ်တော့ဘူး...”

“ဘုရားရေ... ဝံပုလွေဖေဖေက ဒါတွေကိုတောင် သိနေတာလား”

ရှောင်ယင်းမှာ သူမ၏ နားလည်မှုများ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ဆန်းသစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ “ဒါက... ဝံပုလွေအုပ်စု လေ့ကျင့်ရေးဆင်းတာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒါက… စစ်တပ်တစ်ခုကို လေ့ကျင့်ပေးနေတာပဲ”

ဧကရီနှစ်ပါးလုံးသည် အတိတ်ဘဝက အထွတ်အထိပ် ဖြစ်တည်မှုများ ဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း မိစ္ဆာသားရဲမျိုးနွယ်စု၏ အစောပိုင်း လူမှုဖွဲ့စည်းပုံများကို နက်နက်နဲနဲ သုတေသန မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပြန်လည်နိုးထကာစ ကာလတွင် သာမန်အသိဉာဏ်ထက် ကျော်လွန်သော ဤမျှစနစ်ကျသည့် ရှေ့ပြေးပုံစံပေါ်ပေါက်လာခြင်းသည် သူတို့အား မကြုံစဖူး ထိတ်လန့်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့၏ ယုတ္တိဗေဒအရ ထိုအရာသည် ခြွင်းချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ပြောနေသော်လည်း ဝံပုလွေဖေဖေ လုပ်ဆောင်နေသမျှ အရာအားလုံးသည် ပုံသေဇာတ်လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ပြောင်းလဲနေသကဲ့သို့ သူတို့၏ မသိစိတ်က ခံစားနေကြရသည်။

ဤအချိန်တွင် လင်းထျန်းလုံသည် တံခါးဝမှ ပြူထွက်နေသော ခေါင်းလေးနှစ်လုံးကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူသည် ကြီးကြပ်မှုကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် သစ်ပင်အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သူသည် မမြင်ရသော ပါရမီရှင်အဆင့် ဖိအားများကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ ငွေပြာရောင်မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဖခင်တစ်ဦး၏ ကြင်နာမှုများကိုသာ ချန်လှပ်ထားလိုက်သည်။

“ရှောင်လန်... ရှောင်ယင်း... ဗိုက်ဆာပြန်ပြီလား” သူက စိတ်ချင်းဆက်သွယ်မှုမှတစ်ဆင့် နူးညံ့စွာမေးလိုက်ပြီး သူတို့၏ လက်သေးသေးလေးများအား နှာခေါင်းဖြင့် ဂရုတစိုက် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ပါရမီရှင်အဆင့် ဝက်ဝံကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်နိုင်ပြီး ဝံပုလွေမျိုးနွယ် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာစနစ်ကို တည်ထောင်ရန် ကြိုးပမ်းနေသော ဤဝံပုလွေဘုရင်သည် ယခုအခါ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အန္တရာယ်ကင်းကာ အနည်းငယ် တုံးအအနှင့် ချစ်စရာကောင်းသော ပုံစံဖြင့် နေထိုင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ... ထိုကြီးမားသော ခြားနားမှုကြီးကြောင့် ဧကရီနှစ်ပါးလုံး၏ နှလုံးသားထဲတွင် မဖော်ပြနိုင်သော နွေးထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်လာတော့သည်။

“ဂွီ... ဂွီ...”

သူတို့ ပြန်မဖြေနိုင်သေးခင်မှာပင် သူတို့၏ ဗိုက်ကလေးနှစ်လုံးသည် မုသားမပါသည့် အမှန်ကန်ဆုံး ဆန္ဒပြသံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ဖော်လာကြသည်။

လင်းထျန်းလုံ ချက်ချင်းပြုံးလိုက်မိပြီး..

“တကယ် ဗိုက်ဆာနေတာပဲ!”

သူသည် တိုးညင်းစွာ ဟိန်းဟောက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ အမိန့်လက်ခံရရှိသည်နှင့် ပိုင်လင်သည် ချက်ပြုတ်ရေး ကိရိယာများ (ကျောက်အိုးကြီးတစ်လုံး) ကို ပြင်ဆင်ရန် ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရန့်မြဲ့သည် သမင်များ မွေးမြူထားသော နေရာသို့ အကျင့်ဖြစ်နေသကဲ့သို့ သွက်လက်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်သွားပြီး သန်မာသော သမင်မတစ်ကောင်ကို လျင်မြန်စွာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

လက်သည်းတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ကာ ထိရောက်တဲ့ လက်သည်းတစ်ချက်ဖြင့် ဘ၀ကူးသွားသည်။ သို့သော် ရန့်မြဲ့က သမင်ခေါင်းကို ခွဲလိုက်စဉ် ဖျော့တော့တော့ စိမ်းပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“အို... ပစ္စည်းကျတာလား”

လင်းထျန်းလုံ ကိုင်ကြည့်လိုက်ရာ စိမ်းပြာရောင် အမြုတေတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

[ မိစ္ဆာအမြုတေ (နှင်းတောင်ကုန်းသမင်) ] : စားသုံးပြီးနောက် အောက်ပါ ပါရမီများထဲမှ တစ်ခုကို နိုးထနိုင်ခြေ ရှိသည်။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားဖြည့်ခြင်း (စိမ်းပြာရောင်) ၊ ခုန်ပျံနိုင်စွမ်း အားဖြည့်ခြင်း (စိမ်းပြာရောင်) ၊ ခွန်အား အားဖြည့်ခြင်း (စိမ်းပြာရောင်)

“မဆိုးဘူး... အခြေခံတွေဆိုပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ အသုံးမ၀င်တဲ့အရာမဟုတ်ဘူးဘဲ...” လင်းထျန်းလုံသည် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေပြီး ရန့်မြဲ့ကို မျိုချရန် တိုက်ရိုက်အချက်ပြလိုက်သည်။ “မင်းကို အားဖြည့်ပေးဖို့အတွက် ကွက်တိပဲ...”

ရန့်မြဲ့သည် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ညည်းတွားလိုက်ပြီး အမြုတေကို မျိုချကာ ချေဖျက်ရန် ဘေးဘက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

လင်းထျန်းလုံ ဓားကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ ဓားလက်သည်းများသည် ယခုအခါ အတိကျဆုံး ထူးချွန်စားဖိုမှုးသုံးသည့် ကိရိယာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သမင်အသားများကို ချက်ပြုတ်ရန်သင့်တော်သော အရွယ်အစားများအဖြစ် လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

ယနေ့ သူသည် သမီးများကို အရသာ အပြောင်းအလဲဖြစ်စေရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကြွယ်ဝကြည်လင်သော သမင်သားဟင်းချိုတစ်အိုး ချက်ပြုတ်တည်ခင်းပေးရန် စီစဉ်ထားပေသည်။