အခန်း (၁၃၁)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၃၁

ကျန်းနျန်၏ လက်က တံခါးလက်ကိုင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်မိပြီး ချက်ချင်း တစ်ဖက်လူက မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ "မင်းက... ရှု့ချန်ရဲ့ ဇနီးလား။"

ကျန်းနျန်က တစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။ သူမသည် ကျန်းနျန်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး သူမ၏ရှေ့တွင် အမှိုက်ပုံးတစ်ခုကို ချထားလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်က နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အမှိုက်ပုံးထဲတွင် မီးလောင်ကျွမ်းနေသော စက္ကူပြာပုံများရှိပြီး အချို့အပိုင်းများမှာ လုံးဝမလောင်ဘဲ ကျန်နေသေးရာ အပေါ်တွင် စာလုံးအချို့ကို တွေ့နေရသည်။

သူမသည် အရှက်ရမှုကို မခံနိုင်ဘဲ နံရံကို ခေါင်းနှင့်တိုက်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဤစာသားမှာ စာအုပ်၏ အစပိုင်းတွင် ပါရှိသော စာသားဖြစ်သည်။ ပျောက်ဆုံးသွားသော စာသားများသည် ကျန်းနျန်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပြန်လည် ထင်ရှားလာသည်။ သူမက စက္ကူကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ တစ်ဖက်မှ တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ပြုံးနေဆဲဖြစ်သော ကျန်းနျန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ညဦးပိုင်းက သူမ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို သတိရသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကျန်းနျန် ဤစာအုပ်ကို မီးရှို့လိုက်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်လား။

ထို့ကြောင့် သူမ မေးလိုက်သည်။ "ဒါကို ဘယ်တုန်းက ရှို့လိုက်တာလဲ။"

ကျန်းနျန်က သူမကို ဖုန်းတစ်လုံး ကမ်းပေးပြီး ၎င်းပေါ်တွင် နံပါတ် (၇) ကို ရိုက်နှိပ်ပြခဲ့သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ညနေ ၇ နာရီဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် သူမ ရှု့ချန်၏ အခန်းထဲတွင် အိပ်ရာခင်းများ ပြင်ဆင်ပေးနေသည့် အချိန်နှင့် ကွက်တိပင်။

ထိုအချိန်တွင် သူမ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် မူးဝေသွားရသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အမူအရာများသည်လည်း မီးရှို့ခံလိုက်ရသော စာအုပ်နှင့် ဆက်စပ်နေကြောင်း ရှင်းပြပြီးသား ဖြစ်သွားသည်။

ကျန်းနျန်သည် ဖုန်းပေါ်တွင် နောက်ထပ် စာလုံးအချို့ကို ရိုက်လိုက်သည်။ 'လုယွီနဲ့အတူ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှင်သန်နေထိုင်ပါ။'

ထိုခဏ၌ ကျန်းနျန်၏ ဦးခေါင်းမှာ ရုတ်တရက် နာကျင်လာပြီး သူမ သတိမထားမိဘဲ မျက်လုံးများ ပွင့်လာကာ အော်လိုက်မိသည်။ "လုယွီ…"

အခန်းပြင်ပမှ လုယွီ၏ နက်ရှိုင်းပြီး အားမာန်ပါသော အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ကိုယ် တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတယ်။"

ကျန်းနျန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူပြီး အပေါ်ရှိ ထုပ်တန်းများကို ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။

ဒါက တကယ်လား၊ အိပ်မက်လား။

ခေတ်သစ်က သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို 'ကျန်းနျန်' က နေရာယူလိုက်တာလား။ ဒါပေမဲ့ သူမ နောက်ဆုံးအကြိမ် နံရံကို တိုက်မိတုန်းက သူမကိုယ်သူမ အဖြူရောင်အဝတ်နဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတာပဲလေ။

"ကျန်းနျန်။"

"အဆင်ပြေရဲ့လား။"

လုယွီ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အသံမှာ အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အတွေးများကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်စုစည်းလိုက်သည်။ သူမ ထလိုက်ပြီး အဝတ်အစားများ ဝတ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ အခန်းအပြင်တွင် ရပ်နေသော လုယွီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် နာကျင်ကာ ဖောယောင်နေသည်။ သူမ လုယွီအနားသို့ သွားကာ သူ့ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ ခေါင်းကို သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် မြှုပ်နှံကာ လုယွီ၏ ပြင်းထန်ပြီး တည်ငြိမ်သော နှလုံးခုန်သံကို နားထောင်ရင်း ရှိုက်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ သူမကို အိပ်မက်မက်တယ်။"

လုယွီသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ဘာမှမပြောဘဲ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်က နှာတစ်ချက်ရှုံ့လိုက်ပြီး ထပ်ပြောခဲ့သည်။ "ရှင့်အစ်ကိုကိုလည်း အိပ်မက်မက်တယ်။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် မနက်ကြရင် ကိုယ့်အစ်ကိုဆီ သွားကန်တော့ကြမယ်။"

ကျန်းနျန်က လုယွီကို တင်းတင်းဖက်ထားရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ရှင် အခုထိ မအိပ်ရသေးဘူးလား။"

လုယွီက လက်ကိုမြှောက်ကာ သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။"ကိုယ် အိပ်မပျော်လို့ ခြံထဲမှာ ထိုင်နေတာပါ။"

သူ ခဏအကြာတွင် ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "စောပါသေးတယ်၊ ပြန်ဝင်အိပ်လိုက်ဦး။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ကိုယ့်ကို ခေါ်လိုက်။ ကိုယ် အပြင်မှာ ရှိနေမယ်။"

ကျန်းနျန် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

သူမ အခန်းထဲပြန်ဝင်ပြီး အိပ်ရာထဲ ဝင်လှဲလိုက်ကာ နောက်တစ်နေ့ မိုးလင်းသည့်အထိ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်မှ ရေသံများကို ကြားရမှ နိုးလာပြီး မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်တွေးကြည့်သောအခါ တကယ့်အစစ်အမှန်ကဲ့သို့သော အိပ်မက်တစ်ခုလို ခံစားရသည်။ ကျန်းနျန်က သူမ၏ မျက်နှာကို ပုတ်လိုက်ပြီး ဖိနပ်စီးကာ မျက်နှာသစ်ရန် ထွက်လာခဲ့သည်။ လုယွီက နံနက်စာ ပြင်ဆင်ပြီးနေပြီဖြစ်သည်။ သူမက ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး လုယွီကို ပြုံးကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မနေ့ညက တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ နေခဲ့တာလား။"

လုယွီက ဟင်းပန်းကန်များကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး ကျန်းနျန်၏ တောက်ပလှပသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး။"

နံနက်စာ စားပြီးနောက် နှစ်ဦးသား ရှု့ချန်နှင့် အဖေရှု့တို့၏ အုတ်ဂူများဆီသို့ သွားကန်တော့ကြသည်။ ကျန်းနျန် ပြန်ရန် ထလိုက်သောအခါ လုယွီက ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ ကျန်းနျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ခြံဝင်းမှာ ခဏစောင့်နေပါ၊ ကိုယ် ခဏနေရင် လာခဲ့မယ်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

သူမ ခြံဝင်းတွင် ခဏရပ်နေရင်း ခြေချောင်းလေးများဖြင့် မြေကြီးကို ကော်နေမိသည်။ နောက်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီက လက်ကို ခါထုတ်ရင်း သူမဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမက နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ပါမောက္ခကြီးဆီ သွားတွေ့ကြရအောင်။"

လုယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

နှစ်ဦးသား အိမ်ပြန်ကာ ပါမောက္ခကြီးအတွက် ပြောင်းဖူးပန်ကိတ်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ ယူခဲ့ကြသည်။ လုယွီသည် မနေ့က အသားအချို့ ဝယ်ထားခဲ့ပြီး နို့မှုန့်တစ်ပုံးလည်း ဝယ်ထားကာ အဝတ်အိတ်အသေးလေးတစ်ခုထဲ ထည့်ထားခဲ့သည်။ ယခုအခါ နှင်းကျနေသဖြင့် ရွာထဲရှိ လူတိုင်းမှာ အိမ်ထဲ၌သာ မီးဖိုဘေးတွင် နေကြသည်။ သူတို့သည် လူရှင်းနေသော အခွင့်အရေးကို ယူကာ ပါမောက္ခကြီးရှိရာသို့ သွားခဲ့ကြသည်။

ပညာတတ်လူငယ်များ စခန်းကို ဖြတ်သွားစဉ် ကျန်းနျန်က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသား နှစ်ဦးမှာ ရေတွင်းတွင် ရေခပ်နေကြပြီး အမျိုးသမီး အနည်းငယ်မှာ မီးဖိုချောင်တွင် ချက်ပြုတ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ အလုပ်ခွဲလုပ်နေကြပုံရသည်။ နွားတင်းကုပ်သို့ ရောက်သောအခါ ပါမောက္ခကြီးသည် မီးဖိုရှေ့တွင် ထိုင်နေပြီး လက်များကို မီးလှုံနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် မနှစ်က ကျန်းနျန် ပေးခဲ့သော ဂွမ်းထည်ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားခဲ့သည်။

ပါမောက္ခကြီးသည် နောက်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားရသဖြင့် ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ ပြောခဲ့သည်။ "မင်းတို့ ပြန်ရောက်လာကြတာလား။"

ကျန်းနျန်က ပြုံးရင်း ပြေးသွားလိုက်သည်။ "ဒီနှစ်ထဲမှာ ဘယ်လိုနေလဲ။"

ပါမောက္ခကြီးက ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ငါကတော့ အရင်အတိုင်းပါပဲ။"

ထို့နောက် သူက သူတို့နှစ်ဦးကို နွားတင်းကုပ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ အတွင်းပိုင်းမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ လေဒဏ်၊ အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်။

ကျန်းနျန် ပါမောက္ခကြီးနှင့် စကားပြောနေစဉ် လုယွီက အိတ်အသေးလေးကို ပါမောက္ခကြီး၏ ခေါင်းအုံးဘေးတွင် ချထားပေးလိုက်ရာ ခေါင်းအုံးအောက်ရှိ စာတစ်စောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စာအိတ်မှာ တစ်ဝက်ခန့် ထွက်နေပြီး ကု ဟူသော မျိုးရိုးအမည်ကိုသာ မြင်ရသည်။ လုယွီသည် သစ်သားကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ကျန်းနျန်က ပါမောက္ခကြီးကို မျက်လုံးလေးများ တောက်ပလျက် ဒီတစ်နှစ်လုံး အကြောင်းများကို ပြောပြနေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။

သူမက အသံကို အလွန်နှိမ့်ပြီး ပြောနေသဖြင့် သူ ဝင်နှောင့်ယှက်မိမည်ကို စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

လုယွီ သိသည်မှာ ကျန်းနျန်သည် ပါမောက္ခကြီးဆီ ရောက်လာတိုင်း စကားတွေ အလွန်များနေတတ်ခြင်းပင်။

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ရဲဘော်၊ ကျွန်မ ရှင့်ရဲ့ မျိုးရိုးအမည်ကိုတောင် မသိရသေးဘူး။"

ပါမောက္ခကြီး၏ မျက်နှာမှာ ကြင်နာတတ်သော အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "ငါ့မျိုးရိုးအမည်က လင် ပါ၊ နာမည်က လင်ကျစ်ရွှမ်တဲ့။"

လုယွီက ပါမောက္ခကြီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရဲဘော်လင်၊ ကုရှစ်ကျိုး ဆိုတဲ့ လူကို သိလားဗျ။"

ပါမောက္ခကြီးမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ခေါင်းအုံးအောက်က စာအိတ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ကု ဟူသော စာလုံးမှာ မြင်နေရသည်။ သူက နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "သိတာပေါ့။ ငါ သူ့ကို ခဏတာ သင်ကြားပေးဖူးတယ်။"

ထို့နောက် သူက လုယွီကို ကြည့်ကာ ပြန်မေးခဲ့သည်။ "မင်းလည်း သူ့ကို သိလား။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ အတူတူ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာ ခြောက်လလောက် ရှိပြီ။"

ပါမောက္ခကြီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ ရှိနေသည်။ သူက နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ မေးလိုက်သည်။ "သူ အခု ဘယ်လိုနေလဲ။"

သူ ဤနေရာသို့ အပို့ခံရကတည်းက ကုရှစ်ကျိုးသည် သူ့ထံသို့ နှစ်တိုင်း စာရေးပြီး စားစရာများစွာ ပို့ပေးလေ့ရှိသည်။ သူသည် ထိုကလေးကို သုံးလမျှသာ သင်ကြားပေးခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုကလေးမှာ သူ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင် သတိရနေခဲ့သည်။ နှစ်တိုင်း ပို့ပေးသော စာထဲတွင် သူ့ကိုယ်သူ ဂရုစိုက်ရန် မှာကြားထားသော စာလုံးအနည်းငယ်သာ ပါရှိတတ်သည်။

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "သူ အဆင်ပြေပြေရှိနေပါတယ်။"

သူ နောက်ထပ် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

ပါမောက္ခကြီးကလည်း ထပ်မမေးတော့ပါ။ တစ်ခါတရံ အချို့သောအကြောင်းအရာများကို ခဏတာ ထိတွေ့လိုက်ရရုံနှင့်ပင် လုံလောက်နေတတ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီက ပါမောက္ခကြီးအား သူတို့၏ အတိတ်အကြောင်းများ မေးမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့ စကားရပ်သွားချိန်တွင် ပါမောက္ခကြီးနှင့် ထပ်၍စကားပြောလိုက်ပြန်သည်။ စကားပြောပြီးသောအခါ သူတို့ နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ နောက်နှစ်ကြရင်လည်း ပြန်လာတွေ့ပါ့မယ်။"

ပါမောက္ခကြီးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ လမ်းမှာ ဂရုစိုက်သွားကြဦး။"

အပြန်လမ်းတွင် လုယွီသည် အအေးဒဏ်ကြောင့် အနည်းငယ် နီမြန်းနေသော ကျန်းနျန်၏ ပါးလေးကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ လှမ်းပွတ်လိုက်သည်။ "မင်း ဒီကိုလာတိုင်း စကားတွေ အမြဲ အများကြီး ပြောတတ်တယ်"

ထိုအမျိုးသားက သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျန်းနျန်က ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မက ပါမောက္ခကြီးနဲ့ အဆင်ပြေတယ်လို့ ခံစားရလို့ နည်းနည်း ပိုပြောမိသွားတာပါ။"

လုယွီက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါပြီ။"

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ နှစ်ယောက်သား အထုပ်အပိုးများ အတူတူ ပြင်ခဲ့ကြသည်။ လုယွီသည် မီးဖိုချောင်တွင် ချက်ပြုတ်နေပြီး ကျန်းနျန်က အိပ်ရာခင်းများကို ခေါက်ကာ အဝတ်နှင့် ထုပ်ပိုးနေသည်။ ဤအခန်းကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ရှု့ချန်၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် လုယွီက သူမကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "မဝင်နဲ့ဦး။"

ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "မီးဖိုကူပေးပါဦး။"

"ကောင်းပြီ။"

ကျန်းနျန်သည် လှည့်ထွက်လာပြီး မီးဖိုချောင်သို့ ပြေးသွားကာ မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ရင်း မီးမွှေးကူကာ ကိုယ်ကို နွေးအောင် လုပ်လိုက်သည်။ ညစာစားပြီးနောက် လုယွီက ပန်းကန်များကို ဆေးကြောသည်။ ကျန်းနျန် ရှု့ချန်၏ အခန်းကို သွားရှင်းမည်ကို မြင်သောအခါ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "အဒေါ်ကျောက်ဆီကို သွားပြီး ကိုယ်တို့ ထွက်တော့မယ့်အကြောင်း ပြောလိုက်ပါဦး။ ကိုယ်ပဲ အခန်းကို သွားရှင်းလိုက်မယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီး သူသည် ရှု့ချန်၏ အခန်းသို့ တန်းတန်း လျှောက်သွားတော့သည်။

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်နော်။"

ခြေသံများ ဝေးသွားသည်ကို နားထောင်ရင်း လုယွီသည် အိပ်ရာခင်းများကို အမြန်ခေါက်ကာ အဝတ်ဖြင့် ထုပ်ပိုးပြီး အိတ်ကို ယူကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသော အိမ်လေးကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကြောင့် ကျန်းနျန်ကို ထိုအခန်းထဲသို့ ထပ်မဝင်စေလိုတော့ပေ။ သူ၏ရှေ့မှ ကျန်းနျန်အား ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်…

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ အိတ်ငယ်လေးကို ယူကာ အိမ်တံခါးပြင်ပသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ တံခါးကို သော့ခတ်နေစဉ် ဖြတ်သွားသူတစ်ဦးက မေးခဲ့သည်။ "လုလောင်အာ့၊ ဒီလောက်တောင် အစောကြီး ပြန်တော့မလို့လား။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အားလပ်ရက် နီးလာပြီမို့ပါ။"

ကျန်းနျန်သည် ဘေးအိမ်ရှိ အဒေါ်ကျောက်အိမ်မှ ထွက်လာသောအခါ လုယွီသည် အိတ်ကိုင်ကာ တံခါးဝတွင် စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ အမြန်ပြေးလာခဲ့သည်၊ လေကြောင့် သူမ၏ ဆံပင်များ လွင့်နေပြီး အအေးဒဏ်ကြောင့် နှာခေါင်းလေးမှာ နီနေသည်။ "အားလုံး ယူခဲ့ပြီလား။"

"အားလုံး ယူခဲ့ပါပြီ။"

လုယွီက သူမကို ပဝါတစ်ထည် ကမ်းပေးခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က ၎င်းကို ယူကာ ပတ်လိုက်သည်။ သူတို့ ရွာမှ ထွက်လာသောအခါ ကျန်းနျန်က ကျန်းမိသားစု၏ အိမ်ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လုယွီမှာ စိုးရိမ်နေပုံရသည်၊ ဒီနှစ် ကျန်းမိသားစုဆီက ပိုက်ဆံတောင်းရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့ပေ။ သူမသည် နောက်နှစ် ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ကျန်းမိသားစုကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြဿနာသွားရှာရန် စီစဉ်ထားသည်။

နှစ်ဦးသား မြို့သို့ ရောက်သောအခါ အစာစားကြပြီး ရထားပေါ် တက်ခဲ့ကြသည်။ လုယွီက အိပ်စင် လက်မှတ်နှစ်စောင် ဝယ်ထားသည်။ ရထားထွက်ခွာချိန်တွင် မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် ရထားပေါ် တက်သည်နှင့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် သူမ တစ်ဝက်နိုးလာသောအခါ လုယွီသည် သူမဘေးတွင် ထိုင်ကာ စောင့်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အပေါ်အိပ်စင်ရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ရတနာတစ်ခုလို ဂရုစိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။ "ရဲဘော်၊ မင်းက မင်းမိန်းမအပေါ် တကယ် ကောင်းတာပဲ။"

လုယွီ နူးညံ့စွာပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်တော် လုပ်သင့်တဲ့ အလုပ်ပါ။"

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ရထား ဆိုက်ရောက်လာသည်။ ကျန်းနျန်မှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်။ လုယွီက ကိုယ်ကိုင်းကာ သူမ၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ ရောက်ပြီ။"

"အိုး။"

ကျန်းနျန်သည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ ရထားပေါ်မှ ဆင်းသောအခါ လုယွီက သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ထားပေးသည်။ သူမသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်ခဲ့သည်။ မြို့ထဲတွင် ကျန်းနျန်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ပန်းထိုးဆိုင်ကို သွားချင်သေးတယ်။ ကျွန်မတို့ ယွမ်မြို့ကို ပြောင်းတော့မှာဆိုတော့ ဒီမှာ ပန်းထိုးလို့ မရတော့ဘူးလေ။ ဒါရိုက်တာဝမ်တို့ဆီ အကြောင်းကြားထားရမယ်။"

လုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

သူတို့ ပန်းထိုးဆိုင်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။ လုယွီသည် အပြင်မှာ စောင့်နေပြီး ကျန်းနျန်က အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။ ကျန်းရှောင်သည် ကျန်းနျန်ကို မြင်သည်နှင့် ပြေးလာခဲ့သည်။ "အစ်မကျန်း၊ ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "အခုလေးတင်ပဲ။"

ကျိုက်ဖေးဖေးနှင့် လုရှောင်ချင်းတို့လည်း အသံကြားသဖြင့် ဘေးခန်းမှ ထွက်လာကြသည်။ "အလုပ်တွေ ပြီးပြီလား။ ပန်းထိုးအလုပ်တွေ လက်ခံနိုင်ဦးမလား။" လုရှောင်ချင်းက မေးသည်။

"တကယ်တော့ ငါ နားမလည်တဲ့ အပ်ထိုးချက်တစ်ခု ရှိနေလို့။ ငါ့ကို ကူညီပေးနိုင်မလား။" ကျိုက်ဖေးဖေးက ထပ်ပြောခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ရတာပေါ့။"

သူမသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ ကျိုက်ဖေးဖေးကို အပ်ထိုးချက်နည်းစနစ်များ သင်ကြားပေးရင်း လုရှောင်ချင်း၊ ကျန်းရှောင်တို့နှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့သည်။ စကားပြောရင်းနှင့် ကျန်းနျန်သည် ယွမ်မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့တော့မည့်အကြောင်း ကျန်းရှောင် သိသွားသောအခါ သူမ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီး မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် နီမြန်းလာခဲ့သည်။ "အစ်မကျန်း၊ ကျွန်မ အစ်မကို မခွဲနိုင်ဘူး။"

ကျန်းရှောင်သည် အစ်မကျန်းရှိသည့် မိသားစုခြံဝင်းသို့ ပြောင်းလျှင် နေ့တိုင်း တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လုရှောင်ချင်းလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ "အခု နင် ထွက်သွားတော့မယ်ဆိုတော့ ငါလည်း တော်တော်လေး စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ်။"

ကျိုက်ဖေးဖေးက ပြုံးလိုက်သည်။ "ယွမ်မြို့ကို သွားတာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါရိုက်တာကောလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေတာပဲ၊ သူ့လက်အောက်မှာ အလုပ်လုပ်လို့ ရတာပေါ့။"

ကောမိန်၏ လက်အောက်တွင် အလုပ်လုပ်ရခြင်းမှာ ဖန့်ရင်၏ လက်အောက်တွင် လုပ်ရသည်ထက် အများကြီး ပိုကောင်းကြောင်း အားလုံးက နားလည်ထားကြသည်။

ကျန်းရှောင်က ကျန်းနျန်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းမှီရင်း မေးလိုက်သည်။ "အစ်မကျန်း၊ ဘယ်တော့ ထွက်မှာလဲ။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မသိသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ဖြစ်မှာပါ။"

သူမ လက်လှမ်းကာ ကျန်းရှောင်၏ ပါးကို ဆွဲလိုက်သည်။ "မင်းက မကြာခင် မိခင်ဖြစ်တော့မှာကို ဘာလို့ ငိုနေရတာလဲ။"

ကျန်းရှောင် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ "ကျွန်မ အစ်မကို မခွဲနိုင်လို့ပါ။"

ကျိုက်ဖေးဖေးနှင့် လုရှောင်ချင်းတို့လည်း ထိုသို့ပင် ခံစားရသော်လည်း လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုသည် ယွမ်မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ခံရသဖြင့် ကျန်းနျန်လည်း လိုက်သွားရမည် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက သူမ ဤနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်နေမည်ဖြစ်ရာ တစ်ခုခု ထပ်ဖြစ်လာလျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။