အခန်း (၄၂)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၄၂

တောင်တက်လမ်းသို့ ရောက်သောအခါ "ရှောင်ယန်!" ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းခေါ်ခဲ့သည်။ သစ်တောဝန်ထမ်း မိသားစုဝင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"တောင်ပေါ်တက်မလို့လား? ဒီရဲဘော်ကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားပေးပါဦး။ သူက မင်းတို့ ချီဖန့်ကို လာရှာတာ" ဟု ထိုအမျိုးသမီးက ဆိုသည်။

ယန်ရွှယ်သည် သူမဘေးက လူငယ်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ အသက် ၂၀ ကျော်ခန့်၊ ပညာတတ်ရုပ်မျိုးရှိပြီး မျက်မှန်တပ်ထားကာ ဝတ်စုံအိတ်ကပ်တွင် ဘောပင်တစ်လုံး ထိုးထားသည်။

ထိုလူငယ်ကလည်း သူမကို ပြုံးပြရင်း "မင်္ဂလာပါ ရဲဘော်။ ရှင်က...?"

ယန်ရွှယ် မဖြေခင်မှာပင် အမျိုးသမီးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ ချီဖန့်ရဲ့ ဇနီးလေ။ ငါ အလုပ်ရှိလို့ သွားတော့မယ်၊ မင်းတို့ပဲ သွားကြတော့။"

"လမ်းပြပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ထိုလူငယ်က ဆိုကာ ယန်ရွှယ်ဘက် လှည့်လာသည်။

"ချီဖန့်မှာ အိမ်ထောင်ရှိမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။"

သူ၏ လေသံမှာ အလွန်ရင်းနှီးနေသော်လည်း ချီဖန့်ကတော့ ဤကဲ့သို့သော သူငယ်ချင်းမျိုး ရှိကြောင်း တစ်ခါမှ မပြောဖူးပေ။

ယန်ရွှယ်က ပြုံးပြုံလေးနှင့် လမ်းစလျှောက်လိုက်သည်။ "ရှင်က ချီဖန့်ကို သိတာလား ရဲဘော်?"

ထိုလူငယ်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြခဲ့သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။ သူ့ကို စကားပြောစရာ ရှိလို့ပါ။ သူ တောင်ပေါ်မှာ တာဝန်ကျနေတာ အချိန်မတော် ဖြစ်သွားတာပဲ။ သူက ပုံမှန် ကင်းမျှော်စင်မှာ နေတာလား?"

သူသည် ချီဖန့် ပြောဖူးသည့် အစ်ကိုလျန် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ သူသည် စကားကို လုံခြုံစွာ ပြောတတ်ပြီး သူ့အကြောင်း ဘာမှမပြောဘဲ ချီဖန့်အကြောင်းကိုသာ ယန်ရွှယ်ဆီမှ စုံစမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ် ဒါကို သတိထားမိသည်။ သူမက လမ်းကို အနည်းငယ် ဝိုက်ပြီး လျှောက်လိုက်သည်။ ထိုလမ်းအတိုင်း သွားပါက ကင်းမျှော်စင်ရှိ တယ်လီစကုပ်မှ မြင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အမှန်ပင်၊ သူတို့ တောင်ထိပ် မရောက်ခင်မှာပင် လူရိပ်တစ်ခု ကင်းမျှော်စင်အောက်သို့ ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ချီဖန့် လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ကင်းမျှော်စင်မှာ သွားစောင့်နေ။"

ချီဖန့်သည် ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် ယန်ရွှယ်ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လုံးဝ မကောင်းလှပေ။

ယန်ရွှယ် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း၊ သူက ကျောခိုင်းလှည့်ထွက်သွားပြီး အေးစက်သော လေသံဖြင့် ထပ်ပြောခဲ့သည်။

"ကိုယ် ပြောနေတယ်လေ၊ ကင်းမျှော်စင်မှာ သွားစောင့်နေပါလို့။"

သူတို့ သိကျွမ်းခဲ့သည့် အချိန်တစ်လျှောက်တွင် သူ သူမကို ဤကဲ့သို့ လေသံမျိုးဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သူနှင့်အတူ ပါလာသော လူငယ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "နည်းနည်းလောက်တော့ ကြင်နာပါဦး— သူက မင်းမိန်းမလေ။"

ချီဖန့်က "မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး" ဟုသာ အေးစက်စွာ ပြန်ပြောခဲ့သည်။

ချီဖန့်သည် ဤလူကို သိနေသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ မိတ်ဆွေပုံစံမျိုး လုံးဝမဟုတ်ပေ။ ယန်ရွှယ်လည်း ဆက်မနေတော့ဘဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

ကင်းမျှော်စင်ဆိုသည်မှာ တောင်ထိပ်တွင် ထင်းရှူးဝါသားများဖြင့် ဆောက်ထားသည့် သစ်သားမျှော်စင်လေး ဖြစ်သည်။ အပေါ်ဆုံးထပ်တွင် အမိုးပါသော ပလက်ဖောင်းတစ်ခု ရှိပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို အပေါ်စီးမှ မြင်ရသည်။ အရေးကြီးသော နေရာအချို့တွင်သာ သံမျှော်စင်များကို သုံးကြသည်။

ဤမျှော်စင်မှာ အလွန်မြင့်မားလှသည်။ အောက်ကနေ မော့ကြည့်ရုံနှင့် ယန်ရွှယ် ခေါင်းမူးချင်လာသည်။ နေ့တိုင်း ဤအပေါ်မှာ တက်ပြီး ကင်းစောင့်ရသည်မှာ သံမဏိကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ရှိမှသာ ဖြစ်နိုင်ပေမည်။

သူမ လာခဲ့သည့် လမ်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ချီဖန့်နှင့် ထိုလူငယ်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ အပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

လှေကားမှာ အလွန်မတ်စောက်လှသဖြင့် တက်နေစဉ်အတွင်း သူမ၏ နှာခေါင်းမှာ လှေကားထစ်များနှင့် ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ပလက်ဖောင်းပေါ် ရောက်ရန် မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသွားပြီး၊ ထိုနေရာတွင် ချီဖန့်နှင့်အတူ တာဝန်ကျနေသော ဝန်ထမ်းက သူမ ယူလာသည့် ပစ္စည်းများကို ကူယူပေးခဲ့သည်။

ပလက်ဖောင်းလေးမှာ ၈ စတုရန်းမီတာခန့်သာ ကျယ်သည်။ တောမီးအန္တရာယ်ရှိသော ရာသီများတွင် ကင်းသမားသည် မိနစ်အနည်းငယ်တိုင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးရပြီး နာရီဝက်တစ်ကြိမ် သတင်းပို့ရသည်။ အစားအသောက်နှင့် အိပ်စက်ခြင်းမှာလည်း ဤအပေါ်မှာပင် ဖြစ်သည်။

ချီဖန့်က သူ့အဖော်ကို ရုတ်တရက် နှိုးလိုက်ပုံရသည်— အိပ်ရာမှာ လိပ်ပင်မလိပ်ရသေးပေ။ အသက် ၃၀ ခန့်ရှိသည့် ထိုလူသည် သမ်းဝေရင်း ရေဒီယိုထဲသို့ လေတိုက်နှုန်း အခြေအနေများကို အစီရင်ခံနေသည်။

ယန်ရွှယ်သည် သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးလိုသဖြင့် နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံမျှဖြင့် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောကာ ပလက်ဖောင်း၏ အစွန်းဘက်သို့ ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။

အောက်တွင် လေပြင်းနေသော်လည်း မီတာ ၂၀ အမြင့်တွင်တော့ လေက ယန်ရွှယ်၏ အဝတ်အစားများကို ဖောက်ထွက်သွားမတတ် အေးစက်လှသည်။ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပွေ့ဖက်ထားရင်း ချီဖန့်တို့ကို ရှာသော်လည်း မတွေ့ရပေ။

"ဒါ သုံးကြည့်လေ။"

ထိုဝန်ထမ်းက ရေဒီယိုပြောပြီးနောက် သူမကို မှန်ပြောင်း ကမ်းပေးခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ်က ကျေးဇူးတင်စကားပြောရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "နှိုးလိုက်မိလို့ အားနာလိုက်တာ။ ဒီအပေါ်မှာ ကင်းစောင့်ရတာ တော်တော် ပင်ပန်းမှာပဲ"

"သိပ်တော့ မဆိုးပါဘူး" ဟု သူက ပြန်ပြောသည်။

"ငါတို့ သစ်ထုတ်လုပ်ရေးဇုန်က အသစ်ဆိုတော့ လူစည်တယ်။ တချို့ ကင်းမျှော်စင်တွေမှာဆို တစ်နှစ်ပတ်လုံး တစ်ယောက်တည်း နေရတာ၊ အဲဒါမှ တကယ့် ပျင်းစရာကြီး။"

သူသည် လူစိမ်းနှင့် စကားမပြောရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ ယန်ရွှယ်ကို အကြောင်းအရာများစွာ ပြောပြနေတော့သည်။ မှန်ပြောင်းဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါမှ ယန်ရွှယ်သည် ချီဖန့်နှင့် ထိုလူငယ်ကို ရှာတွေ့သွားသည်။

ယန်ရွှယ် ထွက်သွားသည်နှင့် ချီဖန့်သည် ထိုလူကို အနီးအနားရှိ တောအုပ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

"မင်း ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ?"

ဝူရှင်းသဲ့ ဟုခေါ်သော ထိုလူငယ်က ပြုံးဖြဲဖြဲနှင့် ချီဖန့် ဆွဲထားသော သူ့ကော်လာကို ပြန်ပြင်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ မင်းဆီ စာအချို့ ရေးတယ်၊ ပြန်စာမရလို့ လာကြည့်တာပါ။ ငါတို့က အတူတူ ပညာသင်ခဲ့တဲ့ ညီအစ်ကိုတွေပဲ မဟုတ်လား?"

"မင်းက ဆရာ့ရဲ့ တပည့်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခေါ်ဖို့ ထိုက်တန်တယ် ထင်လို့လား?" ချီဖန့်၏ အကြည့်မှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်နေခဲ့သည်။

ဝူရှင်းသဲ့က ပြုံးမြဲပြုံးလျက်ပင်။ "မင်းနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ငါက အများကြီး လိုပါသေးတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ဆရာက မင်းကို ပိုမျက်နှာသာပေးခဲ့တာပေါ့—"

စကားပင်မဆုံးသေးခင် ချီဖန့်က သူ့ကို သစ်ပင်တစ်ပင်နှင့် ဆောင့်တွန်းလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့်ပဲ မင်းက ဆရာ့မှာ နိုင်ငံခြားနဲ့ အဆက်အသွယ်ရှိတယ်၊ နိုင်ငံတော် လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ပေါက်ကြားစေတယ်လို့ သတင်းပေး တိုင်တန်းခဲ့တာလား?"

သစ်တောစခန်းရှိ လူတိုင်းက ချီဖန့်ကို အေးစက်ပြီး ဘာကိုမှ စိတ်မဝင်စားသူဟု ထင်ကြသော်လည်း၊ သူသည် အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

ငယ်စဉ်က သူသည် စာဖတ်ခြင်းနှင့် စက်ပစ္စည်းများကို ဖြုတ်ခြင်း၊ ပြင်ခြင်းတို့ကို အလွန်ဝါသနာပါခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူသည် ဆရာနှင့်အတူ နိုင်ငံ၏ စက်မှုကဏ္ဍတွင် ပါဝင်ကူညီရန် မျှော်လင့်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ သို့သော် လောကကြီးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဤလူ— စီနီယာအစ်ကိုဟု ခေါ်သော ဝူရှင်းသဲ့—

ချီဖန့်၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသရိပ်များ လွှမ်းသွားသည်။

"အဲဒီစာတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးမှုတွေပဲဆိုတာ မင်းသိသားနဲ့။"

ဝူရှင်းသဲ့က ပြုံးနေရာမှ အမူအရာ ပြောင်းသွားသည်။ "ငါ ဆရာ့ကို အသေတွန်းပို့ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါသာ သတင်းမပေးလည်း သူ အစစ်ဆေးခံရမှာပဲလေ။ မင်းက အရမ်းငယ်သေးတာပဲ။ အဲဒီတုန်းက ဆိုဗီယက်မှာ ပညာသင်ခဲ့တဲ့သူတိုင်း ဒီလိုပဲ ကြုံရမှာပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူက မင်း မဖြစ်သင့်ဘူး။"

ရန်သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော်လည်း၊ ကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရသည့် တပည့်ဖြစ်သူ၏ သစ္စာဖောက်မှုကိုတော့ ဆရာ မည်သို့ ခံစားသွားရမည်နည်း။

ချီဖန့်၏ လက်သီးက ဝူရှင်းသဲ့၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။ ဝူရှင်းသဲ့၏ နှုတ်ခမ်းမှာ ချက်ချင်း ကွဲထွက်သွားသည်။

ဝူရှင်းသဲ့က ဒေါသထွက်မည့်အစား ရယ်မောကာ ပြန်ထိုးသည်။ "ငါက ပြန်မချဘူး မှတ်နေလား? ချီဖန့်၊ ငါ မင်းကို ထိုးချင်နေတာ ကြာပြီ!"

ယန်ရွှယ်သည် မှန်ပြောင်းထဲမှနေ၍ သူတို့နှစ်ဦး ရန်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရင်ထိတ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် နှစ်ရှည်လများ သစ်ထုတ်လုပ်ရေး အလုပ်လုပ်ခဲ့သော ချီဖန့်က အသာစီးရနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူမ ဝင်မပါတော့ပေ။

ချီဖန့်သည် ဒေါသထွက်နေစဉ်မှာပင် စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားသည်။ သူသည် ဝူရှင်းသဲ့ကို သတ်၍မရပေ၊ အကြောင်းမှာ သူ့တွင် ကာကွယ်ရမည့် မိသားစု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝူရှင်းသဲ့က သူ့မျက်မှန်ကို ပြန်ပြင်ရင်း လှောင်ပြောင်သည်။ "မင်းမိသားစုက အဆက်အသွယ်ကောင်းတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဆရာ့ကို ကူညီဖို့ ဘာလို့ မတောင်းဆိုခဲ့တာလဲ? သူတို့က မကူညီချင်တာလား ဒါမှမဟုတ် မကူညီနိုင်တာလား?"

ဤစကားက ချီဖန့်၏ အနာကို ထိုးဆွလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ဝူရှင်းသဲ့သည် ချီဖန့်၏ အေးစက်လှသော အမူအရာကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သွားတော့သည်။ သူသည် ချီဖန့်ကို ထပ်ပြီး ရန်မစရဲတော့ပေ။

ချီဖန့်က လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်စဉ် ဝူရှင်းသဲ့က လှမ်းအော်သည်။

"ဆရာ့ရဲ့ နာမည်ကို ပြန်ပြီး သန့်ရှင်းအောင် မလုပ်ချင်ဘူးလား?"

ချီဖန့် အမှန်တကယ် လုပ်ချင်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။

ဝူရှင်းသဲ့က ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "အခု အခြေအနေတွေ ပြောင်းကုန်ပြီ။ သုတေသန လုပ်ငန်းတွေ ပြန်စနေပြီ။ ဆရာ့ကိစ္စကို ပြန်ပြီး အာရုံစိုက်လာကြလိမ့်မယ်။"

"အခု အဖွဲ့ကို ဘယ်သူ တာဝန်ယူထားတာလဲ?" ဟု ချီဖန့်က မေးခဲ့သည်။

ဝူရှင်းသဲ့က မဖြေဘဲ ရှောင်ပြောခဲ့သည်။"ငါတို့က ဆရာ့ရဲ့ တပည့်တွေအနေနဲ့ သည်းခံသင့်တာတွေကို သည်းခံရမယ်"

"ဆိုလိုတာက မင်းက ဆရာ့ကို သစ္စာဖောက်ပြီး သူတို့ဘက်ကို ကူးသွားတယ်ပေါ့?"

ချီဖန့်က အချက်ကျကျ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

"မင်း ဒီကို လာတာက ဆရာ့ရဲ့ သုတေသန ရလဒ်တွေကို လိုချင်လို့ မဟုတ်လား?"

ဝူရှင်းသဲ့သည် ချီဖန့်ကို လုံးဝ မကြိုက်ပေ။ သူသည် အမြဲတမ်း လူတွေထက် ပိုသိနေတတ်သည်။ သို့သော် သူ ဒီအထိ လာခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်း ရှိသည်။

"ဆရာ တစ်သက်လုံး ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အလုပ်တွေက ဒီအတိုင်း အလကား ဖြစ်သွားတာကို မင်း ကြည့်နေနိုင်မှာလား?"

ချီဖန့်၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်သွားသည်။

ဝူရှင်းသဲ့က ချီဖန့်၏ အားနည်းချက်ကို သိသည်။ "အခု ဒါကို ငါတို့ တာဝန်မယူရင် တခြားသူတွေ ယူသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ဆရာ့နာမည်ကို ပြန်ပြင်ဖို့ နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်။"

ချီဖန့်က လှည့်ကြည့်ကာ မေးခဲ့သည်။ "အဖွဲ့က ဘယ်အခြေအနေအထိ ရောက်နေပြီလဲ?"

"ဘာမှ မရှိသေးဘူး။ အချက်အလက်တွေ အကုန် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရလို့ သုတေသနက ၁၀ နှစ်လောက် နောက်ကျသွားပြီ။ ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို လာရှာတာ။"

ဝူရှင်းသဲ့က ဆက်ပြီး နားချခဲ့သည်။ "အဖွဲ့မှာ လူလိုနေတယ်။ မင်းလို လူရည်ချွန်တစ်ယောက် ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေတာ နှမြောဖို့ကောင်းတယ်။ မင်းမှာ အခု မိသားစုလည်း ရှိနေပြီဆိုတော့ ရှေ့ရေးကို စဉ်းစားသင့်တယ်လေ။"

ချီဖန့် ယန်ရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ မြို့ကို ပြန်သွားနိုင်လျှင် ယန်ရွှယ်ကို ပိုကောင်းသော ဘဝတစ်ခု ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ချီဖန့်က အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ့နာမည် သန့်ရှင်းဖို့အတွက်တော့ ငါ လုပ်ချင်တယ်"

ဝူရှင်းသဲ့က ဝမ်းသာသွားသည်။ "မင်း လိုချင်တာကို ပြောပါ။ ငါ အတတ်နိုင်ဆုံး လုပ်ပေးမယ်—"

"ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ဆရာ့ရဲ့ သုတေသန စာရွက်စာတမ်းတွေ မရှိဘူး" ဟု ချီဖန့်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ကတိတွေကို သိမ်းထားလိုက်တော့။"

ဝူရှင်းသဲ့မှာ မျှော်လင့်ချက်ပေးပြီးမှ ရိုက်ချခံလိုက်ရသဖြင့် အလွန်အရှက်ရသွားသည်။ သို့သော် သူက ဆက်ပြောခဲ့သည်။

"ဆရာ့တပည့်တွေထဲမှာ မင်းက အချစ်ခံရဆုံးပဲ။ ဆရာ့ရဲ့ အလုပ်တွေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ မင်းပဲ သိနိုင်တာ။"

"မင်းပဲ ဆရာ့ရဲ့ စာတွေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ သတင်းပေးခဲ့တာ မဟုတ်လား?" ချီဖန့် ခါးသီးစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းလည်း အဲဒီ သုတေသန စာရွက်တွေကို ရှာခဲ့ပြီးပြီဆိုတာ ငါ သိတယ်။"

ဝူရှင်းသဲ့၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

ချီဖန့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "အချိန်မဖြုန်းပါနဲ့တော့။ ငါ့မှာ ဘာမှ မရှိဘူး။ ဆရာ့မိန်းမလည်း ဘာမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအစား ဆရာ့အိမ်ကို ဝင်မွှေခဲ့တဲ့သူတွေကိုပဲ သွားမေးလိုက်တော့။"

ဝူရှင်းသဲ့ ပြန်လည်ချေပရန် ပါးစပ်ပြင်လိုက်သော်လည်း တောင်ထိပ်ကင်းမျှော်စင်မှ စူးရှသော ဝီစီသံကြောင့် စကားစပြတ်သွားခဲ့သည်။

ချီဖန့် လှည့်ထွက်သွားရင်း ပြောခဲ့သည်။"နောက်ဆုံးအကြံပေးချက်တစ်ခု ပေးမယ်၊ မင်းရဲ့ အဖွဲ့ကိုပဲ ပြန်သွားလိုက်။ ဒီတောင်တန်းတွေက မင်းထင်သလောက် ဘေးမကင်းဘူး"

သူ၏ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် တောအုပ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားရာ ဝူရှင်းသဲ့မှာ ခဏချင်းပင် နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ဝီစီသံနှင့်အတူ ချီဖန့်၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြင်လိုက်ရသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အကြည့်ကို သတိရမိရင်း ဝူရှင်းသဲ့သည် သူ့အဝတ်အစားများကို ပြန်ပြင်ကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

သူ မှားနေခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဆရာ့ရဲ့ အဓိက သုတေသန မှတ်စုတွေက ချီဖန့်ဆီမှာ ရှိမနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

မဟုတ်လျှင်တော့ အသက် ၁၄ နှစ်နှင့် တက္ကသိုလ်တက်ခဲ့သော၊ ဆရာ့ရဲ့ အချစ်ဆုံးတပည့်ဖြစ်သော ဤကဲ့သို့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီလို ဝေးလံခေါင်သီတဲ့အရပ်မှာ သစ်ခုတ်သမားအဖြစ်နဲ့ အချိန်ကုန်ခံနေပါ့မည်နည်း။

သူသာဆိုလျှင်တော့ နည်းလမ်းမျိုးစုံသုံးပြီး မြို့ကို ပြန်နိုင်အောင် ကြိုးစားမိမှာ အသေအချာပင်...

ချီဖန့် ကင်းမျှော်စင်သို့ အပြေးရောက်သွားသောအခါ ရှစ်ဟူက ရေဒီယိုဖြင့် သတင်းပို့နေပြီဖြစ်သည်။

"နှစ်နာရီအရပ်မျက်နှာ၊ မီတာ ၇၀၀ အကွာမှာ မီးခိုးတွေ တွေ့ရတယ်။ တောမီးလောင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ရှစ်ဟူက ချီဖန့်ကို မှန်ပြောင်းကမ်းပေးရင်း ညွှန်ပြခဲ့သည်။ ချီဖန့်က အတည်ပြုလိုက်သည်။ "သေချာတယ်၊ တောမီးပဲ။"

သူ၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများနှင့် လျင်မြန်သော တွက်ချက်မှုများကြောင့် ခဏချင်းမှာပင် မီးလောင်နေသည့် တိကျသော တည်နေရာကို ရရှိသွားသည်။

ရှစ်ဟူက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ "ဒီကလေးတွေကတော့ကွာ။ သေချာတယ်၊ သူတို့ သေချင်ရင်တောင် တောင်တစ်ခုလုံးကို ဆွဲမချသင့်ဘူး။"

ချီဖန့်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သဖြင့် ရှစ်ဟူက ဆက်ရှင်းပြခဲ့သည်။ "အဲဒီဘက်ကနေ ကလေးတချို့ ပြေးလာတာ တွေ့တယ်။ မင်းမိန်းမက အရင်ဆုံး သတိထားမိတာ။"

ချီဖန့်သည် ယန်ရွှယ် ကင်းမျှော်စင်ပေါ်မှာ ရှိနေသည်ကို သတိထားမိသော်လည်း အရေးပေါ်အခြေအနေကြောင့် အာရုံလွှဲ၍မရပေ။ သူမကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်ပြီး "ဌာနချုပ်က ဘာပြောလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မီးသတ်သမားတွေ လာနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အချိန်ယူရမယ်။ ငါတို့ကို အခြေအနေ အမြဲ အစီရင်ခံနေဖို့ ပြောတယ်။"

တောအုပ်က ကျယ်လွန်းသဖြင့် ကင်းမျှော်စင် တစ်ခုစီသည် တောင်ထိပ်များစွာကို စောင့်ကြည့်ရပြီး မီးသတ်သမားများ ရောက်ရန်လည်း ဝေးလှသည်။ ကင်းသမားများသည် မီးသတ်သမားများ ရောက်မလာမချင်း မီးလောင်သည့် လမ်းကြောင်းကို စောင့်ကြည့်ပေးရန် ထိုနေရာမှာပင် ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။

မီးခိုးများ ပိုမိုထူထပ်လာသည်နှင့်အမျှ ချီဖန့်နှင့် ရှစ်ဟူတို့သည် မှန်ပြောင်းဖြင့် တစ်လှည့်စီ ကြည့်နေကြသည်။

ယန်ရွှယ်သည် မီးခိုးများကို သာမန်မျက်စိဖြင့်ပင် မြင်နေရပြီဖြစ်ရာ မှန်ပြောင်းဖြင့် ကြည့်နေသော ရှစ်ဟူမှာ ပို၍ပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။ သူက ထပ်၍ကျိန်ဆဲပြန်သည်။

"တောက်! ဒီအနောက်တောင်လေကလည်းကွာ။ ဒီဘက်ကိုတော့ လေမတိုက်လာပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ။"

တောမီးလောင်စဉ် ကင်းမျှော်စင်ပေါ်တွင် ရှိနေသူမှာ တကယ့်ကို အန္တရာယ်ရှိသည်။ အချိန်မီ မဆင်းနိုင်ပါက မီးလမ်းကြောင်းထဲတွင် ပိတ်မိသွားနိုင်သည်။

အသက် ၃၀ ကျော် အရွယ်ဖြစ်သော ရှစ်ဟူမှာ ပျာယာခတ်ကာ စိတ်တိုနေသော်လည်း၊ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အေးအေးဆေးဆေး ရပ်နေသည့် ယန်ရွှယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချီဖန့်ကလည်း ယန်ရွှယ်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် မီးက ပိုကြီးလာပြီး မီးသတ်သမားတွေက ရောက်မလာသေးဘဲ လေကလည်း သူတို့ဘက်ကို တိုက်လာနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"မင်းကို အစောကြီးကတည်းက တောင်အောက် ပြန်လွှတ်လိုက်သင့်တာ" ရှစ်ဟူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရေရွတ်ရင်း မီးအခြေအနေကို ထပ်၍သတင်းပို့ခဲ့သည်။ "အစောကြီးကတည်းက သွားရင်တောင် လမ်းမှာ မီးနဲ့ မတိုးဘူးလို့ မပြောနိုင်ပေမဲ့ ဒီမှာ ငါတို့နဲ့ အတူရှိနေတာထက်စာရင်တော့ ပိုကောင်းမှာပဲ။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီနေ့မှ လာရတာလဲ?"

ထို့နောက် သူက သူ့မိန်းမနှင့် ကလေးကို သတိရသွားသည်။ "အနည်းဆုံးတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဒီမှာ အတူရှိနေသေးတယ်။ ငါသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ငါ့မိန်းမကတော့ သူများနောက် ပါသွားတော့မှာပဲ။"

"မီးက သိပ်အမြန်ကြီး ကူးမလာသေးပါဘူး။ မီးသတ်အဖွဲ့ အချိန်မီ ရောက်လာမှာပါ" ယန်ရွှယ် ပြောပြီးပြီးချင်းမှာပင် နှာချေလိုက်သည်။

တစ်ချိန်လုံး တိတ်နေသော ချီဖန့်သည် ဘာမှမပြောဘဲ သူ၏ ထူထဲသောအင်္ကျီမှ ကြယ်သီးများကို စဖြုတ်လိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ ကျွန်မမှာ အင်္ကျီပါပါတယ်" ယန်ရွှယ်က သူ့ကို ကမန်းကတန်း တားလိုက်သည်။

"ရှင်က အတွင်းမှာ အင်္ကျီအပါးလေးပဲ ဝတ်ထားတာ။ မချွတ်နဲ့။"

သို့သော် ချီဖန့်က ကြယ်သီးအားလုံးကို ဖြုတ်လိုက်သော်လည်း အင်္ကျီကိုတော့ မချွတ်ပေ။ ထိုအစား သူက အင်္ကျီကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ယန်ရွှယ်ကို သူ့အင်္ကျီထဲတွင် ထည့်ကာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

သူက အရပ်ရှည်သဖြင့် သူ၏အင်္ကျီမှာ သူမကို တစ်ကိုယ်လုံး ငုံထားနိုင်သည်အထိ ကြီးမားလှပြီး သူမ၏ ခေါင်းလေးမှာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်သွားတော့သည်။ အေးစက်လှသော တောင်လေများ၏ အစား သူ၏ နွေးထွေးမှုက ချက်ချင်း အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဤမျှ နီးကပ်စွာ ရှိနေသဖြင့် သူ၏ ထွက်သက်ဝင်သက်များနှင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲက နှလုံးခုန်သံကိုပါ သူမ ခံစားနေရသည်။

ရင်းနှီးလှသော ရင်ခွင်— သူမ အိပ်မက်ဆိုးများ မက်စဉ်က သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ဖူးသော ရင်ခွင်ဖြစ်သည်။