အခန်း (၄၉)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၄၉

ရှန်ရှို့ဖန်မှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားရုံတင်မကဘဲ၊ ခဏအကြာတွင် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ "ဒုက္ခပါပဲ... ယန်ရွှယ် ပြန်ပေးဆွဲခံလိုက်ရတာများလား?"

ဒေါ်လေးချီမှာ စကားက ဤလမ်းကြောင်းသို့ ရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် ပြန်လည်နှစ်သိမ့်ပေးရတော့သည်။

"ဒါကတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ငါတို့တွေ ဘယ်ခေတ်မှာ နေနေတာလဲ? လူကြီးတစ်ယောက်က ဒီအတိုင်း ဘယ်ပျောက်သွားမှာလဲ?"

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်ပြောလို့ရမလဲ" ရှန်ရှို့ဖန်က ပြန်ပြောသည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က တကယ်ပဲ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေရင်ကော? ဒီလို ဝေးလံတဲ့ တောင်ကြားတွေထဲမှာ တရားမဝင် ပုန်းနေတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲလေ"

သူမသည် ဒေါ်လေးချီ စောစောက ပြောခဲ့သော စကားများကိုပင် ပြန်သုံးလိုက်သည်။ "ညည်း မသိပါဘူး။ ငါ့တူမက တစ်ယောက်တည်း ခရီးမထွက်ဖူးဘူး၊ ပြီးတော့ သူမက အရမ်းလှတာ။ သူမ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် သူမ မိသားစုကို ငါ ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲ?"

သူမသည် အခန်းလယ်တွင် စိုးရိမ်တကြီး လမ်းလျှောက်နေပြီးနောက် "ငါ ရဲစခန်းမှာ သွားတိုင်ရမယ်။ သူတို့ ရှာပေးနိုင်မှာပါ" ဟု ကြေညာလိုက်သည်။

သူမ၏ ထိတ်လန့်မှုက ဒေါ်လေးချီနှင့် ချီဖန့်ကိုပါ စိတ်မအေး ဖြစ်စေသော်လည်း မရီးဖြစ်သူကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

"တကယ်ပဲလား? အကယ်၍ သူမ ပြန်ပေးဆွဲခံရတာဆိုရင် သူတို့က သူမကို အပြင်ထွက်ခွင့် ပေးပါ့ဦးမလား?"

ထိုအကြောင်းပြချက်က ရှန်ရှို့ဖန်ကို ခေတ္တ စဉ်းစားသွားစေသော်လည်း စိုးရိမ်မှုက ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူမနဲ့အတူ လူတစ်ယောက် ပါတယ်လို့ မရီး ပြောတယ်မလား? အဲဒီလူက သူမ ထွက်မပြေးနိုင်အောင် စောင့်ကြည့်နေတာဆိုရင်ကော?"

"သူမက နှစ်သစ်ကူးမတိုင်ခင်တုန်းက ဒီကို တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့တာ မဟုတ်လား?"

ဒေါ်လေးချီက အခုမှ သတိဝင်လာပြီး ထောက်ပြသည်။ "အကယ်၍ တစ်ခုခု မှားနေတယ်ဆိုရင် သူမ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး ယူမှာပေါ့"

ဒါပေမဲ့ ပြန်ပေးဆွဲခံရတာ မဟုတ်ရင်၊ စေ့စပ်ထားတဲ့လူနဲ့ တွေ့ဖို့သွားပြီးမှ ဘာလို့ ပျောက်သွားတာလဲ?

ရှန်ရှို့ဖန်မှာ နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ "အဲဒီနေ့က သူမကို ရထားပေါ်ကနေ ဆွဲချခဲ့သင့်တာ။ နောက်နေ့ မနက်မှာ သူမနဲ့အတူ လိုက်သွားခဲ့သင့်တာ"

ဒါပေမဲ့ အခုမှ နောင်တရနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ? အရေးကြီးတဲ့ မေးခွန်းက—သူမ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ?

ပြီးတော့ ချီဖန့်က သူမကို မတွေ့ခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ သူမက ဆုံခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့ရင်၊ သူမ တကယ် ဆုံခဲ့တာ ဘယ်သူလဲ? သရဲလား?

အာ! ခေတ်သစ်ကာလမှာ ဒီလို အယူသီးတာတွေက နေရာမရှိပါဘူး!

ဒေါ်လေးချီသည် မြေခွေးတစ္ဆေ သို့မဟုတ် မြွေပါနတ် ဆိုသည့် ရှေးလူကြီးများ၏ ပုံပြင်များကို မတွေးမိရန် ကြိုးစားလိုက်သည်—ထိုသတ္တဝါများသည် လူကို ပူးကပ်နိုင်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောခိုင်းခြင်း၊ လူမှားခိုင်းခြင်းများ လုပ်တတ်သည်ဟု ကြားဖူးသော်လည်း...

နောက်ဆုံးတွင် ချီဖန့်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ "သူမရဲ့ ဇာတိမြေကို စုံစမ်းကြည့်ရင်ရော?"

အားလုံးက သူ့ကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်သဖြင့် သူ စကားဆက်ရန် တွန့်ဆုတ်သွားသည်။ "ကျွန်တော် တွေးမိတာက သူမ ဒီကို ရောက်နေတော့ အိမ်ကို စာရေးမှာပဲလေ။ သူတို့ဆီမှာ သူမရဲ့ လိပ်စာ ရှိနိုင်တာပဲ"

"ဟုတ်သားပဲ! ဒါကို ငါ ဘယ်လို မေ့သွားရတာလဲ?"

ရှန်ရှို့ဖန်က သူမ၏ နဖူးကို ရိုက်လိုက်ပြီး လိပ်စာရှာရန် ပြေးသွားတော့သည်။ "ငါ သူမ မိသားစုဆီ အခုချက်ချင်း ကြေးနန်းရိုက်လိုက်မယ်"

ယန်ရွှယ်သာ အိမ်ကို စာရေးခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူမ ဘယ်မှာရှိနေမှန်း သူတို့ သေချာပေါက် သိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုခေတ်က ကြေးနန်းရိုက်ခြင်းမှာ စကားလုံးအရေအတွက်အလိုက် ဈေးကြီးပြီး တိုတိုတုတ်တုတ် စာသားက အကြောင်းစုံကို ရှင်းပြနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ပိုဆိုးသည်မှာ သူမ၏ မိသားစုမှာ ကျေးလက်တွင် နေထိုင်ခြင်းဖြစ်သည်—ကြေးနန်းစာ မနက်ဖြန် ရောက်သွားလျှင်ပင် ပြန်စာရရန် ဘယ်လောက်ကြာမည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ရှန်ရှို့ဖန်သည် စာတိုက်တွင် စာရေးကိရိယာ၊ စာအိတ်နှင့် တံဆိပ်ခေါင်းများ ဝယ်ယူကာ စာတစ်စောင် ရေးလိုက်သည်။

နှေးတော့ နှေးပေလိမ့်မည်၊ သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ အရာရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။ လောလောဆယ်တော့ ဒါဟာ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။

လုပ်နိုင်သမျှ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ကျန်တော့သည်။

ရှန်ရှို့ဖန်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် လေးလံနေပြီး ဒေါ်လေးချီကလည်း ငွေတစ်ရာယွမ်အကြောင်း ပြောရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့သဖြင့် သူမ၏တူနှင့်အတူ ပြန်ရန် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဒါ ဘယ်လို ရှုပ်ထွေးကုန်တာလဲ မသိဘူး" ဟု သူမက အပြန်လမ်းတစ်လျှောက် တတွတ်တွတ် ပြောလာသည်။

"သေသေချာချာ စေ့စပ်ထားတဲ့သူက အခုကျတော့ ပျောက်သွားတယ်တဲ့"

ချီဖန့်က သူမဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်လာသည်။ လောလောဆယ်တွင် သူ ဂရုစိုက်မိသည်မှာ ယန်ရွှယ်ဆိုသည့် ထိုမိန်းကလေး ဘေးကင်းရဲ့လား ဆိုသည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။ ကျန်သည့်အရာများက သူ့အတွက် သိပ်အရေးမပါပေ။

အိမ်ထောင်ပြုမည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူသည် စေ့စပ်ပွဲအကြောင်း မကြာခင်ကလောက် စိတ်မထက်သန်တော့ပေ။ သူမ ဘေးကင်းလျှင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အကြောင်းမပါလျှင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူးဟု သူတွေးမိသည်။

ဒေါ်လေး၏အိမ်တွင် နောက်ထပ် တစ်ရက်ဝက်ခန့် နေပြီးနောက် သူသည် နှုတ်ဆက်ကာ သစ်တောစခန်းသို့ ပြန်၍ သတင်းစောင့်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ဘတ်စ်ကားပေါ် တက်လိုက်သည်နှင့် စောစောက မိန်းကလေး၏ ချစ်သူကို တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။

ထိုလူသည် ဆံပင်တိုတို၊ သပ်သပ်ရပ်ရပ်နှင့် စူးရှထက်မြက်သည့် အလှမျိုး ရှိသော ချောမောသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အပြင်သွားလျှင် ဝတ်လေ့ရှိသည့် 'ကျုံးရှန်း' ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသော်လည်း ထိုလူ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ ပို၍ ခန့်ညားတည်ငြိမ်နေသည်—သူက ပို၍ အရပ်ရှည်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ချီဖန့်က ဘတ်စ်ကားစင်္ကြံလမ်းတွင် ခဏ တွန့်ဆုတ်နေစဉ် ထိုလူက မော့ကြည့်လိုက်သဖြင့် သူ အံ့သြသွားသည်။ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အေးစက်နေသည်။

ဤအခြေအနေတွင် မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေခြင်းက ရိုင်းရာရောက်ပေလိမ့်မည်၊ ထို့ကြောင့် ချီဖန့်က အတင်းပြုံးပြလိုက်သည်။

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ ရဲဘော်"

ထိုလူက ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြသည်။ "နေကောင်းလား"

သူသည် အမြဲတမ်း စကားနည်းသူပင်။

ချီဖန့်သည် ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက် တောင်လမ်းတွင် ဆုံခဲ့စဉ်က အနေရခက်ခဲ့သည်များကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။ သူ အခြားထိုင်ခုံသို့ ပြောင်းထိုင်ရန် စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း ဘတ်စ်ကားမှာ ပြည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ မထိုင်လျှင် မတ်တတ်ရပ်နေရမည်ဖြစ်ပြီး ကားပေါ်တွင် မည်သူမှ မတ်တတ်ရပ်မနေကြပေ။ ထိုင်ခုံလွတ် ရှိပါလျက်နှင့် မထိုင်ဘဲနေလျှင် လူတောထဲတွင် ထူးခြားနေပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် မတတ်သာဘဲ ထိုလူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ထိုလူသည် ချီဖန့်၏ လက်ထဲက ပစ္စည်းများကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် နေရာရစေရန် စားပွဲပေါ်က သူ၏ ပစ္စည်းများကို အသာရွှေ့ပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ" ဟု ချီဖန့်က အားနာစွာဖြင့် ပစ္စည်းများကို ချရင်း အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒေါ်လေးက စားစရာတွေနဲ့ ဖိနပ်အခံအချို့ ထည့်ပေးလိုက်လို့ပါ"

သူ့ဒေါ်လေးအကြောင်း ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ထိုလူက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လာသည်။

"ဒီတစ်ခေါက်တော့ သူမကို တွေ့ခဲ့လား?"

ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက် ဆုံစဉ်က မိန်းကလေးက သူ ဒေါ်လေးနှင့် ဆုံခဲ့လားဟု မေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ချီဖန့်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ သူ မေလ ၁ ရက်နေ့မှာ ပြန်ရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော်က တောင်ပေါ်မှာ ကင်းလှည့်နေရလို့ ဆင်းမလာနိုင်ခဲ့တာ"

ထိုလူက ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကောင်းတာပေါ့"

အနည်းဆုံးတော့ နောက်တစ်ခါ ဆုံလျှင် ယန်ရွှယ်အကြောင်း ထပ်ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။ ထူးဆန်းသည်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်သည် နာမည်တောင် မသိကြသော်လည်း ရင်းနှီးနေသူများကဲ့သို့ ပြုမူနေကြခြင်းပင်။

ဒါကို ပြောပြီးနောက် ချီဖန့်က ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ မျက်နှာလှည့်လိုက်သည်။

ထိုလူ၏ သဘောထားမှာ အနည်းငယ် ပို၍ နွေးထွေးလာပုံရသဖြင့်လား၊ သို့မဟုတ် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေရသည်မှာ အလွန် အနေရခက်၍လား မသိသော်လည်း ချီဖန့်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဒေါ်လေးဆီ သွားတာက သူက ကျွန်တော့်ကို စေ့စပ်ပွဲတစ်ခု စီစဉ်ပေးထားလို့ပါ"

ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် ထိုလူ၏ အာရုံစိုက်မှုက သူ့ထံသို့ ချက်ချင်း ရောက်လာသည်။

"အဆင်ပြေခဲ့လား?"

ချီဖန့်က ထိုမေးခွန်းကို မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ဖြေလိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော် မသိပါဘူး။ သူမကို မတွေ့ရသေးလို့ပါ"

"မတွေ့ရသေးဘူး ဟုတ်လား?" မျက်နှာချင်းဆိုင်က လူက နားမလည်သလို မေးသည်။

ချီဖန့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "နားလည်မှုလွဲတာတစ်ခုခု ရှိမယ် ထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို မတွေ့ခဲ့သလို၊ သူမရဲ့ ဆွေမျိုးတွေလည်း သူမ ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိကြဘူး။ သူတို့ ရှာနေတုန်းပဲ"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူတို့ ရှာတွေ့မှာပါ"

ချီဖန့် အံ့သြသွားရသည်မှာ ထိုလူက သူ့ကို ပြန်လည် နှစ်သိမ့်ပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းက သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

တောင်ပေါ်မှာ ပထမဆုံး ဆုံစဉ်ကတည်းက ထိုလူသည် စကားအလွန်နည်းပြီး အေးစက်သော အမူအရာ ရှိကြောင်း သူ သတိပြုမိသည်—အထူးသဖြင့် သူ့ကဲ့သို့သော လူစိမ်းများအပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက် တစ်နာရီကြာ လမ်းလျှောက်စဉ်က ထိုလူသည် သူ့ကို စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောခဲ့ပေ။ သို့သော် ယနေ့တွင်တော့ ခဏတာအတွင်းမှာပင် အရင်ကထက် စကားပိုပြောပြီး နှစ်သိမ့်မှုတောင် ပေးခဲ့သေးသည်။

ချီဖန့် သူ့ကို နောက်တစ်ချက် ခိုးကြည့်မိသည်။ စိတ်ထင်လို့ပဲလား မသိသော်လည်း ထိုလူသည် ဘတ်စ်ကားပေါ် စတက်စဉ်ကလောက် အလှမ်းဝေးမနေတော့ဟု ခံစားရသည်။

ချီဖန့် တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အခြားတစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာတာလားဟု မေးချင်သော်လည်း အားနာစရာ ဖြစ်မည် စိုးရိမ်မိသည်။ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် "မြို့ကို သွားမလို့လား?" ဟုသာ မေးလိုက်မိသည်။

စကားပြောပြီးမှ ၎င်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် မေးခွန်းမှန်း သူ သိလိုက်ရသည်—မြို့ကို သွားလို့သာ ဒီဘတ်စ်ကားပေါ် ရောက်နေတာ မဟုတ်ပါလား?

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စပယ်ယာ ရောက်လာသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် အတူထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ထူးဆန်းသလို ကြည့်သွားသည်။ ချီဖန့်က သူ့ကို အမြန် နှုတ်ဆက်လိုက်သဖြင့် စကားလမ်းကြောင်း လွဲသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုမိန်းကလေး၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ ယနေ့တွင် စိတ်အခြေအနေ ထူးထူးခြားခြား ကောင်းနေပုံရသည်—သို့မဟုတ် ချီဖန့်က စောစောက သူ့ကို အထင်မှားခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ထိုလူ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းသွားသောအခါ ချီဖန့်အား စေ့စပ်ထားသူကို ရှာတွေ့ပါစေကြောင်း ဆုတောင်းပေးခဲ့သေးသည်။

ချီဖန့်က "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟုသာ ထပ်ပြောရင်း ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်မိသည်။

"သူမရဲ့ ယောက်ျားက တကယ်တော့ လူကောင်းပါပဲ"

တံခါးဖွင့်ပိတ်ရင်း ထိုစကားများကို အမှတ်မထင် ကြားလိုက်ရသော စပယ်ယာမှာမူ - "..."

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ... ထိုလူ့အပေါ် အထင်ကြီးနေခြင်းက မိန်းကလေးမှာ စိတ်ဆင်းရဲနေရသည်ဟု တွေးပြီး သူမကို တမ်းတနေခြင်းထက်တော့ ပိုကောင်းပါသည်လေ။

ထိုနေ့ညနေတွင် ယန်ရွှယ် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ခြံထဲတွင် လှန်းထားသော အိပ်ရာခင်းများနှင့် စောင်များ အသိမ်းခံထားရသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ချီဖန့် ပြန်ရောက်နေပြီဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ အမှန်ပင် သူမ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ချီဖန့်သည် အင်္ကျီလက်ကို လိပ်တင်ကာ အိပ်ရာခင်းများကို သေသေချာချာ ကန်စိမ် (starching) နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

[အဝတ်များကို ကန်စိမ်ခြင်း (starching) ဆိုသည်မှာ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် လျှော်ဖွပ်ထားသော အိပ်ရာခင်းများနှင့် စောင်များကို ရေနှင့် ဂျုံမှုန့်အရောထဲတွင် စိမ်ပေးခြင်းဖြင့် ဂွမ်းသားထည်များကို ပိုမိုခိုင်ခံ့စေသည့် နည်းလမ်းဖြစ်သည်။]

ရာသီဥတု ပိုနွေးလာသည်နှင့်အမျှ ချီဖန့်သည် အဝတ်အစားများကို ထပ်မံဝတ်ဆင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ဘောင်းဘီထဲ ထည့်ဝတ်ထားသည့် ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်တည်းနှင့်သာ ရှိနေတတ်ပြီး ခါးပတ်က သူ၏ သွယ်လျသော ခါးကို ပေါ်လွင်စေသည်။

ယန်ရွှယ်သည် အိမ်ထဲသို့ ချက်ချင်း မဝင်သေးပေ။ ထိုအစား သူမသည် တံခါးဝတွင် ခဏမျှ ရပ်လျက် ထိုမြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

၎င်းမှာ ရုပ်ရည်ချောမောသော အဖော်တစ်ဦးရှိခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမသည် သူစိမ်းတစ်ယောက်နှင့် ဘဝကို မျှဝေရမည်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ ရုပ်ရည်က လက်ခံရလွယ်ကူစေသည် မဟုတ်ပါလား။

အမှန်တကယ်တော့ အဝတ်လျှော်၊ ဟင်းချက်ပေးပြီး အိမ်မှာ သူမကို စောင့်နေပေးမည့် ဤကဲ့သို့ ထိပ်တန်းအဆင့် "အိမ်မှုကိစ္စနိုင်တဲ့ ယောက်ျားလေး" မျိုးသာ ရှိမည်ဆိုလျှင် သူမက အပြင်ထွက် အလုပ်လုပ်ပြီး မိသားစုကို လုပ်ကျွေးရမည်ဆိုလျှင်ပင် စိတ်မရှိပေ။

ထိုသို့ တွေးမိနေစဉ်မှာပင် "အိမ်မှုကိစ္စနိုင်တဲ့ ယောက်ျားလေး" က မော့ကြည့်လာသည်။

"တောင်ပေါ် သွားခဲ့တာလား?"

ယန်ရွှယ်က အင်းဟု ပြန်ထူးလိုက်ရင်း သူမ၏ တောင်းကို အခန်းလယ်တွင် ချလိုက်သည်။

"အဒေါ်လျိုနဲ့အတူ တရုတ်နံနံ သွားခူးတာ၊ ပြီးတော့ တောဂျင်ဆင်းနဲ့ အာရာလီယာ အညှောင့်လေးတွေလည်း ပါလာတယ်"

တရုတ်နံနံမှာ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားတတ်ပြီး နေပူသောရက် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ရင့်သွားတတ်သည်။ သူမသည် တောင်စောင်း၏ အရိပ်ရသောဘက်မှ ခူးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တောဂျင်ဆင်းနှင့် အာရာလီယာ အညှောင့်လေးများမှာမူ အသားမနူးလောက်အောင် မကြီးသလို၊ အရသာမရှိလောက်အောင်လည်း မသေးဘဲ အကောင်းဆုံး အနေအထားတွင် ရှိနေကြသည်။

ဇလုံစင်တွင် လက်ဆေးပြီးနောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချီဖန့်က ကန်စိမ်ထားသော အိပ်ရာခင်းများကို ညှစ်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်းအတွက် တောဂမုန်းတွေ သွားရောင်းပေးခဲ့တယ်—၂၃.၆၀ ယွမ် ရတယ်။ မင်းမှာထားတာတွေ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားပေးတယ်"

သူမက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပထမဆုံး ပိုက်ဆံများကို ရေတွက်သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ စက္ကူထုတ် နှစ်ထုတ်ကို ဖြေကြည့်လိုက်သည်။ ဂလူးကို့စ် (glucose) ကတော့ ပါလာမည်မှန်း သိထားသော်လည်း ဒေသထွက်ပစ္စည်း အရောင်းဆိုင်က သူမအတွက် ရေညှိပင် (ကျောက်ကျောပြုလုပ်ရန်) အချို့ကိုပါ ရအောင် ရှာပေးထားသည်။

ပမာဏမှာ သူမ မျှော်လင့်ထားသလောက် (ပေါင် ၆၀၀-၇၀၀ ခန့်) မများသော်လည်း ၎င်းမှရရှိသော ဂျယ် ထွက်နှုန်းမှာ ၂၅ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ရှိသည်။ ဤတစ်သုတ်တည်းနှင့်ပင် ကျောက်ကျော ပေါင်ဝက်ကျော် ရနိုင်ပေသည်။ မျိုးပုလင်း တစ်ပုလင်း တည်ထောင်ရန်အတွက် သူမသည် ၂၀ ဂရမ်သာ လိုအပ်သည်။ တစ်ပုလင်းမှတစ်ဆင့် နောက်ထပ် စိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်မှု အသုတ်ပေါင်းများစွာ ထုတ်လုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် ထိုပစ္စည်းများကို ပြန်ထုတ်လိုက်ပြီး နောက်မှ ကျောက်ကျောလုပ်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ သူမ မပြီးခင်မှာပင် ချီဖန့် အထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး စိုစွတ်နေသော လက်များဖြင့် သူမ၏ ဆံပင်ကို လာဖွသည်။

"မင်းပြောသလိုပဲ သူတို့ကို ဆေးလိပ်တစ်ဖာလုံး ပေးလိုက်တယ်။ ဒါနဲ့ မလုံလောက်ရင် နောက်ထပ် ရအောင် လုပ်ပေးမယ်လို့ သူတို့ ပြောတယ်"

နောင်တွင် အကူအညီတောင်းရန် လမ်းစဖွင့်ထားသည့်အနေဖြင့် သူမက ဆေးလိပ်တစ်ဖာလုံး ပေးခိုင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း "လောက်ပါပြီ။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီနှစ်အတွက်တော့ လောက်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူမ အရှောင်မမြန်လိုက်ပေ။ သူက သူမ၏ ဆံပင်ကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်အောင် ဖွလိုက်ပြန်သည်။ ၎င်းက သူမကို ခေါင်းတစ်ဝက်စာလောက် ပုသွားသလို ခံစားရစေသဖြင့် သူ့ကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ရှင် တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် ကလေးဆန်တာလား?"

သူမက သူ့လက်ကို အမြန် ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထိုလူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများကို ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီးမှ သူ၏ နောက်ပြောင်နေသော လက်ကို ဖယ်ရှားနိုင်တော့သည်။ သူကတော့ သူမ၏ အကြည့်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဇလုံကို မကာ အပြင်ထွက်၍ ကန်စိမ်ထားသော အိပ်ရာခင်းများကို သွားလှမ်းသည်။

ယန်ရွှယ်သည် အဝတ်လှမ်းကြိုးကို အမှီလှမ်းနေရသော်လည်း သူကတော့ လွယ်လွယ်ကူကူဖြင့် အကုန်လှမ်းပေးလိုက်သည်။ သူ ပြန်ဝင်လာသောအခါ ယန်ရွှယ်၏ တောင်းကို ဆွဲယူကာ တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စတင် စစ်ဆေးတော့သည်။

ယန်ရွှယ် အထဲမှ ထွက်လာသောအခါ သူ့ကို ကြည့်ရင်း မနေနိုင်ဘဲ မေးမိသည်။

"ဒီနေ့ ရှင် ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် အလုပ်ကြိုးစားနေရတာလဲ?"

သူသည် ဘာမှ မခိုင်းရဘဲ အကုန်လုပ်ပေးနေသည်—အရာရာ အဆင်ပြေနေ၍ သူ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေတာလား?

ချီဖန့်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ရွေးရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ကိုယ်က ပုံမှန်ဆို ပျင်းလို့လား?"

"အဲလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။"

ချီဖန့်သည် ပန်းကန်ဆေး၊ အဝတ်လျှော်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရွေးတာတွေအထိ ကူလုပ်ပေးတတ်သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် အရှင်သခင်ကဲ့သို့ ပြုစုခံချင်ကြသော ဤခေတ်က အမျိုးသားအများစုနှင့် ယှဉ်လျှင် သူသည် အများကြီး သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ရွှယ်သည် ယနေ့တွင် သူ ထူးထူးခြားခြား အလုပ်လုပ်နေသည်ဟု ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။ ဘာက ကွာခြားနေသလဲဆိုသည်ကိုတော့ သူမ အတိအကျ မပြောနိုင်ပေ။

သူမ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သူက စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် သစ်တောစခန်းကို ရိက္ခာရထား ရောက်လိမ့်မယ်။ ကိုယ် ကုန်တင်တွဲအတွက် စီစဉ်ပြီးပြီ—ဝေကောနဲ့ ကိုယ်နဲ့ ရထားနဲ့ အရင် သွားနှင့်မယ်"

သူသည် အုတ်နှင့် အုတ်ကြွပ်များ ပို့ဆောင်မည့်အကြောင်း ပြောနေခြင်းဖြစ်သဖြင့် ယန်ရွှယ်လည်း အခြားအတွေးများကို ဖယ်ထားလိုက်သည်။

"ဘယ်အချိန်လောက် ရောက်မလဲ? ကျွန်မ မြင်းလှည်းကို ကြိုပြီး ငှားထားလိုက်မယ်"

ရထားသံလမ်းမှာ အိမ်ဆောက်မည့် နေရာနှင့် တော်တော်ဝေးသဖြင့် လက်ဖြင့် သယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူတို့သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကပင် သစ်တောစခန်းမှ မြင်းလှည်းငှားရန် အကူအညီတောင်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်နေ့တွင် သူမ သွားရောက် အတည်ပြုသောအခါ ရှိသမျှ မြင်းလှည်းအားလုံး ငှားပြီးသား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြင်းလှည်းတစ်စီးသာ ကျန်တော့ပြီး ၎င်းမှာလည်း လက်ကိုင်တံ ကျိုးနေသဖြင့် ပြင်နေရသည်။

ယခုနောက်ပိုင်းတွင် အကူအညီတောင်းရသည့် ကိစ္စများပြားသဖြင့် ယန်ရွှယ်သည် ဆေးလိပ်တစ်ထုပ် ဆောင်ထားတတ်သည့် အလေ့အကျင့် ရနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် လှည်းပြင်နေသော ဆရာသမားအား ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ကမ်းလိုက်သည်။

"ရဲဘော်... တခြားလှည်းတွေကို ဘယ်သူတွေ ငှားသွားလဲ သိလား?"

၎င်းမှာ တံဆိပ်ကောင်းမှန်း သိသဖြင့် ထိုလူက ဆေးလိပ်ကို နားရွက်တွင် ညှပ်လိုက်သည်။

"လုံခြုံရေးဌာနက အဘိုးကျောက်က တစ်စီးယူသွားတယ်—သူ့ရဲ့ ခန်မီးဖို ပြင်ဖို့ ရွံ့တွေ သယ်ဖို့တဲ့။ ယွီချွေ့ယွင်က ကျန်တဲ့ နှစ်စီးလုံးကို ငှားသွားတယ်။ သူ့ရဲ့ စတုတ္ထမြောက် ယောက်မရဲ့ ညီမ အိမ်ပြောင်းနေလို့ အနောက်မြောက်လမ်းဆုံဘက်ကို ပစ္စည်းတွေ ဝိုင်းသယ်ပေးနေကြတာ"

"ယွီချွေ့ယွင် ယောက်မရဲ့ ညီမက အနောက်မြောက်လမ်းဆုံကို ပြောင်းတာလား?"

"ဟုတ်တယ်။ အနောက်မြောက်လမ်းဆုံမှာ မြင်းလှည်း၊ နွားလှည်း မရှိတာကျနေတာပဲ! သစ်တောစခန်း ခေါင်းဆောင်ပိုင်းမှာ ဆွေမျိုးရှိတယ်ဆိုတာကို ကြွားချင်လို့ နေမှာပေါ့"

သစ်တောဦးစီးဌာန၏ မြင်းများမှာ ရွာက မြင်းများကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ—၎င်းတို့မှာ သန်မာပြီး ဇွဲရှိကြသည်၊ အချို့မှာ စစ်တပ်မှ အနားယူထားသော မြင်းများပင် ဖြစ်ပြီး တင်ပါးများတွင် နံပါတ်တံဆိပ်များ ခတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော မြင်းလှည်းမျိုးကို ငှားရမ်းနိုင်ခြင်းမှာ ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်ပြီး၊ ယခုမူ နှစ်စီးတောင် တစ်ပြိုင်နက် ငှားရမ်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။