အခန်း (၁၃၂)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၃၂

ဖန့်ရင်သည် ဒါရိုက်တာဝမ်နှင့်အတူ ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူတို့ ဝင်ဝင်ချင်းတွင် ကျန်းနျန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါရိုက်တာဝမ်က ကျန်းနျန်ကို ပန်းထိုးအသစ်အကြောင်း ပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ကျန်းနျန်က သူမ ထွက်ခွာတော့မည့်အကြောင်းကို ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ဒါရိုက်တာဝမ် မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ "ဘာပြောတယ်။"

ဖန့်ရင်လည်း မှင်တက်သွားပြီး ကျန်းနျန်ကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ကျန်းနျန် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ မတ်က ယွမ်မြို့မှာ တာဝန်ကျလို့ ကျွန်မလည်း လိုက်သွားရမှာပါ" ဒါရိုက်တာဝမ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ တောင်းပန်လိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာဝမ်၊ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဆိုင်အတွက် ပန်းထိုးပေးဖို့ အဆင်မပြေတော့ဘူး။"

ဒါရိုက်တာဝမ် - ?!!

ဖန့်ရင်မှာမူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျန်းနျန် ထွက်သွားခြင်းမှာ သူမနှင့် ဘာမှမဆိုင်ပေ။

ဒါရိုက်တာဝမ်က ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "တကယ်ပဲ ညှိနှိုင်းလို့ မရတော့ဘူးလား။"

ကျန်းနျန်က အသေအချာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မ မတ်နဲ့အတူ လိုက်သွားရမှာမလို့ပါ။"

ဒါရိုက်တာဝမ် - ....

သူမသည် ယခုနှစ်တွင် ဆိုင်၏ အမြတ်အစွန်းများ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး ပိုတိုးတက်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိုက်ဖေးဖေးနှင့် လုရှောင်ချင်းတို့က ဘာမှဝင်မပြောကြပေ။ သူတို့က ဘေးခန်းမှနေ၍ ကျန်းရှောင် သူမ၏ ဗိုက်ကို ပွတ်နေသည်ကို ကြည့်နေကြသည်၊ သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ သိသိသာသာ ကျဆင်းနေသည်။

ဒါရိုက်တာဝမ်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားပြီး ဖန့်ရင်ကလည်း ဘာမှ အများကြီး မပြောခဲ့ပေ။ ကျန်းရှောင်တို့နှင့် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းနျန် ထွက်လာခဲ့သည်။ လုယွီက သူမကို အပြင်တွင် စောင့်နေသည်။ ကျန်းနျန် ထွက်လာသောအခါ လုယွီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "အားလုံး ပြီးပြီလား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း။"

ပန်းထိုးဆိုင်နှင့် အနည်းငယ် ဝေးရာသို့ ရောက်သောအခါ လုယွီက ကျန်းနျန်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို ညှစ်လိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ နောက်နှစ်ရက်နေရင် ထွက်ကြမယ်။ ကိုယ် တပ်ရင်းဌာနချုပ်ကို သွားပြီး လွှဲပြောင်းရေးကိစ္စတွေ လုပ်လိုက်ဦးမယ်။"

"ကောင်းပါပြီ။"

သူတို့သည် နံနက်စောစော ဘတ်စ်ကားစီးကာ မွန်းတည့်ချိန်ခန့်တွင် စစ်အခြေစိုက်စခန်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

လုယွီသည် အထုပ်အပိုးများကို အိမ်တွင် ထားခဲ့ပြီး ရေတွင်းမှ ရေနှစ်ပုံးခပ်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ ပို့ပေးကာ ကျန်းနျန်ကို ပြောခဲ့သည်။ "ကိုယ် တပ်ရင်းကို အရင်သွားလိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးမှ ပြန်လာခဲ့မယ်။"

ကျန်းနျန်က ခါးစည်းအဝတ်ကို စည်းလိုက်ပြီး အအေးခံထားသော အသားများကို ထုတ်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ရှင် ပြန်လာရင် စားဖို့ အစုံသုပ် လုပ်ပေးထားမယ်။"

"ကောင်းသားပဲ။"

သူက မီးဖိုချောင်တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားပြီး စဉ်းတီတုံးရှေ့တွင် ရပ်နေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် အနားသို့ တိုးသွားပြီး သူမ၏ ခါးကို ဖက်လိုက်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နမ်းလိုက်သည်။

"အွန်း..."

ကျန်းနျန် မျက်လုံးများ ပြူးသွားပြီး ကျန်းမာစပြုနေပြီဖြစ်သော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဒဏ်ရာပေါ်တွင် စိုစွတ်သော ထိတွေ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဓားကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်မှာ လေထဲတွင် တောင့်ခဲသွားခဲ့သည်။

လုယွီက ကျန်းနျန်၏ နူးညံ့သော ခါးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ လည်ပင်းကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်သည်။ သူက အက်ကွဲသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် ပြီးရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။"

လုယွီ၏ ကိုယ်သင်းနံ့မှာ ချက်ချင်းပင် ဝေးကွာသွားသည်၊ ကျန်းနျန် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီသည် အိမ်မှ ထွက်သွားသည်ကို တွေ့ရသည်၊ သူ၏ ပုံစံမှာ သူမ ပထမဆုံး တွေ့ဖူးသည့်အတိုင်း အေးစက်ပြီး စိမ်းသက်နေဆဲဖြစ်ကာ မြင့်မားမတ်တတ်သော သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ခုနက ပြသခဲ့သော နူးညံ့မှုမျိုး လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

ကျန်းနျန် -.....

သူမ အသားများကို ဆက်လှီးရန် ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများထဲတွင် အပြုံးများ ရှိနေသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းပေါ်က ဒဏ်ရာကို လျှာဖျားဖြင့် လှမ်းသပ်လိုက်ရာ အနည်းငယ် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤဒဏ်ရာမှာ ရှု့မိသားစုအိမ်တွင် ရှိစဉ်က လုယွီ ကိုက်လိုက်သဖြင့် ဖြစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လုယွီသည် ထိုညက ကျန်းနျန်၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အမူအရာကို သတိပြုမိခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ သူမ လုပ်ကြံပြောဆိုခဲ့သော အကြောင်းပြချက်ကို သူ ယုံကြည်ခဲ့သည်လား။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ခန္ဓာကိုယ် ကူးပြောင်းခြင်း ဟူသော အယူအဆမှာ ကိုယ်တိုင် မကြုံတွေ့ရဘဲနှင့် ယုံကြည်ရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲလွန်းလှသည်။

ကျန်းနျန် နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ပြီးပြီးချင်းမှာပင် လုယွီ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူတို့ အမြန်စားသောက်ပြီးနောက် သူသည် ထပ်၍ အလျင်အမြန် ထွက်သွားပြန်သည်။

ကျန်းနျန်သည် အိမ်ရှိ အရာအားလုံးကို ကျောပိုးအိတ်ကြီး တစ်လုံးထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်အတွင်း သူမ ချုပ်လုပ်ခဲ့သော အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်စွာ စီစစ်လိုက်သည်။ အထုပ်အပိုးများ ပြင်ပြီးနောက် သူမ၏ အိတ်ငယ်လေးထဲမှ စားစရာများကို ယူကာ ရှု့ယန်၏ အိမ်သို့ သွားခဲ့သည်။ မှောင်စပြုနေပြီဖြစ်ပြီး ရှု့ယန်သည် မီးဖိုချောင်တွင် ချက်ပြုတ်နေကာ လျိုကျန့်ယဲ့မှာ မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ရင်း မီးမွှေးပေးနေသည်။ ကျန်းနျန် ချဉ်းကပ်လာသောအခါ လျိုကျန့်ယဲ့က လှမ်းခေါ်သည်။ "ဒေါ်လေးကျန်း။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေးကျန်းက မင်းတို့အတွက် အရသာရှိတဲ့ စားစရာတွေ ယူလာပေးတယ်။"

လျိုကျန့်ယဲ့က ရယ်မောလိုက်ပြီး လျိုကျန့်ဝူလည်း အသံကြားသဖြင့် ခြံထဲမှ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ "ဒေါ်လေးကျန်း၊ ကျွန်တော် အရသာရှိတာတွေ စားချင်တယ်။"

ရှု့ယန်က သူ့ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ "မင်းကတော့ အစားအမက်ဆုံးပဲ။"

ကျန်းနျန်သည် မုယောနို့တစ်ပုံး၊ သကြားတစ်ပေါင်၊ အချဉ်ပန်းကန် သုံးလုံးနှင့် တောမှိုအချို့ ယူလာပေးသည်။ "မုယောနို့ကလွဲလို့ ကျန်တာတွေက အစ်မဖန့် ပို့ပေးလိုက်တာ။ သူမက ကျွန်မကို ဒါတွေ ပေးခိုင်းပြီး အိမ်က ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ မှာလိုက်ပါတယ်။"

ရှု့ယန်၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာပြီး မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ သူမ မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်မိသည်။ "ကျေးဇူးတင်နေဖို့ မလိုပါဘူး။"

ရှု့ယန်သည် ထိုနေ့ညနေတွင် ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် ပြောင်းဖူးပန်ကိတ်နှင့် ခေါက်ဆွဲ ပြင်ဆင်ပေးနေစဉ် လျိုကျန့်ယဲ့ကို မှာလိုက်သည်။ "ဒါတွေကို သေချာ သိမ်းထားလိုက်ဦး။ ကျန့်ဝူကို အားလုံး တစ်ခါတည်း အကုန်မစားခိုင်းနဲ့ဦး။"

လျိုကျန့်ယဲ့က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

လျိုကျန့်ယဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် ရှု့ယန်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "နင်တို့ မရှိတဲ့အချိန်မှာ ထန်မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်။ မိသားစုခြံဝင်းတွေမှာတော့ တော်တော်လေး ဂယက်ရိုက်သွားတယ်။"

ကျန်းနျန်က အခြေအနေများ ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသော်လည်း ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ရှု့ယန် ပြောလိုက်သည်။ "ထန်ဇီက ကွာရှင်းလိုက်ပြီ၊ ပြီးတော့ တခြားနေရာမှာ သင်တန်းတက်ဖို့ အပြောင်းအရွှေ့ လျှောက်လိုက်တယ်။" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မိသားစုခြံဝင်းထဲက လူတွေအားလုံးက ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို သိချင်နေကြတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က အမြဲတမ်း ဆက်ဆံရေး ကောင်းခဲ့ကြတာပဲ၊ ပြီးတော့ စွင်းယင်ကလည်း ထန်ဇီရဲ့ ကလေးကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားတာ မဟုတ်လား။ ထန်ဇီက ဘာလို့ အဲဒီကလေးကိုတောင် အသိအမှတ် မပြုတာလဲ။ ဒီကွာရှင်းမှုက အတော်လေးကို ပြတ်သားလွန်းတယ်။"

ကျန်းနျန် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။ 'ကလေးက ဝူယိုရှန်ရဲ့ ကလေးပဲလေ၊ ထန်ဇီကတော့ ဖောက်ပြန်တာကိုခံလိုက်ရတာပေါ့။'

သူမက ဤသတင်းကို အခုမှ သိရသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ "ဒီလောက်တောင် ဖြစ်သွားတာလား။"

ရှု့ယန် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဗိုလ်ကြီးထန်ရဲ့ အမေက မနေ့တစ်နေ့ကမှ မိသားစုခြံဝင်းတွေဆီ လာပြီး ဗိုလ်ကြီးထန်ကို လိုက်ရှာပြီး ပြဿနာရှာသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက မနက်စောစောကတည်းက ထွက်သွားပြီလေ။ အဘွားကြီးက ဒေါသဖြေစရာ မရှိတော့တာနဲ့ တပ်ရင်းမှူးထန်ရဲ့ အိမ်မှာ သောင်းကျန်းတော့တာပဲ။ အစ်မချန်က သူ့ယောက္ခမနဲ့ တော်တော်လေးကို ရန်ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ တပ်ရင်းမှူးထန်ကိုယ်တိုင်ပဲ သူ့အမေကို အိမ်ပြန်ပို့လိုက်မှ အေးအေးဆေးဆေး ဖြစ်သွားတာ။"

ကျန်းနျန်သည် ထိုညက ထန်ဇီ၏အိမ်တွင် ချန်ဖန့် ပြောခဲ့သည်များကို ကြားခဲ့ဖူးသည်။

ထန်မိသားစုသည် ချန်မိသားစုကို အမြဲတမ်း ကူညီပေးခဲ့သဖြင့် တပ်ရင်းမှူးထန်၏ အမေသည် ချန်ဖန့်အပေါ် အမြဲတမ်း ဗိုလ်ကျစိုးမိုးခဲ့သည်။ ထန်ဇီသည် စက်ရုံဒါရိုက်တာ၏သမီး စွင်းယင်နှင့် လက်ထပ်လိုက်သည့်အထိ တပ်ရင်းမှူးထန်၏ အမေမှာ အလွန် ပျော်ရွှင်နေခဲ့မည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် ထန်ဇီက ကွာရှင်းလိုက်သည်၊ စွင်းယင် ထွက်သွားသလို ထန်ဇီလည်း ထွက်ပြေးသွားသည်။ အဘွားကြီးမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားရသဖြင့် ဒေါသအားလုံးမှာ ချန်ဖန့်အပေါ်သို့ ကျရောက်လာတော့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ရှု့ယန်၏အိမ်မှ ပြန်လာပြီးနောက် မီးဖိုချောင်တွင် ချက်ပြုတ်သည်။ သူမက မုန့်များလုပ်ပြီး ဟင်းနှစ်ပွဲ ကြော်လိုက်သည်။ ခြံအပြင်ပမှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီ ပြန်လာသည်သာမက စုန့်ပိုင်နှင့် ကျူးကျွင်းတို့ပါ ပါလာသည်ကို တွေ့လိုပ်ရသည်။ ကျူးကျွင်းသည် ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် အော်ပြောလိုက်သည်။ "မရီး၊ ကျွန်တော် နောက်ထပ်တစ်ခေါက် ထမင်းလာစားတာပါ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဟင်းနည်းနည်း ပိုချက်လိုက်ပါ့မယ်။"

မီးဖိုချောင်တွင် မီးခိုးအချို့ ရှိနေသည်။ ကျန်းနျန်က ငုံ့ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ကြော်နေသည်။ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များမှာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပျံ့လွင့်နေသည်။ ဤရနံ့မှာ ကန်တင်းက ဟင်းတွေထက် ပိုမွှေးသည်ဟု ကျူးကျွင်းက မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။ လုယွီနှင့် စုန့်ပိုင်တို့သည် ရေတွင်းတွင် လက်ဆေးကာ စားစရာများကို စားပွဲပေါ်တင်ရန် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ ကျူးကျွင်းက စားပွဲကို အိမ်ထဲသို့ ရွှေ့လိုက်သည်…

လုယွီက ကြက်သွန်မြိတ်မုန့်များကို ယူလာသည်၊ စုန့်ပိုင်က ဟင်းနှစ်ပွဲ ယူလာပြီး သူ အပြင်သို့ လှမ်းအထွက်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ကာ ကျန်းနျန်၏ ဖြူလွှသော ဘေးတိုက်ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။ "မရီး။"

ကျန်းနျန်က ကြက်ဥစွပ်ပြုတ်လုပ်ရန် အိုးထဲသို့ ရေထည့်နေစဉ် စုန့်ပိုင်၏အသံကို ကြားသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး စုန့်ပိုင်၏ ချောမောသော မျက်နှာကို ထင်ဟပ်နေသည်။ စုန့်ပိုင်က ခဏမျှ နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီးမှ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မရီးရဲ့ ဟင်းချက်တဲ့အနံ့က အရမ်းမွှေးတာပဲ။"

ကျန်းနျန် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မွှေးရင် အများကြီး စားပါ။"

သူမ ကြက်ဥစွပ်ပြုတ်လုပ်ပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ခွက်စီ ခပ်ပေးလိုက်သည်။

လူအနည်းငယ်သည် လုယွီ၏အိမ်တွင် အတူစားကြသည်။ ကျန်းနျန်က အများကြီး မစားခင်မှာပင် ဗိုက်ပြည့်သွားသည်။ လုယွီက အကြည့်ကို မြှင့်ကာ သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ထပ်စားချင်သေးလား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ဗိုက်ပြည့်သွားပြီ။"

စုန့်ပိုင် ပြောလိုက်သည်။ "မရီး၊ အများကြီး စားပြီး အသားနည်းနည်း ပိုရှိအောင် လုပ်မှပေါ့။ အဲဒါမှ ခန္ဓာကိုယ်က ပိုသန်မာမှာ။"

ကျူးကျွင်းကလည်း ထောက်ခံသည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့် ပြောတာ မှန်တယ်၊ နည်းနည်းလေး ဝတာက ကောင်းချီးတစ်မျိုးပဲ။"

ကျန်းနျန် -...

သူမကတော့ အဝမခံချင်ပေ။

ထမင်းစားပြီးနောက် ကျူးကျွင်းနှင့် အခြားသူများသည် ပန်းကန်များနှင့် တူများကို မီးဖိုချောင်သို့ ယူသွားကြသည်။ လုယွီက ပန်းကန်ဆေးရန် သွားသောအခါ စုန့်ပိုင် ကြမ်းတိုက်ရန် ပြင်နေသည်ကို ကျူးကျွင်း မြင်သွားခဲ့သည်။ သူက တံမြက်စည်းကို အရင်ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်၊ ကျွန်တော်ပဲ လှည်းလိုက်ပါ့မယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အရိုးတွေက ပျင်းနေလိမ့်မယ်။"

စုန့်ပိုင် - ....

လုယွီသည် ပန်းကန်များ ဆေးပြီးနောက် ကျန်းနျန်အတွက် ရေနွေးအိုး တည်ပေးကာ အခန်းထဲသို့ ယူလာပေးသည်။ အခန်းထဲတွင် မီးဖိုအိုးကြောင့် နွေးထွေးနေပြီး အလွန်မအေးလှပေ။ သူက ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် အဆောင်ကို ပြန်တော့မယ်။"

ကျန်းနျန်က ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ခံ့သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

"ထွက်လာပြီး တံခါးပိတ်လိုက်ဦး။"

လုယွီသည် အခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ သူက သူမ၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။ "ကိုယ် သွားတော့မယ်။"

ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာ နီမြန်းသွားခဲ့သည်၊ လုယွီသည် အခွင့်အရေး ရတိုင်း သူမကို အမြဲ နမ်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လုယွီကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် အမြန် ရေချိုးကာ အိပ်စက်ခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သူမ ရေသံကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။ သူမ အဝတ်အစားများ ဝတ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လုယွီက နံနက်စာ ပြင်ဆင်ပြီးနေပြီဖြစ်ကာ စားနေရင်း သူက ပြောသည်။ "မနက်ဖြန် မွန်းတည့်ကြရင် ရဲဘော်အချို့ ကိုယ်တို့အိမ်မှာ ထမင်းလာစားကြလိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန် ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ပဲ ဟင်းချက်စရာတွေ ပြင်ဆင်ထားလိုက်မယ်။"

လုယွီသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း တပ်ရင်းတွင် လွှဲပြောင်းရေး အလုပ်များဖြင့် အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ သူ ထမင်းကို အမြန်စားပြီးနောက် ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမ ပန်းကန်များ ဆေးပြီးခါစမှာပင် တံခါးဝမှ စစ်ဘက်အစောင့်တစ်ဦး၏ ခေါ်သံကို ကြားရသည်။ "ရဲဘော်ကျန်း၊ မင်းအတွက် ဖုန်းလာနေတယ်။"

ကျန်းနျန် ပထမဆုံး သတိရလိုက်သူမှာ ကောမိန် ဖြစ်သည်။

သူမ လက်ကို ခြောက်အောင် သုတ်လိုက်ပြီး ရဲအရာရှိနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူမ ဖုန်းလက်ခံစကားပြောစက်ကို ကိုင်လိုက်သည်နှင့် ကောမိန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ကျန်းနျန်၊ မင်း ယွမ်မြို့ကို လာတော့မယ်လို့ အစ်မကျိုက်ဆီက ကြားတယ်၊ ဟုတ်လား။"

သူမ၏ အသံမှာ ပျော်ရွှင်သော အပြုံးများ ပါဝင်နေသည်။

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ လုယွီက ယွမ်မြို့ကို ပြောင်းရွှေ့ခံရလို့ ကျွန်မလည်း လိုက်လာမှာပါ။"

ကောမိန် မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ နှစ်ယောက်_" သူမ မေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဖုန်းဖြင့် ဆွေးနွေးရန် မသင့်တော်ကြောင်း သတိရသွားသဖြင့် အကြောင်းအရာ ပြောင်းလိုက်သည်။ "ဘယ်တော့ လာမှာလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သန်ဘက်ခါ ရထားနဲ့ လာမှာပါ။"

ကောမိန်ဘက်မှ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ မေးသည်။ "ကျန်းနျန်၊ မင်း ယွမ်မြို့ကို လာရင် လုယွီနဲ့အတူ မိသားစုခြံဝင်းမှာ နေမှာလား ဒါမှမဟုတ် ငါ့ဆီမှာ ခဏလာနေမလား။"သူမသည် ကျန်းနျန်၏ အဖြေကို မစောင့်ဘဲ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "မင်း ငါ့ဆီမှာ ခဏလာနေတာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ငါထင်တယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ကောမိန် ဆိုလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို နောက်ကြမှ နားလည်သွားသည်။ အကယ်၍ သူမသည် လုယွီနှင့် လက်ထပ်စာချုပ် မရသေးခင် အတူနေထိုင်မည်ဆိုပါက သူမအား သူ၏မရီးအဖြစ်သာ မြင်ကြမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်း သူတို့ လက်ထပ်သည့်အခါ ဝေဖန်မှုများ ထွက်ပေါ်လာနိုင်သည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းပင်။

ကောမိန်နှင့် အရင်နေခြင်းဖြင့် မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး လုယွီ၏ စာရွက်စာတမ်းများ အဆင်သင့်ဖြစ်သည့်အခါမှသာ သူမသည် သူ၏ဇနီးအဖြစ် မိသားစုခြံဝင်းသို့ ပြဿနာမရှိဘဲ ပြောင်းရွှေ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ။" ကျန်းနျန် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ကောမိန်နှင့် စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ကုန်စုံဆိုင်သို့ သွားကာ ပစ္စည်းအတော်များများ ဝယ်ခဲ့သည်၊ သူမ စစ်အခြေစိုက်စခန်းသို့ ပြန်လာစဉ် တစ်စုံတစ်ဦးကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျန်းနျန်။"

စွင်းယွမ်သည် ဂွမ်းထည်ဦးထုပ်နှင့် ပဝါကို ပတ်ကာ နွေးနွေးထွေးထွေး ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျန်းနျန်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ကျန်းမာရေး ဘယ်လိုနေလဲ။"

စွင်းယွမ်က ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "အများကြီး သက်သာသွားပါပြီ။ ကျွန်မတို့ စကားပြောလို့ ရမလား။"

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ခဏစောင့်ပါ။"

သူမသည် စစ်ဘက်အစောင့်ရုံးသို့ ပြေးသွားကာ သူမ၏ ပစ္စည်းများကို အတွင်းတွင် ထားခဲ့ပြီး ခဏနေလျှင် ပြန်လာမည်ဟု ပြောကာ စွင်းယွမ်နှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ နှစ်ဦးသား လွတ်လပ်သော လမ်းဘေးတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်လာကြရာ မသိလိုက်ဘဲ မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ စွင်းယွမ်က နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်တွင် နေ့လယ်စာ စားရန် အကြံပြုသဖြင့် ကျန်းနျန်က သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

စွင်းယွမ်သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ ခုံကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ဟင်းနှစ်ပွဲ မှာလိုက်သည်၊ ထို့နောက် သူမ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခေါက် ကျံန်မ ရှင့်ကို လာတွေ့ရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းက ကျေးဇူးတင်ချင်လို့ပါ။"

ကျန်းနျန်က ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ အများကြီး မလုပ်ပေးရပါဘူး။"

"မဟုတ်ဘူး၊ ရှင် အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့တာပါ" စွင်းယွမ်၏ မျက်နှာတွင် ကျေးဇူးတင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "အကယ်၍ မင်းသာ အဲဒီတံခါးကို ဖွင့်မပေးခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျွန်မ သွေးထွက်လွန်ပြီး သေသွားနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ဆေးရုံမှာလည်း မင်းသာ အဲဒီစကားတွေ ပြောမပေးခဲ့ရင် ကျွန်မ နာကျင်မှုတွေကြားမှာ ဝေဝါးနေဦးမှာပဲ။ ကျန်းနျန်၊ မင်းကို တွေ့ရတာ ကျွန်မအတွက် တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။"

ကျန်းနျန်သည် ထိုစဉ်က သူမ ပြောခဲ့သော စကားများ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဘယ်သောအခါမှ ရှင်းမပြခဲ့ဘဲ စွင်းယွမ်အပေါ် ယဉ်ကျေးစွာသာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။