အခန်း (၄၄)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၄၄

ယခင်ကလည်း အတူတူ လက်ဆေးဖူးကြပေမယ့် ယနေ့တွင်မူ ယန်ရွှယ်မှာ အနေရခက်သလို ခံစားနေရသည်။

သူမ လက်ဆေးပြီး လက်ကို ခါကာ ပုဝါကို လှမ်းယူမည်အပြုတွင် သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

ချီဖန့်၏ လက်များမှာ ကြီးမားလှကာ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ရှည်လျားပြီး သန်မာသည်။ သူသည် ယန်ရွှယ်၏ လက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။"ကိုယ် မှားသွားပါတယ်၊ ဟုတ်ပြီလား? ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်"

သူသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ပြောခဲ့သည့် စကားများအတွက် တောင်းပန်နေခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

ယန်ရွှယ် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူက သူမကို မကြည့်ဘဲ သူမ၏ လက်ကလေးများကို သေသေချာချာ ဆေးကြောပေးနေခဲ့သည်။ လက်ဆေးပြီးနောက် မျက်နှာသုတ်ပုဝါဖြင့်ပင် သုတ်ပေးလိုက်သေးသည်။

ဤကဲ့သို့ ပြုစုယုယခံရခြင်းမှာ ယန်ရွှယ်အတွက် ထူးဆန်းနေသည်။

ချီဖန့်က "မင်းအတွက် တစ်ခုခု ယူလာပေးတယ်" ဟု ပြောကာ အဝတ်အိတ်ကို ဖွင့်ပြခဲ့သည်။ ထိုအထဲတွင် ပိုးတီကောင် များစွာ ပါဝင်နေသည်။

ယန်ရွှယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "ရှင် တောင်ပေါ်က ပိုးအိမ်တွေအကုန်လုံး ကောက်လာတာလား?"

ချီဖန့် ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့သည်။ "နောက်နှစ်ကျရင် အိမ်နီးချင်း ပြည်နယ်ကနေ ဝယ်ပေးဖို့ ကိုယ် နည်းလမ်းရှာပါ့မယ်"

"ကျွန်မက ဒါတွေကိုပဲ စွဲစွဲလန်းလန်း စားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး" ယန်ရွှယ်က ပြောသော်လည်း သူ၏ စေတနာကြောင့် စိတ်ဆိုးပြေသွားရသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ပိုးတီကောင်များကို ချက်ပြုတ်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ မကြာမီပင် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များမှာ အိမ်လေးထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ဟင်းပွဲကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်မည်အပြုတွင် အပြင်မှ လူတစ်ယောက်က လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "ဘာတွေချက်နေတာလဲ? အနံ့က အရမ်းမွှေးတာပဲ!"

ယန်ရွှယ် လှည့်မကြည့်ရသေးမီမှာပင် ချီဖန့်က ထိုလူကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူမှာ နေရာမှာတင် တောင့်ခဲသွားတော့သည်။

"ဘာလဲ? ငါလာတာ အချိန်မတော် ဖြစ်သွားလို့လား?"

လျိုဝေကောသည် အိမ်ထဲသို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းဝင်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုနှစ်ယောက်ကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထူးခြားသော တင်းမာမှုမျိုးကို မခံစားမိပေ။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှင်လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ" ယန်ရွှယ်က ရယ်မောရင်း ပြောခဲ့သည်။

"ကျွန်မ တစ်ခုခု ကောင်းကောင်းချက်တိုင်း ရှင်က အမြဲတမ်း ပေါ်လာတာပဲ။"

ဒါကိုကြားတော့ လျိုဝေကောက သဘောပေါက်သွားပြီး ချီဖန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ ဒီမှာမရှိသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ပြီး နောက်မှ ပြန်လာရမလား?"

သူက နောက်ဆုတ်မည့်ဟန် ပြုလိုက်သည်။

ဒါက သိသာလှသော နောက်ပြောင်မှုသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ ချီဖန့်က "ရတာပေါ့" ဟု အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်ခြင်းပင်။

လျိုဝေကောမှာ နေရာတင် ရပ်တန့်သွားသဖြင့် ယန်ရွှယ်မှာ အားရပါးရ ရယ်မောမိတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"ကဲပါ... သူ့ကို နောက်မနေပါနဲ့တော့" သူမက ချီဖန့်ကို လက်ဖြင့် အသာတို့ကာ ပြောလိုက်သည်။

ချီဖန့်သည် သူ၏ခါးကို တို့ထိထားသော လက်လေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ ဟင်းပွဲကို အထဲသို့ သယ်သွားသည်။

ထိုအခါမှ လျိုဝေကောသည် အခြားခြေတစ်ဖက်ကို အထဲသို့ သွင်းလိုက်ပြီး သံပုံးတစ်ပုံးကိုပါ သယ်လာသည်။

"သူက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်အထိ ကပ်စေးနှဲသွားတာလဲ? အိမ်ထောင်ကျတာက သူ့ကို ဘယ်လိုများ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တာလဲ?"

"သူ ရှင့်ကို နောက်နေတာပါ" ယန်ရွှယ်က ရှင်းပြခဲ့သည်။

လျိုဝေကောက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် နှာမှုတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပြီလေ၊ သူကတော့ သူများ တစ်လုပ်ပေးဖို့ထက် ဗိုက်ကွဲအောင် စားမယ့်သူမျိုးပဲ။"

သူ အထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ ပုံးထဲတွင် ငါးများ ပြည့်နေသည်ကို ယန်ရွှယ် တွေ့လိုက်ရသည်။ လျိုဝေကော တစ်ယောက်တည်း လာခြင်းမဟုတ်— သူ၏နောက်တွင် ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပနေသော ကျိုးဝမ်ဟွေ့လည်း ပါလာခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ဤလူသည် သူ့ချစ်သူကို သူ၏ အရည်အချင်းများ ပြသရန် ခေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ရှင်တို့ နှစ်ယောက် ငါးသွားဖမ်းတာလား?"

"ငါးဖမ်းတာ မဟုတ်ပါဘူး— မြစ်ထဲမှာ ငါးထောင်တာ" လျိုဝေကောက ပုံးကို ချရင်း ပြောသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က နာရီပြင်တဲ့ ကိစ္စမှာ ချီဖန့်ကို ဒုက္ခပေးမိလို့ ဒါကို တောင်းပန်လွှာအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးပါ။"

ယန်ရွှယ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "အဲဒီကိစ္စက ပြေလည်သွားပြီ မဟုတ်လား? ရှင် တစ်နေကုန် ကျွန်မတို့အတွက် ထင်းကူသယ်ပေးသေးတာပဲ။"

"ဒါက မတူဘူးလေ" လျိုဝေကောက ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကို တစ်ချက်ခိုးကြည့်ရင်း အလေးအနက် ပြောခဲ့သည်။

"တောင်းပန်တာက တစ်ပိုင်း၊ ဒါကတော့ အစားထိုးဖို့ ပေးတဲ့ ငါတို့ရဲ့ လက်ဆောင်ပါ။"

သူသည် "ငါတို့" ဆိုသည့် စကားကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် သုံးနှုန်းခဲ့သည်။ ယန်ရွှယ်အနေဖြင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ကြွားဝါနေမှန်း မသိခဲ့လျှင် သူမမှာ မျက်စိကန်းနေသူသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူမသည် ငြင်းဆန်ရန် မစဉ်းစားတော့ပေ— အမှန်တော့ ဒါက သူတို့၏ အချစ်ပြသမှုထဲက ရလာသော ဘောနပ်စ်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် ငါးလာပို့ရုံသာ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် သတင်းတစ်ခုလည်း ယူလာခဲ့သည်။ ခရိုင်၏ ဒေသထွက်ပစ္စည်း ထောက်ပံ့ရေးဌာနက ယန်ရွှယ် လိုအပ်သော ရေညှိအမျိုးအစားများကို ကူညီရှာဖွေပေးရန် သဘောတူခဲ့သည်။

"ပထမနှစ်မျိုးကတော့ ရှာရခက်နိုင်ပေမဲ့ ပင်လယ်ရေညှိကိုတော့ သေချာပေါက် ရှာပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ဘယ်လောက် လိုချင်လဲလို့ မေးနေတယ်"

ပင်လယ်ရေညှိသည် ကျောက်ကျောအထွက်နှုန်း အနည်းဆုံး ဖြစ်သော်လည်း အခြားနှစ်မျိုး မရပါက ဒါကိုပင် သုံးရမည်ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ် ခေတ္တစဉ်းစားပြီး ပြောခဲ့သည်။"တခြားနှစ်မျိုးကို ရနိုင်ရင် တစ်မျိုးကို ၁၀ ပေါင်စီ ယူမယ်။ ပင်လယ်ရေညှိဆိုရင်တော့ ပေါင် ၂၀ ယူမယ်"

ထို့နောက် သူမ ထပ်မေးခဲ့သည်။ "အဲဒါတွေက အခြောက်တွေ မဟုတ်လား?"

"ဖြစ်မှာပါ"

ထိုခေတ်ကာလတွင် ရေညှိအစိုကို သယ်ယူရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သဖြင့် ရေညှိပင်များကိုပင် အခြောက်သာ ရောင်းကြသည်။ ကျောက်ကျော ပြုလုပ်ရန်အတွက် ရေညှိခြောက်ကို အရင်ရေစိမ်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ ကျောက်ကျော ထုတ်ယူမှုကို မထိခိုက်စေပေ။

ကျိုးဝမ်ဟွေ့က အချက်အလက်များကို သေသေချာချာ မှတ်သားပြီး ပြန်ရန် ပြင်စဉ် ယန်ရွှယ်က ပြုံးလျက် လှမ်းခေါ်သည်။ "ဒီရောက်နေတုန်း အတူတူ စားသွားပါလား"

"မစားတော့ပါဘူး၊ ထမင်းစားဆောင်မှာပဲ စားလိုက်ပါ့မယ်" ကျိုးဝမ်ဟွေ့က အမြန်ငြင်းဆိုသည်။

လျိုဝေကောမှာမူ တံခါးဝကတည်းက ရနေသော မွှေးရနံ့ကြောင့် စပ်စုချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။

"ဘာချက်တာလဲ? ငါပြန်ရောက်ရင် ငါ့အမေကိုလည်း ဒါမျိုးချက်ခိုင်းမလို့။"

"ဒါကတော့ ခက်လိမ့်မယ်— ချီဖန့်က ဒီနားက တောင်ပေါ်ကဟာတွေကို အကုန်သိမ်းကျုံး ကောက်လာတာ" ယန်ရွှယ်က ရယ်မောရင်း ပန်းကန်နှင့် တူများကို ယူလာပေးသည်။

"ဒါတွေက တောင်ပေါ်က ကောက်လာတဲ့ ပိုးတီကောင်တွေလေ။ နင်တို့ စားနိုင်မလား ကြည့်ဦး။"

ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် အနံ့ကို မွှေးသည်ဟု ထင်သော်လည်း ဟင်းပွဲကို မြင်သောအခါ တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

လျိုဝေကောကတော့ ဘာမှ ဝန်လေးခြင်းမရှိပေ။ သူသည် ထင်းခုတ်ရင်း သစ်တုံးထဲက ပိုးကောင်များကို ဖုတ်စားဖူးသူဖြစ်သဖြင့် ချက်ချင်းယ တစ်လုပ် မြည်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက အရမ်းအရသာရှိတာပဲ။ အသားထက်တောင် ကောင်းသေးတယ်!"

အပြင်ပိုင်းမှာ ကြော်ထားသဖြင့် ကြွပ်ရွနေပြီး အတွင်းပိုင်းကတော့ နူးညံ့ကာ ပရိုတင်းဓာတ် ကြွယ်ဝလှသည်။ ဤအရသာက သူ၏ လျှာဖျားကို လုံးဝ ဖမ်းစားသွားတော့သည်။

သူသည် ကျိုးဝမ်ဟွေ့အတွက် တစ်ခုကို ချက်ချင်း လှမ်းယူပေးလိုက်သည်။ "မြည်းကြည့်ပါဦး။ ချီဖန့် လက်ထဲက ပစ္စည်းတစ်ခု ရဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူးနော်။"

ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် မဝံ့မရဲဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေဆဲပင်။

"တကယ်ကောင်းလို့ပါ" ဟု လျိုဝေကောက အတင်းတိုက်တွန်းခဲ့သည်။ "ဒါကြောင့်လည်း ချီဖန့်က တောင်တစ်တောင်လုံးကဟာတွေကို သိမ်းကျုံး ကောက်လာတာပေါ့။"

ယန်ရွှယ်ကလည်း မြည်းကြည့်ရန် အားပေးသဖြင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် မျက်နှာလေး နီမြန်းလျက် သတ္တိမွေးကာ တစ်လုပ် မြည်းကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် စတေးခံရတော့မည့် သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးများကိုပင် မှိတ်ထားသည်။ သို့သော် အနည်းငယ် ဝါးကြည့်ပြီးနောက် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်လုံးများ ပြန်ပွင့်လာခဲ့သည်။

"တကယ်ပဲ အရသာရှိတာပဲ!"

"ဟုတ်တယ်မလား" လျိုဝေကောသည် မိမိကိုယ်ကိုပင် မေ့သွားပြီး ပန်းကန်ကို သူမဘက်သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ တိုးပေးလိုက်သည်။

ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် နောက်ထပ် နှစ်ခုစားပြီးနောက် ဆက်မစားတော့ပေ။ လျိုဝေကောလည်း အများကြီး မစားခဲ့ပါ။ "သူ သိမ်းကျုံးမရှာရသေးတဲ့ တောင်က ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ချီဖန့်ကို မေးပေးပါဦး— ငါသွားပြီး အပြတ်ရှင်းမလို့။"

ထိုသည်က နောက်ပြောင်စကားမှန်း သိသာလှပြီး ထိုစဉ်မှာပင် ချီဖန့်သည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ယန်ရွှယ်က "သူ့ကိုပဲ မေးလိုက်ပါ" ဟု မေးလေးထိုးပြသည်။

"နေပါစေတော့၊ သူက ငါ့ကို ပြန်အန်ထုတ်ခိုင်းမှာ စိုးလို့" လျိုဝေကောက အမြန်ပြောကာ ထွက်သွားရန် ပြင်သည်။

"ငါတို့ အခု ပြန်တော့မယ်။ နင်တို့လည်း ဂရုစိုက်ကြဦး။"

ယန်ရွှယ်သည် နှပ်ထားသော အသားအချို့နှင့် တောတရုတ်နံနံကို ဆီသတ်ကြော်လိုက်သည်။

တောင်ပေါ်ဟင်းရွက်များသည် အရသာရှိသော်လည်း ဆီကို ရေမြှုပ်ကဲ့သို့ စုပ်ယူတတ်သည်။ ဆီမလောက်ပါက ခြောက်ကပ်ပြီး မာကျောသွားတတ်သည်။

ထုံးစံအတိုင်း ချီဖန့်က ဟင်းချက်သည့်အလုပ်ကို တာဝန်ယူသည်။ ယန်ရွှယ်က ခါးစည်းဝတ်စုံကို ချွတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "တရုတ်နံနံက နည်းနည်း နုသေးတယ်— အရသာက သိပ်မပြင်းသေးဘူး။ နောက်ရက်ကျရင် ထပ်သွားကောက်ဦးမယ်။ မေလ ၁ ရက်နေ့ကျရင် ဖက်ထုပ်လုပ်စားကြတာပေါ့"

တောင်ပေါ်သွားမည့်အကြောင်း ပြောမိသောအခါ ထိုနေ့က ချီဖန့် ပြောခဲ့သော စကားများကို မရည်ရွယ်ဘဲ ပြန်သတိရသွားခဲ့သည်။

ချီဖန့်ကလည်း သတိရပုံပေါ်ပြီး သူမကို အလေးအနက် ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲဒီနေ့က ကိုယ် စိတ်ပူလို့ ပြောမိတာပါ။ မင်းကို တောင်ပေါ်မသွားစေချင်တာ ဒါမှမဟုတ် လူတွေနဲ့ စကားမပြောစေချင်တာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။"

သူ၏ ရိုးသားသော တောင်းပန်မှုကြောင့် ယန်ရွှယ်မှာ တစ်ဖန် အနေရခက်သွားပြန်သည်။

"သိပါတယ်၊ ကျွန်မလည်း အဲဒီနေ့က စိတ်မကြည်လို့ပါ။"

သူမ စကားလမ်းကြောင်းကို အမြန်လွှဲလိုက်သည်။ "လျိုဝေကော ငါးတွေ အများကြီး ယူလာတယ်— ငါးအကြီးတွေကို တစ်ပန်းကန်၊ အသေးတွေကို တစ်ဝက်လောက် ချက်လို့ရမယ်။ ရှင် ဘယ်လိုချက်ချင်လဲ?"

"မင်း ကြိုက်သလို ချက်ပါ" ချီဖန့်က အစားအသောက်အပေါ် အမြဲတမ်း အေးစက်သလိုပင် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

သူသည် ပိုးတီကောင်အချို့ကို ယန်ရွှယ်အတွက် ဖယ်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုကိစ္စကို ထပ်မပြောတော့သဖြင့် သူလည်း ထပ်မမေးတော့ပေ။

မကောင်းသော ကိစ္စအချို့ကို မပြောဘဲ ထားလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ သူမ၏ ထမင်းဝိုင်းကို မဖျက်ဆီးချင်ပေ။ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က သူမသည် ပိုးတီကောင်များကို မြည်းတောင် မမြည်းကြည့်ခဲ့ရပေ။

ချီဖန့်က ထပ်မမေးသဖြင့် ယန်ရွှယ်က ကိစ္စပြေလည်သွားပြီဟု ယူဆလိုက်သည်။ သို့သော် ထမင်းစားပြီးပြီးချင်းမှာပင် လျိုဝေကောသည် ပေါက်ပြားနှင့် ပေါက်တူးကို ကိုင်ကာ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

"စားပြီးကြပြီလား? သစ်တောစခန်းက ထရက်တာ လေးစီး ရောက်လာပြီ။ မောင်းတဲ့လူတွေက စမ်းမောင်းနေကြတယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့လို လူငယ်တွေကို တောင်ပေါ်က ကျောက်တုံးကြီးတွေကို ဖယ်ခိုင်းနေတယ်။"

"အစောကြီး ရောက်လာတာလား?"

ယန်ရွှယ်က ဆောင်းဦးကျမှ ရောက်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပစ္စည်းအသစ်တွေဆိုတော့ စမ်းသပ်ဖို့ လိုတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူက တောင်ပေါ်ကို သစ်ခုတ်ဖို့ သယ်သွားရဲမှာလဲ?"

လျိုဝေကောက ချီဖန့်ကို တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ "ငါ့အဖေနဲ့ ဦးလေးရှစ်ဟူတို့က ဒီနှစ်အတွက် မင်းကို အကြံပေးထားကြတယ်။ အခုက မင်းကိုယ်မင်း သက်သေပြဖို့ အခွင့်အရေးပဲ— ဘယ်သူမှ ဝေဖန်စရာမရှိအောင် လုပ်ပြလိုက်။"

ကျောက်တုံးဖယ်သည့် အလုပ်မှာ အခမဲ့ လုပ်အားပေးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ထိုခေတ်ကာလတွင် အခမဲ့ လုပ်အားပေးခြင်းမှာ ထုံးစံပင် ဖြစ်သည်။

ရုံးခန်းများ ဆောက်ခြင်း၊ သစ်တောလမ်းများ ပြင်ခြင်း စသည်တို့ကို အလုပ်သမားများက အလုပ်ဆင်းချိန်တွင် ကိုယ်တိုင်လုပ်ဆောင်ကြရသည်။ ပြီးခဲ့သည့် ကင်းလှည့်သည့် အလုပ်မှာမူ အန္တရာယ်ရှိသဖြင့် အပိုဆုကြေး ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကျောက်တုံးဖယ်သည့် အလုပ်မှာ မလုပ်မဖြစ် မဟုတ်သော်လည်း ချီဖန့်အနေဖြင့် မသွားဘဲနေပါက အခြားသူများ ဝေဖန်စရာ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ချီဖန့်သည် ထိုသည်ကို နားလည်သောကြောင့် ပြောလိုက်သည်။"ခဏစောင့်ဦး၊ ငါ အင်္ကျီလဲလိုက်ဦးမယ်"

"ဘာတွေ ဖုံးကွယ်နေတာလဲ? ငါတို့က ယောက်ျားချင်းပဲဟာ" လျိုဝေကောက နောက်ပြောင်သော်လည်း အပြင်သို့ ထွက်ပေးလိုက်သည်။ လမ်းတစ်ဝက်တွင် သူက ရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဖုန်ပေမှာ ကြောက်ရင် ဘောင်းဘီပဲ လဲလေ။ ဘာလို့ အင်္ကျီပါ လဲတာလဲ?"

အထဲမှ ချီဖန့်၏ အေးဆေးသော အသံ ထွက်လာခဲ့သည်။ "ဒါက ယန်ရွှယ် အခုမှ ဝယ်ပေးထားတာလေ။"

"တောက်!" လျိုဝေကောမှာ မဆဲဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူသည် ထမင်းမစားမီက ကြွားခဲ့သမျှကို ချီဖန့်က ယခုမှ တစ်ပန်းသာအောင် ပြန်လုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါက သေချာပေါက် တမင်သက်သက် လုပ်ခြင်းပင်!

သူတို့ ရောက်သွားသောအခါ လျန်ချီမောင်နှင့် နောက်ထပ် ဒရိုင်ဘာတစ်ယောက်သည် စက်များကို မြေပြန့်တွင် စမ်းမောင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အတွင်းရေးမှူးလျန်၊ ဒါရိုက်တာယွီ၊ ရှု့ဝမ်လီနှင့် မရင်းနှီးသော မျက်နှာအချို့လည်း အနားတွင် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့ နီးလာသောအခါ ဒါရိုက်တာလီက လှမ်းကြည့်သည်။

"တွေ့လား? သူတို့တွေက အမှားတစ်ခုခုများ လုပ်မလားလို့ စောင့်ကြည့်နေကြတာ" လျိုဝေကောက တိုးတိုးပြောပြီးမှ အသံမြှင့်လိုက်သည်။

"တောင်ပေါ်က ဘယ်နေရာကို ရှင်းပေးရမလဲ?"

စမ်းသပ်မည့် နေရာကို အမှတ်အသား လုပ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ အတွင်းရေးမှူးလျန်က တောင်စောင်းဘက်သို့ လက်ညွှန်းထိုးပြခဲ့သည်။

"ဟိုဘက်က တောင်တစ်ဝက်လောက်အထိပဲ။ လမ်းမှာ ပိတ်နေတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးတွေကိုပဲ ဖယ်ပေးလိုက်— ကျန်တာ ထားလိုက်ရတယ်။"

လူစိမ်းတစ်ယောက်က ပြုံးလျက် ဝင်ပြောခဲ့သည်။ "နည်းနည်းလောက် ရှင်းပေးရင် ရပါပြီ။ ငါတို့ရဲ့ ကျူ့ချိုင်-၅၀ က 'တောင်ပေါ်ကျား' လို့ နာမည်ကြီးတာလေ— လမ်းကြမ်းတွေကို ကောင်းကောင်း ဖြတ်ကျော်နိုင်ပါတယ်။"

လယ်ယာမြေ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး ခေတ်နောက်ပိုင်းတွင် ဘီးတပ် ထရက်တာလေးများကို သုံးကြသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သံလမ်းတပ် ထရက်တာ များမှာ အဓိက ဖြစ်နေဆဲပင်။

သစ်တောသုံး ထရက်တာများသည် လယ်ယာသုံးများနှင့် မတူပေ— သံလမ်းများက ပိုကျယ်ပြီး အင်ဂျင်က ပိုသန်မာကာ ကြမ်းတမ်းသော တောင်လမ်းများအတွက် ထုတ်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျူ့ချိုင်-၅၀ သည် ဝန်မပါဘဲ အလွန်သွက်လက်စွာ ရွေ့လျားနိုင်ပြီး အလုပ်သမားများ ရှင်းပေးထားသော လမ်းအတိုင်း အမြန်တက်သွားခဲ့သည်။

လျိုဝေကောက အဝေးမှ ကြည့်နေခဲ့သည်။ "ဒီတစ်ခေါက် ပေးလိုက်တဲ့ စက်တွေက တကယ့်ကို အားကောင်းတာပဲနော်။ မတ်စောက်တဲ့ တောင်စောင်းတွေ၊ ချိုင့်ခွက်တွေကိုတောင် အသာလေး ဖြတ်သွားတာပဲ။"

ချီဖန့်ကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ အလုပ်ကိုသာ ဆက်လုပ်နေသည်။

"ဒီစက်တွေက အင်ဂျင်ကို ဒီဇယ်သုံးဖို့ အဆင့်မြှင့်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်" လျိုဝေကောက ဆက်ပြောသည်။

"အရင် ဆိုဗီယက် TY-12 တွေတုန်းကတော့ ထင်းတုံးတွေနဲ့ မီးရှို့နှိုးရတာ— တကယ့်ကို ဒုက္ခများတာ။"

တရုတ်နိုင်ငံသည် နောက်ပိုင်းတွင် ဆိုဗီယက်မှ ထင်းမလိုသော J40 များကို တင်သွင်းခဲ့သော်လည်း ကျင်းချွမ် သစ်တောဗဟိုဌာနတွင်မူ မရှိသေးပေ။ ချီဖန့်ကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောသေးပေ။

ချီဖန့်သည် နားထောင်သူအဖြစ် သူ၏ဇနီး ယန်ရွှယ်လောက် စိတ်ပါဝင်စားမှု မရှိသဖြင့် လျိုဝေကော၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။

သို့သော် သူက ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ဒီတစ်သုတ် ကျူ့ချိုင်-၅၀ တွေက မတူဘူးတဲ့— 'ဟိုက်ဒရိုစတက်တစ် စနစ်' (hydrostatic system) အသစ်တစ်ခု တပ်ထားတယ်လို့ ပြောတယ်..."

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဘာမှနားမထောင်သလို ရှိနေသော ချီဖန့်က ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ? ဘယ်လို စနစ်လဲ?"

.......

နောက်တစ်နှစ်တွင် ချီဖန့်သည် အတွင်းရေးမှူးလျန်ထံသို့ သွားကာ ခရီးသွားခွင့် လက်မှတ် တောင်းခဲ့သည်။

အတွင်းရေးမှူးလျန် - "ဘယ်ကို သွားမှာလဲ?"

ချီဖန့် - "အိမ်နီးချင်း ပြည်နယ်ကိုပါ။"

အတွင်းရေးမှူးလျန် - "ဘာကိစ္စလဲ?"

ချီဖန့် - "ကျွန်တော့်မိန်းမအတွက် ပိုးတီကောင် သွားဝယ်ပေးမလို့။"

အတွင်းရေးမှူးလျန် - "..."