အခန်း (၄၅)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၄၅

လျိုဝေကောသည် ဟိုက်ဒရိုစတက်တစ် ထရန်စမစ်ရှင် (hydrostatic transmission) အကြောင်းကို အမှန်တကယ် နားလည်သည်မဟုတ်ပေ။ ယခုတစ်သုတ် ထုတ်လုပ်လိုက်သော ပြည်တွင်းဖြစ် သစ်ထုတ်လုပ်ရေး ထရက်တာများမှာ မည်မျှ အားကောင်းကြောင်း လူများ ချီးကျူးနေကြသည်ကို ကြားသိရသဖြင့် သူငယ်ချင်းများအကြား ပြန်လည် အတင်းပြောနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ချီဖန့်သည် သူ၏အမူအရာကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် လူမှားမေးမိမှန်း သိလိုက်သည်။ သူသည် မျက်လွှာချလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "နေပါစေတော့၊ ငါ သိချင်ရုံသက်သက်ပါ"

ချီဖန့်နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ သိကျွမ်းလာခဲ့သည့် လျိုဝေကောသည် ဒါမျိုးမှာ သူ ပုံမှန်မေးလေ့မရှိသော မေးခွန်းမျိုးဖြစ်မှန်း သိသည်။ သူသည် တူရွှင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ပြောခဲ့သည်။ "ခဏစောင့်ဦး၊ ငါသွားမေးပေးမယ်" ဟု ဆိုသည်။

သူသည် ခြေလှမ်းသွက်သူဖြစ်ရာ တောင်ပတ်လမ်းအတိုင်း ခဏချင်းပင် ပြေးသွားပြီး အတွင်းရေးမှူးလျန်တို့ အဖွဲ့ရှိရာသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် တခြားသူများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုပြင်ရေးစက်ရုံငယ်၏ ဒါရိုက်တာဖြစ်သူ ရှု့ဝမ်လီကိုသာ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားသည်။

အကြောင်းမှာ လျိုတနျိုနှင့် ရှု့ဝမ်လီတို့မှာ ရင်းနှီးကြသလို၊ ဤထရက်တာများကို နောက်ပိုင်းတွင် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရမည့်သူမှာ ရှု့ဝမ်လီဖြစ်သဖြင့် သူက ပိုသိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မကြာမီပင် လျိုဝေကော တစ်ယောက် ပြေးလွှား၍ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

"မေးလာပြီ— အဲဒါက ဟိုက်ဒရိုစတက်တစ် စနစ်တဲ့။ မနှစ်ကမှ အသစ်တီထွင်ထားတာဖြစ်ပြီး ဟိုက်ဒရောလစ် ဆလင်ဒါ (hydraulic cylinders) တွေကို မသုံးတော့ဘူးတဲ့။ အဟောင်းတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဆီစား အများကြီး သက်သာတယ်လို့ ပြောတယ်။ ငါတို့ဆီက စက်တွေက အဲဒီစနစ်ကို ပထမဆုံး တပ်ဆင်ထားတဲ့ အသုတ်ပဲ"

ထို့နောက် သူက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးခဲ့သည်။ "ဘာလို့လဲ? မင်းက ဒါတွေကို စိတ်ဝင်စားလို့လား?"

"နည်းနည်းပါ"

ချီဖန့်သည် သူ၏အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားသော်လည်း ခေတ္တတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပဲ"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်း မမေးရင်တောင် ငါကိုယ်တိုင်လည်း သိချင်နေတာ" လျိုဝေကောက လက်ယမ်းပြခဲ့သည်။

သူက လျှာသပ်ရင်း ပြောခဲ့သည်။ "မင်းမသိဘူး— ဦးလေးရှု့က တစ်တွတ်တွတ်နဲ့ ရှင်းပြနေတာ ငါ့ခေါင်းတောင် မူးသွားတယ်။ ငါမှတ်မိတာကတော့ 'ဟိုက်ဒရောလစ် ဆလင်ဒါ မပါဘူး' နဲ့ 'ဆီစားသက်သာတယ်' ဆိုတာပဲ"

အမှန်တကယ်ပင် ဟိုက်ဒရိုစတက်တစ် စနစ်သည် စွမ်းအင်သုံးစွဲမှုကို လျှော့ချပေးနိုင်ကြောင်း ချီဖန့်ထက် ပိုနားလည်သူ မရှိပေ။

ထို့အပြင် ဟိုက်ဒရိုစတက်တစ် ထရန်စမစ်ရှင်များသည် အရှိန်မြှင့်ခြင်း သို့မဟုတ် အရှိန်လျှော့ခြင်း စနစ်များတွင် အလွန်ငြိမ်သက်ခြင်း၊ ဆူညံသံနည်းခြင်း၊ တိကျမှုမြင့်မားခြင်းနှင့် သက်တမ်းကြာရှည်ခြင်းတို့အပြင် တုန်ခါမှုဒဏ်များကိုလည်း မထိခိုက်နိုင်ကြောင်း သူ သိသည်။ အကြောင်းမှာ သူနှင့် သူ၏ ဆရာတို့သည် ဆောက်လုပ်ရေး စက်ယန္တရားများတွင် ဟိုက်ဒရိုစတက်တစ် စနစ်များ အသုံးချခြင်းကို အဓိက သုတေသနပြုခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပြဿနာမှာ တရုတ်နိုင်ငံ၏ စက်မှုအင်ဂျင်နီယာပိုင်းမှာ နောက်ကျကျန်ရစ်နေခြင်းပင်။ ပထမဆုံး ကရိန်း (crane) ဖြစ်စေ၊ ထရက်တာဖြစ်စေ ၁၉၅၀ ပြည့်လွန်နှစ်များက ဆိုဗီယက်ယူနီယံမှ တင်သွင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အစောပိုင်း တုန်းဖန်းဟုန်-၅၄ (Dongfanghong-54) သို့မဟုတ် ယခု ကျူ့ချိုင်-၅၀ (Jucai-50) တို့မှာ ဆိုဗီယက် ကျွမ်းကျင်သူများ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် Stalin-54 နှင့် TY-12 တို့ကို အခြေခံ၍ မွမ်းမံထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အနောက်နိုင်ငံများ၏ နည်းပညာ ပိတ်ဆို့မှုကြောင့် ၅၀ ခုနှစ်များက ဆိုဗီယက်နည်းပညာမှာ အနောက်နိုင်ငံများ၏ ၁၉၄၀ ခုနှစ်များ ဝန်းကျင်က အဆင့်သာ ရှိပြီး တရုတ်နိုင်ငံမှာမူ ထိုထက်ပင် ဆိုးဝါးနေသေးသည်။ ၁၉၅၇ ခုနှစ်ကတည်းက နိုင်ငံခြားတွင် ပထမဆုံးသော ဟိုက်ဒရိုစတက်တစ် ထရက်တာကို တည်ဆောက်ခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း သူနှင့် သူ့ဆရာတို့၏ သုတေသနမှာမူ အလွန်ပင် နှေးကွေးနေခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဆိုဗီယက် ကျွမ်းကျင်သူများ တရုတ်နိုင်ငံမှ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု နီးပါးရှိပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ ဆရာလည်း ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟိုက်ဒရိုစတက်တစ် စနစ်မှာ ဤကျူ့ချိုင်-၅၀ စက်များတွင် မည်သို့ အကောင်အထည်ဖော်လိုက်သည်ကို သူ မစဉ်းစားတတ်တော့ပေ။

ချီဖန့်အနေဖြင့် အဆိုးဆုံးကို မတွေးချင်ပေ။ သူသည် စက်များကို ကိုယ်တိုင်မမြင်ရသေးသလို၊ တရုတ်နိုင်ငံတွင် ဤအကြောင်းကို သုတေသနပြုနေသူမှာ သူ့ဆရာတစ်ယောက်တည်းလည်း မဟုတ်နိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် မသိုးမသန့် ခံစားနေရဆဲပင်။

တောင်ပေါ်တွင် အလုပ်ပြီးသောအခါ သူ အိမ်သို့ တန်းမပြန်သေးဘဲ လျိုဝေကောကို နှုတ်ဆက်ကာ မြစ်ကမ်းဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က သူ စိတ်မကြည်သဖြင့် ယန်ရွှယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့် စကားများ ပြောမိခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် ထိုသို့သော စိတ်အလေးအပင်ကြီးဖြင့် အိမ်ပြန်မသွားချင်ပေ။ ယန်ရွှယ်က သူ၏ စိတ်ဒဏ်ရာများကို ရိပ်မိသွားလိမ့်မည်။

ဒါတွေက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေပဲဖြစ်ရာ တခြားသူကိုပါ ဒုက္ခမပေးချင်ပေ။

ချီဖန့် ပြန်ရောက်ချိန်တွင် မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ မီးလင်းနေပြီဖြစ်ပြီး ယန်ရွှယ်မှာ ထိုနေ့က လျှော်ထားသော အဝတ်များကို ခန် ပေါ်တွင် ဖြန့်၍ အခြောက်ခံနေသည်။

ဧပြီလကုန်ပိုင်းမှာ အေးနေသေးသဖြင့် အပြင်တွင် အခြောက်ခံခြင်းထက် အိပ်ရာ၏ အပူရှိန်ဖြင့် အခြောက်ခံခြင်းက ပိုမြန်သည်။ ချီဖန့် ဝင်လာသံကို ကြားသော်လည်း ယန်ရွှယ်က မော့မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက် ကြာနေတာလဲ? ထမင်းက အိုးထဲမှာရှိတယ်— ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ခူးစားလိုက်တော့"

မီးရောင်အောက်တွင် သူမမှာ သေးငယ်လှပနေပြီး လျှော်ပြီးစ ဆံပင်အရှည်များက လက်ဝါးခန့်သာရှိသော သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ဝန်းရံထားသည်။

အလုပ်လုပ်နေစဉ် ဆံနွယ်အချို့က မျက်နှာပေါ်သို့ ကျလာသဖြင့် သူမ၏ လက်ဖမိုးဖြင့် ခဏခဏ ပြန်သပ်တင်နေရသည်။ ဆံပင်ကို သေသေချာချာ ပြန်စည်းရန် အဝတ်များကို ချထားလိုက်စဉ်မှာပင် နောက်ဘက်မှ လက်တစ်ဖက်က ရောက်လာပြီး ကျနေသော ဆံနွယ်လေးများကို သူမ၏ နားနောက်သို့ ညင်သာစွာ သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်မှာ မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် ကိုင်ထားသော ခြေအိတ်လေးမှာ လက်ထဲမှ လွတ်ကျသွားသည်။

ချီဖန့်လည်း မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူသည် ထိုခြေအိတ်ကို ဖမ်းရန် လှမ်းလိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ လက်တံရှည်များကြောင့် ခြေအိတ် ကြမ်းပြင်ပေါ်မကျမီ ဖမ်းမိလိုက်သော်လည်း ထိုသို့လှမ်းလိုက်ခြင်းကြောင့် သူ၏ ကိုယ်မှာ ယန်ရွှယ်၏ ကျောပြင်နှင့် ထိကပ်သွားတော့သည်။

သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်မှာလည်း ယန်ရွှယ်၏ ပုခုံးကို ထိန်းကိုင်ထားမိရာ၊ ယန်ရွှယ်မှာ ချီဖန့်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ချီဖန့် တောင့်ခဲသွားခဲ့သည်။ ကျသွားသော ခြေအိတ်ကို လှမ်းကောက်ရန် ပြင်နေသော ယန်ရွှယ်မှာလည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

ယခင်က အတူအိပ်စဉ် ဖက်ဖူးခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ ယန်ရွှယ်ကို နှစ်သိမ့်ရန်သာ ဖြစ်ပြီး နှစ်ဦးသား သတိထား၍ နေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ နီးကပ်ခဲ့ခြင်းမျိုး တစ်ခါမျှ မရှိဖူးပေ။

ခေတ္တအကြာတွင် ချီဖန့်မှာ မလှုပ်မယှက် ငိုင်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် ယန်ရွှယ်က ခြေအိတ်ကို ဆွဲယူကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် လက်ဆေးပြီးပြီလား? ဒါကို ပြန်လျှော်ရအောင် မလုပ်နဲ့နော်"

သူမသည် ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်နေသော ချီဖန့်ကို တံတောင်ဖြင့် အသာတွန်းကာ ဖယ်ခိုင်းလိုက်သည်။

ချီဖန့်က နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆေးပြီးပြီ၊ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ဆေးတာ"

"ဒါနဲ့ပဲ လူကို နောက်ကနေ လန့်အောင် လုပ်လို့ရလား? ကျွန်မမှာ သေမတတ် လန့်သွားတာပဲ သိလား"

ယန်ရွှယ်က တစ်တွတ်တွတ် ဆူပူနေရင်း ခြေအိတ်များကို အိပ်ရာပေါ်တွင် တစ်ခုချင်း ဖြန့်လိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော အိမ်မှုကိစ္စ မြင်ကွင်းလေးက ချီဖန့်ကို စိတ်ညစ်စရာ အတိတ်များထဲမှ ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

သူက အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် အင်း... ဟု ဆိုကာ၊ နောက်မှ ထပ်ပြောလိုက်သည်မှာ "သိပါပြီ" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ယန်ရွှယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ ချီဖန့်က နောက်တစ်ကြိမ် လက်လှမ်းပြီး ကျန်ရှိနေသော ဆံနွယ်များကို သေသေချာချာ ပြန်သပ်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယခုမူ ယန်ရွှယ် တကယ်ပင် အနေရခက်သွားရသည်။ သူမသည် သူမ၏ ဆံပင်ကို ပြန်သပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ထမင်းမစားဘူးလား?"

"အင်္ကျီလဲပြီးမှ စားမယ်"

ချီဖန့်က သူ၏ အိမ်နေရင်းဝတ်စုံကို ယူလိုက်သည်။

လျိုဝေကော ယူလာပေးသော ငါးများအနက် အသေးများကို ယန်ရွှယ်က ဆားစိမ်လိုက်ပြီး အကြီးများကိုမူ နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ် အသက်ရှင်အောင် ထားလိုက်သည်။ တောတရုတ်နံနံဖြင့် လုပ်ထားသော ဖက်ထုပ်များနှင့်အတူ မေလ ၁ ရက်နေ့ အလုပ်သမားနေ့ကို ကောင်းမွန်စွာ ဆင်နွှဲလိုက်ကြသည်။

မေလ ၁ ရက်နေ့ ပြီးနောက် များမကြာမီမှာပင် ကြီးမားသော သစ်ပင်စိုက်ပျိုးရေး လှုပ်ရှားမှုကြီး စတင်တော့သည်။ ယန်ရွှယ်သည် သစ်တောဗဟိုဌာနတွင် လူမည်မျှ များပြားကြောင်းကို ယခုမှ မြင်တွေ့ရတော့သည်။ တတိယတန်း ကျောင်းသားလေးများပင် ဆရာ၊ ဆရာမများ၏ ကြီးကြပ်မှုဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ တက်လာကြသည်။

ပျိုးပင်များကို ပျိုးဥယျာဉ်တွင် ကြိုတင် ပျိုးထားပြီးဖြစ်သည်။ လူတိုင်းကို အုပ်စုခွဲလိုက်ရာ— အချို့က ကျင်းတူးကြသည်၊ အချို့က မြေပြန်ဖို့ကြပြီး အချို့က ပျိုးပင်လေးများကို ရေလောင်းကြသည်။

သစ်ပင်စိုက်ခြင်းအပြင် ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် ဘောင်းဘီနားနှင့် အင်္ကျီလက်များကို သေသေချာချာ ချည်နှောင်ထားရန်နှင့် ချုံပုတ်ထူထူထဲသို့ မသွားရန် ခဏခဏ သတိပေးကြသည်။

နွေဦးတိုင်းတွင် တောဟင်းရွက် မှားစားမိခြင်းအပြင် နောက်ထပ် အန္တရာယ်တစ်ခုမှာ "မွှား"များ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ အရေပြားအောက်သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်တတ်သော ကပ်ပါးကောင်လေးများ ဖြစ်သည်။ ရိုးရိုးမွှားများပင် ဆိုးလှပြီဖြစ်သော်လည်း "မွှားဖြူ" များမှာမူ အဆိပ်ရှိသည်။ အကိုက်ခံရပါက တောတွင်းဦးနှောက်ရောင်ရောဂါ ဖြစ်ပွားနိုင်သည်။ အလုပ်သမားမိသားစုအဖွဲ့ထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ သူ၏ခင်ပွန်းကို ထိုသို့ပင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သစ်တောဝန်ထမ်းတစ်ဦး အလုပ်ခွင်တွင် ကွယ်လွန်ပါက သူ၏ မိသားစုဝင်တစ်ဦးက ထိုရာထူးကို ဆက်ခံခွင့်ရှိသည်။ အဒေါ်ကောကဲ့သို့ အငြိမ်းစားယူမည့်အရွယ် မဟုတ်လျှင်ပင်။ သို့သော် ထိုအမျိုးသမီး၏ ခင်ပွန်းမှာ အလုပ်ခွင်တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ တောင်ပေါ်တွင် တောဟင်းရွက်ရှာရင်း ကွယ်လွန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သစ်တောဌာနက သူမကို တိုက်ရိုက် အလုပ်မခန့်နိုင်ဘဲ အလုပ်သမားမိသားစုအဖွဲ့ထဲမှာသာ ရှိနေခဲ့ရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခုနှစ်တွင် သစ်တောရေးရာဌာန၌ ယာယီဝန်ထမ်းမှ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် နေရာ ၁၀၀ ကျော် ရရှိခဲ့ရာ ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းအတွက် ၂ နေရာ ရရှိခဲ့သည်။ စခန်းက ထိုအမျိုးသမီးကို ငဲ့ညှာသောအားဖြင့် တစ်နေရာကို သူမအား တိုက်ရိုက်ပေးအပ်လိုက်သည်။

ကျန်ရှိသော တစ်နေရာကိုမူ လုပ်သက်နှင့် လုပ်ဆောင်ရည်အပေါ် အခြေခံ၍ အကဲဖြတ်ရာ ယန်ရွှယ်၏ အိမ်နီးချင်း ကောချန်ပင်း၏ ဇနီး ကျင်းပေါင်ကျစ်က ရရှိသွားသည်။

ထိုသတင်းမှာ ကောမိသားစုအတွက် အလွန်ပင် ဝမ်းသာစရာဖြစ်ခဲ့ရသည်။

"သုံးလလောက်ရှိပြီ၊ အခုမှ သတင်းကောင်း ကြားရတော့တာပဲ။ ဒီကာလပတ်လုံး ငါ့ရင်ထဲမှာ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု ဖိထားသလို ခံစားနေရတာ" ဟု အဒေါ်ကောက ယန်ရွှယ်ကို သီးသန့် ပြောပြခဲ့သည်။

သူမ၏ သားငယ်မှာ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲနေရပြီး သားကြီးလင်မယားမှာ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ထောက်ပံ့နေရသဖြင့် အဘွားအိုမှာ သူမ၏ ဝမ်းနည်းမှုများကို ယန်ရွှယ်မှလွဲ၍ မည်သူ့ကိုမျှ ဖွင့်မပြောနိုင်ပေ။

ယန်ရွှယ်သည် အတင်းပြောတတ်သူ မဟုတ်သလို၊ တချို့လူတွေကဲ့သို့ နှစ်သိမ့်ဟန်ဆောင်ပြီး တစ်ဖက်က ဒုက္ခရောက်နေတာကို ကြည့်ကာ ပျော်နေသူမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။ ယန်ရွှယ်သည် ချိုသာသော မျက်နှာလေးရှိပြီး အမြဲတမ်း ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ရှိနေတတ်သည်— သူမ၏ အပြုံးကို မြင်ရရုံနှင့်ပင် စိတ်သက်သာရာ ရစေနိုင်သည်။

ယန်ရွှယ် စိတ်ပါလက်ပါဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာ သတင်းပဲ! ဒီနေ့မနက် အိမ်ရှေ့မှာ ငှက်လေးတွေ အော်နေတာ ဒါကြောင့်ကိုး— အဒေါ်တို့ မိသားစုအတွက် နိမိတ်ကောင်းပေါ့"

"နင်ကတော့ စကားပြောကောင်းလိုက်တာ။ ငါတော့ ငှက်အော်သံ မကြားမိပါဘူး" ဟု အဘွားအိုက ဝမ်းသာအားရ ပြန်ပြောခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။"အဒေါ်က အသက်ကြီးလာလို့ နားမကြည်တော့တာနေမှာပါ။ ကျွန်မကတော့ ငယ်သေးတယ်လေ— ခုမှ ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ!"

အဒေါ်ကောမှာ ပါးစပ်မစိနိုင်အောင် ရယ်မောခဲ့သည်။ "အေးပါ... အေးပါ... နင်က ငယ်ပါသေးတယ်။ ရော့... ဒါ ငါပျိုးထားတဲ့ ပဲပင်ပေါက်တွေ၊ အကုန်ဆေးပြီးသားမို့ ချက်ရုံပဲ။ တစ်နေကုန် ပင်ပန်းလာတာဆိုတော့ အလုပ်သက်သာအောင်လို့"

ချီဖန့်သည် ယန်ရွှယ် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းမှာ လူကြီးတွေနဲ့ အဆင်ပြေအောင် ပြောဆိုဆက်ဆံနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတာပဲ။"

အဒေါ်ကောသာမက လျိုဝေကော၏ အမေမှာလည်း ယန်ရွှယ်အကြောင်းပြောလျှင် ပြုံးလို့ မဆုံးကြပေ။

ယန်ရွှယ်သည် ယခုတစ်ခေါက် အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းအဖြစ် ရွေးချယ်မခံရသော်လည်း သူမအတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးသလို၊ သူမ ခင်မင်ရသော အိမ်နီးချင်း ရသွားသဖြင့် ဝမ်းသာနေမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။"လူကြီးတွေပဲ ကျွန်မကို ကြိုက်တာလား? တခြားလူတွေကော မကြိုက်ဘူးလား?"

"တကယ်တော့ အဲ့ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး"

ထျဲတန်လည်း ယန်ရွှယ်ကို ချစ်သလို လျိုမိသားစုက ကလေးတွေလည်း ချစ်ကြသည်၊ လျိုဝေကောဆိုလျှင်လည်း...

ချီဖန့်သည် ထိုအတွေးကို ဆက်မတွေးတော့ပေ။ သူသည် မီးမွှေးရင်း ပြောလိုက်သည်။"ကိုယ် ထမင်းစားပြီးရင် အပြင်ခဏ သွားမလို့"

ယန်ရွှယ်က အင်း... ဟု ဆိုသော်လည်း သူမ မမေးမီမှာပင် သူက ပြောပြခဲ့သည်။ "ဒီနေ့ ပြုပြင်ရေးစက်ရုံမှာ ထရက်တာတစ်စီးကို ဖြုတ်ပြီး စစ်ဆေးမလို့တဲ့။ ကိုယ် သွားကြည့်မလို့"

အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ဘယ်လိုပြင်ရမလဲဆိုတာ သိဖို့အတွက်၊ အရင်ဆုံး အဲဒီအရာကို ဘယ်လိုဖြုတ်ရမလဲဆိုတာကို သိထားဖို့ လိုအပ်သည်။ ခရိုင်မှ အင်ဂျင်နီယာတစ်ဦးလည်း လာရောက် သင်ကြားပေးမည်ဖြစ်သည်။ ချီဖန့်တွင် သံသယအချို့ ရှိနေသဖြင့် သူ ကိုယ်တိုင် သွားရောက် အတည်ပြုချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် သူ ထရက်တာများကို စိတ်ဝင်စားသွားသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သို့သော်လည်း ယခင်ကထက် သူသွားမည့်နေရာနှင့် အကြောင်းရင်းကို ပို၍ ပွင့်လင်းစွာ ပြောပြလာသဖြင့် သူမ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ " ကျွန်မ တံခါးကို သော့မခတ်ထားတော့ဘူး"

"ကိုယ် သိပ်နောက်မကျပါဘူး၊ ရှစ်နာရီလောက်ဆို ပြန်ရောက်မယ်" ဟု ချီဖန့်က ကတိပေးသည်။

သို့သော် ထမင်းစားပြီး ပန်းကန်ပင် မသိမ်းရသေးမီမှာပင် စခန်း၏ အသံချဲ့စက်မှ အသံထွက်ပေါ်လာပြီး အလုပ်သမား မိသားစုအဖွဲ့ဝင်များအားလုံးနှင့် ပညာတတ်လူငယ်များအားလုံးကို စခန်းရုံးတွင် အစည်းအဝေး တက်ရောက်ရန် ခေါ်ယူလိုက်သည်။

"တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်လာတာကို အခုမှ ဘာလို့ အစည်းအဝေး ခေါ်တာလဲ?" ယန်ရွှယ် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူတို့သည် ပန်းကန်များကို ထားခဲ့ကာ အမြန်ထွက်လာကြရာ လမ်း၌ ဘာမှမသိသော ကောချန်ပင်း၏ဇနီး ကျန်းပေါင်ကျစ် တွေ့ခဲ့သည်။

ရုံးခန်းသို့ ရောက်သောအခါ အခြားသူများလည်း ဘာကြောင့် ခေါ်မှန်းမသိကြသဖြင့် အိမ်မှုကိစ္စများ မပြီးသေးသည့်အကြောင်း တစ်တွတ်တွတ် ညည်းညူနေကြသည်။

မကြာမီ အတွင်းရေးမှူးလျန် ရောက်လာခဲ့သည်။ ပညာတတ်လူငယ်များကိုပါ ခေါ်ထားသော်လည်း ကျိုးဝမ်ဟွေ့နှင့် အခြားလူငယ် အနည်းငယ်သာ ရောက်လာကြသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အလုပ်သမားမိသားစုများမှာ စုံလင်လှပြီး ထိုအဖွဲ့ဝင်မဟုတ်သော ယွီချွေ့ယွင်ပင် လက်မောင်းကို ပတ်တီးစည်းလျက် ရောက်လာသည်။

ယန်ရွှယ်သည် သူမကို ကြည့်လိုက်ရင်း ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေပြီမှန်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

ယွီချွေ့ယွင်က ယန်ရွှယ်၏ အကြည့်ကို ချက်ချင်း မြင်သွားပြီး ‌လှမ်းပြောခဲ့သည်။ "ငါက မိသားစုအဖွဲ့ဝင် မဟုတ်ပေမဲ့ ဝန်ထမ်းမိသားစုပဲလေ။ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ လာကြည့်လို့ မရဘူးလား?"

ယန်ရွှယ်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မက သိချင်စိတ်နဲ့ ကြည့်မိရုံပါ။ ဘာမှ မပြောပါဘူး။"

ထိုအမျိုးသမီးမှာ လူကြားထဲတွင် ထင်ရှားနေသဖြင့် လူတွေ သတိထားမိအောင် တမင်လုပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လူစုံသောအခါ အတွင်းရေးမှူးလျန်က စကားစလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ခေါ်ရတဲ့အကြောင်းရင်းက အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း နေရာအတွက် ဆွေးနွေးဖို့ပါ။ အစကတော့ လုပ်သက်နဲ့ လုပ်ဆောင်ရည်အပေါ် မူတည်ပြီး ရိုကျင်းဖန်နဲ့ ကျင်းပေါင်ကျစ်တို့ကို ရွေးထားတာ။ ဒါပေမဲ့..."

ထို "ဒါပေမဲ့" ဆိုသည့် စကားလုံးကြောင့် လူတိုင်း စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။

အတွင်းရေးမှူးလျန်က ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ရဲဘော်တစ်ယောက်က ကန့်ကွက်လွှာ တင်ထားပါတယ်။ ကျင်းပေါင်ကျစ်က သတ်မှတ်ထားတဲ့ စံနှုန်းနဲ့ မကိုက်ညီဘူးလို့ ပြောထားပြီး ပြန်လည် စိစစ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုထားတယ်"

လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ ကျင်းပေါင်ကျစ်ထံသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်သာ နေလိုက်သည်။

သူမသည် စကားပြောနည်းသူဖြစ်ရာ၊ လီရှုဝူ၏ ဇနီးနှင့် စကားများစဉ်ကလည်း လက်သီးဖြင့်သာ ဖြေရှင်းခဲ့သူဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ အလစ်အငိုက် အတိုက်ခံရသောအခါ သူမ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေခဲ့သည်။

လီရှုဝူ၏ ဇနီးမှာမူ အတွင်းရေးမှူးလျန် ရှိနေသဖြင့် အော်ဟစ်လှောင်ပြောင်ခြင်း မပြုသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာတွင် အောင်နိုင်သူအမူအရာ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။