အခန်း (၄၁)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၄၁

ယန်ရွှယ်သည် အောက်မှ နေရောင် အကောင်းဆုံးရမည့် နေရာကို ညွှန်ပြနေသည်။

"မိုးရွာမယ့် အရိပ်အယောင် မရှိဘူး မလား?"

ချီဖန့်က လက်ကို ခါရင်း အောက်သို့ ဆင်းလာကာ ကောင်းကင်ကို ကြည့်သည်။

"နှင်းကျနိုင်တယ်။"

ထိုအရာကတော့ ပြက်လုံးပုံ မပေါက်ပေ။ ယခုလို ရာသီအစောပိုင်းတွင် နှင်းကျရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း (မေလအထိ "နွေဦးက ဘယ်မှာလဲ" ဟု ညည်းတွားကြသည့် (Memes) များကို သူမ မြင်ဖူးသော်လည်း) ယန်ရွှယ်က သူ့ကို မျက်စောင်ထိုးလိုက်သည်။

သူမ ခေါင်မိုးကို တစ်ချက်ပြန်ကြည့်သည်။ "သေချာ စောင့်ကြည့်ရမယ်။ မိုးရွာတာ ဒါမှမဟုတ် နှင်းကျတာကြောင့် ပျက်စီးလို့ မဖြစ်ဘူး။"

ဒါက ယွမ် ၂၀ ကျော် တန်ဖိုးရှိသည်။ ချီဖန့်၏ တစ်လစာ လုပ်ခ၏ တစ်ဝက်ခန့်ပင်။

သူ့နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ ဒီမိန်းကလေးက တကယ့်ကို ပိုက်ဆံအပေါ် အစွဲအလမ်းကြီးသည်။ သူ သူမ၏ ဆံပင်ကို ထပ်ဖွရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူမက ကြောင်တစ်ကောင်လို လျင်မြန်စွာ ရှောင်ထွက်သွားသည်။

ယန်ရွှယ်သည် ကလေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံမခံရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူမက မျက်စောင်ထိုးကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် ရယ်မောခြင်းတို့ဖြင့် တောက်ပနေတတ်သော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ စိတ်တိုသွားသည့် ပုံစံလေးမှာလည်း ထူးခြားနေခဲ့သည်။ ချီဖန့်သည် သူမ၏ သေးငယ်သော ကျောပြင်လေး ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ကြည့်နေပြီးမှ လှေကားကို သိမ်းလိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် မမျှော်လင့်ထားသော အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။

"ချီဖန့်၊ အိမ်မှာ ရှိသားပဲ။"

ဒါရိုက်တာယွီ။

ယန်ရွှယ်ရော ချီဖန့်ပါ သူ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားကြပေ။ သူတို့နှစ်ဦး မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ အတွေးမှာ တူညီနေသည် - ဒီလူလာရင် ဘာမှ ကောင်းတာ ပါမလာဘူး။

ဒါရိုက်တာယွီက အပိုစကား သိပ်မပြောဘဲ ထိုင်လိုက်ကာ ဝက်ဝံနက်နှင့် တိုးခဲ့သည့် ကိစ္စကို ချက်ချင်း စပြောသည်။

"ချွေ့ယွင်က ဒဏ်ရာရထားလို့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကမှ ဆေးရုံက ဆင်းတာ။ ရုန်ကျစ်လည်း တော်တော် ထိတ်လန့်သွားရှာတယ်။ ငါလည်း ဒီရက်ပိုင်းမှာ အလုပ်တွေ များနေပြီး စိတ်ပူနေရလို့ မင်းတို့ကို သေသေချာချာ ကျေးဇူးမတင်ရသေးဘူး။"

ဝက်ဝံနက် ကိစ္စဖြစ်ပြီးကတည်းက ယွီမိသားစုမှာ လျန်မိသားစုကဲ့သို့ ကျေးဇူးတင်စကား တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ကြပေ။ ထို့ကြောင့် လူအများက ချီဖန့်သည် ယွီရုန်ကျစ်၏ အသက်ကို ကယ်ခဲ့ပါလျက်နှင့်ဟု ကွယ်ရာတွင် အတင်းပြောနေကြသည်။

အခု ဒါရိုက်တာယွီ ရောက်လာခြင်းမှာ တကယ်ပဲ အလုပ်များနေ၍လား သို့မဟုတ် ထိုသတင်းများကို ကြား၍လားဆိုသည်မှာ မသေချာပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ချီဖန့်ကတော့ အမူအရာမဲ့နေပြီး၊ ယန်ရွှယ်ကတော့ ထိုလူ ဘာအကြံအစည်ရှိမလဲဆိုသည်ကို သိရန် ပြုံးပြုံးလေး စောင့်ကြည့်နေသည်။

မနေ့ကတင် လျန်မိသားစုက သူတို့ကို ကိတ်မုန့်ကြီး နှစ်တုံးနှင့် ကြံမဆိုင်အဆတစ်ပန်းကန် ပေးခဲ့သည်။ ဒါရိုက်တာယွီကတော့ လက်ဗလာနှင့် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

မကြာမီ ဒါရိုက်တာယွီ သူလာသည့် အကြောင်းရင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။ "လွှစက်နဲ့ ထရက်တာ မောင်းသမား သင်တန်းအတွက် စာရင်းပေးဖို့ စတော့မယ်။ ငါ လျိုတနျိုနဲ့ ဟူချန်ကျန်းတို့ကို ပြောထားပြီးပြီ၊ မင်းကို အကြံပြုပေးဖို့ပေါ့။ အတွင်းရေးမှူးလျန်ကလည်း ငါ့မျက်နှာကို ထောက်ထားပါလိမ့်မယ်။ သေသေချာချာ သင်ယူပါ၊ ငါ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို အပျက်မခံပါနဲ့။"

ယန်ရွှယ်သာ စိတ်မထိန်းနိုင်လျှင် အော်ရယ်မိလိမ့်မည်။

လျိုတနျိုနှင့် ဟူချန်ကျန်းတို့က ချီဖန့်ကို သူတို့ဘာသာ အကြံပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ဒါရိုက်တာယွီက သူ ခိုင်း၍ လုပ်သယောင် စကားကို လှည့်ပြောသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မနေ့က လျန်မိသားစုဆီ မသွားခဲ့ဘဲ အမှန်တရားကို ကြိုမသိခဲ့ပါက သူတို့ တကယ်ပင် ယုံကြည်မိသွားနိုင်သည်။

ယန်ရွှယ်က ဝမ်းသာဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ယုံကြည်မှုအတွက်ရော၊ ဆရာကြီး လျိုတနျိုနဲ့ ဆရာကြီး ဟူချန်ကျန်းတို့ကိုရော တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ရပါမယ်။"

သူမသည် ဒါရိုက်တာယွီ သို့မဟုတ် ယွီမိသားစုကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောရန် တမင်တကာ ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။ ဒါရိုက်တာယွီ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

"ငါလည်း တတ်နိုင်သလောက်တော့ လုပ်ပေးတာပါပဲ။ သိသာလွန်းရင်လည်း မကောင်းဘူးလေ။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ယန်ရွှယ်က စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါက ဒါရိုက်တာ လုပ်ပေးတယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး။"

ဒါရိုက်တာယွီ နောက်တစ်ကြိမ် စကားထစ်သွားပြန်သည်။

သူ ဒီကိုလာခြင်းမှာ သူတို့ဆီက ကျေးဇူးတင်စကား ကြားချင်ရုံတင်မကဘဲ၊ သူ့မိသားစုမှာ ကျေးဇူးမသိတတ်ဘူးဆိုသည့် သတင်းများကို အဆုံးသတ်နိုင်ရန် သူတို့က တဆင့် ပြန်ပြောပေးစေချင်၍ မဟုတ်ပါလား?

သူသည် ချီဖန့်ဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ အေးစက်လှသော ချီဖန့်မှာ ရုတ်တရက် ဇနီးသည်၏ စကားကို နားထောင်တတ်သော ခင်ပွန်းကောင်း ဖြစ်သွားကာ သူမနောက်မှာနေ၍ လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးနေသည်။

"ယန်ရွှယ် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါကို လျှို့ဝှက်ချက်အဖြစ်ပဲ ထားပါ့မယ်။"

ဒါရိုက်တာယွီ အတော်ပင် စိတ်ပျက်သွားခဲ့သည်။ ဒီဇနီးမောင်နှံက ကြည့်ရတာလည်း ပုံမှန်ပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တုံးနေရတာလဲ?

သူ အမျိုးမျိုး အရိပ်အမြွက် ပြောသော်လည်း ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်ကတော့ လုံးဝ အကွက်ထဲ မဝင်ပေ။ ဒါရိုက်တာယွီမှာ ချီဖန့် ငှဲ့ပေးသည့် လက်ဖက်ရည်ကိုပင် မသောက်ဘဲ ဒေါသတကြီး ထွက်သွားတော့သည်— လက်ဖက်ရည်ကလည်း အရမ်းပူနေသည် မဟုတ်ပါလား။

သူ ခြံဝင်းထဲက ထွက်သွားသည်နှင့် ချီဖန့်က ခွက်ကို ယူကာ ရေများကို သွန်ပစ်လိုက်ပြီး ဓာတ်ဗူးထဲက ရေနွေးဖြင့် သေသေချာချာ ဆေးကြောလိုက်သည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရသည့် ကိစ္စကို ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်။

ယန်ရွှယ် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် သူ့ကို အဲဒီလို စိတ်တိုအောင် လုပ်လိုက်တော့ သူ ကတိဖျက်ပြီး ရှင့်ရဲ့ သင်တန်းနေရာကို လာနှောင့်ယှက်မှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား?"

"မလုပ်ပါဘူး" ချီဖန့် ပြောလိုက်သည်။ "သူက အရှက်မရှိတဲ့ လူတန်းစားထဲက မဟုတ်ရင်ပေါ့။"

သူ လုပ်ချင်ရင်တောင် အတွင်းရေးမှူးလျန် ရှိသေးသည်။ ဒါရိုက်တာတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုတော့ လုံးဝ လျစ်လျူရှု၍ မရပေ။

"အတွင်းရေးမှူးလျန်ထက် ၁၀ နှစ်လောက် ကြီးတာတောင် ဘာလို့ အခုထိ ဒါရိုက်တာအဆင့်မှာပဲ ရှိနေလဲဆိုတာ မအံ့သြတော့ဘူး" ဟု ယန်ရွှယ် တွေးမိသည်။

သူတို့နှစ်ဦး လူမှုရေးကိုင်တွယ်ပုံမှာ ကွာခြားလွန်းလှသည်။ ဒါရိုက်တာယွီသည် ကံကောင်း၍ သို့မဟုတ် အဆက်အသွယ်ကြောင့်သာ ဒီနေရာကို ရောက်နေခြင်း ဖြစ်မည်ဟုပင် သူမ ထင်မိသည်။

သူမ၏ အတွေးကို ဖတ်မိသည့်အလား ချီဖန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာယွီရဲ့ ယောက်ဖက ခရိုင်သစ်တောဌာနမှာ အလုပ်လုပ်တယ်။"

ယန်ရွှယ် အော်ရယ်မိတော့သည်။ "တကယ်လား? ပုံမှန်ဆို ယောက်ဖက ညီမယောကျာ်းကို အားကိုးရတာ မဟုတ်ဘူးလား?"

သူမ၏ ရယ်သံမှာ ပုံမှန် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ပြုံးခြင်းနှင့် မတူပေ— သူမ၏ မျက်လုံးလေးများ မှေးသွားကာ ပါးချိုင့်လေးများ ပေါ်လာသည်အထိ လှပနေပြီး၊ သူမ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် နောက်ပြောင်လိုစိတ်တို့က တောက်ပနေတော့သည်။

ချီဖန့်က သူမကို ကြည့်နေရင်း ခွက်ဆေးနေသော လက်များမှာ အလိုအလျောက် နှေးကွေးသွားသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဒါရိုက်တာယွီက ငယ်ငယ်တုန်းက တော်တော်ချောခဲ့တာ။"

ယန်ရွှယ်သည် ဒါရိုက်တာယွီ၏ ဇနီးကို မြင်ဖူးသည်။ သူမက ဒါရိုက်တာယွီထက် ရုပ်ရည် သိသိသာသာ အောက်ကျသည်။ ယွီချွေ့ယွင်က သူမအဖေနှင့်တူသဖြင့် ရုပ်ရည်သင့်သော်လည်း၊ ယွီရုန်ကျစ်ကတော့... အင်း...

"ဒါတွေ အကုန်လုံးကို လျိုဝေကောက ပြောပြတာလား?" ယန်ရွှယ်က သူ့ကို မျက်တောင်ခတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ချီဖန့်က 'အင်း' လုပ်ရုံမျှသာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ သူ ခွက်ကို သိမ်းရန် ပြင်စဉ်မှာပင် အပြင်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ချီဖန့်၊ အိမ်မှာ ရှိလား? ဒါ မင်းဆီက စာလား?"

အရင်က ထင်းလာပို့ပေးဖူးသည့် တချမ်းပင် ဖြစ်သည်။ ချီဖန့်က ခွက်ကို ချထားခဲ့ပြီး စာသွားယူလိုက်သည်။ စာကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် သူ၏ မျက်နှာမှာ မဲမှောင်သွားတော့သည်။

"ဒါ ငါတို့ သစ်တောစခန်း လိပ်စာနဲ့ ပို့ထားတာလား?" သူက လိပ်စာကို ကြည့်ပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ထပ်မေးလိုက်သည်။

တချမ်းကတော့ သူနှင့် သိပ်မရင်းနှီးသဖြင့် ချီဖန့်၏ လေသံထဲတွင် ပါနေသော အေးစက်မှုကို သတိမထားမိပေ။

"မြို့စာတိုက်ကို အရင်ရောက်တာ။ လက်ခံမယ့်သူကို ရှာမတွေ့လို့ သူတို့က သေချာစစ်ပြီး ဒီကို ထပ်ပို့ပေးလိုက်တာပဲ။ မင်းစာမဟုတ်ရင် ပြန်ပို့ပေးရမယ်။"

"ငါ့စာပါပဲ။"

ချီဖန့်က အကြည့်ကို နှိမ့်ချလိုက်ရင်း စာအိတ်ကို ကိုင်ထားသည့် လက်ချောင်းများမှာ သိသိသာသာ တင်းကျပ်သွားခဲ့သည်။

"ဒါ ဘယ်တုန်းက ပို့ထားတာလဲ သိလား?"

တချမ်းက ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။"တစ်လကျော်လောက်တော့ ရှိပြီ။ မြို့စာတိုက်မှာ တော်တော်ကြာနေခဲ့တာ"

စာမှာ ချီဖန့်စာ ဖြစ်နေသဖြင့် သူ ဆက်မနေတော့ပေ။ "ကဲ၊ ပို့ပြီးပြီဆိုတော့ ငါ သွားတော့မယ်။ ဘယ်သူက လိပ်စာကို အဲဒီလို မှားရေးသလဲ မသိပါဘူး။"

"စာရလို့လား?" ယန်ရွှယ်သည် မနေ့က ကောက်လာသည့် ပိုးအိမ်များကို ပြုတ်နေရင်း အမှတ်မထင် မေးလိုက်သည်။

ဘာမှ ပြန်မပြောသဖြင့် သူမ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ချီဖန့်သည် စာအိတ်ကို ဖောက်ပြီး စာကို ဖတ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဘာကိုမှ ဖတ်၍မရအောင် တည်တင်းနေသည်။

သူသည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် အေးဆေးနေတတ်သော်လည်း တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု ယန်ရွှယ်၏ အာရုံက သိလိုက်သည်။ အမှန်ပင်၊ သူသည် စာကို အမြန်ဖတ်ပြီးသည်နှင့် စာအိတ်ရော စာပါ ခေါက်လိုက်ပြီး မီးဖိုထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်တော့သည်။

မီးဖိုထဲမှ မီးတောက်များက စာရွက်ကို ခဏချင်းမှာပင် ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းလိုက်သည်။ ချီဖန့်သည် ထိုမီးတောက်များကို ကြည့်နေရင်း၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သူတို့ စတွေ့သည့်နေ့က နှင်းမုန်တိုင်းထက်ပင် ပို၍ အေးစက်နေတော့သည်။

ယန်ရွှယ်က အလိုအလျောက် သူ၏လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

သူ၏ လက်ဖျားများမှာ အလွန်အေးစက်နေသည်။ သူမ ထိလိုက်သောအခါ သူ အနည်းငယ် တုန်သွားသည်။ "မင်းနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။"

ယန်ရွှယ် ဆွံ့အသွားသည်။ ချီဖန့်က သူ့အမှားကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားကာ - "ကိုယ်ဆိုလိုတာက ဒီကိစ္စမှာ မင်း မပါဘူး" ဟု ပြန်ပြင်ပြောသည်။

ဒါလည်း အဆင်မပြေလှသေးပေ။ သူသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးမှ သူမလက်ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပါဘူး။"

သို့သော် ယန်ရွှယ် စိတ်ပူနေသည်မှာ ထိုအချက် မဟုတ်ပေ။ သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အထီးကျန်ဆန်မှုမှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ နွေးထွေးမှု အစအနလေးပင် ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားရသည်။ ထိုအေးစက်မှုအောက်တွင် ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဒေါသနှင့် မြှုပ်နှံထားသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ ရှိနေသည်ကို သူမ မြင်နေရသည်။

သူမ သူ့လက်ကို သူမလက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ "ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား?"

"အဆင်ပြေပါတယ်။" ၎င်းမှာ အလိုအလျောက် ဖြေကြားလိုက်သည့် စကားပင်။ ထိုစကားက သူမ အရင်က ပြောခဲ့ဖူးသည့် စကားဖြစ်နေသည်ကို သတိရသွားကာ သူက "တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ ယန်ရွှယ်သည် ထိုစဉ်က ချီဖန့် မည်သို့ ခံစားရမည်ကို ယခုမှ နားလည်သွားခြင်းပင်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးများကို တိတ်တဆိတ် ထမ်းပိုးထားကြသူများ ဖြစ်သည်။ နှစ်လဆိုသည့် အချိန်မှာ သူတို့ အချင်းချင်း အကုန်အစင် ရင်ဖွင့်ဖို့ရန် မလုံလောက်သေးပေ။

သူမ ထပ်မမေးတော့ဘဲ "အင်း" ဟုသာ ဖြေကာ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"အိုးထဲက ပိုးအိမ်တွေ တူးသွားဦးမယ်၊ ရေကုန်သွားပြီလား?"

ချီဖန့်က ရှေ့သို့ လှမ်းကာ အိုးအဖုံးကို မလိုက်သည်။ "ရပါသေးတယ်။ ရေတွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်။"

"ထပ်ထည့်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။" ယန်ရွှယ်ကလည်း အိုးထဲကို လှမ်းကြည့်ရင်း အကြံပေးလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် ပိုးအိမ်များမှာ ထိုမျှ ခဏလေးနှင့် မနူးနိုင်သေးပေ။ ယန်ရွှယ်က သူ့ကို အာရုံလွှဲရန်နှင့် အလုပ်တစ်ခုခု ပေးထားရန်သာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချီဖန့် သိသည်ဖြစ်စေ၊ မသိသည်ဖြစ်စေ သူကတော့ ရေထပ်ထည့်ပေးရှာသည်။

ယန်ရွှယ်က နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ "နောက် ၅ မိနစ်ဆို ရပြီ။ အေးသွားရင် ရှင် ဘယ်လို စားချင်လဲ? ဆီနည်းနည်းနဲ့ ကြော်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် အကြော်ပဲ စားမလား?"

"အဆင်ပြေတာ လုပ်ပါ" ချီဖန့်က အကြည့်ကို လွှဲကာ ဖြေသည်။ စောစောက စိတ်အခြေအနေက မပြေပျောက်သေးပေ။

ယန်ရွှယ် ထပ်ပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် သစ်တောစခန်းဌာနချုပ်က အသံချဲ့စက်မှ အသံထွက်လာသည်။

"ရဲဘော်ချီဖန့်! ရဲဘော်ချီဖန့်၊ ဌာနချုပ်ကို အခုချက်ချင်း လာခဲ့ပါ။ ရဲဘော်ချီဖန့်..."

သူမက သူ့ကို နားမလည်သလို ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင့်ကို ခေါ်နေတာလား?"

ချီဖန့်လည်း ဘာကြောင့် ခေါ်မှန်း မသိသော်လည်း အနွေးထည်ယူကာ "ကိုယ် သွားလိုက်ဦးမယ်" ဟု ဆိုသည်။

ဆယ်မိနစ်ကျော်အကြာတွင် သူ ပြန်ရောက်လာပြီး ပစ္စည်းများ စုသိမ်းတော့သည်။ "ဒီနေ့ တောင်ပေါ်ကင်းလှည့်ရမယ့်သူက ဝမ်လျှောနေလို့ မသွားနိုင်ဘူးတဲ့။ ကိုယ် အစားဝင်ပေးရမယ်။"

နွေဦးရာသီ (ဧပြီမှ မေ) နှင့် ဆောင်းဦးရာသီတို့မှာ တောမီးကာကွယ်ရေးအတွက် အလွန်အရေးကြီးသော ကာလများဖြစ်သည်။ ဝန်ထမ်းအားလုံး တောင်ပေါ်ကင်းမျှော်စင်တွင် တာဝန်ကျတတ်သည်။ ချီဖန့်မှာ မူလက လာမည့်လအစောပိုင်းတွင် လျိုဝေကောနှင့်အတူ တာဝန်ကျရန် ဖြစ်သော်လည်း အချိန်ဇယားက ရုတ်တရက် ရှေ့တိုးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ "ဘယ်သူ ခိုင်းလိုက်တာလဲ? ဒါရိုက်တာယွီလား?"

"မသိဘူး" ဟု ချီဖန့်က ဂရုမစိုက်သလို ဖြေခဲ့သည်။

သူမ ထပ်မမေးတော့ဘဲ "ထမင်းစားပြီးမှ သွားမလား?" ဟု မေးခဲ့သည်။

"မစားတော့ဘူး။ ကိုယ့်အတွက် စားစရာနဲ့ အချဉ်လေးပဲ ထည့်ပေးလိုက်တော့။"

ဤသို့ပြောပြီးနောက်မှ သူက သူမကို လှမ်းကြည့်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။

"ယန်ရွှယ်။"

"ဟမ်?"

"ကိုယ့်ကို ရက်နည်းနည်းလောက် အချိန်ပေးပါ။ ရက်နည်းနည်းပဲ။"

သူ့အကြည့်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ၎င်းမှာ တောင်ပေါ်ကင်းလှည့်ခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းလား သို့မဟုတ် သူ၏ စိတ်မကြည်လင်မှုကို ဆိုလိုခြင်းလား ဆိုသည်မှာ မသေချာပေ။

"ဂရုစိုက်သွားပါ၊ ထမင်းလည်း မှန်မှန်စားနော်။"

ယန်ရွှယ်က ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ စားစရာများ ပြင်ပေးလိုက်သည်။

သူ ထွက်သွားပြီးနောက် သူမသည် ပိုးအိမ်များကို ဆက်မလုပ်တော့ဘဲ အအေးခံရန် အပြင်ထုတ်ထားလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် လျိုဝေကော ရောက်လာပြီး အတင်းပြောတော့သည်။

"မင်း ယုံမှာမဟုတ်တဲ့ သတင်းတစ်ခု ငါ့မှာ ရှိတယ်။"

သူက အိမ်ထဲရောက်ရောက်ချင်း ချီဖန့်ကို မတွေ့သဖြင့် မေးခဲ့သည်။

"ချီဖန့် ဘယ်မှာလဲ? လက်ထပ်ခါစ လူက အိမ်မှာ မကပ်ဘူးလား?"

"တောင်ပေါ်ကင်းလှည့်တဲ့သူ တစ်ယောက် ဝမ်းလျှောလို့ သူ အစားသွားပေးတာလေ" ယန်ရွှယ်က ရှင်းပြသည်။ "ဘာသတင်းလဲ?"

လျိုဝေကောက "အော်... အဲဒါကြောင့် အသံချဲ့စက်က သူ့ကို ခေါ်နေတာကိုး" ဟု ဆိုကာ ဇာတ်လမ်းစတော့သည်။

"လျန်ယွဲ့အာရဲ့ ခင်ပွန်းဟောင်း ပြဿနာလာရှာတာ မင်းသိတယ်မလား? မင်းတို့နဲ့လည်း တိုးခဲ့သေးတယ်ဆို။"

ယန်ရွှယ် ဘာဖြစ်မလဲဆိုသည်ကို ခန့်မှန်းမိသော်လည်း "အစ်မယွဲ့အာ ဘာဖြစ်လို့လဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သူမရဲ့ ခင်ပွန်းဟောင်းက သူမကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်တာကို လက်ပူးလက်ကြပ် မိသွားတာလေ"ဟု လျိုဝေကောက ဝမ်းသာအားရ ပြောခဲ့သည်။ "အခု အတွင်းရေးမှူးလျန် မိသားစုက အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်နေကြပြီ။ အဲဒီလူတော့ အလုပ်ဖြစ်ပြီ။"

သူက ဆက်ပြောပြသည်မှာ လျန်မိသားစုက ထိုလူကို မြို့သို့ ခေါ်သွားပြီး "မုဒိမ်းကျင့်ရန် ကြိုးပမ်းမှု" ဖြင့် တိုင်ချက်ဖွင့်လိုက်သည်ဟူ၍ပင်။ အကယ်၍ ပြစ်မှုထင်ရှားပါက အနည်းဆုံး ထောင် ၁၀ နှစ် ကျနိုင်သည်။

လျန်မိသားစုသည် သူမ၏ အကြံပေးချက်ကို ယူခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

လျိုဝေကောက "အဲဒီလူက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ယုတ်မာတာလား?" ဟု စပ်စုသည်။ ယန်ရွှယ်က ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးနေလိုက်သည်။ လျိုဝေကောကလည်း ခန်ဖေးရှန်အကြောင်းကို ဆက်ဆဲတော့သည်။

"အိမ်မှာဆို အရက်သောက်ပြီး မိန်းမကို ရိုက်တယ်၊ အပြင်မှာကျတော့ ကြောက်တတ်လိုက်တာ။ အတွင်းရေးမှူးလျန် လက်ထဲရောက်တာ တန်ပါတယ်။"

သူ၏ သဘောထားမှာ လီရှု့ဝူ၏ ဇနီးနှင့် ကွာခြားလှသည်။ ယန်ရွှယ်က သူ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ယောကျာ်းတွေက မိန်းမကို မရိုက်သင့်ဘူးလို့ ရှင် ထင်တာလား?"

လျိုဝေကောက "မရိုက်သင့်ဘူးပေါ့! ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကိုတော့ ငါ အဲဒီလိုပြောတယ်လို့ သွားမပြောနဲ့ဦး။ ငါ့မှာ အဲဒီလို အကျင့်မရှိဘူး။ လျိုမိသားစုမှာလည်း ဘယ်သူမှ မရိုက်ဘူး" ဟု ခုခံပြောဆိုခဲ့သည်။ သူက ဆက်ပြောသည်မှာ သူတို့အိမ်တွင် သူ့အမေကသာ အမိန့်ပေးသူဖြစ်ပြီး၊ သူ့အဖေမှာ သူ့အမေကို လက်ဖျားနှင့်ပင် မတို့ရဲကြောင်း၊ သူ့အမေ စိတ်ဆိုးလျှင် ဒလိမ့်တုံးနှင့် လိုက်ရိုက်တတ်ကြောင်းပင်။

ဒါက ယန်ရွှယ်ကို အံ့သြသွားစေသည်။ ဟွမ်ဖန့်ယင်းက ပျော့ပျော့ပြောင်းပြောင်း ရှိလှသော်လည်း၊ လျိုတနျိုနှင့် အဖိုးလျိုတို့မှာ တကယ့် လူကြမ်းကြီးများ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် လင်မယားအချင်းချင်း စနောက်ရင်းဖြင့် လိုက်ရိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။

လျိုဝေကော ပြန်သွားပြီးနောက်တွင်လည်း ထိုသတင်းမှာ သစ်တောစခန်းတစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့နေတော့သည်။ ယန်ရွှယ် အပြင်ထွက်တိုင်း ထိုအကြောင်းကိုသာ လူတွေ ပြောနေကြသည်ကို ကြားနေရသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ချီဖန့်လည်း စိတ်အေးသွားလောက်ပြီဟု တွေးကာ သူမ တောင်ပေါ်သို့ စားစရာသွားပို့ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူ သွားတုန်းက အမြန်သွားရသဖြင့် ဘာမှ သေချာမထည့်ပေးလိုက်ရပေ။