အခန်း (၅၀)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၅၀

ယန်ရွှယ် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဘေးအိမ်က ဒေါ်လေးကောထံသို့ တန်းသွားလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေး... အစ်မပေါင်ကျစ်တို့ တာ့ဟွမ်ရွာက ဒီကနေ ဘယ်လောက်ဝေးလဲ?"

"မဝေးပါဘူး" ဟု ဒေါ်လေးကောက ပြောခဲ့သည်။

"နှစ်မိုင်လောက်ပဲ—မိနစ် ၂၀ လောက် လမ်းလျှောက်ရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? တစ်ခုခု လိုလို့လား?"

ယန်ရွှယ် မဖုံးကွယ်တော့ပေ။ "ဒီနေ့ အုတ်နဲ့ အုတ်ကြွပ်တွေ ရောက်တော့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ သစ်တောစခန်းမှာ မြင်းလှည်း တစ်စီးမှ မကျန်တော့ဘူး။ အဲဒါ တာ့ဟွမ်ရွာကနေ လှည်းငှားလို့ ရမလားလို့—နွားလှည်းဆိုရင်တောင် ရပါတယ်"

ဒေါ်လေးကောက သူမ၏ လက်မှုအလုပ်ကို ချက်ချင်း ချလိုက်သည်။ "ကောချန်ပင်း ရေခပ်ရာက ပြန်ရောက်ပြီလား ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ သူ့ကို လွှတ်လိုက်လို့ ရတယ်။ ပေါင်ကျစ်ကတော့ ဒီမနက်ပဲ သူ့မိဘအိမ် ပြန်သွားတာ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး"

"မလောပါဘူး"

ယန်ရွှယ် နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့မှာ တစ်နာရီလောက် အချိန်ရှိသေးတယ်"

"တစ်နာရီပဲ ကျန်တာကို မလောသေးဘူးလား? အသွားအပြန်က မိနစ်ပိုင်းမှ မဟုတ်ဘဲ"

နှစ်ယောက်သား အပြင်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်လာစဉ်မှာပင် ကျင်းပေါင်ကျစ်သည် ဝါးတောင်းကြီးတစ်လုံးကို ကျောပိုးလျက် ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယန်ရွှယ်ကို မြင်သောအခါ သူမက အုပ်ထားသော တောင်းကို ညွှန်ပြသည်။

"ဒါကို နင့်အခန်းထဲကို တန်းပို့ပေးရမလား?"

သူမသည် ယန်ရွှယ်အတွက် ရိက္ခာဝယ်ပေးရန် ယနေ့မနက် အစောကြီးကပင် သူမ၏ မိဘများအိမ်သို့ သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ် ဘာမှ မပြောရသေးခင်မှာပင် ဒေါ်လေးကောက အရေးတကြီး ကြားဝင်ပြောသည်။ "အချိန်ကိုက်ပဲ—နင် ပြန်ရောက်လာတာ ကောင်းတယ်။ နင့်ရဲ့ တတိယမြောက် ဦးလေးဆီကို အမြန်သွားပြီး နွားလှည်း ငှားခဲ့စမ်းပါ။ ယန်ရွှယ် အကူအညီ လိုနေလို့"

ကျင်းပေါင်ကျစ် ဘာမှ မမေးဘဲ တောင်းကို ချက်ချင်း ချလိုက်သည်။ "အခုချက်ချင်း လိုတာလား?"

ဒေါ်လေးကော ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ယန်ရွှယ်တို့ မှာထားတဲ့ အုတ်တွေက တစ်နာရီအတွင်း ရောက်တော့မယ်၊ တို့မှာ လှည်းက မရှိသေးဘူး"

ကျင်းပေါင်ကျစ် ဘာစကားမျှ ထပ်မပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

"အစ်မပေါင်ကျစ် နေဦး"

ယန်ရွှယ် အထဲသို့ အပြေးဝင်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် ဆေးလိပ်နှစ်ထုပ်နှင့်အတူ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဒါ နင့်ဦးလေးအတွက်။ သူ့ကို အလကား ခိုင်းလို့ မဖြစ်ဘူးလေ"

အကယ်၍ ကောမိသားစုက လိုအပ်လျှင် ဆွေမျိုးအချင်းချင်း အလကား ကူညီနိုင်သော်လည်း ယန်ရွှယ်ကတော့ တုံ့ပြန်မှု မရှိဘဲ အကူအညီယူရန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသည်။ ကျင်းပေါင်ကျစ် တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ရွှယ်က ပြုံးလျက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"စခန်းက မြင်းလှည်းငှားရင်တောင် လှည်းမောင်းတဲ့သူကို ဆေးလိပ်ပေးရတာပဲလေ။ အတူတူပါပဲ"

ကျင်းပေါင်ကျစ် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဆေးလိပ်ကို ယူကာ အမြန် ထွက်သွားတော့သည်။

ရိက္ခာရထား ရောက်လာသောအခါ ချီဖန့်နှင့် လျိုဝေကောတို့သည် အုတ်နှင့် အုတ်ကြွပ်များ တင်ဆောင်ထားသော နောက်ဆုံးတွဲပေါ်တွင် ရပ်နေကြပြီး၊ အောက်တွင် စောင့်နေသော ယန်ရွှယ်နှင့် ကောချန်ပင်းတို့ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။

ကောချန်ပင်းကလည်း ကူညီရန်အတွက် ယန်ရွှယ်ကဲ့သို့ပင် လက်တွန်းလှည်း တစ်စီးကို တွန်းလာခဲ့သည်။ ထိုလက်တွန်းလှည်းမှာ မျိုးဆက်ဟောင်းများ၏ အမှတ်အသားတစ်ခု ဖြစ်သည်—အရှေ့မြောက်ဒေသသို့ ပထမဆုံး စွန့်စားလာသူများသည် ကလေးများနှင့် ပစ္စည်းများကို ထိုကဲ့သို့သော သစ်သားလက်တွန်းလှည်းများပေါ်တွင် တင်၍ တွန်းလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် အချို့မှာ သစ်သားဖြစ်သော်လည်း သစ်တောစခန်းတွင်မူ သံပြားများနှင့် ဂဟေဆော်သည့် ကိရိယာများ ရှိသဖြင့် သံဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော လက်တွန်းလှည်းများကို အသုံးပြုကြသည်။

ရထားစက်ခေါင်းမှာ အခြားပစ္စည်းများ ပို့ရန်ရှိသေးသဖြင့် လူသူမရှိသော ဘေးဘက် သံလမ်းတစ်ခုတွင် ထိုတွဲကို ချန်ထားခဲ့သည်။ အားလုံးက ပျဉ်ပြားရှည်ကြီး တစ်ခုကို ခင်းလိုက်ပြီး လက်တွန်းလှည်းများကို တွန်းတင်၍ ပစ္စည်းများ တင်ကြသည်၊ ထို့နောက် နွားလှည်းလာလျှင် အသင့်ဖြစ်စေရန် အနီးနားရှိ မြေကွက်လပ်တစ်ခုတွင် ပစ္စည်းများကို ချထားကြသည်။

အလုပ်လုပ်နေရင်း လျိုဝေကောက မနေနိုင်ဘဲ ကြွားဝါပြောဆိုသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ အိမ်ဒီဇိုင်းက တကယ်ကောင်းတယ်။ ငါနဲ့ ကျိုးဝမ်ဟွေ့ လက်ထပ်ရင်လည်း ငါတို့အိမ်ကို ဒီလိုပဲ ဆောက်မယ်"

သူသည် ကျိုးဝမ်ဟွေ့အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ အချစ်ကို အမြဲတမ်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနေတတ်သူ ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ချီဖန့်သည် လက်တွန်းလှည်းမှ ပစ္စည်းများ ချရန် စောင့်နေစဉ် ယန်ရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား?"

"ရှင် သိလို့လား?"

သူမတွင် ပြဿနာရှိနေသည့် လက္ခဏာမျိုး ပြနေသည်ဟု ယန်ရွှယ် မထင်မိပေ။

သို့သော် ချီဖန့်မှာမူ ယန်ရွှယ်၏ ရိုးသားသော အပြုံးနှင့် ဟန်ဆောင်အပြုံးကို ခွဲခြားတတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ရင်း "မြင်းလှည်း ငှားလို့ မရခဲ့ဘူးလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူ သိသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ယန်ရွှယ်လည်း မဖုံးကွယ်တော့ပေ။ "အင်း... စခန်းက လှည်းသုံးစီးလုံးကို ငှားသွားကြပြီ။ စတုတ္ထမြောက် တစ်စီးကတော့ လက်ကိုင်တံ ကျိုးနေလို့ ပြင်နေရတယ်"

သူမက မည်သူက ငှားသွားသည်၊ ဘာကြောင့် ငှားသွားသည်ကို ဘက်မလိုက်ဘဲ အရှိကို အရှိအတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။

လျိုဝေကော ပြန်ရောက်လာပြီး ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "သူ့ ယောက်မက အိမ်ထောင်ပြုလို့ဆိုပြီး အလောတကြီး လှည်းလာငှားတယ် ဟုတ်လား? အဆင်ပြေလိုက်တာ။ သူမ တမင်လုပ်တာလို့ မင်း မထင်ဘူးလား?"

ယန်ရွှယ်ကတော့ မှတ်ချက်မပေးရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ "ရပါတယ်။ ပေါင်ကျစ်က သူ့မိဘအိမ်ကို နွားလှည်းသွားငှားပေးထားတယ်။ မကြာခင် ရောက်လာမှာပါ"

ထိုအချိန်တွင် ရထားစက်ခေါင်း ထွက်ခွာရန် ပြင်သည်။ ချီဖန့်နှင့် လျိုဝေကောတို့က ဆေးလိပ်များ ပေးကမ်းကာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ကြသည်။ သူတို့ ပြန်လာသောအခါ မြေကွက်လပ်တွင် မမျှော်လင့်ထားသော လူတစ်ဦးက ယန်ရွှယ်နှင့် ပြုံးရွှင်စွာ စကားပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ပစ္စည်းတွေ အများကြီးပဲနော်။ ငါ့ရဲ့ ထွန်စက်နဲ့ ဆွဲပေးရမလား?"

လျန်ချီမောင်က မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်ထားသော သစ်သယ်ထွန်စက်ကို ညွှန်ပြသည်။

"အချိန်ကိုက်ပဲ—စခန်းက ထွန်စက်အသစ်တစ်စီး ရထားတယ်လေ၊ အဲဒါ စက်နှိုး ဖို့ဆိုပြီး ငါ့ကို အပိုခေါက်တွေ မောင်းခိုင်းနေတာ။ ဘယ်ကို မောင်းမောင်း ကိစ္စမရှိပါဘူး"

ယန်ရွှယ်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး။ ကျွန်မတို့မှာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အစီအစဉ် ရှိပြီးသားပါ"

"စခန်းက မြင်းလှည်းတွေ အကုန် ငှားလိုက်တယ် မဟုတ်လား?"လျန်ချီမောင်က ထပ်ပြောခဲ့သည်။

"တကယ်တော့ မင်းရဲ့ ချီဖန့်က စခန်းမှာ လိုက်မေးနေစရာတောင် မလိုပါဘူး။ ငါ့ဆီကို တန်းလာခဲ့လို့ ရတာပဲ။ ဒီထွန်စက်က လှည်းထက် အများကြီး ပိုသယ်နိုင်တယ်။ ပျဉ်ပြားလေးခင်းပြီး ဘေးကာလိုက်ရင် တစ်ခေါက်တည်းနဲ့ အကုန်ပြီးသွားမှာ"

ယန်ရွှယ် တစ်ယောက်တည်း ပစ္စည်းတင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ကူညီရန် ပြင်ခဲ့သည်။ "ဒါနဲ့ ချီဖန့်က ဘယ်မှာလဲ? ဒီအလုပ်တွေ အကုန်လုံးကို မင်းတစ်ယောက်တည်း လုပ်ခိုင်းထားတာလား?"

လျိုဝေကောက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "သူက ဒီမှာ လာယောင်နေမယ့်အစား သူ့ ခယ်မရဲ့ ညီမကို အိမ်ပြောင်းကူပေးနေသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား?"

ချီဖန့်ကတော့ ဘာမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ကျင်းပေါင်ကျစ်က သူမဦးလေး၏ နွားလှည်းနှင့်အတူ ရောက်လာသည်။ အမျိုးသား နှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ လျန်ချီမောင်က ယန်ရွှယ်နှင့် နောက်ထပ် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ထွန်စက်ပေါ်တက်ကာ မောင်းထွက်သွားတော့သည်။

အားလုံးက ချထားသော အုတ်နှင့် အုတ်ကြွပ်များကို နွားလှည်းပေါ်သို့ အပြေးအလွှား တင်ကြသည်။ ပထမတစ်ခေါက်တွင် ယန်ရွှယ်နှင့် ကျင်းပေါင်ကျစ်တို့က အိမ်အသစ်ဆီသို့ လိုက်သွားပြီး ပစ္စည်းများ ချကြသည်၊ ကျန်သူများကတော့ ရထားတွဲမှ ပစ္စည်းများကို ဆက်ချနေကြသည်။

လျိုဝေကောသည် စောစောက အဖြစ်အပျက်ကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် ချီဖန့်၏ တည်ငြိမ်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဝေကော... ငါ့အတွက် တစ်ခုခုကို စောင့်ကြည့်ပေးစမ်းပါ"

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချီဖန့်သည် သူ၏ လက်အိတ်များကို သေသေချာချာ ပြန်ပြင်နေသည်ကို တွေ့ရပြီး နောက်ထပ် ထွက်လာသော စကားက ဗုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ပင်။

"လျန်ချီမောင်နဲ့ ချန်ယွီကျန်း (ခေါင်းဆောင်လင်းရဲ့ ဇနီး) တို့ကို စောင့်ကြည့်ပေးထားပါ"

တတိယဦးလေးကျင်း၏ နွားလှည်းဖြင့် အုတ်နှင့် အုတ်ကြွပ်များကို အခေါက်ခေါက်အခါခါ သယ်ယူပြီးနောက်တွင်မှ အားလုံး ပြီးစီးသွားတော့သည်။

အိမ်သစ်ဆောက်မည့်နေရာတွင် ပစ္စည်းများအားလုံး ချပြီးသောအခါ ယန်ရွှယ်က သူမ၏ လက်အိတ်များကို ချွတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။"ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ရေလေးဘာလေး ဝင်သောက်ပါဦး။ ဒီရက်ပိုင်း အပင်ပန်းခံ ကူညီပေးတာ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်"

"တကယ်လည်း ရေနည်းနည်း ငတ်နေတာ" ဟု ဦးလေးကျင်းက အားမနာတမ်း ပြန်ပြောသည်။

အားလုံးသည် ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့အိမ်ရှိ 'ခန်' (kang) မီးဖိုကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကြသည်။ ရေသောက်၊ ဆေးလိပ်သောက်ပြီးနောက် ဦးလေးကျင်းက ပြန်ရန် ပြင်သည်။

"မိုးလည်း ချုပ်တော့မယ်။ ငါ ပြန်မှ ဖြစ်တော့မယ်။"

ယန်ရွှယ်က သူ့ကို တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပေးပြီး သူချန်ထားခဲ့သော ဆေးလိပ်တစ်ဝက်ကိုလည်း အိတ်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးကာ ထပ်တလဲလဲ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ နင်က အချိန်ကိုက်တာကိုး။ အကယ်၍ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်း နွေဦးစိုက်ပျိုးချိန်သာဆိုရင် နင် ငါ့ကို ဆေးလိပ် ဆယ်ထုပ်ပေးရင်တောင် ငါ့နွားက အချိန်အားမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဦးလေးကျင်းက ဆိုသည်။

မိန်းကလေးမှာ အလိုက်သိတတ်သည်ကို မြင်သောကြောင့် ဦးလေးကျင်းက အကြံတစ်ခု ပေးခဲ့သေးသည်။

"အိမ်ဆောက်မယ်ဆိုရင် မြန်မြန်ဆောက်။ သုံးရက်၊ ငါးရက်လောက် ကြာသွားရင်တော့ ဒီအုတ်တွေရဲ့ တစ်ဝက်ကျန်ဖို့တောင် ကံကောင်းမှပဲ။"

သစ်တောစခန်းထဲတွင် အုတ်လိုအပ်သည့်နေရာများစွာ ရှိသည်။ မီးဖိုကြီးကြီး ဆောက်ချင်တာဖြစ်ဖြစ်၊ 'ခန်' ကုတင်လုပ်ချင်တာဖြစ်ဖြစ် အုတ်အချို့ လိုအပ်ကြသည်။ သို့သော် တစ်ခုချင်းစီအတွက် လိုအပ်သော ပမာဏမှာ မများသဖြင့် မြို့ထဲအထိ သွားဝယ်ရန် မတန်ပေ။

အကယ်၍ ယန်ရွှယ်သာ ဤအုတ်များကို မြန်မြန်မသုံးဘဲ စောင့်ကြည့်မည့်သူ မရှိလျှင် နောက်နေ့တွင် ထိုအုတ်များသည် အခြားသူတစ်ဦး၏ အိမ်ထဲသို့ ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။

ဘယ်ကရတာလဲလို့ မမေးနဲ့။ မေးရင်တော့ ကောက်ရတာလို့ပဲ ပြောကြမှာ။ ညသန်းခေါင်ယံမှာ ဘယ်နေရာကနေ သွားကောက်လာကြလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး။

ယန်ရွှယ်က သဘောပေါက်သွားပြီး သတိပေးသည့်အတွက် ထပ်၍ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။ သူမ အထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသောအခါ လူငယ်အချို့သာ ကျန်တော့သည်။ ၎င်းက လျိုဝေကော၏ မျက်နှာပေါ်က ထူးဆန်းသော အမူအရာကို ပို၍ ထင်ရှားစေသည်။

ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲဆိုတော့... အလုပ်ခွင်မှာ အတင်းအဖျင်း သတင်းကြီးတစ်ခု ကြားထားရပေမဲ့ အထက်လူကြီး ရှိနေလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထုတ်မပြောရဘဲ ရင်ထဲမှာ ဗလောင်ဆူပြီး အောင့်ထားရတဲ့ ပုံစံမျိုးပင်။

"ရှင် တစ်ခုခု ပြောစရာ ရှိလို့လား?" ယန်ရွှယ်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

လျိုဝေကောက ချီဖန့်ကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်သည်။ ချီဖန့်၏ အမူအရာကတော့ မပြောင်းလဲပေ။

"သူက မိန်းမရချင်လွန်းလို့ သေတော့မလို့လေ။"

လျိုဝေကော ကြောင်သွားသည်။ အရင်တစ်ခါကလည်း ချီဖန့်က မိန်းမရချင်နေတာပါဆိုပြီး သူပဲ အကြောင်းပြချက် ပေးခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူကပဲ အလျှော့ပေးလိုက်သည်။

"အေးပါ... ငါ ကျိုးဝမ်ဟွေ့နဲ့ မတွေ့ရတာ ခြောက်နာရီတောင် ရှိပြီလေ။"

သူ ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် ကောချန်ပင်းက ဆေးလိပ်သောက်နေသည်ကို ရပ်ပြီး သူ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။

ကောချန်ပင်းနှင့် ကျင်းပေါင်ကျစ်တို့က ရှေးရိုးစွဲစုံတွဲများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က လူကြီးချင်း မိတ်ဆက်ပေးလို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြပြီး တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက် သိပ်မသိကြပေ။ ယခုခေတ် ချစ်သူရည်းစားတွေက ဒီလောက်အထိ ကပ်တွဲနေတတ်ကြလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားမိကြဘူး။ ခြောက်နာရီလောက် ခွဲနေရတာကို ဒီလောက်အထိ ဖြစ်နေကြလိမ့်မည်ဟုလည်း မယုံနိုင်ကြပေ။

"ဒါဆိုရင်လည်း မြန်မြန်သွားတော့လေ" ဟု သူက လျိုဝေကောကို ပြောရင်း ကိုယ်တိုင်လည်း ထရပ်လိုက်သည်။

"ငါလည်း ပြန်မှ ဖြစ်တော့မယ်။"

ယန်ရွှယ်က သူတို့ပြောတာကို မယုံသော်လည်း သူတို့က လျှို့ဝှက်ထားချင်နေသဖြင့် မေးနေလည်း အပိုပဲဟု တွေးကာ လောလောဆယ်တော့ မမေးတော့ဘဲ လိုက်ပို့ပေးလိုက်သည်။

သူတို့ကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် အသုံးပြုထားသော ခွက်များနှင့် ပြာခွက်များကို မသိမ်းရသေးမီမှာပင် ကျင်းပေါင်ကျစ် ရောက်လာသည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် အမြဲတမ်း တည်တည်တံ့တံ့ ရှိတတ်ပြီး ယနေ့တွင်လည်း ထူးမခြားနားပင်။ သူမ အထဲဝင်လာသည်နှင့် တန်းမေးတော့သည်။

"ငါ့ကိစ္စကြောင့် နင် မြင်းလှည်းငှားလို့ မရခဲ့တာလား?"

ထိုအချိန်က သူမ ဘာမှမမေးဘဲ ထွက်သွားခဲ့သော်လည်း သူမက လူအ မဟုတ်ပေ။ စိတ်အေးသွားသည့်အခါ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် မစဉ်းစားမိဘဲ နေပါ့မည်နည်း။

သူမ မစဉ်းစားမိရင်တောင် ကောမိသားစုထဲမှာ ဒေါ်လေးကောနဲ့ ကောချန်ပင်းတို့ ရှိနေသေးသည်။ ထိုအဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ သိပ်မကြာသေးသဖြင့် သူတို့လည်း အနှေးနဲ့အမြန် ဒါကို သတိထားမိကြမှာပင်။

ထို့ကြောင့် ယန်ရွှယ်က သူမကို သေသေချာချာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း အတိအကျတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ယွီချွေ့ယွင်မောင်ရဲ့ မိန်းမရဲ့ ညီမ အိမ်ပြောင်းနေတာကတော့ အမှန်ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"

မဟုတ်ရင်တော့ တစ်ယောက်ယောက် သွားကြည့်သည်နှင့် ပေါ်သွားမည်ဖြစ်သည်။ မြင်းလှည်းက သစ်တောစခန်းက ပိုင်တာဖြစ်ပြီး ယွီမိသားစုပိုင်တာ မဟုတ်ပေ။ လှည်းမောင်းသမား ယွီချွေ့ယွင်အတွက် လျှို့ဝှက်ချက်ကို လိုက်ဖုံးပေးနေမှာ မဟုတ်ပေ။

ဒါကို ကြားသော်လည်း ကျင်းပေါင်ကျစ်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားဆဲဖြစ်ပြီး သိသိသာသာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေပုံရသည်။

ယန်ရွှယ်က သူမကို ပိုပြီး ရှင်းအောင် ပြောပြလိုက်သည်။

"ဒါကို စိတ်ထဲ အရမ်းမထားပါနဲ့။ အရင်နေ့က ကျွန်မ ရှင့်ကို ကူညီခဲ့တာက ကျွန်မတို့နှစ်အိမ်သား ရင်းနှီးလို့တင် မဟုတ်ဘူး၊ ဝါစဉ်အရရော အရည်အချင်းအရရော အဲဒီနေရာက ရှင် ရသင့်ရထိုက်လို့ ကူညီခဲ့တာ။ ပြီးတော့ ဒီကိစ္စ မရှိရင်တောင် ကျွန်မက သူတို့နဲ့ ရန်ငြိုး ရှိပြီးသား။"

ကျင်းပေါင်ကျစ် အံ့သြသွားပုံရသည်။ ထိုအချိန်က သူမသည် ဆေးရုံတွင် ကောချန်အန်းကို ပြုစုနေရသဖြင့် ဘာမှ မသိခဲ့ပုံရသည်။

ယန်ရွှယ်က သူမကို ထိုအကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။ "တွေ့လား... ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘဲနဲ့တောင် သူတို့က မိသားစုဝင်အဖွဲ့ထဲက ကျွန်မရဲ့ နေရာကို ဖယ်ရှားခဲ့ကြတာ။ ဒီနေ့ကိစ္စကတော့ ကလေးကစားစရာပါပဲ။"

ကျင်းပေါင်ကျစ် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့သော်လည်း သူမ၏ အမူအရာက တင်းမာနေဆဲပင်။ ထိုအခါ ယန်ရွှယ်က ရိက္ခာအကြောင်း လွှဲမေးလိုက်သည်။

"ရိက္ခာတွေ အကုန် ဝယ်ခဲ့ပြီလား?"

ထိုအခါမှ ကျင်းပေါင်ကျစ် သူမ ယူလာသော တောင်းကို သတိရသွားသည်။

"အင်း... ဆန် ပေါင် ၂၀နဲ့ ဂျုံမှုန့် ပေါင် ၂၀ အကုန် ဝယ်ခဲ့တယ်။ ဂျုံမှုန့်က အခုတင် ကြိတ်ပြီးသား အသစ်လေးတွေ။"

အခုတင် ကြိတ်ထားသော ဂျုံမှုန့်မှာ ကြာရှည်သိမ်းရန် မလွယ်ကူပေ။ ကျေးလက်က လူများသည် ဂျုံစေ့များကိုသာ သိမ်းထားလေ့ရှိပြီး လိုအပ်သည့်အခါမှ ဂျုံမှုန့်အဖြစ် ကြိတ်လေ့ရှိကြသည်။

ယန်ရွှယ် ကြည့်လိုက်သည်။ အရင်တစ်ခါလိုပင် နိုင်ငံတော်က ထောက်ပံ့သော အဆင့် ၇၅ ဂျုံမှုန့်လောက် မချောသော်လည်း သာမန် ဂျုံမှုန့်အဆင့်အတန်းတော့ ရှိပါသည်။ "ဈေး ဘယ်လောက်ပေးရလဲ?"

"ဆန်ကတော့ နည်းနည်း ပိုသက်သာတယ်၊ တစ်ပေါင်ကို ၄၂ ပြား။ ဂျုံမှုန့်ကတော့ ကြိတ်ရတာ ပိုလက်ဝင်လို့ တစ်ပေါင်ကို ၄၃ ပြား ပေးရတယ်။"

ယန်ရွှယ် ချက်ချင်း တွက်ချက်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် အားလုံး ၁၇ ယွမ် ရှိတာပေါ့။" (မှတ်ချက် - (20x0.42) + (20x0.43) = 17)

ကျင်းပေါင်ကျစ် က ခေါင်းညိတ်ပြီး အကြွေ ၂ ယွမ် ပြန်ပေးရန် ပြင်စဉ်၊ ယန်ရွှယ်က အထဲဝင်ပြီး ငွေ ၁၆ ယွမ် ယူလာကာ ကျင်းပေါင်ကျစ်ကို ပေးလိုက်သည်။

ယခုမူ ကျင်းပေါင်ကျစ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "ဒါက ဘာလုပ်တာလဲ?"

ယန်ရွှယ်က ပိုက်ဆံကို သူမလက်ထဲ အတင်းထည့်ပေးရင်း ရိုးရိုးသားသား ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မ ပေါင်ကျစ်... ခင်မင်တာက တစ်ပိုင်း၊ ပစ္စည်းက တစ်ပိုင်းလေ။ ခင်မင်မှုနဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို ရောထွေးမပစ်မှသာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုက ရေရှည်တည်တံ့မှာ မဟုတ်လား?"

နောက်ဆုံးတွင် ကျင်းပေါင်ကျစ်လည်း ယန်ရွှယ်ကို မငြင်းနိုင်တော့ဘဲ ငွေ ၃၆ ယွမ် (စရန်ငွေ ၂၀ အပါအဝင်) နှင့်အတူ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ဒေါ်လေးကောက သူမ၏ မျက်နှာကို မြင်သည်နှင့် "ဘာဖြစ်လို့လဲ? သူတို့က မယူဘူးလား?" ဟု ခန့်မှန်းမေးသည်။

"ယူပါတယ်" ဟု ကျင်းပေါင်ကျစ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမ ဝမ်းသာရမလား ဝမ်းနည်းရမလား မသိတော့ပေ။

ဒေါ်လေးကောက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "လူအများစုကတော့ အခွင့်အရေး မရမှာကိုပဲ ကြောက်ကြတာ။ အခွင့်အရေး မရရင် ရှုံးတယ်လို့ ထင်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီစုံတွဲကတော့ ပြောင်းပြန်ပဲ။ သူတစ်ပါးအပေါ် အခွင့်အရေး ယူမိမှာကိုပဲ ကြောက်နေကြတာ။"

"ကောင်းတာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား?" ဟု ကောချန်ပင်းက ဆိုသည်။

"ဒီလိုလူမျိုးတွေနဲ့ ပေါင်းရတာ ပိုလွယ်တာပေါ့။"

"ကောင်းတာတော့ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလို အိမ်နီးချင်းကောင်းတွေက အိမ်ပြောင်းတော့မယ်ဆိုတော့ နှမြောစရာပဲ" ဟု ဒေါ်လေးကောက နှမြောတသစွာ ပြောသည်။

ကျင်းပေါင်ကျစ် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ကောချန်ပင်းကို ခေါ်လိုက်သည်။ "မနက်ဖြန်ကျရင် ယန်ရွှယ်တို့ အိမ်ဆောက်တာကို ဝိုင်းကူပေးဖို့ ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ဦး။"

"မင်း မပြောလည်း ငါ သွားမှာပါ။ ငါတို့တွေက အိမ်နီးချင်းတွေပဲလေ။"

ထိုခေတ်အခါက "ဝေးကွာသော ဆွေမျိုးထက် နီးစပ်သော အိမ်နီးချင်းက ပိုကောင်းသည်" ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်ကြသည်။ မိသားစုတစ်ခုတွင် မင်္ဂလာဆောင်၊ နာရေး သို့မဟုတ် အိမ်ဆောက်၊ 'ခန်' ကုတင်လုပ်စရာ ရှိလျှင် အိမ်နီးချင်းများက အလကား လာရောက်ကူညီပေးကြသည်။ သူတို့သည် လုပ်အားခ မမျှော်လင့်ကြသလို အိမ်ရှင်က ကျွေးမွေးရန်ပင် မမျှော်လင့်ကြပေ။ အလုပ်ပြီးလျှင် လူတိုင်း မိမိအိမ်ပြန်၍ မိမိဘာသာ စားကြသည်။ အိမ်ဆောက်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်တွင် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သော အိမ်ခေါင်မိုးတိုင် တင်သည့်နေ့တွင်မှ အိမ်ရှင်က ထမင်းတစ်နပ် ကျွေးလေ့ရှိသည်။

ထိုခေတ်က အလုပ်ဌာနများမှာလည်း နောက်ပိုင်းနှင့် မတူပေ။ အလုပ်ဌာနသည် ဝန်ထမ်းများ၏ မိသားစုကိစ္စ အဝဝကို တာဝန်ယူပေးရသည်။ ဝန်ထမ်းတစ်ဦး၏ မိသားစုဝင် ကွယ်လွန်လျှင် အလုပ်ဌာနက ခေါင်းဆောင် လုပ်ပေးတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ အိမ်ဆောက်ချင်သောအခါ သစ်တောစခန်းက သစ်များ ခွဲတမ်းချပေးပြီး လှည်းငှားရန် ခွင့်ပြုပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

.......

ယခုလက်ရှိ ချီဖန့်- "ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ငါတို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာကြတာပေါ့။"

နောက်ပိုင်းတွင် ချီဖန့်- "ငါ နမိတ်ဖတ်မိပြန်ပြီ!!!"