အခန်း (၄၈)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၄၈

ဝေးလံခေါင်ဖျားသော မြို့ဆိုသည်မှာ ကောင်းမွန်သော ရာထူးနေရာ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်၊ အထူးသဖြင့် ခန်ဖေးရှန်မှာ သစ်တောစခန်းထဲမှ လူမဟုတ်ပေ။

လုဖီကောမှ ခရိုင်မြို့သို့ သုံးနာရီ၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ချန်ရွှေ့ ဘူတာသို့ ကူးပြောင်းရမည်၊ ထိုမှတစ်ဆင့် သစ်တောလူနေရပ်ကွက်သို့—ကျင်းချွမ် သစ်တောလူနေရပ်ကွက်သို့ ရောက်ရန် အနည်းဆုံး ခြောက်နာရီ သို့မဟုတ် ခုနစ်နာရီ ကြာပေလိမ့်မည်။

လျန်မိသားစု၏ ပြတ်သားသော လုပ်ဆောင်မှုအပြီးတွင် ခန်ဖေးရှန်သည် အရက်မူးပြီး လျန်ယွဲ့အာကို ထပ်မံ နှောင့်ယှက်ရဲပါဦးမည်လော? သူမ၏ မိခင်ပြောပြချက်အရ သူ၏ ယခင် အလုပ်ခွင်မှာလည်း တရားစွဲခံရသည့်အကြောင်း သိသွားကြပြီး၊ ကွာရှင်းထားမှုကလည်း သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေခဲ့သည်။ နေရာမပြောင်းမီကပင် သူသည် အလုပ်ကို ရက်သတ္တပတ်ပေါင်းများစွာ ရှောင်နေခဲ့သည်။

"သူတို့ ဒီလောက်တောင် ကုန်သွားတယ်လို့ ပြောကြတယ်"

လျန်ယွဲ့အာ၏ မိခင်က လက်ချောင်း ငါးချောင်း ထောင်ပြရင်း တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။

"သူ့အမေက သူတို့ အိမ်ဟောင်းကိုတောင် ရောင်းလိုက်ရတယ်။ အခု သုံးယောက်သား လုဖီကောမှာ အိမ်ငှားနေရတယ်လေ။"

ငွေငါးရာယွမ်—တစ်နှစ်စာ လုပ်ခလစာပင်။ ခန်မိသားစုသည် လျန်ယွဲ့အာ၏ တောင်းရမ်းခအတွက် ထိုမျှလောက်တောင် ကုန်ခဲ့သလားဟု ယန်ရွှယ် တွေးမိသည်။

ထို့အပြင် ၎င်းမှာ ရာထူးချခံရခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ဤ "မျက်နှာသာ" ရရန်အတွက် ခန်မိသားစုမှာ ဒေါသထွက်လျက်ပင် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြရပေလိမ့်မည်။ လျန်ယွဲ့အာ၏ မိခင်မှာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး တစ်ခု လွတ်ကျသွားသည့်အနှယ် အသေးစိတ် အချက်အလက်အားလုံးကို ရင်ဖွင့်ပြောပြနေတော့သည်။

ခန်မိသားစု၏ ကံဆိုးမှုများကို ပြောပြပြီးနောက် သူမ ရုတ်တရက် တစ်ခုခု သတိရသွားသည်။

"ဪ... အဲဒီနေ့က ညည်းတို့နဲ့အတူ လူငယ်တစ်ယောက် ပါသေးတယ်လို့ ယွဲ့အာ ပြောတယ်နော်?"

ယန်ရွှယ်က သူမ ထိုလူကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ချင်နေသည်ဟု ထင်ကာ "ဟုတ်ကဲ့၊ ရှောင်ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းက ရဲဘော်တစ်ယောက် ပါပါတယ်" ဟု ဖြေလိုက်သည်။

"သူက အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ? အိမ်ထောင်ရှိလား? ညည်း သူ့ကို သိမှာပေါ့နော်?"

လျန်ယွဲ့အာ၏ မိခင်က ချက်ချင်းပင် မေးတော့သည်။

လျန်ယွဲ့အာက သူမမိခင်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်သဖြင့် ယန်ရွှယ် ရိပ်မိသွားသည်။ မိခင်ဖြစ်သူမှာ လက်လျှော့လိုက်ရသော်လည်း မျက်လုံးများကတော့ ယန်ရွှယ်ဆီမှာသာ ရှိနေဆဲပင်။

ယန်ရွှယ်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း သူ့ကို နှစ်ခါ၊ သုံးခါပဲ တွေ့ဖူးတာပါ။ သူ့နာမည်တောင် မသိပါဘူး။"

"ဪ... အေးပါ"

လျန်ယွဲ့အာ မိခင်၏ အသံအရ စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။ "ယွဲ့အာက ညည်းတို့ အတူတူ ရှိနေတာဆိုတော့ ညည်း သိမယ် ထင်နေတာ။"

ထိုအချိန်တွင် ချီဖန့် အပြင်မှ ပြန်ရောက်လာသဖြင့် လျန်ယွဲ့အာနှင့် သူမ၏ မိခင်တို့လည်း နှုတ်ဆက်ကာ ပြန်သွားကြသည်။

သူတို့ ထွက်သွားသည်နှင့် ယန်ရွှယ်က ငါးသားကို ပြင်ဆင်တော့မည်အပြုတွင် "မင်းကို ရိုလာစကိတ် ပေးတဲ့လူလား?" ဟု ချီဖန့် မေးလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

စကားစကလေး တစ်ခုတည်းမှ သူ ဘယ်လိုများ ဒါကို သိသွားလဲဆိုတာ ယန်ရွှယ် စဉ်းစား၍ မရပေ။ သူမ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသော်လည်း သူမ၏ သံသယကိုတော့ ထုတ်မပြောဘဲ ‌ "အစ်မယွဲ့အာနဲ့ သူ့အမေက ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်အတွက် ကျေးဇူးလာတင်တာပါ။ သူ့ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ချင်နေကြလို့" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

ချီဖန့် ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ အမွှေးဆပ်ပြာဘေးက ဆပ်ပြာတုံးကို ယူလိုက်သည်။ သူ ဘာကြောင့် ဒါကို မေးတာလဲဆိုတာကို ယန်ရွှယ် ဝေခွဲမရနိုင်ပေ။

သူမ လက်ထဲက ငါးကို ချိန်ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းဆုံး လေး၊ ငါးပေါင်လောက် ရှိပေလိမ့်မည်။

"နောက်မှ ပဲပင်ပေါက်လေးတွေ ဖောက်ပြီး ငါးဟင်းချက်စားကြတာပေါ့။"

ထို့နောက် စင်ပေါ်က ရိက္ခာအိတ် နှစ်အိတ်ကို ညွှန်ပြကာ "ဘေးအိမ်က အစ်မပေါင်ကျစ် ဒါတွေ လာပို့ပေးတာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချီဖန့် ဝင်လာကတည်းက ၎င်းတို့ကို သတိထားမိပြီးသားဖြစ်သည်။ "မင်း သူ့ကို ပိုက်ဆံပေးလိုက်လား?"

၎င်းမှာ သူတစ်ပါးအပေါ် အခွင့်အရေး မယူတတ်သော သူ၏ စရိုက်ပင် ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်က ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်မက တိုက်ရိုက်ပေးရင် သူ ယူမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါကြောင့် နောက်ထပ် ပေါင် ၄၀ ထပ်ဝယ်ပေးဖို့ ပြောထားလိုက်တယ်။ ဈေးသိရမှ အကုန်ပေါင်းရှင်းပေးမလို့။"

ချီဖန့် ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ လက်ဆေးထားသော ရေဟောင်းများကို သွန်ပစ်ကာ ဇလုံထဲသို့ ရေသန့် ပြန်ဖြည့်လိုက်သည်။ ယန်ရွှယ်က သူ၏ လက်များတွင် ဆီများ ပေနေသည်ကို သတိထားမိသည်။

"ဦးလေးရှု့က ရှင့်ကို စက်ဖြုတ်တာ ထပ်ကူခိုင်းပြန်ပြီလား?"

အစပိုင်းတွင် ချီဖန့်က စောင့်ကြည့်ရုံသာ ကြည့်ခဲ့သော်လည်း တစ်နေ့တွင် လူအင်အား မလုံလောက်သဖြင့် ရှု့ဝမ်လီက သူ့ကို ကူခိုင်းခဲ့သည်။ ရွှီဝမ်လီသည် ချီဖန့်က သူ၏ တပည့်များထက်ပင် ပို၍ တော်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ရသည်—သူသည် ဘာလုပ်ရမည်ကို အတိအကျ သိပြီး တစ်ခါမျှ အမှားမလုပ်ပေ။ တခါတရံ တပည့်များ မအားလျှင် သို့မဟုတ် လက်နှေးနေလျှင် ရှု့ဝမ်လီသည် ချီဖန့်ကိုသာ ခေါ်ခိုင်းပြီး သူက အနားယူနေတတ်သည်။

ချီဖန့်က သိပ်ပြီး တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။ "အင်း... ဒီနေ့ အကုန်နီးပါး ပြီးသွားပါပြီ။"

"ဒါဆို ရှင် ပြန်သွားစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့?" ယန်ရွှယ် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"မလိုတော့ဘူး။"

သူ၏ အဖြေမှာ တိုတောင်းသော်လည်း အမှန်တရားမှာ နောက်ရက်များတွင် ပြုပြင်ခြင်းကိုသာ အဓိကထားရမည် ဖြစ်သည်။ ရှု့ဝမ်လီက သူ့ကို ဆက်နေစေချင်သော်လည်း သူက ငြင်းလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူ မနေ့ကတည်းက မသွားဘဲ နေလို့ရပါသည်—ပြုပြင်ရေးဌာနက သူ သိချင်နေသော ဟိုက်ဒရိုလစ် စနစ် (hydraulic transmission system) ကို ဖြုတ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။

ဒေါသထွက်နေလား? ထိုနေ့က စိတ်လှုပ်ရှားမှုများအပြီးတွင် ယခုမူ သူ ထိုမျှလောက်အထိ ဒေါသမထွက်တော့ပေ။ ထို သစ်ထုတ်လုပ်ရေး ထွန်စက် လေးစီးမှာ သူနှင့် သူ၏ ဆရာတို့ သုတေသနပြုခဲ့သော စနစ်ကို အမှန်တကယ် အသုံးပြုထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် စက်အစိတ်အပိုင်းများကို ဖြုတ်ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့ မည်သို့ လက်တွေ့ အကောင်အထည်ဖော်ထားလဲနှင့် ထွန်စက်၏ ဖွဲ့စည်းပုံ မည်မျှ ခိုင်ခံ့သလဲဆိုသည်ကို ကြည့်ရန်သာ နောက်ထပ် နှစ်ရက် ဆက်လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဆန်းသစ်မှုအချို့ ရှိသော်လည်း များစွာတော့ မဟုတ်ပေ။ သူနှင့် ဆရာတို့ နောက်ဆုံး အချောသပ်ခဲ့သော ဗားရှင်းကိုပင် အသုံးမပြုထားဘဲ အချိန်မီပြီးအောင် ကမန်းကတန်း လုပ်ထားသည့် ပုံစံမျိုးသာ ဖြစ်နေသည်။ ဝူရှင်းသဲ့က ဘာကြောင့် သူ့ကို ကိုယ်တိုင်လာရှာပြီး သတင်းနှိုက်ရန် ကြိုးစားနေသလဲဆိုသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

လောကကြီးက ရယ်စရာ ကောင်းလှသည်။ သုတေသနကို တကယ် တစိုက်မတ်မတ် လုပ်သူများမှာ သေကြောင်းကြံစည်ကြရပြီး၊ ဟန်ပြလုပ်သူများကတော့ ရာထူးကြီးကြီး ရနေကြသည်။ ပြီးတော့ သူ၏ စီနီယာ အစ်ကိုဆိုသူကလည်း...

ဒါကို တွေးမိရုံဖြင့် သူ စိတ်ဓာတ်ကျလာရသည်—ထိုလူတွေ၊ ပြီးတော့ ဒီလို မျှော်လင့်ချက်မဲ့တဲ့ လောကကြီး။

ယန်ရွှယ်၏ စကားကြောင့် သူ၏ အတွေးများ ပြတ်တောက်သွားသည်။

"ဒါဆို မနက်ဖြန် ရှင် အိမ်မှာပဲ နားလိုက်တော့လေ။ ကျွန်မ မြို့ကို သွားလိုက်မယ်။ ဒီနေ့ ကျိုးဝမ်ဟွေ့က ကျွန်မ မှာထားတာတွေ ရောက်ပြီလို့ ပြောတယ်။ ဂလူးကို့စ် (glucose) သွားယူရင်း ထျန်မာ့တွေကိုလည်း သွားရောင်းလိုက်မယ်။"

သူသည် လက်တွေ့ဘဝထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်ရောက်လာသည်။ "ကိုယ် သွားလိုက်ပါ့မယ်။ စခန်းက ခွင့်ပြုထားတဲ့ သစ်တွေက အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။ အုတ်စက်ရုံကနေ အုတ်အချို့လည်း ဝယ်ခဲ့မယ်။ ရာသီဥတု ကောင်းတုန်း အိမ်ဆောက်တာ စသင့်ပြီလေ။"

"အုတ်ဝယ်မလို့လား?

" "အင်း... အိမ်ရဲ့ အပြင်ဘက်ကို အုတ်တွေနဲ့ ထပ်စီချင်လို့။"

သစ်တောစခန်းက သစ်လုံးအိမ်လေးတွေက နွေးထွေးသော်လည်း အုတ်အိမ်တွေလောက်တော့ မခိုင်ခံ့ပေ။ ယန်ရွှယ် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် အထဲဝင်ကာ သူ့ကို ပိုက်ဆံအချို့ ပေးလိုက်သည်။

"အုတ်ကြွပ်တွေပါ ဝယ်ခဲ့ပါ။ သစ်သားပြားတွေက ရေသိပ်မကျဘူး။ ဒါမှမဟုတ် ဆေးလိပ်အချို့ ယူသွား—မြို့ကိုသွားမယ့် ဒီဇယ်အင်ဂျင် (ရထား) ရှိမလား စခန်းမှာ စုံစမ်းကြည့်ဦး။ ကျွန်မတို့အတွက် ကုန်တင်တွဲ တစ်တွဲလောက် အပိုချိတ်ပေးလို့ ရမလားလို့။"

စခန်းက အိမ်ခေါင်မိုးတွေအတွက် အုတ်ကြွပ် မသုံးကြပေ—သစ်ခေါက် သို့မဟုတ် သစ်သားပြားများကိုသာ သုံးကြသည်။ ၎င်းတို့က မိုးရေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သော်လည်း တကယ့် အုတ်ကြွပ်တွေလောက်တော့ မခိုင်ခံ့သလို ရေလည်း မလုံပေ။ ပိုက်ဆံရှိတုန်း တစ်ခါတည်း အကောင်းစား လုပ်လိုက်ခြင်းက နောင်မှ ပြန်ဖာနေရသည်ထက် ပိုကောင်းသည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။

ကုန်တင်တွဲ အပိုချိတ်ပေးရန်မှာလည်း သူတို့ကိုယ်တိုင် ပစ္စည်းအတင်အချ လုပ်မည်ဆိုလျှင် ပြဿနာ မရှိပေ။ ချီဖန့်က ပိုက်ဆံကို ယူ၍ လက်ဆေးပြီးနောက် အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် နောက်တစ်နေ့ ရထားပေါ်တွင် ယန်ရွှယ်ကို ရိုလာစကိတ် ပေးခဲ့သည့် လူငယ်နှင့် သူ ဆုံခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်က သူ့ကို သတိမထားမိသော်လည်း ရထားစပယ်ယာကတော့ ချီဖန့်ကို လက်မှတ်စစ်ရင်း မှတ်မိသွားသည်—သို့သော် တစ်ချက်ကြည့်ရုံသာ ကြည့်ပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

ခဏအကြာတွင် စပယ်ယာသည် ချီဖန့်၏ ထိုင်ခုံသို့ ရောက်လာပြီး သူ နှစ်ခါတိုင်တိုင် ပို့ပေးရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သော စက္ကူထုပ်ကလေးကို သတိထားမိသွားသည်။

"ဒေါ်လေးဆီ ထပ်သွားတာလား?"

"ဟုတ်ကဲ့"

ချီဖန့်က ပြုံးလျက် လက်မှတ်ဖိုးကို အမြန်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"စောစောက လက်မှတ်လာစစ်တဲ့လူ မရှိလို့ပါ။"

လူအများစုကတော့ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေကြမည် ဖြစ်သော်လည်း သူကတော့ စပယ်ယာနှင့် သိနေသော်လည်း အမြဲတမ်း စနစ်တကျ လက်မှတ်ဖြတ်သူ ဖြစ်သည်။ စပယ်ယာက သူ့ကို ရိုးအလွန်းသည်ဟု တစ်ခါတရံ ထင်မိသော်လည်း လေးစားမိသည်။

"ဒီတစ်ခေါက်တော့ သူ အိမ်မှာ ရှိမှာပါ။"

ချီဖန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သူ မြေကွက်ရထားတယ်လေ။ မေလ ၁ ရက်နေ့မှာ စိုက်ပျိုးဖို့ သူ ပြန်လာရမှာပဲ၊ မဟုတ်ရင် ဒီနှစ်အတွက် စားစရာ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဒေါ်လေးချီ၏ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ သူမ အမှန်တကယ် အိမ်မှာ ရှိနေသည်—သို့သော် သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းတွင် အနက်ရောင် ဝမ်းနည်းခြင်း အမှတ်အသား ပတ်ထားသည်။ သူမ၏ ယောက္ခမ ဆုံးပါးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချီဖန့် စကားများကို ပြန်မျိုချလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။"စိတ်မကောင်းပါဘူး ဒေါ်လေး"

"ရပါတယ်ကွယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကတည်းက ဒါမျိုး ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ သိပြီးသားပါ။ နင့်ဦးလေးတို့လည်း ပြင်ဆင်ထားကြပါတယ်။"

ဒေါ်လေးချီက လက်ခါပြပြီး လက်ဆောင်တွေ ယူလာသည့်အတွက် သူ့ကို ဆူသည်။ "ဒီလိုတွေ အလဟဿ မဖြုန်းပါနဲ့။ နင့်ရဲ့ အနာဂတ် ဇနီးသည်အတွက်ပဲ သိမ်းထားစမ်းပါ။"

ဒါကိုပြောမှ သူမ တစ်ခု သတိရသွားသည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ငါ အလောတကြီး ထွက်သွားလိုက်ရတာ— ချိန်းတွေ့တာက ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ? အဆင်ပြေလား? အဲဒီ မိန်းကလေးက အရမ်းလှတယ်လို့ ငါ ကြားထားတာ။"

ချီဖန့် ဘာပြောနိုင်မည်နည်း။ သူက မှိုခြောက်ထုတ်ကို အရင်ဆုံး ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေလား မသိပါဘူး။ ကျွန်တော် သူ့ကို မတွေ့ရသေးဘူး။"

"လတွေ ကြာပြီကို! အခုထိ မတွေ့ရသေးဘူးလား?"

ဒေါ်လေးချီ အံ့သြသွားသော်လည်း သူမ၏ တူသည် လိမ်ပြောမည့်သူ မဟုတ်မှန်း သူမ သိသည်။ သူမ ချက်ချင်း ဖိနပ်လဲရန် ထရပ်လိုက်သည်။

"လာ... သွားကြစို့၊ ရှန်ရှို့ဖန်ကို သွားမေးရမယ်။"

"ညည်းတူက သူမနဲ့ တစ်ခါမှ မဆုံဖူးဘူး ဟုတ်လား? မဖြစ်နိုင်တာ!"

နှစ်ယောက်သား ရှန်ရှို့ဖန်၏ အိမ်သို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြသော်လည်း ရှန်ရှို့ဖန်က အပြစ်တင်ခံရန် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"ငါကိုယ်တိုင် သူမကို ဘူတာမှာ သွားကြိုပြီး ရထားပေါ်အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့တာ။ ဘယ်လိုလုပ် မဆုံဘဲ နေမလဲ? ဒါတင်မကဘူး၊ သူမ နောက်မှ ပြန်လာပြီး လက်ဆောင်တွေတောင် ပေးသွားသေးတယ်၊ သူနဲ့ ဆုံခဲ့ပြီးပြီလို့လည်း ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီ စည်သွပ်ဗူးခွံတွေ အခုထိ ရှိသေးတယ်"

သူမက မီးဖိုချောင်ထဲသို့ တန်းတန်း လျှောက်သွားပြီး အသီးအရွက်ချဉ် ဗူးတစ်ဗူးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

သူမ၏ စကားများမှာ ခိုင်မာလှပြီး အပြစ်မကင်းသည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိပေ။ ဒေါ်လေးချီမှာ သူမ၏တူကိုသာ ထပ်မံ အတည်ပြုမေးမြန်းရတော့သည်။

"နင် တကယ်ပဲ သူမနဲ့ မဆုံခဲ့တာလား?"

ထိုအခါမှ ရှန်ရှို့ဖန်သည် ဒေါ်လေးချီ၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော ချီဖန့်ကို သတိထားမိသွားသည်။

"ဒါ ညည်းတူလား? အရမ်းကြီးလာတာပဲ—ငါတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး!"

သူမ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အရပ်ရှည်ပြီး မျက်လုံးကြီးကြီးနှင့် ဖြစ်သည်။

ရှန်ရှို့ဖန်သည် ပွင့်လင်းလွန်းပြီး စကားပြောမြန်သူအဖြစ် လူသိများကြောင်း ဒေါ်လေးချီ သိထားပြီးသားဖြစ်သည်။ သို့သော် အခုက ထိုသို့ မှတ်ချက်ပေးရမည့် အချိန်ဟုတ်ပါသလား?

သူမ၏တူမှာ စိုက်ကြည့်ခံရသဖြင့် အနေရခက်နေသော်လည်း ခေါင်းညိတ် အတည်ပြုနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဒေါ်လေးချီက စကားလမ်းကြောင်းကို အမြန် ပြန်တည့်လိုက်သည်။

"ငါ့တူအကြောင်း ငါသိပါတယ်။ သူက မဆုံဘူးလို့ ပြောရင် တကယ် မဆုံတာပဲ။ ညည်းတူမက ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ငါတို့ ပေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ယူပြီး ထွက်ပြေးသွားတာလား?"

ထိုစကားက ရှန်ရှို့ဖန်ကို ချက်ချင်း စိတ်ဆိုးသွားစေသည်။ "သူမက ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် မိန်းကလေးလေးပဲ ရှိသေးတာ—ဘယ်ကို ထွက်ပြေးမှာလဲ? ပြီးတော့ ဘယ်သူကများ ဒီငွေ ယွမ်တစ်ရာလေးအတွက်နဲ့ ဒီလောက်အထိ အောက်တန်းကျမှာလဲ?"

"ဘယ်ပြောလို့ရမလဲ။ သူမက တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းနေပြီး မြေကွက်လေး ဘာလေး ရှင်းပြီး နေနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ငါတို့ဆီမှာ တောင်ပိုင်းကနေ လာပြီး တရားမဝင် ပုန်းနေတဲ့သူတွေ မရှိတာမှ မဟုတ်ဘဲ"

"ဒါဆို သူမက ဘာလို့ ဒီအထိ လာပြီး အိမ်ထောင်ပြုမှာလဲ? သူမသာ အဲဒီလို နေချင်ရင် တောင်ပိုင်းမှာပဲ နေခဲ့မှာပေါ့"

ရှန်ရှို့ဖန်က သူတို့ကို သူမ၏ အိမ်နီးချင်း ယောက်မဖြစ်သူ၏ အိမ်သို့ ခေါ်သွားသည်။

"ယောက်မ... ကျွန်မဘက်ကနေ ကူပြောပေးပါဦး။ ကျွန်မတူမက နှစ်သစ်ကူးမတိုင်ခင်မှာ လာလည်ပြီး သစ်တောစခန်းက လူနဲ့ ဆုံခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား? ကျွန်မအတွက် စည်သွပ်ဗူး နှစ်ဗူးတောင် ပေးခဲ့သေးတယ်လေ၊ မှတ်မိတယ် မဟုတ်လား?"

"မျက်လုံးလှလှကြီးတွေနဲ့ မိန်းကလေးကို ပြောတာလား?"

ယောက်မဖြစ်သူက ယန်ရွှယ်ကို သေသေချာချာ မှတ်မိနေသည်။

ရှန်ရှို့ဖန် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ သူမပဲ။ ဒီနားမှာ ကျွန်မတူမဆိုလို့ သူမ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ"

"ငါ သူမကို သေသေချာချာ မြင်လိုက်တာ။ နှစ်သစ်ကူးပြီးတော့လည်း သူမ ယောက်ျားနဲ့အတူ ဒီကို ပြန်လာသေးတယ်လေ"

"တွေ့လား? သူတို့ ဆုံခဲ့ကြပါတယ်လို့ ငါပြောသားပဲ"

ရှန်ရှို့ဖန်က ချီမိသားစုဘက်၊ အထူးသဖြင့် ချီဖန့်ဘက်သို့ စူးစူးဝါးဝါး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"နင်က ဘာကစားကွက် ကစားနေတာလဲ? လက်ထပ်ပြီးမှ တစ်ခါမှ မဆုံဖူးဘူးလို့ ပြောတာလား? အခုမှ ပြန်နှုတ်ချင်လို့လား?"

အကယ်၍ ဤချီမိသားစုဝင် ကောင်လေးက တစ်ခုခု လှည့်စားနေခြင်းဖြစ်ပါက သူမ အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။ သူမသည် သူ၏မိသားစုထံမှ အဖြေတောင်းပေလိမ့်မည်။ ယန်ရွှယ်သည် ငြင်းစရာမရှိအောင် လှပပြီး အလုပ်ကြိုးစားသူ ဖြစ်သည်—သူနှင့်ဆိုလျှင် အများကြီး သာလွန်လွန်းသည်။ သူက ဘယ်လိုများ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လုပ်ရဲရတာလဲ?

အမျိုးသမီး နှစ်ဦးစလုံးက အလွန်သေချာစွာ ပြောနေကြသဖြင့် သူမ တူ၏ စရိုက်ကို သိထားသော ဒေါ်လေးချီပင်လျှင် ချီဖန့်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်မိသွားသည်။

စကားနည်းသော ချီဖန့်သည် စိုက်ကြည့်ခံရသဖြင့် အခက်တွေ့နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် "ကျွန်တော် တကယ်ပဲ သူမနဲ့ မဆုံခဲ့ပါဘူး" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မဆုံဘူး ဟုတ်လား? ဒါဆို သူမက ဘယ်ပျောက်သွားတာလဲ—လေထဲ လွင့်သွားတာလား?"

ရှန်ရှို့ဖန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းမာမှုကို ဒေါသထွက်သွားသည်။ "နင်ကြည့်ရတာ ရိုးသားပုံရပေမဲ့ လိမ်နေတာပဲ!"

"ကျွန်တော် တကယ် မလိမ်ပါဘူး" ချီဖန့်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အတင်းငြင်းသည်။

ဒေါ်လေးချီက ကြားဝင်ပြီး သူ့ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

"ညည်း သေသေချာချာ ပြန်စစ်ကြည့်ပါဦး။ ချီဖန့်က အဲဒီလို လူမျိုးမဟုတ်ပါဘူး"

တင်းမာမှုများ ပေါက်ကွဲတော့မည့်အချိန်မှာပင် ယောက်မဖြစ်သူက ချီဖန့်ကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ မြင်ခဲ့တဲ့ လူက... သူ မဟုတ်ဘူး"

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ရှန်ရှို့ဖန် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။ "ဘာ? သူ မဟုတ်ဘူး? ဘယ်လိုလုပ် သူ မဟုတ်ဘဲ နေမှာလဲ?"

ယန်ရွှယ်သည် စေ့စပ်ထားသည့်အတိုင်း သူ့ကိုတွေ့ရန် သီးသန့် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းမှာ နောက်ထပ် ချီဖန့် တစ်ယောက် ရှိနေလို့လား?

အားလုံး၏ တည်ကြည်နေသော မျက်နှာများကို မြင်သောအခါ ယောက်မဖြစ်သူက အခြေအနေကို ပို၍ ဂရုတစိုက် သုံးသပ်ပြသည်။

"တကယ်ပဲ သူနဲ့ မတူဘူး။ အဲဒီလူက ပိုအရပ်ရှည်တယ်—ဒီလောက်လောက် ပိုရှည်တယ်"

သူမက လက်ဖြင့် အမှတ်အသားလုပ်ပြရာ နှစ်လက်မခန့် ကွာခြားနေသည်။

အခြားလူမှာ ပို၍ ချောမောခန့်ညားနေသည်ဟူသော အချက်ကိုမူ ကာယကံရှင်နှင့် သူ၏မိသားစု ရှေ့တွင် အားနာသဖြင့် ထည့်မပြောတော့ပေ။