အခန်း (၄၇)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၄၇

ယန်ရွှယ်သည် စကားဆက်ပြောရန် စိတ်ကုန်သွားပြီး အကြည့် လွှဲလိုက်သည်။ သို့သော် သူကတော့ သူမကိုသာ စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရုတ်တရက် "မင်း မသိဘူးလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဘာကို သိရမှာလဲ?"

ယန်ရွှယ်က ဝေခွဲမရဖြစ်ကာ သူ့မျက်နှာကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီကိစ္စမှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အကြောင်းအရာ တစ်ခုခု ရှိနေတာလား? သူက တကယ်တော့ စာတော်တဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အတိတ်ဘဝကဲ့သို့ပင် မိသားစုအခြေအနေကြောင့် ကျောင်းမပြီးခဲ့တာမျိုးလား။ သို့မဟုတ် အထက်တန်းတွင် စာတော်ခဲ့သော်လည်း တက္ကသိုလ်တက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် 'ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေး' ကာလကြီးနှင့် တိုးသွားသဖြင့် သစ်တောဌာနတွင် အလုပ်သမား လာလုပ်နေရတာလား...

အသက်အရွယ်အရဆိုလျှင် ဒုတိယအချက်က ပိုဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ သူက မိဘနှစ်ပါးလုံး ဆုံးရှုံးထားပြီး ဒေါ်လေးဖြစ်သူ၏ မိသားစုနှင့်လည်း အဆင်မပြေဖြစ်နေသူ ဖြစ်သဖြင့် ပထမအချက်ကလည်း ကိုက်ညီနေပြန်သည်။

ယန်ရွှယ် သေသေချာချာ မသိပေ။ ချီဖန့်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ထပ်တလဲလဲ ပေါ်နေခဲ့သည်— သူ တက္ကသိုလ် တက်ခဲ့ဖူးသည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ။ သူ တက္ကသိုလ် တက်ခဲ့ဖူးတာကို သူမ လုံးဝ မသိခဲ့တာ!

သူတို့ အဆက်အသွယ် မပြတ်ခင်ကတည်းကပင် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အပေါ်ယံသာ ဖြစ်ခဲ့သည်—တစ်နှစ်လျှင် စာတစ်စောင်၊ နှစ်စောင်လောက်သာ ရေးဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် သူ အသက် ၁၄ နှစ်မှာ တက္ကသိုလ် တက်ခွင့်ရခဲ့တာကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမလဲ?

ထိုအချိန်က ယန်မိသားစုက ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်အဖြစ် ဖောင်တိန်တစ်ချောင်းပင် ပေးပို့ခဲ့သေးသည်။ သူက ယန်မိသားစုထံသို့ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းစာချုပ်ကို ပြန်ပေးခဲ့စဉ်က ထိုလက်ဆောင်ကိုပါ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူမကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ထံသို့ ဂုဏ်ပြုလွှာတစ်စောင် ရေးခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစာက အတုများလား? ယန်မိသားစုက သူမကို တမင် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာလား? သို့သော် ယန်မိသားစုအနေဖြင့် နောင်တွင် ဖြစ်ပျက်လာမည့် အရာအားလုံးကို ကြိုမြင်ပြီး စေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းရန် ဤမျှ စောစီးစွာ ပြင်ဆင်ထားဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်ပေ...

စဉ်းစား၍ မရနိုင်ခင်မှာပင် ချီဖန့်၏ အကြည့်မှာ ပို၍ စူးရှလာပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်း ခေါင်းမှာ ဒဏ်ရာရဖူးလား?"

ရုတ်တရက် အကြောင်းအရာ ပြောင်းသွားသဖြင့် ယန်ရွှယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ခေတ္တ တန့်သွားပြီးနောက် သူမ၏ ညာဘက် နားထင်ပေါ်က နေရာလေးကို အလိုအလျောက် ကိုင်လိုက်မိသည်။ "ရှင် အမာရွတ်ကို မြင်သွားတာလား? ဆံပင်အောက်မှာ ဖုံးနေတယ် ထင်တာကို။"

ဒါဆို သူမ တကယ်ပဲ ဒဏ်ရာရခဲ့တာပေါ့? ချီဖန့် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူမအနားသို့ လျှောက်လာပြီး သူမ ယခုတင် ကိုင်လိုက်သည့် နေရာမှ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ ဖယ်လိုက်သည်။ အမှန်ပင် ဆံပင်အောက်တွင် တစ်လက်မခန့် ရှည်သော အမာရွတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ "ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ?"

သူက မေးနေစဉ်မှာပင် အမာရွတ်လေးကို နာကျင်နေဦးမလားဟု စိုးရိမ်ဟန်ဖြင့် လက်ချောင်းထိပ်လေးများဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ယားကျိကျိ ဖြစ်သွားသဖြင့် ယန်ရွှယ်က အလိုအလျောက် ရှောင်လိုက်မိသည်။

"ကျောက်တုံးနဲ့ အမှတ်မထင် တိုက်မိတာပါ။"

သူမ၏ ဒေါ်လေးဖြစ်သူ ပိုင်ရှို့ကျန့်နှင့် စကားများရာမှ ပိုင်ရှို့ကျန့်က တွန်းလိုက်သဖြင့် ဖြစ်ရသည်ဟု သူမ မပြောချင်ပေ။ သူမသည် တိုင်တောပြောဆိုတတ်သူ မဟုတ်သလို၊ သူမ ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်ရမည့်သူလည်း ဘယ်သူမှ မရှိပေ။

သူမ၏ အတိတ်ဘဝက ဖခင်ဖြစ်စေ၊ ယခုဘဝမှ ယန်ကျိအန်းနှင့် အဘွားဖြစ်စေ၊ အားလုံးမှာ သူမထက်ပင် ပို၍ ဂရုစိုက်မှုနှင့် နှစ်သိမ့်မှု လိုအပ်နေသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ယန်ရွှယ်က ဆံပင်များကို ပြန်ပြင်လိုက်သည်။ "တော်တော် ကြောက်စရာကောင်းတယ် မဟုတ်လား? အချက်တော်တော်များများ ချုပ်လိုက်ရတယ်။ ကံကောင်းလို့ ဒီလို လဲကျသွားတာ—တခြား မြင်သာတဲ့ နေရာမှာသာ ဖြစ်ရင်တော့ ကျွန်မ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားမှာပဲ။"

သူမက ထိုအမာရွတ်ဆံပင်အောက်မှာ ရှိနေသည်ကိုပင် ကံကောင်းသည်ဟု မှတ်ယူကာ ပြုံးပြုံးလေး ပြောနေသေးသည်။

ချီဖန့်၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။

"မင်းမိသားစုထဲမှာ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြဘူးလား?"

"စိုက်ကြတာပေါ့" ဟု ယန်ရွှယ်က ပြောသည်။

"ယန်ကျိအန်းက ကျွန်မကို နေ့တိုင်း စောင့်ကြည့်ပေးတာ—ကျွန်မ လက်တွေ၊ မျက်နှာတွေကို သုတ်ပေးတယ်၊ ထမင်းကျွေးတယ်၊ နာကျင်တာ သက်သာအောင် ဒဏ်ရာကိုတောင် လေနဲ့ မှုတ်ပေးသေးတာ။"

ထိုအချိန်က သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များမှာ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ သူမသည် အတိတ်ဘဝမှာလား၊ ယခုဘဝမှာလား ဆိုသည်ကိုပင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေခဲ့ပြီး နာကျင်မှုမှာ ဒဏ်ရာကြောင့်လား၊ ရှုပ်ထွေးနေသော စိတ်ကြောင့်လား မသိခဲ့ပေ။ သူမ သိခဲ့သည်မှာ ကောင်လေးတစ်ဦးက သူမဘေးတွင် အမြဲရှိနေခဲ့ပြီး သူမ ချမ်းနေမလား၊ ဆာနေမလားဟု စိုးရိမ်နေခဲ့ကာ ညဘက်တွင်လည်း သူမ အသက်ရှူနေသေးရဲ့လားဟု ခဏခဏ လာစစ်တတ်သည်၊ သူမ အိပ်ပျော်ပြီဟု ထင်မှသာ သူက ခိုးငိုတတ်သည်...

ဒါကို တွေးမိရုံဖြင့် ယန်ရွှယ်သည် နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သို့သော် ချီဖန့်ကတော့ သူမက ဟန်ဆောင်ပြီး ပြုံးနေသည်ဟုသာ မြင်သည်။

"ယန်ကျိအန်း တစ်ယောက်တည်းပဲလား?"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ အဘွားလည်း ရှိတာပဲ။ အဘွားလုပ်ပေးတဲ့ မက်ကရယ်ငါး ကိတ်မုန့်တွေက အရမ်းအရသာရှိတာ။ ကျွန်မ ခေါင်းဒဏ်ရာ ကုနေတုန်း မစားလိုက်ရတာ နှမြောစရာပဲ။ ကျွန်မ ပြန်ကောင်းလာတဲ့အချိန်ကျတော့ နွေဦးငါးဖမ်းရာသီက ကုန်သွားပြီလေ။"

သူတို့ ဇာတိမြေ၏ နွေဦးငါးဖမ်းရာသီမှာ မတ်လနှင့် ဧပြီလဝန်းကျင်ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်တွင် ငါးနှင့် ပင်လယ်စာများမှာ ဥမချမီ အသားအပြည့်ဆုံးနှင့် အရသာအရှိဆုံး ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်က ချီဖန့်ကို မေးလိုက်သည်။

"ရှင် ငါးခြောက် ကြိုက်လား? ကျွန်မတို့ဆီက မက်ကရယ်ငါးတွေက ငါးခြောက်လုပ်ရင် အရမ်းကောင်းတာ။ ရှင် ကြိုက်ရင် နောက်တစ်ခါကျရင်..."

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူမသည် ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သူမ၏ နှာခေါင်းမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်နှင့် ဖိကပ်လျက် ရှိနေပြီး လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။

သူ ဘာလို့ ခေါင်းကို ပြန်ကိုင်နေတာလဲ? ထိုအတွေး ဝင်လာစဉ်မှာပင် သူက သူမကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ပြီး တစ်ခုခုက သူမ၏ ဆံပင်ထိပ်လေးကို ခပ်ဖွဖွ ထိသွားသည်—၎င်းမှာ အလွန် ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် သူမသာ မမြင်လိုက်လျှင် စိတ်ကူးယဉ်နေသည်ဟုပင် ထင်မိပေလိမ့်မည်။

သူမ အံ့သြစွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ ပြန်လည် ခွာသွားသည်ကို ခဏမျှ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ အကြည့်ကို ဆုံလိုက်သောအခါ သူ ခေတ္တ တန့်သွားပြီးနောက် ပြန်ငုံ့လာကာ သူမ၏ နဖူးကို ငှက်မွှေးလေးဖြင့် ထိလိုက်သကဲ့သို့ ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်သည်။

၎င်းမှာ အလွန် နုနယ်ပြီး ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် အခြားသော အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်ခြင်း မရှိသော်လည်း ယန်ရွှယ်၏ မျက်တောင်များ တုန်ခါသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အနေရခက်စွာ တင်းမာသွားသည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့ အနှစ်သိမ့်ခံရခြင်းမျိုးကို မကျွမ်းကျင်၍ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်...

ထိုအတွေးဖြင့် သူမက သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "ရှစ်နာရီခွဲပြီ။ ကျွန်မ ရေချိုးရဦးမယ်။" ဟု ပြောကာ အမြန် ထွက်သွားတော့သည်။

ချီဖန့်၏ မျက်နှာထားမှာ သူမ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်တိုင် ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ ထို့နောက် သူက လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းထိပ်လေးများဖြင့် သူ၏ နားရွက်ကို တစ်ခါ၊ နှုတ်ခမ်းကို တစ်ခါ ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။

ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် ယန်ရွှယ်သည် ချီဖန့် ပုံဆွဲပြီးသည်ကို မစောင့်တော့ပေ။ သူမ၏ အိပ်ရာကို သူမကိုယ်တိုင် ခင်းပြီး၊ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အမြန်ပင် ကျောခိုင်းလျက် အဝတ်အစားလဲပြီး စောင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။

ချီဖန့်က စားပွဲတွင် ဘေးစောင်းထိုင်နေပြီး သူမဘက်ကို လှည့်မကြည့်ပေ။ သူမ အိပ်ရာထဲ ဝင်ပြီးမှသာ သူက လှည့်ကြည့်သည်။ သူမက မီးကို ကျောခိုင်းထားသဖြင့် စောင်ပေါ်တွင် ဖြန့်ကျနေသော နက်မှောင်သည့် ဆံပင်များနှင့် စောင်အစွန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ကလေးကိုသာ မြင်ရသည်။ သူမသည် ငြိမ်သက်နေသဖြင့် စကားမပြောချင်၍ အိပ်ချင်ဟန် ဆောင်နေလား သို့မဟုတ် တကယ် အိပ်ပျော်သွားပြီလား ဆိုသည်ကို သူ မသိပေ။

သူ မတ်တတ်ရပ်ကာ တိတ်တဆိတ် လျှောက်သွားပြီး မီးပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဓာတ်မီးထဲသို့ ဘက်ထရီများ ထည့်ကာ သူ၏ စားပွဲဘက်ကိုသာ အလင်းရောင် ရစေရန် ချိန်ညှိပြီး ပုံဆွဲခြင်းကို ဆက်လုပ်သည်။

သူ အလုပ်ပြီးချိန်တွင် ကိုးနာရီခွဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ အိပ်ရန် ခန် (kang - အနွေးပေးအိပ်ရာ) ပေါ်သို့ တက်မည်အပြုတွင် သူ ခေတ္တ တန့်သွားပြီးနောက် ဓာတ်မီးကို ပြန်ဖွင့်ကာ စားပွဲသို့ ပြန်သွားပြီး စာတစ်စောင် ရေးလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ယန်ကျင်းတွင် ရှိသော သူ၏ သူငယ်ချင်းအနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ဦးထံသို့ ရေးခြင်းဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်က စကားမပြောချင်သဖြင့် သူက အတင်းမမေးနိုင်သော်လည်း သူ သိလိုသော အရာအချို့ ရှိနေသည်။

ယန်မိသားစု၏ သမီးဖြစ်သူမှာ မောင်လေးနှင့် အဘွားဖြစ်သူတို့၏ စောင့်ရှောက်မှုဖြင့်သာ ကြီးပြင်းလာပြီး ဤမျှ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာကို ဘယ်လိုများ ခံစားခဲ့ရတာလဲ? သူမ၏ ဖခင်က ဘယ်မှာလဲ? သူမ၏ မိခင်ကော? ယန်မိသားစုတွင် အခြား ဆွေမျိုးများ မရှိတော့ဘူးလား?

သူသည် စာပေနှင့် စီမံကိန်းများပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့ပြီး ယန်ရွှယ်နှင့်လည်း အနည်းငယ်မျှသာ အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့သဖြင့် ယန်မိသားစုကို ဂရုမစိုက်မိခဲ့ပေ။ ယန်ရွှယ်၏ သန်းခေါင်စာရင်းကို ကျေးလက်သို့ ပြောင်းရွှေ့ထားသည်ကိုပင် သူ မသိခဲ့ပေ။ သူမနှင့် ယန်ကျိအန်းတို့တွင် မိထွေး ရှိနေ၍လား?

စာရေးလေ သူ၏ မျက်ခုံးများ ပို၍ စုကပ်လာလေ ဖြစ်သည်။ ယခင်က သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့သော အသေးစိတ်အချက်အလက်များမှာ ယခုအခါတွင်မူ သူ မေးမြန်းချင်သော်လည်း တိုက်ရိုက် မမေးနိုင်သော အရာများ ဖြစ်လာသည်။ ဤစာကို လက်ခံရရှိမည့်သူက ဤလိပ်စာမှာ ရှိနေသေးရဲ့လား သို့မဟုတ် ပြန်စာ ရေးပါ့မလား ဆိုသည်ကို သူ မသေချာပေ။ သူတို့၏ မိသားစုမှာ ထိုအချိန်က ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့သည်ကိုတော့ သူ မှတ်မိနေသည်...

စာရေးပြီးနောက် ချီဖန့်သည် စာရွက်ကို ကိုင်ကာ ခေတ္တ တွန့်ဆုတ်နေပြန်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ခန်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသော ယန်ရွှယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အံဆွဲထဲမှ စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ရှာလိုက်သည်။

စောစောက ချီဖန့် မီးပိတ်လိုက်ချိန်တွင် ယန်ရွှယ်မှာ အိပ်မပျော်သေးပေ။ သို့သော် သူမသည် အတွေးများထဲတွင် နစ်နေတတ်သူ မဟုတ်သဖြင့် မကြာမီမှာပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက် အိမ်က ထွက်လာသောအခါ ချီဖန့် စာတစ်စောင် ကိုင်ထားသည်ကို သူမ သတိထားမိသော်လည်း မမေးခဲ့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ သူမ၏ မိသားစုထံ စာရေးစဉ်ကလည်း သူ မမေးခဲ့ပါလား။ သူ သူမကို သိစေချင်လျှင် သူကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် ပြောပြပေလိမ့်မည်။

မိသားစုတပ်ဖွဲ့ စုရပ်သို့ ရောက်သောအခါ တပ်ဖွဲ့မှူးလျန် ရှိနေသော်လည်း သူ၏ဇနီး ချန်ယွီကျန်းမှာ ဗိုက်မကောင်းသဖြင့် မလာနိုင်ကြောင်း သိရသည်။

"ဗိုက်မကောင်းဘူး" ဆိုသည်မှာ အစာအဆိပ်သင့်ခြင်း၊ ရာသီလာ၍ ကိုက်ခဲခြင်း သို့မဟုတ်...

တစ်စုံတစ်ယောက်က "သူ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာများလား?" ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ ခေါင်းဆောင်လင်းက ထိုသူကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခပ်အုပ်အုပ် ချောင်းဆိုးလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ သူနှင့် ချန်ယွီကျန့်တို့မှာ လက်ထပ်ပြီး ၁၀ နှစ်နီးပါး ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ကလေးမရှိကြောင်း ယန်ရွှယ် နောက်ပိုင်းတွင် သိခဲ့ရသည်။

"လူတွေပြောတာတော့ သူ ဒဏ်ရာရထားလို့ ကျန်းမာရေး မကောင်းတော့ဘဲ မိန်းမက ကိုယ်ဝန်မရနိုင်တာတဲ့။ အဲဒါကြောင့်လည်း သူက သူ့မိန်းမကို အမြဲ အလိုလိုက်နေတာပေါ့။"

"ဟုတ်ပ... အဲဒီ ယန်ရွှယ်နဲ့ ဖြစ်တဲ့ ကိစ္စတုန်းကလည်း ဘာမှ မဖြစ်သွားသလိုပဲလေ။"

ယန်ရွှယ်သည် ထိုကဲ့သို့သော အတင်းအဖျင်းများတွင် မည်သည့်အခါမျှ မပါဝင်ပေ။ သူတစ်ပါး ပြောသည်ကို နားထောင်သော်လည်း သူမကို တိုက်ရိုက်မေးလျှင်မူ ရှောင်ဖယ်သွားတတ်သည်။ သို့သော် ကျင်းပေါင်ကျစ်ကတော့ ယန်ရွှယ် သူမဘက်က ရပ်တည်ပေးခဲ့သည်ကို သေသေချာချာ မှတ်မိနေသည်။

သစ်ပင်စိုက်ပျိုးရေး စီမံကိန်း ပြီးဆုံးပြီးနောက် တစ်ရက်တွင် ယန်ရွှယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုမှ မသက်သာသေးမီမှာပင် ကျင်းပေါင်ကျစ်သည် ဆန် ပေါင် ၂၀ နှင့် ဂျုံမှုန့် ပေါင် ၂၀ ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူမ၏ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်လာသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် အစားအသောက်မှာ အလွန် အဖိုးတန်သော ပစ္စည်းဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်တို့ အိမ်တွင် အသားများ ရှိတတ်သော်လည်း လစဉ် ရိက္ခာမှာ သူမနှင့် ချီဖန့်အတွက်သာ အတိအကျ ဖြစ်သည်။

သစ်တောဌာန လူနေရပ်ကွက်တွင် သားသမီးများသော မိသားစုများမှာ ရိက္ခာပြတ်လပ်တတ်သည်။ သူတို့သည် (ရိက္ခာကူပွန် မလိုသော) အာလူးများကို အစားထိုးစားကြရသည်၊ သို့မဟုတ် ကျေးလက်ဒေသများမှ ဈေးကြီးပေး၍ ရိက္ခာဝယ်ကြရသည်။

"ဈေးကြီးပေးရသည်" ဆိုသည်မှာ ပုံကြီးချဲ့ပြောခြင်း မဟုတ်ပေ—အစိုးရ ထောက်ပံ့ရေးစနစ်တွင် ပြောင်းဖူးမှုန့် တစ်ပေါင်လျှင် ၉ ဖန် သာ ရှိသော်လည်း ပြင်ပတွင် ဝယ်ပါက ၃၀ ဖန်း ပေးရသည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ ထိုပြောင်းဖူးများမှာ အမှုန့်မဟုတ်ဘဲ အစေ့လိုက် အခွံလိုက် ဖြစ်သဖြင့် ခန်ပေါ်တွင် အခြောက်လှန်းပြီးမှ လက်ဖြင့် ကြိတ်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်မှာမူ ပို၍ပင် ရှာရခက်သည်။

ယန်ရွှယ်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဒါတွေက ဘာလုပ်ဖို့လဲ?"

"အဲဒီနေ့က ကျွန်မဘက်ကနေ စကားပြောပေးလို့ ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ပါ" ဟု ကျင်းပေါင်ကျစ်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မ မိသားစုက အနားက တာ့ဟွမ်ရွာကပါ။ ဒါတွေက သူတို့ဆီက ရလာတာ။"

ကျေးလက်နေ မိသားစုများမှာ ကိုယ်ပိုင် မြေကွက်ငယ်လေးများနှင့် တိတ်တဆိတ် စိုက်ပျိုးထားသော မြေကွက်များ ရှိသဖြင့် အစားအသောက် ပိုလျှံတတ်သည်။

"ကျွန်မ မိသားစုက လယ်လုပ်တာကလွဲရင် တခြား ဘာမှ မသိကြဘူး။ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ မြေကို တဖြည်းဖြည်း ချွေတာဝယ်ခဲ့ရင်းကနေ..." ကျင်းပေါင်ကျစ်က စကားစကို ဖြတ်လိုက်ပြီး လက်ကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ "အကယ်၍ ရှင်တို့ ရိက္ခာ ပြတ်သွားရင် ကျွန်မကိုသာ ပြောပါ။ ကျွန်မ မိသားစုဆီကနေ ထပ်ယူပေးပါ့မယ်။"

"နေဦးလေ!"

ယန်ရွှယ်က နောက်မှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ကျင်းပေါင်ကျစ် ခြေလှမ်းတန့်သွားပြီး မျက်နှာတင်းသွားသည်။

"နင် ငါ့ကို ပိုက်ဆံပေးမလို့တော့ မပြောနဲ့ဦး။"

ယန်ရွှယ် တကယ်ပင် ထိုသို့ပြောရန် ကြံရွယ်ထားသော်လည်း အစီအစဉ်ပြောင်းလိုက်သည်။

"ဈေးဘယ်လောက်ရှိလဲ မေးမလို့ပါ။ ဖြစ်နိုင်ရင် နောက်ထပ် တစ်မျိုးကို ပေါင် ၂၀ စီ ထပ်ယူပေးလို့ ရမလား?"

ဒါကို ကြားမှ ကျင်းပေါင်ကျစ် စိတ်အနည်းငယ် လျော့သွားသည်။

"မနက်ဖြန် အိမ်ပြန်ရင် မေးကြည့်ပေးပါ့မယ်။"

"မလောပါဘူး။ ဒီ ပေါင် ၄၀ နဲ့တင် ကျွန်မတို့ တော်တော်ကြာကြာ စားလို့ရပါတယ်။"

ယန်ရွှယ် အထဲဝင်ပြီး စရန်ငွေအဖြစ် ငွေ ၂၀ ယွမ် ယူလာပေးသည်။

"ဈေးနှုန်းအတိအကျ သိရမှ အပြီးပြန်ရှင်းကြတာပေါ့။"

ကျင်းပေါင်ကျစ်ကို ရိက္ခာ ပေါင် ၄၀ အလကား သယ်ပေးခိုင်းရလောက်အောင် သူမ စိတ်မရက်ပေ။

ကျင်းပေါင်ကျစ် ထွက်သွားပြီးပြီးချင်းမှာပင် အခြားဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်လာပြန်သည်—သူမ မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော လျန်ယွဲ့အာပင်ဖြစ်သည်။

လျန်မိသားစုက ခန်ဖေးရှန်အား မုဒိမ်းကျင့်ရန် ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် တရားစွဲမည်ဟု ကြေညာပြီးနောက် ခန်မိသားစုမှာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်၊ အသနားခံလိုက်ဖြင့် အမျိုးမျိုး လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ကောလာဟလများက လျန်ယွဲ့အာအပေါ် ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ၏ မိခင်က သူမကို ဦးလေးဖြစ်သူ၏ အိမ်သို့ ပို့ထားခဲ့သည်။ ဆူညံနေချိန်တွင် အတင်းအဖျင်းများနှင့် ဝေးဝေးနေခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

တစ်လနီးပါး ကြာပြီးနောက် လျန်ယွဲ့အာ မမျှော်လင့်ဘဲ ပြန်ရောက်လာသည်။ ယန်ရွှယ်က မျက်လုံးလေးများ မှေးစင်းလျက် ပြုံးကြည့်လိုက်သည်။

"ကဲ... အဆင်ပြေသွားပြီလား?"

"နင်ကတော့ အမြဲ မှန်အောင် ခန့်မှန်းနိုင်တာပဲ။"

လျန်ယွဲ့အာက မျက်လုံးလေးများ ပြန်လည် တောက်ပလျက် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူမ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ—သူမ၏ မိခင်ကလည်း လက်ဆောင်များ ကိုင်ဆောင်ကာ ပြုံးရွှင်လျက် အထဲသို့ ဝင်လာသည်။

"ဒါတွေအားလုံးက ညည်းကြောင့်ပါ။ ညည်းရဲ့ အကြံဉာဏ်သာ မရှိရင်..." သူမက အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ "ညည်းရဲ့ အစီအစဉ်သာ မရှိရင် ငါတို့ ယွဲ့အာက အဲဒီ အိပ်မက်ဆိုးကြီးကနေ ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူမက ယန်ရွှယ် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော အသားတစ်တုံးကို ယန်ရွှယ်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်ကပဲ ကျေးဇူးတင်ပြီးပြီ မဟုတ်လား?"

"အဲဒါက အဲဒီတုန်းကပေါ့။ ဒါကတော့ ညည်းရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အကြံဉာဏ်အတွက်။"

လျန်ယွဲ့အာ၏ မိခင်က အသားကို ညွှန်ပြခဲ့သည်။ "ယာ့လွီမြစ်က လတ်ဆတ်တဲ့ ငါးကြင်းသားလေ။ ယွဲ့အာက အပြန်လမ်းမှာ ညည်းအတွက် ဝယ်လာတာ။"

"ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ငါးတွေ ရှိသေးတာလား?"

ယန်ရွှယ် တကယ်ပင် အံ့သြသွားပြီး သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ အတိတ်ဘဝတွင် ယာ့လွီမြစ်၌ ခုနစ်ပေါင်၊ ရှစ်ပေါင်ထက် ပိုကြီးသော ငါးမျိုး ရခဲလှသည်—ထိုသို့ရလျှင်ပင် သတင်းစာထဲ ပါလောက်အောင် အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤအသားတုံး၏ အရွယ်အစားနှင့် ပုံစံအရဆိုလျှင် ထိုငါးမှာ အနည်းဆုံး ပေါင် ၂၀ ခန့် ရှိပေလိမ့်မည်။

လျန်ယွဲ့အာ၏ မိခင်က ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "ရှိတာပေါ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကဆိုရင် ဒါထက်ကြီးတာတောင် ငါ မြင်ဖူးသေးတယ်။ ညည်းအတွက် အနုဆုံးဖြစ်တဲ့ ဝမ်းဗိုက်သားကို ရွေးဝယ်လာတာ—စိတ်မရှိနဲ့နော်။"

သူမက ယန်ရွှယ်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ယွဲ့အာ ကြုံခဲ့ရတဲ့ ဒုက္ခတွေအတွက် ငါ ဘယ်လောက်တောင် မျက်ရည်ကျခဲ့ရလဲ ညည်း မသိပါဘူး။ ခန်ဖေးရှန်က သူမကို ထပ်ပြီး နှောင့်ယှက်ရဲတယ်လို့ ကြားတော့ ငါ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ မူးတောင်လဲမလို့။ သူက ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲဆိုတာသာ သိခဲ့ရင် ဒီလက်ထပ်ပွဲကို ငါ ဘယ်တော့မှ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူမ၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာသည်။ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ယန်ရွှယ်က အမြန်ပင် လွှဲမေးလိုက်သည်။

"သူ့ကို ဘယ်ကို ပြောင်းလိုက်လဲ?"

အာရုံလွှဲလိုက်ခြင်းက အလုပ်ဖြစ်သွားသည်။ လျန်ယွဲ့အာ၏ မိခင် မျက်နှာ ပြန်လည် ပွင့်လန်းလာသည်။

"လုဖီကောတဲ့။"

ယန်ရွှယ် နားမလည်သလို ဖြစ်နေသဖြင့် သူမက ထပ်ဖြည့်ပြောခဲ့သည်။

"ငါတို့ခရိုင်ထဲက ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ မြို့လေးလေ—ခရိုင်မြို့ထဲကို ဘတ်စ်ကားနဲ့ သုံးနာရီလောက် မောင်းရတယ်။"